Nie umiem odnaleźć się w nowej roli

[plumcia]

Wierzcie lub nie, ale wpadliśmy stosując pigułki... Brałam regularnie, nie
miałam kłopotów żołądkowych, ale to "nie pomogło". Od 10 tyg. jestem w ciąży
i jest mi z tym nie najlepiej. Nienajlepiej psychicznie, bo nie mam ani
mdłości, ani nie puchnę, ani nie spotkały mnie inne "przyjemności"
wczesnociążowe. Tu mi się udało
Po prostu nie mogę odnaleźć się w swojej nowej roli. Nie cieszę się (nawet
chyba wręcz przeciwnie), nie mogę powiedzieć, że kocham to dziecko. Raczej
jestem przerażona, bo tak naprawdę to za dziećmi nie przepadam... Poza tym
boję się właściwie wszystkiego: ciąży, porodu i tego co potem. Boję się, że
nie pokocham. Będę mamą poprawną i uważną, nie dam dzieckudo zrozumienia , że
go nie chciałam - na to jestem zbyt odpowiedzialna. Tylko,
czy "odpowiedzialna" to dobra postawa w stosunku do dziecka? Dzieci
potrzebują czułości, a mnie nie rozczula nawet moje własne...
Wiem, że powinnam była uważać itd., ale naprawdę zrobiłam wszystko, co
mogłam, żeby ciąży uniknąć. Udawało nam się przez 5 lat...
Czuję się "wrobiona" przez los i męża (tak, jakby to była jego wina...). Nie
radzę sobie ze swoimi emocjami i mam straszne poczucie winy z powodu mojego
stosunku do tego biednego dziecka.
Wylejcie na mnie kubeł zimnej wody, bo wpadnę w depresję głęboką jak Rów
Mariański.
Pozdrawiam,
Plumcia

[madza1]

Witaj!
Przeczytałam właśnie Twój list i rozumiem, że jesteś przestraszona, ciąża to
naprawdę poważna sprawa.Chciałabym Ci jakoś pomóc, choć osobiście jestem w
zupełnie innej sytuacji niż Ty. Od pół roku jestem mężatką i bardzo chciałabym
mieć dziecko. Marzę o tym, choć narazie widać nie jest nam to pisane. Myślę, że
powinnaś teraz patrzeć raczej nie retrospektywnie, tylko bardziej starać się
ułożyć, poukładać swoje myśli.Przyjąć ciąże jako fakt i nie myśleć co by było,
gdyby... Tak mi się wydaje, że masz w sobie wiele strachu, czy to strach przed
przyszłością? Piszesz przecież, że masz męża, bliską osobę, która na pewno
będzie Cię wspierać. W końcu to Wasze dziecko, owoc Waszej miłości. Wiesz, ja
myślę, że tak naprawdę do ciąży dojrzewamy, wtedy kiedy ona już jest, nie
wcześniej. Oczywiście są osoby, które świadomie chcą dziecka, ale sam rozwój
wewnętrzny w kierunku macierzyństwa czy ojcostwa dokonuje się dopiero z czasem,
gdy staje się to faktem. Myślę, że powinniście teraz razem z mężem porozmawiać
szczerze jak sobie to dalej wyobrażacie, jak zmieni się Wasze życie. Jestem
niemalże pewna, że gdy urodzi się to dzieciątko to będziecie już z mężem bardzo
szczęśliwi z jego przyjścia. Proszę Cię nie wpadaj w depresję!!! Popatrz na to
z tej strony, że świat pięknie jest urządzony przez Boga, że ludzie przekazują
sobie życie, że żyją po to aby dawać sobie innym. Myślę, że Twoje dziecko nie
będzie miało Ci za złe Twojego strachu. Głowa do góry, zadbaj o siebie teraz i
uważaj w pierwszym trymestrze trzeba bardzo uważać, aby wszystko było w
porządku. Pozdrawiam Cię.Madża

[joanka75]

Moze zmienisz swoje podejscie kiedy zauwazasz rosnacy brzuszek, przezyjecie z
mezem pierwsze badanie usg i poczujesz pierwsze ruchy. To naprawde cudowne
uczucie. Docen to, co cie spotkalo, jest wiele kobiet ktore czekaja po 10 lat
na to, zeby spotkalo je to co tobie teraz przyszlo z latwoscia.
Glowa do gory.

