co z wami sie dzieje - kobiety patriotki... !

[gummbass]

Kochani,
Poruszam watek juz zapewne 'podnoszony' nie raz, ale siedzi to we mnie jak kolec i musze to gdzies z siebie wyrzucic. Wybaczcie, ze tak sie publicznie obnazam, ale przez wiekszosc czasu mam tylko komputer w ktory sie gapie a to forum jest mi 'metafora' partnera do dyskusji. Do rzeczy jednak. Pozwole sobie prze-tytulowac ten watek na TAM OJCZYZNA MA GDZIE CHLEB MOJ.
Zona ma niepojeta jest dla mnie istota, bo nie chce zyc na emigracji. Czyz to nie dziwne. A moze to ja taki narrow-minded jestem, ze tego nie kumam? Chociaz zwazajac na to, ze wieksza czesc tej 'wirtualnej alejki' stanowia kobiety to pewnie dla was nie jest to dziwne. Pisze tak bo widze, ze wiekszosc z was ma ten 'defekt' lub swego rodzaju 'pomrocznosc'. Nie gniewajcie sie, panie. Ja po prostu zawsze mowie/pisze co mysle.
Siedze w Anglii juz 6 lat i nie mam zamiaru wracac do Polski na stale nigdy, a przynajmiej do emerytury. Nie wyrzekam sie jej, ale tez nie moge byc jej za wiele wdzieczny. Zawiodlem sie na niej ( Polsce ) wiele razy, az w koncu powiedzailem dosc i znalazlem sie tutaj. Kocham ten kraj ( UK ) bo dal mi chleb, normalne zycie i nieograniczone szanse rozwoju i kariery. A te 3 rzeczy to jak 'chleb i woda' dla czlowieka. Znalazlem je tu, a nie w Polsce. Zal mam do PL za to ze jest taka. Moja zona jednak uparta jest i do mnie nie chce dolaczyc. Mamy dzieci, gdzie mieszkac i czym pupe wozic i niektorzy mowia ze ma za dobrze i dlatego nie chce przyjechac.Moze to i moj blad, ale jak mam dzieciom nie zapewnic godnego zycia? W koncu one jeszcze nie rozumieja pewnych spraw. Ja juz tak dluzej nie moge. Przeszedlem 6 mies na antydepresantach i dalej nie wiem w czym jest rzecz. Przeciez jesli dwoje ludzi sie kocha i chce byc ze soba do konca zycie to ja uwazam ze niewazne gdzie. Wazne, ze bedziemy razem. Czyz nie? Jesli mamy jechac na tym wozku w ta sama strone to musimy miec ten sam cel.Jesli ja jade w lewo a ona w prawo to stoimy.Potem lapiemy kogos kto jedzie w nasza strone i juz po malzenstwie. Kochane Panie. Wytlumaczcie mi dlaczego kochacie strasznie ta Polske i gotowe jestescie posiwecic malzenstwo dla niej? Duzo by jeszcze gadac, ale nie chce was zanudzic.Pozdrawiam serdecznie mile Panie i czekam na odpowiedz.

[lucasa]

gummbass napisał:

Przeciez jesli dwoje ludzi sie kocha i chce byc ze soba do konca zycie to
> ja uwazam ze niewazne gdzie. Wazne, ze bedziemy razem. Czyz nie?

wiec jezeli (dla Ciebie) nie wazne gdzie - dlaczego nie w Polsce?
a moze zona widzi cos wiecej niz to ze masz czym sie wozic w Anglii?
a dlaczego tutaj pytasz? pytaj zony dlaczego nie chce...
A

[gazunia]

Może po prostu czuje,że tu jest jest dom, taki prawdziwy

[cynta]

Zona nie chce przyjechac do ciebie? a czy namawia cie do powrotu? bo jezeli nie
za bardzo to poprostu pasuje jej taki uklad, nie musi cie miec obok albo
poprostu ma kogos innego. Znam mnostwo kobiet ktore pojechaly za mezem a nie z
wyboru, nie sa zbyt szczesliwe ale oswajaja to "wiezienie". Nie uwieze ze twoja
zona jest az tak glupia zeby uwazac ze w Polsce jest lepiej...

[aniek133]

Ja uwazam, ze w Polsce jest dla mnie lepiej - wiec jestem glupia??

[gummbass]

Niekoniecznie zaraz glupia bo lepiej moze ci byc z roznych powodow. Jednak w wiekszosci przypadkow to glupota czcic ziemie ktora gowno ci daje.

[gummbass]

Napewno pasuje jej taki uklad. Do powrotu nie ma mnie co nawet namawiac, bo ja uparty jestem , a poza tym jak bralismy slub to wiedziala co bierze i jakie sa moje plany.Byla w UK 1.5 roku i nic jej to nie dalo,nie pracowala, narzekala i nic wiecej.Ja mialem plany podboju reszty swiata i nic z tego.Takie to zycie nie sprawiedliwe.Do jasnej cholery. Jak ja jeszcze tak dlugo pociagne?

[dorotus76]

Ja jadę do męża.
Mieszkam z dziećmi w Polsce, mąż pracuje w Anglii. W Polsce mamy domek,
samochód i całą rodzinę. Ale nie mamy dobrej pracy. Takiej, by zapewnić sobie i
dzieciom godziwe życie. Nawet na urządzenie domu szły pieniądze zarabiane przez
nas w Anglii na różnych wyjazdach wakacyjnych, na które jezdziliśmy osobno, by
dzieci miały z kim zostać.
Dlatego mamy juz dosyć. Co z tego, że ja mogę żyć tu super, za pieniądze, które
on tam zarabia.
Jesteśmy oddzielnie już rok czasu i mamy dosyć.
Zostawiam wszystko co mam i jadę z dziećmi do niego, jeżeli trzeba będzie
wszystko się w Polsce sprzeda a tam zacznie od przysłowiowego zera. Ważne że
będziemy razem. Co z tego, że w wynajmowanym mieszkaniu, co z tego że na
początku obniżymy sobie standard życia, ale BĘDZIEMY RAZEM.A dzieci będą miały
w końcu ojca.
A patriotką tez jestem ).
Kocham Polskę, ale niestety bardziej swojego męża.
I może kiedyś jeszcze tu wrócimy, ale jeżeli to tylko RAZEM.

A co do Twojej żony...po prostu niektóre kobiety potrafią tak żyć i może
rzeczywiście jest jej dobrze bez ciebie, ale trzeba się zastanowić dlaczego? To
pytanie do niej. I lepiej zadaj jej szybko. Bo ja tego niestety nie mogę
zrozumieć.

pozdrófka

[gummbass]

Lezka mi sie zakrecila w oku jak to przeczytalem. Myslalem,ze dinozaury juz dawno wyginely, a tu znalazla sie jeszce prawdziwa kobieta ktorej zalezy na milosci.To rzadkosc kogos takiego jak ty spotkac.Twoj maz ma niesamowite szczescie ze ma ciebie.Pozdrawiam goraco i powodzenia.

[dorotus76]

gummbass napisał:
Twoj maz ma niesamowite szczescie ze
> ma ciebie

Też mu to powtarzam, hi hi )).
pozdrófka

[ania.sobota1]

Podpisuje się pod tym ,co napisała dorotus obiema nogami!!Ja też dołaczylam do
męża,bo chciałam byc z nim,a pieniądze nie zastąpią męża a dzieciom taty.Siedze
teraz,słucham zetki i niczego nie rozumiem co się dzieje w PL. UK mi się
podoba,oswajam się,jest OK.Nie wyobrazam sobie życia bez mojego D. i wiem, że
takich kobiet jest więcej na tym forum i na podobnych.Pozdrawiam!Ania z
Nottingham

[basiak6]

A moze zona widzi tego co Ty nie widzisz? Ze emigracja wcale nie jest taka
kolorowa jak moze Ci sie na razie wydawac? Dla mnie wszystko wygladalo zupelnie
inaczej po 6 latach niz teraz po prawie 12tu. Czlowiek widzi ze do konca nigdy
nie bedzie u siebie obojetnie jak bardzo jest zasymilowany. Ja jestem tutaj bo
tutaj skonczylam studia i wiem ze w Polsce juz nie bylam za dlugo aby moc sie
znalezc.
Z tego co piszesz to na razie jestes tutaj sam, koszty zycia z rodzina z dziecmi
sa zupelnie inne, moze tego zona sie wlasnie obawia?
Dobre nieplatne szkoly ciezko znalezc, z wielu ktore widzialam sto razy bardziej
wolalabym poslac dziecko do szkoly w Polsce.
Wiec z tym godnym zyciem tez roznie bywa, znajoma poslala dziecko do lokalnej
szkoly w Londynie gdzie po angielsku poprawnie mowilo bardzo niewiele dzieci. A
jesli chodzi o dobra edukacje to albo dziecko jest bardzo zdolne i pojdzie do
jednej z nielicznych grammar schools albo trzeba placic za prywatna.

