dokłądna historia Śląska

[Gość: miglanc]

IXw. Państwo Wielkomorawskie ? Śląsk przyjmuje chrzest.
906 - Czechy ? Książe Vratislav zakłada Wrocław.
985 - 990 Inwazja Mieszka I część Śląska wcielona do państwa Polan.
999 ? 1003 Bolesław Chrobry przyłącza pozostałą część Śląska do Państwa Polan.
1000 Założenie biskupstwa we Wrocławiu, podlega arcybiskupowi gnieźnieńskiemu.
1032 ? 1038 Czechy podbijają Śląsk.
1054 Śląsk powraca do Polski
1138 Śląsk jednym z księstw dzielnicowych.
1166 Śląsk zaczyna usamodzielniać się. Synowie Władysława Wygnańca przepędzili polskie załogi z śląskich grodów.
1167 Śląscy książęta wypędzeni, później wracaja z pomoca Cesarza Niemieckiego Barbarossy
1177Podział Śląska Bolesłąw Wysoki zatrzymuje Dolny Śląsk, Konrad Głogów, Jarosław Opolszczyznę, Mieszko Plątonogi Bytom, Oświęcim, Siewierz. Bolesław Wysoki doprowadził do uniezależnienia się Śląska od senioralnej Polski.
1229 Henryk I Brodaty jednoczy Śląsk.
1232 Henryk I Brodaty opanowuje Małopolskę.
1233 Brodaty Opanowuje połowę Wielkopolski. Mimo panowania nad większością obszaru państwa Krzywoustego nie uznaje się za władcę Polski, lecz Śląska, stolicą jego państwa był Wrocław, oficjalnym językiem był niemiecki, wówczas ma miejsce kolonizacja niemiecka na Śląsku i lokacje wielu miast.
1241 Śmierć Henryka Pobożnego w bitwie pod Legnicą, początek rozpadu państwa śląskiego.
XIII ? XIV w Śląsk shołdowany przez króla Czech.
1326 Henryk IV oddaje Księstwo Wrocławskie Czechom
1335 Król polski zrzeka się praw do Śląska. Polska uznaje formalnie stan, który trwa już od XII wieku.
1377 Władysław Opolczyk ?Rubezahl? był zarządcą Królestwa Polskiego. Dążył do powstania niezaleznej Rusi(założył Lwów), walczył z Tatarami na Podolu (skąd pozyskał ikonę Matki Boskiej z dzieciątkiem, która następnie przeniósł do Częstochowy, gdzie założył klasztor na Jasnej Górze), paktował z Zakonem Krzyżackim, planował Krzyżacko ? Brandenbursko ? Węgiersko ? Śląski rozbiór Polski. Przyczynił się do rozkwitu gospodarczego Śląska, jest na Górnym Śląsku postacią legendarną i szanowaną.
1396 Władysław Jagiełło napada na Śląsk, w celu usunięcia Władysława Opolczyka.
1410 rycertwo śląskie wspiera Zakon Najświętrzej Maryi Panny w walce z Polską i Litwą.
1526 Śląsk przechodzi wraz z Czechami pod panowanie Habsburgów.
1619 powstanie czesko ? śląskie przeciw Habsburgom. Królestwo Polskie poparło Habsburgów.
1621 ? 1622 Śląsk spustoszony przez polskich żołnierzy tzw. Lisowczyków.
1655 Śląsk ponownie zrujnowany przez polskich żołnierzy, tym razem Jana Kazimierza, który uciekł przed Szwedami
1741 Śląsk zostaje w większości podbity przez Prusy. Austria zachowuje Śląsk Opawski i Cieszyński. Śląsk stał się najludniejszą i najbogatszą prowincją Prus. ?Perła w Koronie?
1918 klęska Niemiec, projekt niepodległości Górnego Śląska
1919 Związek Górnośląski, ok. 150 tys. członków opowiadał się za niepodległością Śląska. Zwalczany przez Niemców jako organizacja propolska i przez Polaków jako organizacja proniemiecka.
1919, 1920 - nieudane powstania polskie na Śląsku Górnym.
1921 plebiscyt, 40% opowiedziało się za przynależnością do Polski
1921 powstanie polskie, zdecydowana większość Górnoślązaków odmówiła udziału w powstaniu. Mimo klęski powstania, dokonano podziału Górnego Śląska w sposób bardziej korzystny dla Polski.
1922 Część Górnego Śląska uzyskuje szeroką autonomię w ramach państwa polskiego(autonomia była warunkiem przyłączenia do Polski).
1939 ? 1945 Śląsk w III Rzeszy Niemieckiej.
1945 Większość Śląska przyłączona do Polski. Czystki etniczne. Wypędzenie milionów niemieckojęzycznych Ślązaków, Deportacje dziesiątek tysięcy Ślązaków do ZSRR, wymordowanie Śląskiej inteligencji. Osiedlenie na Śląsku milionów Polaków.
1945 - 1989 Degradacja gospodarcza Śląska. Polonizacja pozostałej ludności górnośląskiej, która jednak nie zakończyła się pełnym sukcesem.
Wrocław, przynależność państwowa:
Czechy ? 300 lat
Austria ? 215 lat
Niemcy/Prusy 204 lata
Polska ? 178 lat

