boje się

[1osiolek]

Witam wszystkie dziewczyny,
jestem w końcówce 7 tc, ostatnie usg miałam 1,5 tyg temu (w połowie 6
tygodnia), na kolejne mam jechać we wtorek... Ostatnie pani doktor
powiedziała, że wszystko jest poprawnie, zmierzyła pęcherzyk itp. Serduszko
jeszcze nie biło - ale podobno to normalne, bo za wcześnie było jeszcze. We
wtorek mam jechać z mężem, żeby i on usłyszał serduszko...

ALE.... żyję w ciągłym strachu o maleństwo, bardzo BARDZO chcę być mamą... ale
ciągle się boję Nie mam żadnych niepokojących objawów, żadnego plamienia,
krwawienie..nic co dałoby mi podstawy do obaw...ALE ja ciągle panikuję...

Poradźcie jak się uspokoić... co robić... czy powinnam się martwić?

[mama-ola]

To normalne, że się martwisz, że przeżywasz. Niestety - JAKOŚ
musisz znieść ten czas oczekiwania. Po usg poczujesz zapewne ulgę
i radość, że wszystko jest dobrze, a potem... - jeśli masz takie
usposobienie - zaczniesz się martwić i straszliwie bać aż do
następnego badania. Ale co Ci można powiedzieć? "Nie miej takiego
usposobienia?" - łatwo mówić, gorzej wykonać
Trzymaj się! (jakoś)

[anick5791]

Też tak miałam. Teraz (16 tc) już trochę odpuściło, ale i tak od czasu do czasu
napadają mnie obawy. Staraj się być dobrej myśli - wiele tu poradzić się chyba
nie da. Trzeba przeczekać i przynajmniej dodatkowo się nie nakręcać (np.
czytając o poronieniach). Powodzenia

[1osiolek]

Jej, Dziewczyny - nawet nie wiecie jak takie słowa pocieszają
nie mam za bardzo z kim pogadać o tym co się ze mną dzieje, mój mąż mówi, że
panikuję - i ma rację

Dziękuję, za ciepłe słowa i.. cieszę się, że ja jedyna nie mam takich urojeń
(wiem, że brzydko to zabrzmiało, ale razem raźniej)
DZIĘKI

[malamufka]

Ja mam tak samo, zwłaszcza jak się naczytam o różnych przypadkach, które tu nieraz są opisywane (( Oczywiście nie mam nic przeciwko forum, ale kiedy człowiek ma takie pesymistyczne nastawienie jak ja, wyobraźnia zaczyna pracować i nieszczęście gotowe.
Mój mąż też mówi, że panikuję i że wszystko jest w porządku - wiadomo, że to takie głupie gadanie, ale trochę mnie to uspokaja... a zaraz potem włącza mi się "a skąd ty to możesz wiedzieć?" i znowu na powierzchnię wypływają czarne myśli.
Podobno każda kobieta boi się o swoje nienarodzone dziecko, ale niestety u niektórych ten strach jest spotęgowany (u mnie np. przez złe ciążowe doświadczenia w przeszłości).

Staram się cieszyć tym czasem i nie panikować, ale niekiedy jest to naprawdę trudne! Pomagają mi:
- spotkania ze znajomymi i rozmowy o pierdołach
- oglądanie filmów/czytanie książek (mowa o tych niezwiązanych z ciążą)
- przytulanie się do mojego Słoneczka
- chodzenie na jogę
- nie czytanie smutnych wątków albo takich, z których wynika, że dziecku może zaszkodzić praktycznie wszystko (a niestety takich jest sporo...)

[magluu]

Musisz się do tego przyzwyczaić. Strach większy lub mniejszy będzie
Ci towarzyszł do końca ciąży, niestety. Za każdym razem przed wizytą
u ginekologa będziesz zdenerowana. Tak samo będzie jak coś Cię
zakłuje, jak gorzej się poczujesz itd. Powodów do stresu w ciągu
okresu ciąży, strachu o dziecko jest mnówstwo. Musisz mieć tego
świadomość i musisz nauczyć sobie radzić ze stresem, a z czasem się
troszeczkę uodpornisz. Każdy ma inny sposób radzenia sobie ze swoimi
lękami. Moja ciąża nie jest łatwa: leżałam 3 tygodnie w szpitalu,
teraz leżę w domu, u lekarza ląduję co tydzień z
różnymi "nowościami" a to dopiero 16 tc. Nie mniej jednak nie
zadręczam się negatywnymi myślami. Staram się walczyć ze swoimi
lękami. Mi pomaga wyciszenie się, powtarzanie sobie, że moje
zamartwianie się i tak w niczym nie pomoże oraz że wszystko i tak w
rękach Boga. Ale to są moje sposoby, moje przekonanie. Ty musisz
wypracować swoje. Najważniejsze, żebyś nie wpadała w panikę
niepotrzebnie, nie wyszukiwała sobie problemów i nie spodziewała się
najgorszego.
Życzę powodzenia