[aniek133]

Podzielam zdanie Basi na temat szkol.
Nie chce juz dluzej pracowac w tutejszych szkolach - wole w Polsce Trudno w
to uwierzyc, ze w tak wysoko rozwinietym kraju jest taki kiepski system
szkolnictwa. I na nic sie nie zdaja najnowsze wynalazki technologiczne i
kasa,jaka te szkoly dysponuja... Secondary schools to dopiero porazka!!!

Ja tez przyjechalam tu w sumie do kogos, ale wlasnie wracam... Pamietaj, ze sa
ludzie, ktorzy zwyczajnie nie nadaja sie na emigracje i moze Twoja do nich
nalezy... Moze wie, ze nie bedzie szczesliwa nigdzie poza wlasnym krajem,
wlasnym domem i tym wszystkim, co sklada sie na jej zycie....

[dorotus76]

No i wszystko zależy od tego co ona rozumie pod słowem DOM.
Może tu się różnicie.
Dla niej domem są 4 ściany, JEJ życie, JEJ przyzwyczajenia,JEJ kraj, którego
nie chce zostawić, a dla Ciebie DOM to ona i dzieci?
DOM jest tam, gdzie Twoje serce...może jej serce nie jest już przy Tobie?

[basiak6]

Z tego co ja rozumiem to maz wyjechal a nie zona Wiec jesli juz to idac za
sercem to on powinien do niej po prostu wrocic.
Czemu to niby kobieta ma byc ta ktora idzie za facetem a jesli tego nie robi to
cos jest nie tak? Czemu on nie powinien wrocic tam gdzie jest jego zona i
dzieci? Sprawy materialne przeciez nie sa najwazniejsze.
Facet zapragnie za rok pojechac do Afryki a zona tez za sercem na za nim leciec
z dziecmi? A moze to ona ma racje bo widzi cos czego on nie?

Aniek, zgadzam sie z kazdym jego slowem.

[dorotus76]

basiak6 napisała:
> Facet zapragnie za rok pojechac do Afryki a zona tez za sercem na za nim
leciec
> z dziecmi?

He he, dobre.Ale widzisz ja jestem takim typem Matki Polki, która by
pojechała .
Może gościu też ma gdzieś zakorzenione takie zachowanie, bo w jego rodzinie
babka i matka tak własnie robiły i dlatego chciałby żeby żonka też taka była?

A z drugiej strony jeśli bym sobie wymarzyła Wyspy Bergamuty i miała realne
argumenty za przeprowadzką tam, to wiem, że mój mąż by się spakował i pojechał
za mną, jeżeli akurat to by mnie uszczęśliwiło.
Więc to powinno działać w obie strony?
Dogadajcie się po prostu!
Leć do Polski i pogadaj z nią!

[basiak6]

Dorotus, masz calkowita racje, moj maz juz raz zmnienil plany aby dojechac do
mnie, wiele lat temu.
Ale tutaj ten maz pisze troche w tonie szantazujacym, 'ja sie poswiecam, mecze,
bralem leki, a ona sie uparla'.
No i nia nia zwala wine, piszac ze chce poswiecic malzenstwo dla Polski. A on?
Bez urazy dla Pana, ale w koncu pyta o nasze zdanie

[gummbass]

Jasne, ze tak. Ja jestem takim typkiem, ze gdyby zona bedac tu ze mna powiedziala mi 'jedzmy gdzies indziej na jakis czas, posmakujmy zycie, poznajmy swiat' to ja jej na to odpowiedzialbym - to sie pakujmy, samolot odlatuje o 7 rano. Jesli bedziemy razem, bedziemy szczesliwi.
Ja naprawde umiem isc na ustepstwa, ale musze widziec, ze ta druga osoba odplaca sie tym samym. Jak narazie, to ja widze siebie, jako tego ktory poszedl na kompromis i siedzi tu jak ten palec, zarabia kase samotny, dzieci wkrotce zaczna mu mowic na 'pan' i tyle z tego bedzie. Jak narazie zero kompromisow z jej strony. Ja to obserwuje, wyciagam wnioski i jestem cierpliwy, ale do czasu. Czuje sie troche jak niewolnik, a to juz zostalo chyba zniesione, co?

[abere8]

gummbass napisał:

> Jasne, ze tak. Ja jestem takim typkiem, ze gdyby zona bedac tu ze mna
powiedziala mi 'jedzmy gdzies indziej na jakis czas, posmakujmy zycie, poznajmy
swiat' to ja jej na to odpowiedzialbym - to sie pakujmy, samolot odlatuje o 7
rano. Jesli bedziemy razem, bedziemy szczesliwi.

Po pierwsze, to Cie rozumiem, bo mnie tez dosc latwo przychodzi zmieniac miejsce
zamieszkania. Ale z tego, co piszesz powyzej, wydaje mi sie, ze Ty bys sie
zgodzil na taka prosbe zony, bo to jest cos, czego Ty bys chcial, a nie
kompromis z Twojej strony. Tymczasem ona mowi "nie wyjezdzajmy z Polski", a Ty
wtedy stwierdzasz, ze ona nie chce isc na kompromis.

>Ja naprawde umiem isc na ustepstwa, ale musze widziec, ze ta druga osoba odplac
> a sie tym samym. Jak narazie, to ja widze siebie, jako tego ktory poszedl na ko
> mpromis i siedzi tu jak ten palec, zarabia kase samotny, dzieci wkrotce zaczna
> mu mowic na 'pan' i tyle z tego bedzie

W jaki sposob poszedles na kompromis? Czy zona prosi Cie, zebys mieszkal w tej
Anglii i tylko kase przysylal? Ona pewnie wolalaby mieszkac z Toba, a ze Ty
wolisz Anglie niz ja, to juz inna sprawa - widzisz, mozna i w ten sposob sprawe
postawic.

Naprawde ja tu gram adwokata diabla, bo ja mam raczej taka postawe jak Ty i
najwiekszy problem sprawia mi decyzja, gdzie zamieszkac za pare lat, a nie czy
sie przeprowadzic.

[healthy]

Dorotko,

ja też bym pojechała. Ale mam to szczęście, że wiem iż mój mąż przed wyjazdem
do... brał by pod uwagę nasze dobro. Więc mogę mu zaufać.

Cieszę się, że nie jestem jedyna.

pozdrawiam Cię serdecznie

[gummbass]

Piedestal Ci postawie i na nim Ciebie postawie za wzor kobiecosci i przyklad milosci kobiety do mezczyzny. Brawo.

[gummbass]

A bedzie szczesliwa beze mnie? Bo do tego to zmierza.

[lol21ndm]

basiak6 napisała:

> Dla mnie wszystko wygladalo zupelnie inaczej po 6 latach niz teraz po prawie
12tu. Czlowiek widzi ze do konca nigdy nie bedzie u siebie obojetnie jak bardzo
jest zasymilowany.

Ja jestem tutaj od lat 14-stu i czuje sie do konca "u siebie".

> Ja jestem tutaj bo tutaj skonczylam studia i wiem ze w Polsce juz nie bylam
za dlugo aby moc sie znalezc.

Z tym sie zgadzam - Polski, jaka znalam, juz nie ma.


Co zas sie Zony tyczy - moze Ona ma charakter podobny do mojej Mamy; zle czuje
sie poza Polska (bo nie zna jezyka, bo kocha to, co dla niej dobrze znane, bo
tam ma rodzine i przyjaciol..., bo tutaj jest inaczej.)

[basiak6]

> Ja jestem tutaj od lat 14-stu i czuje sie do konca "u siebie".
>
No to fajnie, czyli jak jestes na imprezie i tubylcy sie smieja z czegos co bylo
np modne/popularne tutaj kiedy byli dziecmi, doskonale wiesz o co chodzi? Tak
samo jak my smiejemy sie z Bolka I Lolka czy miesa na kartki?
Ja osobiscie wiem ze nigdzie nie czulabym sie po tylu latach bardziej u siebie
niz tutaj, ale dla tubylcow zawsze bedzie sie obcokrajowcem i tyle.

[izabelski]

wlasnie od wielu lat fascunuje mnie uczenie sie o tych Pop eye i Hush Puppies
jest mi coraz latwiej smiac sie z tutejszych dowcipow
a wczoraj jak sie jedna mama zapytala, czy czuje sie tu jak u siebie w domu -
powiedzialam tak, i ze robie sie coraz bardziej angioelska, dzieci woze na
krykieta (a nie maz )
ultimate Britishness - I shall join WI

[lol21ndm]

Basiu - wlasnie tak jak pisze Izabelski

Nie czuje sie obca. Nic na to nie poradze.

[basiak6]

Iza, wiadomo ze czlowiek sie uczy, szczegolnie przez dzieci, ale to jest cos
czego dopiero sie uczymy i cale zycie bedziemy sie uczyc. Przynajmniej ja caly
czas odkrywam nowe rzeczy, glownie dzieki mojemu dziecku i przyjaciolom. Nie
jest co cos co przyszlo nam od razu. W Polsce przedtem mieszkalam 20 lat, i
raczej nie powiem ze po 12 latach mieszkania praktycznie wsrod samych Anglikow
nagle jestem juz calkiem angielska, mimo ze jadac do Polski czesto czuje sie
dziwnie przez rozne przyzwyczajenia ktorych nabralam.
Mieszkalam przez dluzszy czas w Japonii ale Japonka sie nie stalam.