[Gość: miglanc]

jedno sprostowanie: pisząc '1939 - 1945 Śląsk w III Rzeszy' miałem na myśli Autonomiczne Województwo Śląskie.

[Gość: metanbutan]

Ty jakiś mało rozgarnięty jesteś.

[slezan]

Trochę tu nieścisłości. Np. w 1410 r. rycerstwo śląskie walczyło też po stronie
Jagiełły (np. kiążę cieszyński). W czasie wojny trzydziestoletniej to nie
najazdy lisowczyków spowodowały największe spustoszenia, ale Szwedzi i wojska
cesarskie. O spustoszeniu przez wojska polskie podczas wizyty Jana Kazimierza
nie słyszałem.

[aqua]

Tylko tyle nieścisłości znalazłeś, kolego slezan.

[slezan]

Pozostawiam Ci pole do popisu.

[aqua]

Nic z tego, nie lubię się powtarzać, ale nie każdy post wart jest mojej
riposty. Niestety znam źródło z którego korzystał sznowny miglanc.

[Gość: miglanc]

oświeć mnie

[Gość: aqua]

Jestem już zmęczony tymi wiecznymi sporami, miglanc. A temat był niźle
rozpoznany w którymś z pobliskich wątków.

Gość portalu: miglanc napisał(a):

> oświeć mnie

[Gość: miglanc]

Fakt nie ma się o do kłucić w końcu to tylko i aż historia. Chciałęm jednak pokazać tern temat z innej strony.

[Gość: aqua]

historia w twoim ujęciu przedstawiona jest na stronach RAS, więc to nie jest
żadna inna strona.

[slezan]

Taaak? Konkrety proszę.

[Gość: aqua]

To zestawienie miglanca jest tak złe, że się zaperzyłeś. A jak dobre, to
powinieneś się cieszyć moją uwagą.

[Gość: miglanc]

Wykaż mi w którym miejscy popełniłem błędy. Ja już zdążyłem poprawić pewne pomyłki. Po drugie moje zestawienie opiera się tylko częściowo na artykule Jerczyńskiego, sympatyka RAŚ. Jerczyński popełnił wiele błędów, które skorygowałem. Ja opierałem się na takich źródłach jak strona archidijecezji wrocławskiej,(skąd powziąłem dane o sprawach religijnych), artykule Śląsk w polityce Piastów, (w artykule tym tez było pełno błędów, np germanizacja w XIII wieku - mozna się uśmiać), Polska Piastów Pawła Jasienicy(wyjątkowo nieobiektywana książka, np Thietmar jest nazywany barbarzyńcą).
Ja starałem rzetelnie sprwdzać podane prze siebie informacje, w różnych źródłach. Moje zestawienie jest subiektywen i może szokować ponieważ nie jest polonocentryczne, ani germanocentryczne, lecz silesiocentryczne. Dlatego na przykłqd nie nazywam Opolczyka zdrajcą, który działał na szkode Polski(jak się go określa w wielu polskich artykułach i książkach) lecz dostrzegam fakt, że ten człowiek zrobił wiele pomyślnego dla Śląska(nie pierwszy i nie ostatni raz to co dobre dla Śląska było złe dla Polski). Być może podałem dużo mało istotnych faktów pokazujacych antagonizm polsko - śląski, ale starałem się pokazać, że to wcale nie było tak, że przez wiele wieków rdzennie polski Śląsk był pod obcą okupacją i marzył o uzyskaniu wolności, która otrzymał w 1945/1922 roku.