[maja2004]

Witaj,
Ja jestem w troche podobnej sytuacji. Wprawdzie nie bralam tabletek, ale ciaza
byla nieplanowana, na domiar zlego w tym czasie bylam na terapii antybiotykowej
i nie wiadomo, czy dziecko bedzie zdrowe. Chcielismy miec dziecko z mezem, ale
jeszcze nie teraz, zreszta zawsze myslalam, ze nawet jak pojawi sie
niespodziewanie to bede sie cieszyc, a tu nic.
Jestem w ciazy i jestem przerazona, boje sie tego co bedzie, zwlaszcza jak sie
juz urodzi, czy sobie poradze z opieka, jak teraz mam wrazenie ze nie radze
sobie z wlasnym zyciem.
Mysle ze milosc do dziecka przychodzi z czasem, ze jak sie juz zacznie je czuc,
jak brzuszek zacznie rosnac, a teraz to jeszcze nic nie widac, praktycznie nie
ma objawów fizycznych.
Na pewno bedziemy dobrymi mamami zkochanymi w swoich dzieciach.
Trzymaj się i nie myśl źle o sobie.
Czytałam ostatnio jakas madrą ksiażkę i podobno taka depresja na poczatku
ciazy, często się zdarza, bo kobiety obwiniaja się, ze nie kochaja swojego
dziecka.

[malika5]

Plumcia, nie miej wyrzutów sumienia za to co czujesz. Samo to że twoje uczucia
wydają Ci się niewłaściwe - to bardzo dobrze o tobie świadczy. To naturalne, że
czujesz lęk, niechęć do ciąży dzieci, utratę kontroli nad swoim życiem itd.
Powiem Ci że ja bardzo chciałam mojego dziecka a też mnie nachodzą podobne
uczucia czasem. Zobaczysz, że twoje nastawienie się z czasem zmieni, początek
ciąży jest trudny emocjonalnie, bo niby wiesz że jesteś w ciąży a jednak nie
czujesz tego dziecka. Będziesz się pytać dlaczego masz się poświęcać, po co ci
to itd, ale z czasem jak zaczniesz czuć jego ruchy, jak już sobie przemyślisz
wszystko i poukładasz życie na nowo to zaczniesz się cieszyć. Po prostu
pokochasz to maleństwo, które rośnie w tobie. Na to trzeba czasu i musisz go
sobie dać. Jest mnóstwo dzieci nieplanowanych, a bardzo mało niekochanych)
Postaraj się nie winić za to co się stało męża- on może czuje to samo co ty.
Mam nadzieję, że są w twoim otoczeniu ludzie, którzy bardzo cieszą się z twojej
ciąży- ja w każdym razie cieszę się za Ciebie bardzo, bo powiem Ci jako
doświadczona ciężarna, że czeka Cię MNÓSTWO przyjemnych chwil.

[jaga2003]

Zgadzam się z Maliką.
To chyba też jest presja otoczenia, żeby od pierwszej chwili kochać poczęte
dziecko. Tymczasem w I trymestrze człowiek czuje się fatalnie i we wszystko
wątpi. To poczucie całkowietej zmiany życia, utraty atrakcyjności,
zaprzepaszczonych szans, nadchodzących problemów - brrr, pamiętam to świetnie.
Ja bardzo chciałam dzidziusia (to moja druga ciąża po pierwszej nieudanej) a i
tak byłam pełna wątpliwości.
Daj sobie czas (i mężowi) na oswojenie się z sytuacją. Pomyśl , że jeżeli była
Ci pisana "wpadka" to lepiej teraz i z mężem niż np. w liceum na imprezie z
jakimś "pięknym nieznajomym" ))) A Twoje samopoczucie pogarszają dodatkowo
hormony - to jak napięcie przedmiesiączkowe, tylko trwające kilka miesięcy ))
Mam koleżankę, która o każdym swoim dziecku mówiła w ciąży "ten płód". Mam
koleżankę, która przyznała się, że tak naprawdę pokochała swoje dziecko rok po
urodzeniu. I wszystkie są w porządku matkami - nie ma co się zadręczać.
A z czasem uznasz, że wpadka to najlepsze, co się może przytrafić,
bo "robienie" dzidziusia to dopiero stres
Za dwa miesiace poczujesz się o niebo lepiej,
czego Ci życzę,
jaga