Poza tym mi chodzi nie tyle o to jak my sie czujemy tylko jak nas widza i beda
widziec Obojetnie jak bardzo moze komus zalezec na tym aby byc 'jednym z nich'

[aniek133]

Basiu, zgadzam sie z Toba calkowicie.
Polka nigdy nie bedzie Angielka, chocby i 50 lat spedzila w UK I to bez
wzgledu na to, co twierdza "zangielszczone" Polki. I w ten sposob bedzie kims
innym, obcym, zeby nie powiedziec "gorszym" (wg mnie imigranci zawsze i w
kazdym kraju stoja nizej od tubylcow). Tylko, ze jedne zdaja sobie z tego
sprawe, a inne usiluja sobie i innym wmawiac, jak bardzo sa u siebie i jak
bardzo nie sa juz Polkami. W sumie swietnie rozumiem taka postawe z
psychologicznego punktu widzenia, ale nie popieram, bo to takie oklamywanie
samych siebie.

[izabelski]

ale kto komu cokolwiek wmawia
oklamywanie?

te slowa zupelnie nie pasuja do tonu tej dyskusjii
malujesz osoby o innych odczuciach (jak wiadomo o uczuciach bardzo trudno
dyskutowac) jako zaslepione naiwniaczki?
nie przesadzaj

oprocz TV mam tez meza, ktory mi o tych rzeczach (obyczajach i kulturze)
opowiada a ja czuje sie wtedy wspaniale, bo to sa pozytywne doznania, ktore
otwieraja mi oczy na tutejsza kulture

ja przeciez nie mowilam, ze chce zostac angielka?
skad to wzielas?

[aniek133]

Absolutnie nie mialam na mysli nikogo konkretnego
Ja po prostu poieram slowa Basi, ze Polka nigdy nie bedzie w UK Angielka i to
tyle, co chcialam przekazac. Dlaczego wzielas moje slowa tak bardzo do siebie?
Co ja takiego napisalam, ze uznalas moja wypowiedz skierowana do siebie?
Naprawde, moim zamiarem nie byl zaden personalny atak.

[izabelski]

>Dlaczego wzielas moje slowa tak bardzo do siebie?
> Co ja takiego napisalam, ze uznalas moja wypowiedz skierowana do siebie?
Odpowiedz jest prosta - Basie konkretnie zwrocila sie do mnie, a ty
skomentowalas jej wypowiedz
jak dla mnie posrednio komentowalas moja wypowiedz o tym, ze czuje sie
komfortowo na wyspach
jesie nie o mnie - to okim pisalas?

[aniek133]

Przepraszam, jesli tak zrozumialas - naprawde nie chodzilo mi o Ciebie tylko
tak ogolnie o te osoby, ktore twierdza, ze czuja sie w UK jak w domu

Ten problem byl poruszany na tym watku jeszcze zanim Ty sie wlaczylas do
dyskusji, wiec jakos tak wyszlo Ale faktycznie moglas pomyslec, ze ja do
Ciebie pije, wiec sorki

[basiak6]

Iza, wiadomo ze majac meza Anglika, lepiej poznajesz to o co chodzi. Mam tutaj
znajoma, POlka, w UK 30 lat, od 30 lat mezatka maz Anglik. Do dzis o niej mowia
'his Polish wife', mowi wiadomo swietnie, ale akcent obcy zawsze bedzie.
Paszport ma brytyjski. Nie zeby to bylo w tonie negatywnym, ale po prostu takie
sa fakty.

Zgadzam sie wiec z tym co pisze Aniek (w ogole widze ze w wielu rzeczach sie
zgadzam). Ja kompleksow zawodowych nie mam, bo zawodowo stoje dosc wysoko,
zarabiam lepiej niz dobrze, ale pracujac wlasnie na wyzszym szczeblu (w City)
gdzie obcokrajowcow jest malo, widze jeszcze bardziej pewne roznice, ktorych
kiedys kiedy pracowalam na nizszym szczeblu, nie widzialam, moze ich nie bylo?
Dla mnie to wyzwanie, lubie to, ale czesto czuje ze musze bardziej niektorym
udowadniac ze jestem dobra, ze slyszac obcy akcent z gory spodziewaja sie moze
nie byc idealnie. Wiem ze tak bedzie nadal.Jesli 10 osob przy stole to ludzie w
wieku 30-50 lat, wszyscy po najlepszych prywatnych szkolach z ktorych wielu sie
zna, to wiadomo ze mimo woli czuje ze nie jestem czescia pewnych rzeczy.
Mam znajomych tutaj Niemcow, ktorzy maja 20 letni staz tutaj i mowia to samo.
Obcokrajowiec bardziej musi udowadniac ze jest dobry.

[gummbass]

Zgadza sie, ale sprobujmy do cholery! Badzmy razem jak malzenstwo i razem idzmy przez zycie, czy to deszcz czy slonce.Niech okaze troche dobrej woli, przyjedzie tu, zacznie prace, a potem mozemy porozmawiac co dalej.Miejmy wspolne plany i razem je realizujmy , a nie zyjmy razem ale osobno.To na dluzsza mete nie dziala. Nikt nie powiedzial, ze zycie musi byc latwe.Bo takie zycie w Polsce z kasa z Anglii moim zdaniem jest latwe. To pojscie na latwizne do cholery! To nie fair.

[marga12]

oczywiscie-zycie na emigracji nigdy nie bedzie super!!!zawsze bedzie sie
obywatelem drugiej kategorii...tak to po prostu juz jest.gdzie bys nie byl
zawsze bede mniejsze lub wieksze klopoty z lokalnymi-zawsze bedzie roznica
mentalnosci-ale to trzeba olac,zajac sie soba i swoja rodzina,a reszte miec w
tzw.glebokim powazaniu.ja nie mam zamiaru do Polski wracac bo nie mam po
co,oczywiscie ze tesknie-ale to sa rzeczy i klimaty,ktorych juz niestety nie
ma.Polska tez sie zmienia,a o normalnym codziennym zyciu tam ,ja nie mam juz
zielonego pojecia,niestety.ale jest tak jak jest-j jestem zadowolona z tego coa
mam-noe mam kokosow,ale zyje mi sie calkiem przyzwoicie.PA.

[emkz]

A może po protstu ona tęskni za polskim powietrzem, lasami, wigilią, caaałą
atmosferą świąteczną - jak dla mnie możliwą tylko w Polsce, choć nie wiadomo co
bym robiła tutaj, no i RODZINĄ i przyjaciółmi. Może to dla niej są bardzo ważne
rzeczy i ja się wcale temu nie dziwię...

[aniek133]

Jest jeszcze cos, co mi chodzi po glowie. Jak sobie wyobrazasz, Gummbass, zycie
swojej zony tutaj? Co ona by tu robila? Jak wygladaloby jej zycie? Czy zna
jezyk? Czy w tym zyciu byloby cos, co by na pewno polubila (poza Toba,
oczywiscie) )

A tak naprawe, to mysle, ze dla mezczyzn jest wszystko latwiejsze. Wiem, ze
gdziekolwiek ja bym sie nie wybrala, moj nie-maz, potrafilby tam zyc. Nie
dziala to jednak w druga strone
Nie da sie ukryc, ze kobiety sa bardziej emocjonalne, latwiej sie do
wszystkiego przywiazuja (ja, na przyklad, nawet do gumki do mazania!) i
trudniej im wszystko zaczynac od nowa. A chyba jest tez tak, ze im ktos
starszy, tym trudniej, bo jest albo bardziej przywiazany do swojego zycia ,
albo ma go tak serdecznie dosc, ze determinacja pozwala mu zaczac zyc jeszcze
raz.
Generalnie, choc pewnie juz pisze od rzeczy, uwazam, ze to nie takie proste ,
jakby moglo sie wydawac. Uwazam, ze powinienes zaprosic zone tutaj na wakacje,
pokazac jej jak wyglada inny swiat, poswiecic jej czas i duuuuuzo z nia
rozmawiac. To powinno wiele wyjasnic i pozwolic Ci zrozumiec jej postawe oraz
powody, dla ktorych nie chce tu zostac.