[Gość: aqua]

Wydaje mi się że już mówiłem, dyskusja o przynależności Ślaska i związkach jego
z Polską już się niedawno toczyła. prześledź ją.

napisałeś, że książka Jasienicy jest wyjątkowo nieobiektywna. Jak dla kogo,
jest to książka hstoryczna o dużym łądunku patriotyzmu (polskiego). Nie widze w
niej nic niestosownego, opiera się na faktach i interpretacjach jak najbardziej
zrozumiałych i logicznych. Przezemnie akceptowanych.

[slezan]

Jeżelijest to książka "o dużym ładunku patriotyzmu" to znaczy, że wyraźnie
odzwierciedla światopogląd autora, czyli jest nieobiektywna.

[Gość: aqua]

mylisz się, ksiązka odzwierciedla patriotyzm autora, co wcale nie znaczy że
jest nieobiektywa. Fakty są faktami, a przecież na nich oparł swoje dzieło
Jasienica.

[slezan]

Każda książka historyczna to przede wszystkim interpretacja, a ta zależy od
światopoglądu autora. Skoro sam zauważasz ów światopogląd przebijający z
książki, to świadczy to najlepiej o braku obiektywizmu autora.

[Gość: miglanc]

Jesli uważasz Jasienicę za obiektywnego, to nie dziwię Ci sie, że nie możesz akceptowac pewnych faktó z historii Śląska. Książka Jasienicy topozycja z cyklu narodowej, patriotycznej mitologii. Podstawowym błędem Jasienicy było przykładanie nacjonalistycznych kategorii XIX i XX wieku do rzeczywistości feudalnego średniowecza, z czego wynikło wiele nieporozumień. Książka Jasienicy w zestrawieniu z książkami Normana Daviesa jest po prostu śmieszna.

[Gość: aqua]

Kolego miglanc, nie ośmieszaj się zestawiając książką Jasienicy z Davisem,
jedna jest książką o dużym ładunku patriotyzmu, druga o dużym ładunku
niewiedzy, choć zawiera wiele interesujących faktów. Błędy interpretacyjne
Davisa rzucają się w oczy, również z logiką jest u niego dosyć kiepsko.
A tego zwrotu to ja za bardzo nie rozumiem: „Podstawowym błędem Jasienicy było
przykładanie nacjonalistycznych kategorii XIX i XX wieku do rzeczywistości
feudalnego średniowecza, z czego wynikło wiele nieporozumień.”
Czy sądzisz, że rzeczywistość feudalna średniowiecza to tylko i wyłącznie
rzeczywistość rzeszy niemieckiej?