[mamarta77]

ja tez mysle ze jeszcze przyjdzie czas na pokochanie tego malenstwa, obecnie
jestem w drugiej ciazy, o obie musialam sie dlugo starac i niczego na swiecie
nie chce bardziej niz tego dziecka, a jednak hormony robia swoje -pierwszy
trymestr to dla mnie znow koszmar pod tym wzgledem, ciagle mi sie chce plakac
a do tego wszyscy mnie tak potwornie denerwuja ze nie wiem gdzie sie schowac
zeby nie wywolywac awantur. ale to sie konczy w 3-4-tym miesiacu, potem rosnie
brzuszek dzidzius sie rusza a przyszla mama sie cieszy bo to strasznie mile
uczucie! pierwszy raz nas wzruszylo nasze dzieciatka na usg w 14-tym tygodniu,
niewiele ponad 7 cm a mialo raczki, nozki, wszystko co czlowiek miec powinien!
wkladal paluszki do buzki, po prostu zyl! no koniec ciazy znow moze byc troche
meczacy, ja sie szczegolnie boje upalow! Ale czasem ta milosc przychodzi
jeszcze pozniej, moze jak pierwszy raz zobaczysz maluszka na swiecie, moze
jeszcze troche pozniej, jak sie do ciebie usmiechnie, moze dopiero jak powie
mama? ale nie martw sie, na pewno przyjdzie! a ty na pewno bedziesz kiedys
wdzieczna Bogu ze dal ci ta kruszynke na ktora sama balas sie zdecydowac a
ktora na pewno wiele zmieni w waszym zyciu!
uszy do gory, wszystko bedzie dobrze, pozdrawiam -Marta

[ulala72]

Hej, witaj w klubie. Wyleję na Ciebie ten kubeł zimnje wody - nie Ty pierwsza
i nie ostatnia jesteś z takimi odczuciami.
Moja druga ciąża była przypadkiem - po dramatycznym porodzie i kłopotach z
dzieckiem (i wiele innych przyczyn) postanowiliśmy nie mieć więcej dzieci, ale
los chciał inaczej. Powiem szczerze - byłam wściekła. Ciąży nie chciałam
usuwać, ale postanowiłam sobie, że to dziecko nie będzie mnie aż tak
absorbować, nie przerwę pracy, będę się udzielać towarzysko, nie będę karmić
piersią itd. I wiesz co? W 20 tyg. dostałam silnego krwotoku i od tego momentu
radykalnie zmieniło się moje nastawienie. Przeleżałam karnie niemal do końca
ciąży, modląc się o szczęśliwe rozwiązanie, a kiedy urodziła się moja córka -
po prostu oszalałam! Rzuciłam pracę, karmię piersią, roztkliwiam się, wariuję
na jej punkcie. Ani razu nie byłam jeszcze w kinie ani nawet u fryzjera!
Wariatka! Tak to się los dziwnie układa.
Więc nie martw się na zapas. Myślę, że na razie wystarczy, jak będziesz o
siebie dbała, robiła badania itd. Pozwój czasowi i hormonom zrobić swoje. A
jeśli nie pokochasz dziecka zaraz po urodzeniu, to spokojnie daj sobie jeszcze
więcej czasu. Niektóre kobiety bardzo go potrzebują. Aha, i oczywiście wyżalaj
się na forum - to pomaga jak nic. Pozdrawiam.

[anna223]

Dobrze ktos powyzej napisał, ze zajscie w ciaze nie gwarantuje uczuc
macierzyńskich.Ja tez nie przepadałam za dziecmi, a teraz wszystkie mi sie
podobaja, bo sama mam 5m chłopca.

[joasiiik24]

Ja wychodze z zalozenia ze pokochasz nie jedna matke targaja takie
watpliwosci,jednak pozniej tuz po narodzeniu dziecka z czasem mijaja..naprawde!
ja kocham swoj stan,swoj powiekszajacy sie brzuszek, ruchy mojej malutkiej
coreczki...kocham wszystko mimo iz tez sie boje czy podolam wychowaniu
dziecka, dobrze ze wychowanie nalezy i do mamy i do taty wiec nie jestem sama.