[jollyb]

hej drogie dziewczyny, ja TEZ jestem zona ktora nie chce wyjechac z Polski ale
ja mam dalej ,bo do Kanady. jestesmy rok po slubie, nie mamy dzieci, maz
mieszka tam od wielu lat . Bylam tam teraz na miesiac i dla mnie bylo fatalnie.
To jest to, o czym wiele z was pisze: tesknilam za rodzina, za kazda polna
droga z mojej miejscowosci, za ludzmi, przyjaciolmi, za mozliwoscia "wpadania"
do bliskich na kawe bez koniecznosci zapowiadania sie dzien czy 2 wczesniej, za
kinem, teatrem , ksiazka gazeta PO POLSKU ( niby mozna tam wszytsko kupic ale
ceny polskich ksiazek nie sa niskie) a na dodatek ja tesknilam starsznie za
szkola w ktorej ucze od kilku lat. HM...samotnosc i moja tam nieporadnosc mnie
dobila. Maz wychodzil do pracy o swicie, wracal padniety ok 18 a ja zajmowalam
sie domem, caly dzien czekajac tylko az on pojawi sie w drzwiach, a jak sie
pojawial to cos zjadl pogadal ze mna chwilke i zaraz szedl spac bo coz, takie
zycie wstac tzreba wczesnie.. wiec wieczorami ogladalam filmy z ktorych
rozumialam moze polowe. Niektore z was maja wiele wiele racji ze my kobiety
sie OKROPNIE przywiazujemy, bardzo bardzo. Poza tym tu w polsce skonczylam
studia a tam..caly miesiac szukalam pracy intensywnie, o szkole musialabym
zapomniec, moglabym jedynie bawic komus dzieci, isc sprzatac lub isc do
sklepu...to troche boli gdy zostawia sie dyplom na 5 w szufladzie i tzreba o
nim zapomniec prawda?
Moja nieporadnosc na autostradach, brak wyczucia wielkiego samochodu, szukanie
glupiego koncentratu pomidorowego w kanadyjskim Fortinos przez dobre 15 minut,
to i wiele wiele innych spraw po prostu mnie przerazilo...Moze jestem
niedowazna i nie potrafie wziac zycia w swoje rece, ale... tu jestem u siebie,
to moj kraj i chce aby moje dzieci mowily i czuly po polsku...i moj maz tego
tez nie potrafi zrozumiec.
caly czas stawiam sobie pytanie dlaczego ja mam zaplacici taka wysoka cene aby
z nim byc? i co dalej za tym idzie czy gdy bede tam nieszczesliwa, nasze
malzenstwo bedzie szczesliwe? pozdrawiam.

[aniek133]

Wlasnie o to wszystko chodzi - swietnie Cie rozumiem. Niby drobiazgi, ale z
nich przeciez sklada sie zycie, prawda?
Ja przyjechalam do UK dwa lata temu. Tez bez jezyka i z dyplomem, ktory moglam
sobie co najwyzej oprawic w ramke i powiesic nad lozkiem. Nie umialam sie
odnalezc w tym obcym i dziwnym dla mnie swiecie.
Teraz jest duuuuuzo lepiej. Po 2 latach sie przyzwyczailam, nauczylam sie zyc
tutaj, mam fajna prace (wlasnie w skzole), ale ...... nadal twierdze, ze to nie
to i wracam. Nie mozna nic na sile
Wspolczucje Ci jednak sytuacji. Szkoda, ze nie rozpatrzyliscie tej kwestii
przed slubem....

[dorotus76]

Jollyb, ja wszystko rozumiem,
ale mam jedno pytanko, oczywiście nie musisz odpowiadać, jak nie chcesz:
jak w takiej sytuacji wyobrazasz sobie dalsze losy Twojego małżeństwa?
Zyjecie już kilka lat osobno...jak długo tak pociągniecie?
Przecież każde z was żyje już swoim życiem, gdzie miejsce dla WAS?

pozdrófka

[gummbass]

dorotus76, sam nie wiem, co Ci odpisac. Wydaje mi sie, ze 'nas' juz nie ma. Jestesmy tylko 'ja i moje zycie' i 'ona z dziecmi i jej'. Tylko mnie juz to przestaje odpowiadac. Ja chce 'my i nasze zycie', ale nie w Polsce. Chce zyc jak czlowiek, ciezko pracowac i byc godziwie oplacanym za swoja prace. Czesc tego juz mam. Zyje jak czlowiek (tu) i jestem godziwie oplacanym za swoja ciezka prace. Natomiast brakuje mi czegos, a raczej kogos, kto bedzie na mnie czekal w domu,poda obiad, powie cieple slowo. Kogos kto bedzie lezal kolo mnie w lozku zamiast telefonu, goddamit!

[basiak6]

Gummbass, po czesci cie rozumiem, po czesci nie.
Moim zdaniem masz dosc idylliczne podejscie do zycia w UK, to mit ze tutaj jest
latwiej sie czegos dorobic niz w Polsce.
Byc moze to ty powinienes sie zastanowic nad tym czego oczekujesz od zycia w UK?
Bedzie cie stac tutaj miec wlasny dom/mieszkanie, co z edukacja dla dzieci jesli
bedziesz mieszkal w gorszej dzielnicy? Czy na razie oceniasz to wszystko po tym
ze wynajmujac i wydajac na jedzenie, czy wysylajac do Polski, zyje ci sie tutaj
niezle?
Znam wielu ludzi w Polsce ktorzy zyja lepiej na srednich polskich pensjach niz
wielu harujacych Polakow tutaj.
Doskonale rozumiem twoja zone, chyba nie ma po prostu zludzen. A co do
spontanicznych wyjazdow, takie cos robilam jak mialam lat 20, teraz mam juz
sporo wiecej, mam dziecko i przede wszystkim o dziecku mysle. I maz i ja razem
musimy isc na kompromis a nie tylko jedno.
Zona nie jest od tego aby cie wspierac obojetnie co chcesz robic. Oboje
jestescie razem po to aby rozmawiac i isc na kompromis. Ale ty tez musisz jakis
krok w tym kierunku zrobic.

[mama5plus]

Niektore z was maja wiele wiele racji ze my kobiety
> sie OKROPNIE przywiazujemy, bardzo bardzo.

Mysle, ze to jednak zalezy nie od plci a od charakteru
Jedne z nas maja wieksze zdolnosci adaptacyjne, inne wieksze albo zadne.
Mi zawsze sie wydawalo, ze to jednak kobiecie latwiej stworzyc dom gdziekolwiek
jest ale, jak widac roznie bywa.
Moj maz nie jest Polakiem, od poczatku wiedzialam, ze byc moze ten zwiazek
wiaze sie z emigracja i podejmowalam te decyzje swiadomie. Wczesniej mialam
okazje pomieszkiwac w kilku innych krajach. Pewnie to nie to samo co na stale,
ale z drugiej strony czuje, ze moj dom jest tam gdzie moja druga polowa i
obecnie cala moja najblizsza rodzina czyli maz i dzieci.
W przyszlosci byc moze wyemigrujemy do Polski (tak, dla mnie to juz bedzie
emigracja po latach spedzonych poza PL), moze zostaniemy tutaj, zamieszkamy w
Szkocji czy na Grenlandii albo w brazylijskiej dzungli. Nie mam jakos obaw z
tym zwiazanych. Najwazniejsze, ze razem. I wiem, ze M tez ma takie podejscie,
ale to wynika chyba z charakteru. Pewnie tez nie bez znaczenia jest sila
uczucia, wzajemna wiez i to, ze najwazniejsza i najblizsza dla mnie rodzina to
maz i dzieci. I z wzajemnoscia.
A wszystkie nowinki traktuje jako mozliwosc wzbogacenia mojego zycia i umyslu
o nowe doswiadczenia czyli nie na zasadzie, ze cos trace, ale zyskuje.
No ale taki mam charakter co ulatwia z pewnoscia sprawe. Gdyby bylo inaczej,
chyba w tych warunkach ciezko o szczesliwy zwiazek.
A do gummbass...tu chyba nie chodzi o patriotyzm a o ceche charakteru wlasnie.
Niektorych po prostu nie da sie przeflancowac.
Niestety malzenstwo mojego brata rozpadlo sie z czasem przy takiej roznicy
interesowi zyciu w rozlace. Choc tak naprawde to poczatek konca ujawnial sie
duzo wczesniej.

[gummbass]

Ona tu byla i mieszkala przez 1.5 roku. Tu urodzil sie nasz syn. Miala szanse podjecia dobrej pracy ,ale nie potrafila wydobyc z siebie tej odrobiny dobrej woli i ambicji zeby sie tu sprawdzic.POstawila sprawe jak dziecko - NIE BO NIE.

[al.lee.gator]

Nie zgadzam sie,ze dyplom na 5 mozna powiesic sobie na sciane,i pracowac jako
opiekunka do dzieci,kasjerka,sprzataczka(chociaz nie widze w tych zajeciach
niczego uwlaczajacego).Najlepiej przetlumaczyc wszystkie swiadectwa ukonczenia
szkoly,dyplomy etc.,dowiedzies sie co nam zostanie zaliczone z polskiego
szkolnictwa w Kanadzie i doksztalcic sie w tym kierunku,skonczyc collage,jest
mnostwo roznych kursow,wbrew pozorom jesli sie chce to nie jest to takie
nieosigalne jak mogloby sie wydawac.Telewizja polska,radio,ksiazki to wszystko
jest za granica.Polskie ksiazki sa w bibliotekach,jest przeciez internet.
Natomiast wspomnienia,znajomi do ktorych mozna bylo wpasc bez uprzedzenia,inne
rzeczy za ktorymi sie teskni,to pozostaje.Ja sie wyleczylam z tesknoty za
Polska,kiedy po kilkuletniej bytnosci w Kanadzie pojechalam po raz pierwszy w
rodzinne strony (dawne
woj.suwalskie),bieda,bezrobocie,szaro,smutno,przygnebiajaco.
A tutaj mozemy sobie spokojnie zyc z robotniczej pracy ,co prawda maz od
rana do nocy w robocie,ale ja w domu z coreczka,a w Polsce prawdopodobnie oboje
bysmy siedzieli caly dzien w domu (jakbysmy gp mieli).Ot,materialisci...

