Inflancka

[mmilka86]

Ktoś rodził w szpitalu na Inflanckiej w Warszawie???
Jakie opinie spostrzeżenia.... Warto się zastanawiać nad tym szpitalem??

[kasiak37]

wyszukiwarka,oto watek jeden z wielu:
forum.gazeta.pl/forum/w,588,111120845,111120845,Inflancka_wspanialy_porod.html

[dierra]

Rodziłam na Inflanckiej 15.07 i tak: sam poród ok, ale i poród miałam lekki. Po
porodzie zero opieki co w przypadku pierwszego dziecka jest dość istotne.
Trafiłam akurat w te upału więc było koszmarnie gorąco.
Sale porodowe małe. Po remoncie mają oddać chyba tylko porodowe a poporodowe
mają na razie zostać. Lekarze, pielęgniarki różnie - i bardzo mili i bardzo
niemili. Generalnie moje wrażenie to chaos, bałagan, zamieszanie, brak
informacji - jeśli chodzi o wszystko co się działo po porodzie, ale i tak nie
wspominam źle, wiedziałam że nie będe miała luksusów, może dlatego. Aha - i
strasznie dużo rodzących - ale teraz to chyba wszędzie tak tłoczno

[pinkyone]

Minely juz 2 lata i 2 miesiace od narodzin mojej coreczki (ur. w
2008 r.). Czas leczy rany, a jednak wspomnienie porodu na
Inflanckiej w Warszawie nadal budzi we mnie zywe, negatywne emocje.
W szpitalnej gablotce znajduje sie informacja o uczestnictwie w
akcji 'Rodzic po ludzku', dlatego chce opisac jak to szumne 'po
ludzku' wyglada w wersji 'po Infalncku' czyli cos z perspektywy
rodzacej.

W szpitalu znalazlam sie tydzien przed porodem, juz po tzw.
terminie z powodu nadcisnienia.
Zaczne od takiej drobnostki jak wenflon. Oczywiscie bez paniki w tym
temacie, ale kazdy przyzna, ze zakladanie jego nie jest przyjemne.
W celu roznych zabiegow zakladano mi go, potem zdejmowano, potem
tego samego dnia znow zakladano, potem zostawiano i nosilam go np.
przez 3 dni niepotrzebnie, cackajac sie z nim przy kazdej czynnosci,
typu mycie i ubieranie.
Tu oczywiscie pretensji nie wnosze, bo rozumiem, ze w natloku spraw
i pacjentow tego tematu nie da sie ogarnac. Jednak w rezultacie
jeszcze przed porodem wiekszosc wygodnych do wklucia sie miejsc byla
juz, ze tak powiem 'zuzyta'.

Chcialam rodzic z mezem, wiec oplacilismy (koszt: 500 zl) porod
rodzinny w prywatnej salce.
Trafilam na nia z moim trzydniowym wenflonem. Polozna chciala
podlaczyc do niego oksytocyne. Wyrazilam watpliwosc, czy po tylu
dniach bedzie jeszcze drozny. Pewna siebie powiedziala: bedzie,
bedzie (czytaj: co Ty pacjentko/babo wiesz o mojej robocie).
Po chwili okazalo sie, ze nie dziala i trzeba zalozyc nowy. Po minie
poloznej zobaczylam, ze nie lubi tego robic lub prawdopodobnie, nie
jest to jej mocna strona. Dostalam reprymende, za stan moich
poklutych rak i zaczela sie wkluwac w zyly, znajdujace sie na
wierzchu moich dloni. Robila to nieudolnie kilkakrotnie, w
rezultacie szybko tez staly sie 'zuzyte', wiec probowala ponownie w
swiezo ponakluwanych miejscach, no... szczerze mowiac to juz dosc
bolalo, ale staralam sie zachowac twarz i nie dac tego po sobie
poznac.
W koncu wezwala kogos na pomoc i ufff... udalo sie.

Szlo mi dosc wolno, mimo przyspieszania procesu oksytocyna czas
trwania pierwszego okresu porodu wyniosl 9,5 godz. Na szczescie
otrzymywalam w tym czasie znieczulenie zewnatrzoponowe od bardzo
milego doktora, ktory zachowywal sie w mojej opinii wzorowo, tzn.
np. tlumaczyl co bedzie robil i jak mamy wspolpracowac.

Wreszcie nadszedl czas drugiego okresu porodu, dla
niewtajemniczonych, etapu kiedy
mozna zaczac przec. Od tego momentu zaprzestaje sie podawania
znieczulenia zewnatrzoponowego. Zbieglo sie to ze zmiana poloznych,
o czym nie zostalam poinformowana. Poprzednia Pani nie raczyla
powiedziec jednego zdania, ze konczy prace i przejmnie mnie inna
polozna, czyli jak dla mnie troche nie 'po ludzku' - znowu drobiazg.