[Gość: miglanc]

Człowieku jeśli uważasz nacjonalistyczną propagandę Jasienicy za wartosciową pracę, to nie dziwę się, że tak ostro reagujesz na Daviesa.. Jasienica podawał mało faktów, ale interpretował je w kategoriach nacjonalistycznych, zupełnie nieadekwatnych do rzeczywistosći średniowiecza. Jego książka przeładowana jest sentymentalizem i niezdrowymi emocjami. Za to ksiązki Daviesa choć zawieraja parę błędów, są najbardziej wartościową pozycją dotycząca historii Polski. Davies pisał obiektywnie, co dla faszerowanych nacjonalistyczną papką polskich narodowców jest niezrozumiałe.
Poza tym jeśli piszę że rzeczywistość średniwiecza nie była nacjonalistyczna, to znaczy że była feudalna. Chrobry nie dokonywał podbojów bo służył wiernie narodowi polskiemu. Naród polski wówczas nie istniał. Chrobry chciał jak najbardziej powiększyć zasięg swojego panowania i chciał poprawić swój status. Mieszko I i na poczatku Chrobry byli lennikami cesarstwa, a Chrobry marzył o koronie dla siebie, którą później uzyskał. Tymczasem Jasienica nie doć, że nie wspomni, że państwo Mieszka i Chrobrego było jednym z wielu księstw Cesarstwa Rzymskiego, to jeszcze cały opis walki Chrobrego przedstawia w kategoriach patriotyczno - narodowych, co jest po prostu śmieszne. Kronikarza Thietmara nazywa podłym barbarzyńcą, poniewaz pisał on w sposób korzystny dla cesarza. Jasienica jest dobry na pewnym etapie edukacji, kiedy rozwija się uczucia patriotyczne, ale z czasem trzeba po prostu z tego wyrosnąć i nauczyc się obiektywnie patrzec na historię. Historia zwłaszcza średniowiecza nie była czarno -biała.

[aqua]

To trochę dla mnie przydługie, poruszyłeś zbyt wiele wątków. Co do literatury
już się wypowiedziałem i wystarczy. Ocena kronikarza Thietmara opiera się jak
wiesz na pismach polskich kronikarzy, i tak się składa, że ten kronikarz
wypowiadał się nieprzychylnie o Mieszku, Chrobrym, itd. bo służył sprawie
cesarza, ale którego? Nie widzę powodów, aby tego kronikarza uznać za
miarodajne źródło w sprawie polskiej. Jakbyś trochę się wgłębił w te historie
to byś wiedział, że przez pierwsze wieki istnienia Polski trwała właśnie walka
o uniezależnienie się władców Polski od cesarza, który sobie uzurpował prawo do
jakiejś zwierzchności nad nimi.

A o tych etapach edukacji to sobie daruj, swoje lektury sam sobie dobieram.

[Gość: miglanc]

Fakt nie warto dydkutowac o tych książkach do historii. Ale jedno zdanie tylko powiem. Jesli Thietmara uznaje się za nieobiektywnego bo pisał pod dyktando cesarzy, to tak samo trzeba uznać za nieobiektywnego Galla Anonima, bo pisał z punktu widzenia władcy Polski. To tyle jesli chodzi o tę sprawę.

[Gość: miglanc]

Spodziewałem się, że sa tu jakies błędy. W latach 1621 - 1622 miała miejsce pacyfikacja Śląska przez wojska katolickie, w tym lisowczyków, A spustoszenie siały wszystkie armie maszerujace przez Śląsk, jak to zwykle bywa na wojnie. Natomiast wojsko Jana Kazimierza potraktowało Śląsk jako "bazę zaopatrzeniową". Piszę w cudzysłowiu bo wojsko zaopatrywało się samo nie pytając nikogo o zgodę, ani nie płacąc za nic.

[Gość: miglanc]

kolejne ważne fakty:
1702 założenie Uniwersytetu Leopolda we Wrocławiu
1806÷1807 wojska napoleońskie zajmują Śląsk (Głogów, Wrocław, Brzeg, Świdnica, Koźle i Kłodzko);
1810 sekularyzacja majątków kościelnych w Prusach
1812 odtąd diecezja wrocławska podlega bezpośrednio pod Watykan.