Jollyb,

[al.lee.gator]

ten Fortinos to ten w Brampton?Ja nigdy nie pamietam gdzie stoi koncentrat
pomidorowy,zawsze szukam,wydaje mi sie ze w kazdym sklepie jest w innym
miejscu

[jollyb]

nie, Fortinos w Etobicoke. Ile lat tam jestes? jak bylo Ci na samym poczatku ?
ja mam sprawe jasna albo tam pojade i zacisne zeby z calych sil aby jakos sobie
ulozyc tam zycie albo strace meza. Przed wyjazdem tam myslalam, ze sobie dam
rade, ze co to takiego strasznego ten wyjad , ta emigracja... ze tyle ludzi
wyjezdza wiec i ja moge. a potem juz tam na miejscu, omal nie oszalalam nie
tylko z tesknoty , ale przede wszystki z mojej tam NIEPORADNOSCI. Mialam sie za
osobe otwarta i taka, ktora niby wszedzie sobie rade da, a tam mnie rozwalilo
calkowicie,nie umialam nawet glupiej kawy zamowic w Tim'ie
Hortons'ie ,zabladzilam na autostardzie ktora jezdzilam z mezem non stop,
czulam sie OKROPNIE nieporadnie, niesamodizelnie , nie bylam soba, caly ten
wielki swiat mnie przerazil. Szkoda ze przed slubem 4 razy odmowiono mi wizy-
przynajmniej wiedzialabym co to znaczy emigracja. Moj maz tez jakos tak odsunal
sie tam od Polakow, niby nie ma na nic czasu i ja to rozumiem, ale brak tam
czegokolwiek co byloby polskie w tym jego domu, i to nie dlatego ze go nie stac
tylko chyba dlatego ze on nie chce ani polskiej Tv ani ksiazki ani gazety. Nie
ma tez zadnych zanjomych.
jeden raz bylam tam w szkole, byla to taka wywiadowka razem z dziecmi i
rodzicami, (moj maz ma syna z pierwszego malzenstwa, ktory nawiasem mowiac
wraca ze swoja matka do polski w czerwcu po 6 latach tam) niepoejte bylo dla
mnie to ze nauczycielka przy rodzicach 3 razy musiala wychodzic z dwojka
chlopcow na korytazr bo oni tak zle sie zachowywali wobec niej ze az bylo mi
jej zal. w szkole w polsce gdzie pracuje takie zachowanei wsrod 12 latkow nie
zdarza sie.
A pierwsza zona mojego meza nigdy sie tam nie odnalazla. Wszystko to bylo dla
mnie dolujace i smutne. I nie dodalam jeszcze ze moj maz ma tu w Polsce szereg
mozliwosci na dobre zycie, i na pewno dalby sobie wspaniale rade-ale nie
chce.Pozdrawiam.

[jollyb]

I jeszcze jedno, mysle ze dla mnie DOBIJAJACA jest mysl ze mam do Polski , do
rodziny , przyjaciol tAK STRASZNIE daleko, ze to inny kontynent, ze dzieli nas
ocean. Moze sie myle ale emigracja europejska o tyle lepsza ze to ciagle jednak
Europa. Mimo wszystko blizej do domu.

[aniek133]

Zgadzam sie z tym, ze jednak przeprowadzka do Europy a do Kanady to dwie rozne
rzeczy... Mieszkam w UK i mam swiadomosc, ze ja tylko zachce to w tym samym
dniu, w ktorym przyjdzie mi taka ochota, moge kupic bilet i poleciec do Polski.
Z Kanady pewnie trudniej, szczegolnie jak ktos nie mieszka w wielkim miescie, z
ktorego sa loty do Polski. No i bilet tez pewnie kosztuje majatek....

[cynta]

Wy byscie dziewczyny chcialy i jedno i drugie, i miec fajnie finansowo ( i
wszystko co sie z tym laczy) i byc blisko Polski (bo jakby co to w samolot i z
powrotem). Tak nie mozna, malo tego, uwazam ze to jest nieuczciwe: kraj ktory
was przyjmuje "spodziewa sie" ze bedziecie w nim pracowac i go tworzyc,
uczestniczyc w budowaniu jego wartosci, np. nie pasuje ci szkola dziecka? idz na
zebranie rodzicow, porozmawiaj, sprobuj zrozumiec i zobacz co mozesz zrobic aby
pomoc. Ja to wszystko zrozumialam po wielu latach emigracji i po powtornej
zmianie kraju. Ktos sie tam powyzej oburzyl na moje powiedzenie ze uwazanie za
wlasciewe zycia w Polsce jest glupota: tak wlasnie uwazam, jezeli nie widzicie
ulomnosci tego kraju i z tak typowym dla naszego narodu idealistycznym
sentymentalizmem chcecie zmarnowac sobie zyciowe szansy to to jest glupota. I
nie mylcie chlopskiego przywiazania do ziemi z umilowaniem polskisci bo to nie
to samo. Moje dzieci wychowane na emigracji mowia po polsku, czytaja i pisze
przyzwoicie, znaja polska historie i potrafia tej znajomosci uzywac jezeli taka
jest potrzeba. Czasem mozna godniej byc Polakiem nie w Polsce. Trafnych wyborow
zycze..

[basiak6]

Ja patrze na to z innej perspektywy. Moi rodzice jako jedyni z calej rodziny nie
wyjechali 30 lat temu do Niemiec,niemniej to oni dorobili sie najwiecej.
Nie robcie z wyjazdu z Polski nie wiem jakiej wygranej na loterii bo dla wielu
taki wyjazd nawet po 30 latach konczy sie harowa, ciaglym poczuciem bycia nie u
siebie i dorobkiem wylacznie w postaci mebli i auta.
Chyba ze ktos ma naprawde swietne zarobki za granica i stac go na wiele,
wlacznie z dobra edukacja dla dzieci, i na emigracji rzeczywiscie cos zyskuje
dla swojej rodziny. Bo skandali politycznych rowniez w UK nie brakuje.

basiak6!

[jollyb]

zgadzam sie bardzo bardzo z toba, ale co tu zrobic, co zrobic zeby mozna bylo
nie jechac tam i sprowadzic meza z kanady?? nie ma takiej sily chyba na ziemi
ktora by go przekonala bo ja jzu probowalam wielu slow, sposobow i ciagle nici.
Kocham go, pewnie w koncu tam pojade ale nigdy nie bede tak szczesliwa jak w
polsce. pytanie ktore zadaje sobie co minute brzmi:co jest gorszym zlem? zycie
tu bez niego czy zycie tam z nim ale bez tego co kocham i do czego mam
powolanie tak mysle, a wiec szkoly, moich dzieciakow rodzinki i przyjaciol. co
wybrac aby sobie kiedys nie powiedzic: zmarnowalam zycie bo sie poswiecilam...
dlaczego tak malo dobrego potrafilam zobaczyc w tamtym kraju... co za los.
pozdrawiam wszytskich.

[gummbass]

Bo my po prostu takie uparte 'dziady' jestesmy i tyle. My z maczuga na tym polowaniu jestesmy i chcemy miec was blisko siebie i juz. Wiemy podswiadomie, ze ten 'las' to miejsce ktore zapewni nam jedzenie na lata, a zarazem ochrone rowniez na ten dlugi czas. Dla nas cos jest albo biale albo czarne, a dla Was ma jezcze n.p. 50 odcieni. Jestesmy tak inni, ale razem tworzymy niesamowicie zgrany duet, ktory robi z nas o wiele silniejszych i gotowych stanac naprzeciw najwiekszemu wyzwaniu. Zycie jest takie krotkie. Teraz tu siedze, a jutro moze mnie juz nie byc. I co wtedy? Czy jest cos czego mi nie powiedzialas, bo ja jestem tu, a ty tam? Jutro mozesz juz nie miec szansy. Jak mowia 'seize the day'. Dzieki mile Panie za ta 'burze umyslow'. Gummbass.