Asia i 23tyg Kamilka i tato Mikołaj

[agga_ma]

Witaj
Mysmy dlugo nie mogli zdecydowac sie na dziecko, szczegolnie ja,twierdzilam ze
mam czs, ze nie lubie malych wrzeszczacych dzieci itp,itd.
Z czasem jednak dopadla mnie panika , ze czas leci niedlugo 30-tka stuknie i co
potem.... zostac bez dzieci. Postanowilismy z mezem zawiesic wszyskie srodki
ostroznosci i czekac co loz przyniesie... no i po ok 3 miesiacach zaszlam w
ciaze i co strach, panika, przerazenie a pzreciez niby planowana ta ciaza
Poczatek byl baardzo trudny, teraz jestem na finiszu (38 tyd) i nie moge sie
doczekac mojego syncia, nie moge sobie juz wyobrazic rzeczywistosci bez niego,
klopotow mam wiecej niz wlosow na glowie szczegolnie tych finansowych ale teraz
to wszysko zeszlo na drugi plan i tylko o malym mowimy. To niesamowite powstal
nowy czlowiek, ktory jest czescia mnie i mojego meza - jaki bedzie? do kogo
podobny? co nam los pzryniesie? Nadal mam obawy czy sobie poradze, czy podalam
ale staram sie z nadzieja i optymizmem patrzec w przyszlosc i tobie tego z
calego serca zycze
Goraco pozdrawiam, uszy do gory i WESOLYCH SWIAT !!!!
Aga i Dawidek

[alfa36]

Gdyby mnie to spotkało jeszcze kilka lat temu pewnie byłabym w takim stanie,
jak Ty. Ja pięknie zaplanowalam ciążę, która niestety nie zakonczyła się
szczęśliwie. Chcę Ci tylko powiedzieć, że mimo, że zaplanowałam (a raczej
zaplanowaliśmy), to i tak mialam taki dziwny nastrój. Bardzo się cieszyłam a i
tak zastanawialam się, czy na pewno to jest najwłaściwszy moment. Teraz wiem,
że kiedy tylko minie konieczne pół roku, to nie patrząc na nic będę się starała
o dziecko. Tak naprawdę te właściwe momenty, często wcale nie są takie
najlepsze. Znam wiele kobiet, które zaszly w nieplanowaną ciążę. Kazda z nich
byla na początku przerażona i wcale tak od pierwszego tygodnia nie kochała tego
dziecka. Zapewniam Cię, że wszystko się ułoży i za kilka miesięcy będziesz
najszczęśliwszą osobą na Ziemi.Myślę,że tę fasolkę, z ktorą bedziesz 24h na
dobę przez 9 miesięcy na pewno prędzej czy później pokochasz. W każdym razie ja
teraz żałuję, że nie "wpadlam". Wiem, jak trudno podjąć decyzję o dziecku. Wiem
też, co się czuje, kiedy się już ją podjęło, a los chciał inaczej... Trzymaj
się ciepło. Pozdrawiam. asia

[eenia]

Plumcia, widzę że mamy identyczne myśli i odczucia, chętnie napiszę do Ciebie
na priva może razem jakoś łatwiej nam będzie przez to przechodzić. Napisz na
[e-mail]

[kags]

Plumciu,
Ja tez doskonale Cie rozumiem, bo kompletnie nie planowalam ciazy... a tu po
urlopie (he, 7 dniowym "niespodzianka"... zrobilismy razem z tatuskiem
test... ja ryczalam przerazona, a on ze szczescia... Nie chcialam sie do niego
dlugo odzywac, czulam jakbym go znienawidzila.
Teraz jestem w 18/19 tygodniu, moja fasola rusza sie, brzucho rosnie, piersi
takie, ze Pamela A. moze sie schowac... A ja codziennie wieczorem nadal mam
watpliwosci...
Wiem, ze bedziemy git starymi, ale... no wlasnie... tez boje sie, ze ta milosc
macierzynska wcale nie nadejdzie.
Coz, jakos musimy sobie dac rade

Pozdrawiam Cie przedswiatecznie,
KaGS.

Do plumci i eeni

[jagonia]

Dziewczyny, nic co mogłabym Wam napisać, nie będzie chyba wystarczajaco
pomocne, a wszelkie rady w takiej sytuacji brzmią nieco banalnie.
Jeżeli jesteście z Warszawy, to proponuje się zwrócić do Poradni
Psychologicznej w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie.
Poradnia ta wyspecjalizowała się m.in: we wspieraniu kobiet w ciązy i
prowadzeniu różnych form terapii przeznaczonych specjalnie dla kobiet w ciąży
(m.in: dla kobiet w ciąży z obniżonym nastrojem, w depresji, ze stanami
lękowymi oraz np: dla kobiet w ciąży zagrożonej). Napewno tam uzyskacie
niezbędną i fachową pomoc.
Gdybyscie chciały skorzystać podeję namiary (tylko nie wiem, czy aktualne):
tel: [phone] lub tel.[phone] w.435
Na wszelki wypadek podaję tel na centralę: 632-12-81 do 89.
Porady i terapie dla osób ubezpieczonych są bezpłatne.