[balest2]

ŚLĄSK, hist. dzielnica Polski w dorzeczu górnej i środk. Odry. W VIII–IX w.
zamieszkany przez plemiona zachodniosłow., m.in. Ślężan (w rejonie góry Ślęży;
Ślązacy). Po okresie przynależności do Czech włączony ok. 990 do Polski; 1000
założono biskupstwo we Wrocławiu; teren sporny z Czechami (1038–50 pod ich
władzą). Po 1138 dzielnica Władysława II Wygnańca, następnie jego synów,
którzy dali początek 2 liniom piast.: wrocł. i opol.-raciborskiej (stąd
późniejsze, od XV w., wyodrębnianie Dolnego Śląska i Górnego Ślaska); z
upływem czasu rozpadał się na coraz więcej księstw, rządzonych przez Piastów;
od pocz. XIII w., wraz z rozwojem osadnictwa (kolonizacja na prawie niem.),
górnictwa kruszców, rzemiosła i międzynar. handlu, Śląsk stawał się
najbogatszą i przodującą pod względem kult. dzielnicą Polski. Mimo silnych
związków z innymi dzielnicami (program zjednoczenia Polski, wysuwany przez
Henryków: Brodatego, Pobożnego i Probusa) znaczne od poł. XIII w.
rozdrobnienie polit. i walki między książętami ułatwiły opanowanie Śląska
przez Czechy (w 1 poł. XIV w. większość książąt uznała ich zwierzchnictwo); po
zjednoczeniu Polski Śląsk pozostał poza granicami królestwa; próby jego
odzyskania zakończyły się niepowodzeniem, 1348 Kazimierz III Wielki zrzekł się
praw do Śląska; później wróciły do Polski jedynie księstwa oświęcimskie (1457)
i zatorskie (1494), wykupione przez króla pol., oraz księstwo siewierskie (od
1443 własność biskupów krak.); diecezja wrocł. należała do metropolii gnieźn.
do XVIII w. W 1526 Śląsk przeszedł, wraz z innymi ziemiami Korony czes., pod
władzę Habsburgów; linie piast. w poszczególnych księstwach stopniowo
wygasały — wrocł. 1335, świdnicka 1368, głogowska 1476, oleśnicka 1492,
żagańska 1504, opol. 1532, ciesz. 1625, brzesko-legnicka 1675 (ostatnim
Piastem był Jerzy Wilhelm). Wraz z napływem ludności niem. postępowała od
zach. germanizacja ludności polskiej. W okresie reformacji większość książąt i
miast śląskich przyjęła luteranizm; wielu działaczy reformacyjnych odegrało
ważną rolę w rozwoju pol. języka i kultury na Śląsku. W czasie wojny
trzydziestoletniej (trzydziestoletnia wojna 1618–48) działania wojenne
spustoszyły kraj, zdziesiątkowały ludność, spowodowały upadek wielu miast; po
wojnie nastąpiły prześladowania protestantów, którzy masowo emigrowali, m.in.
do pd. Wielkopolski. W 1740–42 (śląskie wojny) Śląsk został zdobyty przez
Prusy, Austria zachowała tylko Śląsk Cieszyński i księstwa: karniowskie i
opawskie; ten stan potwierdził pokój 1763 kończący wojnę siedmioletnią. Władze
prus. prowadziły politykę germanizacyjną, mimo to na pocz. XIX w. Górny Śląsk
i pn.-wsch. część Dolnego Śląska miały zdecydowanie pol. charakter; ogółem
mówiący po polsku stanowili ok. 25% ludności prowincji śląskiej. W XIX w.
szybko rozwijały się: górnictwo węglowe, hutnictwo i in. gałęzie przemysłu, a
gospodarka rolna osiągnęła wysoki poziom. Polscy działacze nar. (J. Lompa, K.
Miarka) starali się przekształcić poczucie „ślązackiej” odrębności etnicznej w
świadomość wspólnoty z całym narodem; budzenie polskości i przeciwdziałanie
germanizacji ożywiła Wiosna Ludów 1848 (zakładanie czasopism i stowarzyszeń
pol.), także na Śląsku austriackim („Tygodnik Cieszyński”); ruch nar.