[basiak6]

No wlasnie, co jest gorszym zlem, chyba dla mnie byloby zycie bez niego... Ale
kto wie czy za 20 lat nie mialabym do niego pretensji o to?
Nie wiem.
W kazdym razie dobrze jest o tym jak najwiecej rozmawiac, mam nadzieje ze ta
wymiana pogladow pomoze Gummbassowi.
Pozdrawiam,
Basia

[jollyb]

Mysle ze u mnie to chyba nie tyle strach przed emigracja ale tez fakt iz wiem
jakim trudnym czlowiekiem jest moj maz i ile razy przez 2.5 roku dal mi powod
do lez... boje sie ze znowu wyjda jego okropne rogi, ktore bylam w stanie
zniesc tu w polsce bo mialam "sciane " w postaci rodziny i ptrzyjaciol a
tam....bylabym sama jak palec i w pelni od niego uzalezniona... z mojej
sytuacji wlasciwie dobrego wyjscia nie ma, jest tylko gorsze zlo i lepsze zlo.
a zycie i tak przyniesie wlasne rozwiazanie. milych snow dla wszystkich.

[cynta]

Mysle ze glowny problem lezy u was w waszych wzajemnych stosunkach a nie w
problemie emigracji. Nie mozesz opierac swojego zycia na fakcie posiadania
rodziny u ktorej bedziesz sie skarzyc i wyplakiwac jak maz bedzie dla ciebie
podly. Ty sama musisz wziasc w swoje rece ta sytuacje, w Polsce czy w Kandzie
musisz byc Pania swego losu, i wykorzystac szanse jaka ci sie w zyciu nadarza.
Opieranie sie na rodzinie (mama, tata, rodzenstwo, dziadkowie, ciotki itp)
psychiczne czy co gorsza finansowe w zyciu doroslym jest oznaka
niesamodzielnosci psychiczne ktora bardzo mocno charakteryzuje polski typ
wychowania.
Nie oszukujmy sie ciagle jeszcze ludzie wychowani i wyksztalceni na tzw.
Zachodzie, wlaczajac w to USA i Kanade zachodza dalej niz ci pochodzacy z
Polski, kwestia uznawania uniwersytetow, znajomosci jezykow (takiej codziennej
do dogadania sie a nie takiej "akademickiej"). Natomiast prawda jest ze dzieci
polskich rodzicow w Ameryce czesto zachodza dalej niz amerykanie. Jestesmy
bardziej ambitni, widzimy mozliwosci w tym gdzie oni nie widza (np. hiszpanski
jest w kazdej szkole, a ilu amerykanow naprade nim mowi?), bardziej popychamy
nasze dzieci do nauki i do bycia lepszym od innych. Jak mozna tego nie widziec?
mozna z tego zrezygnowac, to rozumiem ale nie mowcie mi ze w Polsce jest lepiej
niz w Stanach, bez jaj.....

[mamumilu]

A ja tez mieszkałam w Kanadzie - wyszłam za mąż za faceta, który mieszkał tam
tez juz parę ładnych lat, strasznie kochał ta swoją Kanadę i na sam pomysł
powrotu do Polski dostawał bialej gorączki. Ja wyjechałam, bo chciałam byc z nim
i też od dawna marzyłam o Kanadzie. I było nam fajnie, pomimo, że ja również
przez ponad rok zajmowałam sie gotowaniem obiadów i czekaniem na męza. Potem po
3 latach przyjechalismy do Polski w odwiedziny i RAZEM doszliśmy do wnioslku, że
chcemu wrócić, bo jedank fajniej jest z rodziną, Polska się zmieniła (1997 rok)i
sprzedajemy w Kanadzie wszystko co mamy i wracamy. tam juz troche się
dorobilismy, proeadziliśmy razem swój sklep a tu musielismy zacząć wszystko od
zera. Co prawda ja wykorzystałam moj dyplom on doswiadczenie i dostaliśmy bardzo
dobre prace. Chcieliśmy żeby nasze dzieci jak się urodza miały rodzinę na
miejscu bo o wychowanie w tradycji i znajomość języka dbaja rodzice - jest wiele
przykładów na to jak dzieci na obczyżnie są prawdziwymi Polakami w kolejnych
pokoleniach. No i co - teraz pakujemy manatki, żeby wyjechać z Polski, bo
niestety sytuacja w Polsce nie nastraja najlepiej i obawiamy się o przyszloścc
dla naszych dzieci i znów podjęliśmy decyzję razem o wyjeździe i już planujemy
następną przeprowadzkę do innego kraju za parę lat - zwariowani? - może ale tak
nie jest nudno i mój mąż nie będzie narzekał że w Polsce jest źle - bo męczył
się tutaj porównując Polskę do Kanady. Ja wolałam mieszkać w Polsce bo poprostu
kocham naszą ziemię ale tak jak napisała dorotus - bardziej kocham swojego męża
niż Polskę, rodzinę czy znajomych. Na początku małżeństwa też mi brakowało
rodziny na święta urodziny czy koleżanek na pogaduszki - teraz po 12 latach -
nie potrzebuję nikogo innego oprócz męża i dzieci bo rodzinę możan odwiedzić a
koleżanki znaleźć wszędzie. Do sklepów się przyzwyczjasz a języka uczysz, praca
nie jest najważniejsza tylko osoba z którą chcesz żyć w każdym zakątku ziemi -
ja uważam że przysięga małżeńska składana w starożytnym Rzymie jest najlepszą
przysięgą - tam dom mój gdzie mąż mój - równoznaczne z tam dom mój gdzie żona
moja bo przecież mamy równouprawnienie a w miłości było juz dawno.

[amb25]

Nie wiem czy to popularne stwierdzenie (wątek przeczytałam pobieżnie) ale po co
tak się męczyć? Razem nie mieszkacie, dla dzieci jesteś pewnie "wakacyjnym"
Tatusiem więc ja chyba zdecydowałabym się na rozwód. Dzieci jak będą starsze to
raczej wybiorą studia w Anglii - młodzierz patrzy bardzo pragmatycznie na życie.
Może wtedy każde z was ułoży sobie życie tak, że będzie szczęśliwe?
Mam przyjaciółkę, która była w podobnej sytuacji - ale to jej mąż nie chciał do
niej dojechać. Po paru latach wzięli rozwód i chyba to było najsensowniejsze co
mogli zrobić w takiej sytuacji.
Ja wyjechałam z Polski z mężem, nawet w głowie mi nie postało żeby tam zostać.
Bo wolę być z nim niż w Polsce, choć Polska to piękny kraj. Ja nie walczyłabym o
niepodlgłość Polski (chyba że moje lub moich bliskich życie byłoby zagrożone),
Nie jestem patriotką. A Polska taka jaka jest traz zupełnie mi nie odpowiada.
Mieszkam traz w kraju gdzie mogę rower zostawić na dworze a torbę z zakupami
przed sklepem i nikt jej nie ukradnie, gdzie wściekli kibice raczej płaczą nad
porażką niż zabijają przeciwników itp. I nie chcę wrócić do Polski.
Dziwię się ludziom, którzy mając szansę i perspektywy za granicą zostają w Polsce.

[aniek133]

Ktos inny mogl by powiedziec: dziwie sie ludziom, ktorzy majac szanse i
perspektywy w Polsce, zostaja za granica

[amb25]

Odpowiedź jest prosta: bo my z reguły wybieramy dobro i bezpieczeństwo naszego
dziecka (lub dzieci) albo po prostu spokojne, normalne życie i perspektywę
normalnej starości. Tutaj kobiet 50-letnich nie uważa się za stare, a kobiety
ok. 70 jeżdżą na nartach czy rwoerach. Mężczyźni zresztą też. Tutaj kobiety nie
mają przywilejów większych niż mężczyźni. Tutaj jest zupełnie inna mentalność
ludzi. Wolę żyć tutaj skromniej z jednej pensji (ja o pracy na razie mogę
zapomnieć - bariera językowa) niż bardzo dobrze w Polsce z dwóch niezłych. I to
są najczęśćiej powody dla których ludzie z perspektywami w Polsce wybierają
emigrację. Często nie są to powody finansowe.

[basiak6]

Amb, dzieci moga sobie wybierac studia, tylko kto im za nie zaplaci) Tutaj
przecietny student konczy studia z dlugiem ponad £20,000.
To tak w zwiazku z tymi mozliwosciami jakie ma sie za granica, za cos trzeba
dzieciom te mozliwosci otworzyc.
Ja konczylam liceum w Polsce i jak przyjechalam na studia w UK to stwierdzilam
ze polska edukacja licealna naprawde byla dobra w porownaniu do tutejszych. Tak
ze warto sie zastanowic gdzie tworzy sie dziecku realne mozliwosci rozwoju.

[dorotus76]

A tak na marginesie Gummbass:
jak to możliwe że w takiej sytuacji wytrzymałeś już 6 lat (!), a dopiero teraz
zaczęło Ci to tak mocno przeszkadzać?
Przecież to szmat życia!