Nowa polozna zaczela energicznie. Wyprosila mnie z mojej prywatnej
salki. Mezowi kazala zostac na korytarzu (porod rodzinny?) i
powiedziala, ze zawolamy go na koniec.
Powinnismy wowczas zaprotestowac, ale w obliczu jej pewnosci siebie
i naszej niepewnosci w tej sytuacji oboje nie zrobilismy nic.
Zabrala mnie do pomieszczenia (z mojej perspektywy)
wielofunkcyjnego. Znajdowaly sie w nim 2 komputery, dlugi rzad
szafek - cos a la kuchenny zestaw, lodowka i fotel ginekologiczny.
Dokonalysmy kilku prob parcia, poki mialam jeszcze skurcze parte.
Potem przestalam je miec. Polozna kazala sie poinformowac, gdy
zaczne znow je odczuwac. Pozwolono wejsc mojemu mezowi i wyznaczono
mu miejsce....na lodowce, a polozna udala sie do komputera. Z
relacji meza wiem, ze przekladala tam jakies karty, nie mylic z
kartami pacjentow - pasjansik ja pochlonal.

Niestety zamiast skurczy zaczelam odczuwac (przepraszam za
fizjologie) potrzebe wymiotowania. Moj maz postaral sie o jakis
pojemniczek, ktory znalazl w 'kuchennych' szafkach (na marginesie:
ha! - jednak wszystkie obiekty w pomieszczeniu byly potrzebne,
lodowka dla meza, komputery dla poloznej, dla mnie fotel
ginekologiczny i te szafki - musialam je niestety dzielic z osobami
postronnymi, ktore co jakis czas sie pojawialy i w 'moich' szafkach
grzebaly). Na tym etapie bylam juz doslownie polprzytomna z bolu.
Caly czas stalam i nie mialam sie o co oprzec. Miedzy falami bolu,
udalo mi sie to zakomunikowac mezowi, ktory zaczal organizowac
jakies miejsce. Padlo na fotel ginekologiczny, ktory nalezalo
odpowiednio do tego celu przystosowac, pochowac jakies wystajace
elementy i tu musze oddac honor poloznej: instuowala meza jak ma to
zrobic (nie wstajac znad komutera).

Minely kolejne 2 godziny, maz mi asystowal w bolach i wymiotowaniu,
a polozna siedziala przy komputerze. Ten etap porodu moze trwac
podobno tylko 2 godziny, wiec polozna udala sie po lekarza. Doktor
byl dosc konkretny, stwierdzil, ze dziecko jest zle ulozone i nie ma
mozliwosci urodzenia go naturalnie. Zaproponowal cesarke i zniknal.
(Nie rozumiem, czemu lekarz nie mogl obejrzec mnie wczesniej?)

Tu pojawila sie kolejna postac: mloda szczupla lekarka z krotka
ciemna fryzurka.
Miala zajac sie papierkowa robota, czyli formalnosciami zwiazanymi z
cesarskim cieciem.
W miedzyczasie snula do mnie, jakies bzdurne teorie, ze mam za duze
dziecko, bo pewnie jadlam w ciazy witaminy. Dodam, ze witamin nie
jadlam, a dziecko bylo normalnych rozmiarow,
ale wtedy juz praktycznie nie moglam mowic z bolu.
Cos tam powypelniala w druczkach (strasznie mi sie to dluzylo)
poproszono mnie o podpis.
Zlozylam go, ale okazalo sie, ze to byla karta innej pacjentki.
Wypelnianie zaczelo sie od nowa, a na koniec dostalam jeszcze
reprymende za nieczytelny podpis (pewnie trzeba sie bylo podpisac
'po ludzku', a nie jakies tam bazgroly rodzacej).

W efekcie na sali operacyjnej zlalazlam sie po kolejnych 45
minutach. Corka miala juz sine
wszystkie konczyny, ale poza tym wszystko bylo w porzadku i
oczywiscie jestem wdzieczna
blokowi operacyjnemu za dobra robote.
Na sali pooperacyjnej przyszlo mi spedzic noc. Pani, ktora tam
pracowala, byla naprawde
wspaniala i miala serce do tej roboty.

Potem moje dzieciatko mialo zoltaczke i spedzilam kolejny tydzien w
tym szpitalu, spotykajac,
tych po ciemnej i jasnej stronie mocy, ale to juz inna historia...

Kamila P.