Powodzenia!
Jagonia

Dziękuję Wam wszystkim

[plumcia]

Bardzo mi pomogłyście. Wasze dobre słowa bardzo podniosły mnie na duchu
Przepraszam, że zwlekałam z odpowiedzią, ale wiecie, jak to jest przed
Świętami...
Serdecznie pozdrawiam wszystkie, jakże życzliwe, Forumowiczki, które zechciały
poświęcić mi swoją uwagę. Życzę spokojnych Świąt i dużo radości w nadchodzącym
roku.
Plumcia

[kasik8]

Plumciu
To nic zlego, ze nic nie czujesz! To nawet normalne przy planowanych lub tez
nawet gleboko oczekiwanych ciazach. Przychodzi nowa rola..jakze inna od tej,
ktora do tej pory prowadzilas. A mysle, ze gorzej sie ja przyjmuje jesli sie
tego nie oczekuje. Nagle ZYCIe kaze Ci sie dostosowac do czegos czego nie
chcialas a w dodatku robilas wszystko by sie przed tym uchronic. Ale to tak
jak z grypa..szczepisz sie , bierzesz witaminy i potem chorujesz..jest zlosc
na siebie, los , tego co niby zarazil..choc nie mamy pewnosci czy to wogle od
niego przyszlo. To irracjonalne, ale takie emocje wlasnie targaja.
Ja jedynie ze swojej strony moge Ci zagwarantowac, ze takie mile uczucie do
dziecka przyjdzie. Nikt nie powiedzial, ze bedziesz je kochac od poczatku. To
maoze sie stac dopiero jak je zobaczysz. I juz nie przestaniesz kochac. To
mozna zobaczyc jedynie z perspektywy. Tu potrzebna jest wiara...w sowja
madrosc i swojego oganizmu. A wiara jak wiesz nie jest do udowodnienia,
zobaczenia..ale do przezycia. Trzeba cierpliwosci by do tego dorosnac. A za
jakis czas gwarantuje Ci to ze sie tu spotkamy i powiesz mi ze mialam racje.
Przyjmij z pokora to co dalo Ci zycie..najwyrazniej taka mialo dla Ciebie
niespodzinke. Ja wierze, ze kazdy dostaje z nas to co jest w stanie udzwignac
i to..te "lekcje" maja nas czegos nauczyc.
Bedzie dobrze...zaufaj tylko/
Kasik

c'est la vie

[2w1]

Musze napisać, bo chciałam taki list, jaki napisała plumcia, skroić na początku
lipca.Teraz mogę tylko podsumować ten wątek i po raz kolejny zachwycić się
sobą, nami- kobietkamiW lipcu, zrobiłam test.Ten którego kocham był daleko i
Bóg jeden wie kiedy się zobaczymy i kiedy on zobaczy swoje "stworzenie"
Chciałam się topić(to nie żarty), rzekę mam blisko i tysiące głupkowatych myśli
(teraz!!!wtedy była to tragedia)Przez całe życie ułożona, spokojna,
rozważna,zaraz po studiach i pełna planów na przyszłość, wpadła jak
nieuświadomiona nastolatka.Przez ten rok dostałam w tyłek jak nigdy, tak wielu
rzeczy się nauczyłam.To była lekcja tolerancji i siły. I tutaj, a propo
tolerancji pojawi się mały apel.Może już to wiecie, albo też nie, że nic w
życiu nie jest oczywiste, fakty na pozór jasne i bezsporne, po głębszej
analizie okazują się świadczyć o całkiem innej rzeczywistości.Ja już nigdy
nikogo nie będę oceniać,wymadrzać się z przeświadczeniem że "mam mózg" i że
mnie samej TO SIĘ NIGDY NIE ZDARZY.
Płaczcie, bo "woda z oczu" nie jest oznaką słabości.Nawet nie zdajemy sobie
sprawy jak bardzo silne jesteśmy!!!!
A co do "młodego"/ej(nie chce wiedzieć) to jeszcze rok temu nie wiedziałam
czego chcę w zyciu i o czym marzę.Teraz już znam swoje cele , mam marzenia i
więcej determinacji niż kiedykolwiek wcześniej.Boję się , ale czeka mnie
wielkie wyzwanie-będę wychowywać CZŁOWIEKA!!!!