Do tych co moze wyjada a nie chca

[cynta]

Moze te pare przemyslen " starej" emigrantki w czyms wam pomoze. Jezeli
zdecydujecie sie na wyjazd np. do Kanady aby doloaczyc do meza czy zony to
starajcie sie jeszcze w Polsce nastawic sie optymistycznie na to jak tam bedzie.
Jezeli tego nie zrobicie nic wam sie nie bedzie podobac, kazde zdanie bedziecie
zaczynac od: A u nas w Polsce.... Ja wyjechalam z wlasnej woli, bylam motorem
tej decyzji a zapadla ona w mej glowie jeszcze w liceum, pod tym katem uczylam
sie jezykow itp. a mimo to wiele rzeczy mi sie nie podobalo na poczatku. Jezeli
jeszcze na dodatek nie jest to wasza decyzja ciezko jest komfortowo psychicznie
zyc w takich warunkach.

[gummbass]

To, o czym Wam drogie Panie napisalem we wstepie tego watku to tylko wierzcholek gory lodowej. Historia mojego zywota jest bardziej skomplikowana i pokrecona niz to wprowadzenie. Zreszta ja sam pewnie tez. Te 6 lat nie pozostalo obojetne mej psychice zapewne.Wizyty u psychaitry,depresja itd.Ale to juz mam za soba.
W skrocie wiec. Przyjechalem tu w 2000 jako kawaler, w 2002 pobralismy sie (po pol roku 'chodzenia') i wyjechalismy do Londynu.MOja zona dokladnie wiedziala w co sie pakuje i jakie jest moje nastawienie. Rok pozniej przyszlo dziecko, a po jego pierwszych urodzinach postanowilismy sprobowac wrocic do Polski (widzialem,ze zona jest nieszcesliwa tu).W Polsce wynajmowalismy jedno mieszkanie a w tym czasie remontowalismy drugie.Po 6 miesiacach w 'ojczyznie' ktore okazaly sie klapa (problemy z praca)ja wrocilem tu sam.Myslalem,ze wytrzymam tu sam,ale sie pomylilem.Telefony to nie wszystko.Zawsze sie nastawialem,ze Anglia to tylko 'temporary measure' i za kilka lat wroce.Jednak w tym roku cos sie we mnie przelamalo i doszlo do mnie,ze nie chce nigdy wracac do Polski na stale.Wiem to napewno. Chce ustabilizowac swoje zycie i miec w koncu prawdziwy dom - my home.Niejedna klotnie stoczylismy z zona na ten temat i bez skutku.Zaczynam myslec,ze najlepiej bedzie jesli kazde z nas pojdzie we wlasna strone.W zyciu trzeba przec do przodu, a tymczasem nasz 'wozek zycia' stoi w miejscu bo jak juz pisalem ja go go ciagne w lewo , a ona w prawo. Zabawne, bo oboje jestesmy z rozbitych rodzin.Ja zawsze sobie powtarzalem,ze nigdy nie pojde w slady rodzicow,bo na rozwodzie najmocniej cierpia dzieci.Wiem to z autopsji niestety.Na domiar wszystkiego spodziewamy sie teraz drugiego dziecka.Ciesze sie jak ten przyslowiowy 'gwizdek' bo kocham dzieci,ale musimy znalezc konsensus i to szybko, bo inaczej wiecej serduszek bedzie smutnych.
Ale sie nam ten temat ladnie rozrasta. Dzieki tej dyskusji wiem,ze nie istnieje tylko biale i czarne, ale sa jezcze odcienie zycia pomiedzy.Ja jednak zawsze o tym podswiadomie wiedzialem,ale bedac samcem widze zycie jedynie na czarno-bialo. Taki juz jestem. Pozdrawiam drogie Panie.

[monisia98]

naprawde jestem pod duzym wrazeniem po przeczytaniu twojego postu, chyba nie
spotkalam w zyciu bardziej wylewnego faceta od ciebie...
Generalnie u nas sytuacja jest odwrotna - ja siedze w domu w Anglii , moj maz
jest w pracy , od samego poczatku wiedzialam za kogo wychodze... juz pierwszego
dnia po slubie skazana bylam na samotnosc moj maz wyjechal na 8 mies.za
granice - czasto podrozuje ma juz na swoim koncie ok. 7 krajow wlaczajac
Stany - ta rozlaka byla dla nas chyba najgorsza... telefony dosc kosztowne, e-
maile, i sms nie zastepowaly zwyklej rozmowy , a samoloty bardzo kosztowne wiec
przyjazd byl raz na 3 mies.
Czasmi mialam taka depresje ze myslalam ze oszaleje ale teraz jestesmy razem na
szczescie.... nie wytrzymalabym juz dluzej (zaznacze ze mamay 2 dzieci :
chlopca 7,5 i dziewczynke 2,5 ) najgorzej znosily to one - meza nie bylo calymi
miesiacami a ja im zwyczjanie nie wystarczalam szczegolnie synkowi - czasmi byl
bardzo niegrzeczny i mysle ze robil to celowo bo zwyczajnie brakowalo mu ojca.
Teraz kontrakt opiewa na 3 lata wiec podjelismy wspolna decyzje o wyjezdzie do
Anglii, maz jest specjalista - pieniedzy nigdy nam nie brakowalo ale bycia
razem tak. Czasmi wolalabym byc z nim i zyc od mies. do mies. niz sama przez
cale miesiace. Niejednokrotnie zazdroscilam swoim kolezanka ze ida w niedziele
z mezem na spacer do parku a ja jestem ciagle sama i nie mam nawet z kim
porozmawiac , na rodzine za bardzo liczyc nie moge bo jej nie mam wiec
samotnosc mnie dobijala.
Teraz to ja chce zyc tu z nim (mam na ,mysli anglie) a on chce wracac do
polski , nie wiem tylko po co? On tenskni za krajem a ja w cale moze dlatego ze
tak sie w nim nasiedzialam ze z samotnosci go znienawidzilam.
Myle ze powinienies porozmawiac z zona i to bardzo powaznie - szczegolnie jesli
chodzi o wasze malzenstwo i dziecko , bo tak dluzej to twac nie moze - mysle ze
moze juz z jej strony sprawa byc przegrana albo nawet skazana na niepowodzenie.
Ale z twojej wypowiedzi wynika ze masz silny charakter wiec powinienes dac
rade. Zycze ci tego z calego serca a najbardziej twojej coreczce , ja tez
pochodze z rozbitej rodziny , moi rodzice sie rozwiedli i dlugo bylam karta do
walki miedzy nimi , mysle ze do tej pory odczuwam tego skutki i chyba zawsze
bede.... dzieci w rodzinach w ktorej rodzice sie rozwodza bardzo to
emocjonalnie przezywaja wiec chyba warto walczyc o dobro twojej coreczki aby on
tego nie doswiadczyla. Pewnie rozumiesz co mam na mysli. Zawsze powtarzam ze
osoba ktora czegos takiego nie przezyla i nie przeszla nie potrafi tego
zrozumiec. Glowa do gory !!! Zycze duzo szczescia!!!Pozdrawiam

[izabelski]

ale zona wyjechala jak w Anglii bylo znacznie mniej Polakow i nie bylo tak
dostepnych linii lotniczych (mowie o zasieg i o ceny)

popros ja, zeby pomyslala, czego chce od zycia, bo jesli chce byc z toba, to
przeciez mozna wszystko zorganizowac
]mozna kupowac bilety na pol roku na przod i miec wakacje 3x do roku w Polsce
a miec bazze w UK
na pewno po przyjezdzie tutaj znalazlaby kolezanki - pokaz jej ile dziewczyna
pisze na roznych forach
mozecie zamieszkac gdzies, gdzie je st duzo ppolonii - sa polskie grupy,
polskie przedszkola, dziewczyny umawiaja sie na spotkania w parkach ertc.
my tu nawet zorganizowalysmy sw.mikolaja polskiego - w Londynie

jes nas tu kilkaset tysiecy - kazdy ma jakies problemy i troski, ale wiele z
nas pielegnuje polskosc - wystarczy pojsc do kosciola w niedziele
moje dzieci chodza an polskei zuchy - jak dzieci sie zuchja - ja plotkuje z
kolezankami (to jest w niedziele rano poltorej godziny)

przy odrobinie dobrej woli mozna znalezc dobre , wartosciowe towarzystwo
a ze juz nie wspomne o polskich sklepach, gdzie mozna nawet kupic proszek E i
szmpon Familijny

zycze wam owocnych rozmow i podjecia wlasciwej decyzjii

[mamumilu]

Ano właśnie - podeślij ta swoją żonę na forum to może poczyta i zobaczy, że ta
emigracja nie taka straszna jak jeszcze 5, 10 czy 20 lat temu

[kozka172]

skoro tak sie rozwijasz zawodowo to na pewno masz spore doswiadczenie i jestes
juz specjalista w swojej dziedzinie wiec na pewno bez problemu znajdziesz prace
w Polsce. i tu mozna zarobic spore pieniadze na godne zycie jesli ktos jest
obrotny i jest fachowcem.bedziesz blisko zony i dzieci przede wszystkim. jak ci
sie zachce podrozy to prosze, od czasu do czasu jakies szkolenie lub
koferencja za granica i spelnisz swoje marzenia o podrozowaniu.
musisz zdecydowac o co ci chodzi i na czym i na kim ci zalezy. kwestia tylko
czy wolisz wczasy na maldiwach czy np na mazurach...?