jednoczył Polaków wokół Kościoła katol. (inaczej było na Śląsku Cieszyńskim,
gdzie mieszkało wielu ewangelików); na pocz. XX w. wzrosła aktywność polit.
ruchu nar. (m.in. działalność W. Korfantego). Po I wojnie świat., uczestnicy 3
powstań śląskich (VIII 1919, VIII 1920, V–VI 1921) dali wyraz woli
zjednoczenia Górnego Śląska z Polską; wyniki plebiscytu z 20 III 1921,
odbywającego się w warunkach dających przewagę Niemcom, były dla Polaków
niekorzystne, ale Rada Ambasadorów mocarstw ententy, decydując X 1921 o
podziale Górnego Śląska, pod wpływem III powstania śląskiego wytyczyła granicę
korzystniejszą od rezultatów głosowania; VI–VII 1922 Rzeczpospolita przejęła
29% obszaru plebiscytowego i 46% zaludnienia (996 tys. mieszk., w tym 250 tys.
Niemców) wraz z większą częścią przemysłu górnośląskiego (po stronie niem.
pozostało ok. 530 tys. Polaków). Śląsk Cieszyński decyzją Rady Ambasadorów
został 1920 podzielony w przybliżeniu wzdłuż Olzy: część wsch. przyznano
Polsce, zach. — Czechosłowacji (gdzie w niektórych gminach Polacy stanowili
większość mieszkańców — tzw. później Zaolzie). Z przyznanych Polsce ziem
Śląska utworzono woj. śląskie (ze stol. w Katowicach), które otrzymało
autonomię (lokalny sejm); jako okręg górn.-hutn. odgrywało wielką rolę w
gospodarce pol. (tylko w tym województwie większość ludności pracowała w
przemyśle); zakłady przem. były przeważnie własnością arystokratycznych rodów
niem. lub spółek o przewadze niem. kapitału (władze pol. usiłowały — z
częściowym powodzeniem — wprowadzić kapitał franc.; w latach 30. akcje
niektórych wielkich firm przeszły na własność państwa pol.); część Śląska
znajdująca się w Niemczech traciła znaczenie gosp.; na Śląsku Opolskim działał
Związek Polaków w Niemczech oraz liczne stowarzyszenia pol., które szykanowano
zwł. po dojściu A. Hitlera do władzy (1933). W 1938 po układzie monachijskim
wojska pol. zajęły Zaolzie. Po agresji niem. na Polskę, X 1939 woj. śląskie
zostało wcielone do Rzeszy (do prowincji górnośląskiej); wywierając presję na
Polaków wpisano większość mieszkańców na niem. listę narodowościową (tzw.
volkslistę), ponad 40 tys. wcielono do Wehrmachtu; terror niem. na Górnym
Śląsku był bardziej masowy niż na innych ziemiach pol.; przeciwko okupantowi
walczyły organizacje podziemne (przede wszystkim Organizacja Orła Białego —
ZWZ-AK).
Po 1945 przywrócono granicę pol.-czechosł. z 1920 (lecz początkowo ze strony
pol. były tendencje do ponownego zajęcia Zaolzia), zaś należąca poprzednio do
Niemiec część Śląska powróciła do Polski; ludność niem. w znacznej większości
została wysiedlona do Niemiec, napłynęła ludność pol. (do I 1947 — ponad 2630
tys. osób), w dużej części repatrianci z przedwojennych ziem wsch. Polski;
władze komunist. traktowały w praktyce śląskich Polaków na równi z Niemcami,
co często powodowało odchodzenie od polskości i emigrację do Niemiec. Od 1975
terytorium Śląska leży w obrębie woj.: biel., katow., opol., wrocł., wałb.,
legn., jeleniogór. i zielonogórskiego.

[Gość: miglanc]

Brawo! cytujesz hasło z komunistycznej encyklopedii PWN z 1974 roku! No gratuluję umiejętności wyboru obiektywnego źródła informacji. Mniejsza o to, że to hasło z komunistycznej encyklopedii powtórzone zostało później w nowszych wydaniach encyklopedycznych.