Trzymajcie się kobietki które macie swoje obawy i lęki!A na koniec
mojego "nawiedzonego"listu przypominam że mamy tylko jedno zycie
....ot i taki prawdziwy banałcmokam

[martynka30]

Nigdzie nie jest powiedziane, że wszystkie kobiety mają tak samo i w tym samym
momencie reagować na macierzyństwo. Sądzę, że w przypadku nieplanowanej ciąży
to zupełnie naturalna reakcja. Ja akurat chciałam dziecka, ale nie zaczęłam go
kochać do chwili gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. To była dla mnie
abstrakcja nie dziecko. Nawet jak zaczęło się ruszać, nawet jak zobaczyłam je
na usg. Słyszałam, że inne kobiety kochają swoje dzieci niemal od poczęcia i
przyznam, ze trochę się martwiłam, czy ze mną wszystko jest ok. W jakimś
kretyńskim poradniku przeczytałam, że skoro jestem w ciąży, to zaczną mnie
rozczulać inne dzieci, a tu też nic. Przeczytam tony publikacji o depresji
poporodowej, bo byłam przekonana, że na pewno mnie to dotknie, że na pewno nie
będę umiała pokochać dziecka. Nawet już sie zastanawiałam, czy decyzja o
dziecku nie była nieprzemyślana, czy to nie był błąd. Bardzo długo (właściwie
przez całą ciążę) nie chciały mi też przejść przez gardło słowa dzidziuś,
dzidzia, wydawały mi się takie czułostkowe i... śliskie. A jak zobaczyłam
swoją córkę po urodzeniu to zakochałam się od razu)). Ale to też nie jest
norma, moja przyjaciółka uczyła się miłości do swego dziecka kilka miesięcy,
dziś kocha swoje dziecko nieprzytomnie. To mit, że wszystkie kobiety kochają
swoje dzieci od razu. Trzymaj się, jestem pewna że za jakiś czas zaczniesz się
cieszyć macierzyństwem. Na razie daj sobie trochę czasu i nie stresuj się, że
inne kobiety przeżywają to inaczej.

[malagao]

Witam serdecznie, ja swoje pierwsze dziecko, choć zaplanowane, wyczekane,
wytęsknione tak naprawdę pokochałam dopiero, kiedy sie go nauczyłam Trudno
to określić, ale tak było. Kiedy poznałam jego płacz, jego zachcianki, jego
różne minki, jego samego. Z każdym dniem ta miłość była coraz większa, aż do
końca wypełniła moje matczyne serce. W ciąży cieszyłam się, byłam zadowolona,
ale nie mogę powiedzieć że już kochałam to dziecko, nawet gdy dostałam je po
porodzie, ucieszyłam się, ale czy już je kochałam? Teraz już zdecydowanie mogę
powiedzieć, że je kocham. Jestem obecnie w drugiej ciąży i mam takie same
odczucia, jedynie bez lęku, czy sobie ze wszystkim poradzę, bo to już mam
sprawdzone. Pozdrawiam wszystkie mamusie, które dopiero czeka cudowna pełna
miłość macierzyńska. Malaga

do plumci

[maminka1]

No tak - wszyscy oczekują, że będziesz tryskała szczęściem,
znajomi dopytują, jak się czujesz w tym cudownym stanie - bo przecież
MUSISZ być niesamowicie szczęśliwa, to takie niezwykłe itp. itd.
A ty czujesz się fatalnie - psychicznie, bo wszystkie plany wzięły w łeb,
wszystko musi się zmienić, i najczęściej fizycznie.
Znam ten ból, choć chciałam mieć dziecko, ale może jeszcze nie teraz, może
za rok, dwa...
Wszystko zmieniło się ok. 13 tygodnia kiedy poszłam na USG
i zobaczyłam na monitorku malutkiego ludka, fikającego koziołki w moim
brzuchu ) To był chyba przełomowy moment. Teraz bardzo się cieszę, choć
lekko mi nie jest (muszę siedzieć w domu, nie pracuję).
Większośc kobiet była, jest lub będzie w ciązy, rodzi, a potem wychowuje dzieci.
I jakoś to się wszystko toczy, jakoś się układa.
znam osobę, która nie przepadała za dziećmi i tak naprawdę nie chciala ich mieć
- a dosłownie oszalała na punkcie swojego już 1,5 rocznego malca. Będzie ok,
zobaczysz.
Pozdrawiam ciepło w sylwestrowy wieczór )