hhhaaaha mieszkam we wloszech i od kiedy weszlo euro ludzie narzekaja ze nie
maja kasy. fakt gospodarka nie rozwija sie zbyt szybko ale... ludzie marudza ze
nie moga sobie pozwoli na wczasy na Dominikanie dwa razy w roku. wiec drogi
Panie zdecyduj sie...

izabelski

[jollyb]

hej hej ale to fajnie napisalas o tej anglii, szkoda ze ja nie mialabym takich
perspektyw w kanadzie. bylam tam miesiac wiem, jak niewiele osob poznalam
(jedna tylko wlasciwie) . zazdroszcze ludziom emigracji w europie -zawsze to
blizej domu. pewno do anglii to bym sie zdecydowala ?? nie wiem...z kanada jest
bardzo bardzo ciezko. dziewczyny zastanawiam sie tylko teraz nad jednym,
dlaczego moj maz tak ze mna postapil , powiedzial: albo kanada na zawsze albo
rozwod, czy nie mozna byloby dac mi wiecej czasu?? czy nie mogl powiedziec:ok
jesli tak ci sie nie podoba , to przyjedz na 3 miesiace we wakacje, potem w
zimie na 2 (zwlaszcza ze mam tak przychylna dyrekcje w szkole, ktora
zgodzilaby sie na moja wieksza nieobecnosc i moge zarobic na bilet), a potem
zobaczymy , moze ja wroce , moze tobie sie spodoba. POWOLUTKu moze moglibysmy
cos razem wypracowac , jakis kompromis, dlaczego postawil mnie pod sciana i
rozstrzelal???

[ma.pi]

jollyb napisała:

> hej hej ale to fajnie napisalas o tej anglii, szkoda ze ja nie mialabym
takich
> perspektyw w kanadzie. bylam tam miesiac wiem, jak niewiele osob poznalam
> (jedna tylko wlasciwie) . zazdroszcze ludziom emigracji w europie -zawsze to
> blizej domu. pewno do anglii to bym sie zdecydowala ?? nie wiem...z kanada
jest
>
> bardzo bardzo ciezko. dziewczyny zastanawiam sie tylko teraz nad jednym,
> dlaczego moj maz tak ze mna postapil , powiedzial: albo kanada na zawsze albo
> rozwod, czy nie mozna byloby dac mi wiecej czasu?? czy nie mogl powiedziec:ok
> jesli tak ci sie nie podoba , to przyjedz na 3 miesiace we wakacje, potem w
> zimie na 2 (zwlaszcza ze mam tak przychylna dyrekcje w szkole, ktora
> zgodzilaby sie na moja wieksza nieobecnosc i moge zarobic na bilet), a potem
> zobaczymy , moze ja wroce , moze tobie sie spodoba. POWOLUTKu moze moglibysmy
> cos razem wypracowac , jakis kompromis, dlaczego postawil mnie pod sciana i
> rozstrzelal???

Bylas w Kanadzie tylko miesiac, to bardzo krotko i podejzewam, ze w zadnym
kraju nie zdazylabys sie rozejzec i znalezc znajomych.

Jakbys byla juz na stale, to mozesz pojsc do szkoly aby uczyc sie jezyka, czy
na jakies inne kursy, a to najlepsza droga to poznania kogos.

W poprzednim poscie pisalas, ze wkurza Cie to, ze nie mozna odwiedzic nikogo
bez uprzedniej, kilkudniowej zapowiedzi.
Nie do konca jest to prawda. To zalezy od ukladow miedzy znajomymi. My mamy
takich znjomych, ze odwiedzamy sie bez wiekszych ceregieli. I tak np. w
ostatnia niedziele, o godzinie 15 dzwoni telefon. I kolezanka pyta sie czy
jestesy w domu, ja potwierdzilam, ze sie nigdzie nie wybieramy, to ona mi, ze
fajnie i za godzine oni u nas beda. I mamy wiecej takich znajomych. Ten telefon
to tylko po to, zeby nie jechac 30 km na prozno.

A Twoja niechec do Kanady to pewnie w wiekszosci wynika z postawy Twojego meza.
Mnie jakby ktos tak pod murem postawil, to tez bym sie zaparla, ze mi sie to
nie podoba.

Pozdr.

jollyb

[izabelski]

pojedz na rok
wez sobie rok urlopu z pracy
zrob sobie plan, co chcesz osiagnac w tym czasie
zakupy mozesz robic przez internet
w wolnym czasie - pojsc na kursy, poodwiedzac osrodki polonijne, wlaczyc sie w
prace takich chociazby szkol sobotnich, przez ktore mozesz poznac fajnych
znajomych
sprobuj popracowac tam - nie wazne jak, moze byc wolontariat - to jest dobre
miejsce na poznafanie osob o niematerialnym podejsciu do zycia
12 miesiecy pobytu pomoze ci uporzadkowac mysli i serce
wam obojgu

[anya.po.prostu]

Duzo juz w tym watku Ci poradzono, ale jeszcze dorzuce swoje trzy grosze, bo
mam troche podobna sytuacje, ale odwrotna.
Mysle, ze sa tutaj dwa odrebne problemy: po pierwsze zona nie chce wyjechac z
Polski i mieszkac w Anglii. Po drugie byc moze chodzi tez o to, kto ma pojsc na
kompromis- Ty czy ona.
To dlaczego ona nie chce wyjechac nieco wyjasnily juz dziewczyny. Rzeczywiscie
nie kazdy nadaje sie na emigracje. Zrozumiale jest, ze ona moze nie chciec
zaczynac wszystkiego od nowa w obcym kraju. Nawet jesli wielu osobom wydaje
sie, ze ten kraj to raj. To nie jest raj i sa ludzie, ktorzy wola zostac tam,
gdzie wszystko jes znajome i maja swoje korzenie. Uwazam, ze nie mozna z tego
robic zarzutu.
Druga sprawa to ten kompromis. Mysle, ze troche niesprawiedliwe jest
stwierdzanie, ze to ONA SIE UPARLA, ze to ONA NIE CHCE. Piszesz, ze skoro Cie
kocha to powinna zrobic tak jak Ty chcesz i przyjechac. Ale przeciez mozna
dokladnie to samo powiedziec o Tobie, ze sie uparles i ze jesli ja kochasz i
chcesz aby rodzina byla razem to powinienes wrocic. Nie znam Twojej zony i nie
wiem co mysli i czuje, ale wiem, ze gdyby mnie ktos w taki sposob przymuszal i
naciskal to wlasnie tak bym odpowiedziala. Ze dlaczego to ja i dzieci mamy
zostawic wszystko i przyjechac do Ciebie a nie odwrotnie.

Ja mieszkam ze swoim partnerem w UK ale bardzo chcialabym wyemigrowac do
Australii. Zanim sie poznalismy to zakwalifikowalam sie do otrzymania wizy i
wlasciwie teraz musialabym tylko zlozyc papiery. Wiec dla mnie moje marzenie
jest na wyciagniecie reki. Ale on nie chce mieszkac w Australii.
I tez moglabym go przekonywac i naciskac, ze przeciez tam jest tak pieknie,
slonecznie, taniej. Moglabym szantazowac, ze jesli mnie kocha i chce byc ze mna
to powinien sie zgodzic. Ale mysle, ze nie tedy droga. Duzo rozmawiamy o tym i
szukamy wyjscia. Ja nie chcialabym by on zrobil cos wbrew swojej woli, nie
chcialabym aby wyjechal tam dla mnie i potem byl nieszczesliwy i mial do mnie
ukryty zal. Z drugiej strony jesli zostaniemy tutaj ja tez bede miala troche
poczucie, ze zostalam przez niego, ze on mnie hamuje.

Ale wlasnie dlatego tak wazne sa rozmowy. Tylko nie takie rozmowy, w ktorych
jedna strona usiluje pokazac drugiej, ze jej decyzja jest zla a jej uczucia bez
sensu. Nie takie, w ktorych jedna strona probuje naklonic, zmusic druga do
ustepstwa. Mysle, ze przede wszystkim powinienes sprobowac zone zrozumiec.
Uszanowac to co czuje, bo ma prawo czuc tak a nie inaczej. Byc moze upiera sie
wlasnie dlatego, ze mowisz jej, ze to z nia jest cos nie tak bo nie chce
wyjechac z Polski, moze dlatego, ze czuje sie zmuszana do przeprowadzki wbrew
sobie? Trudno nawet zarzucic jej, ze nie sprobowala, bo przeciez przyjechala do
Ciebie i przekonala sie, ze to nie dla niej.

Nie wiem czy w tej sytuacji jest jakies zlote wyjscie. Oczywiste jest, ze zadne
z Was sie nie rozdwoi i konieczny bedzie jakis kompromis. Ale kompromis
oznacza, ze OBIE strony robia jakis krok ustepstwa.
W kazdym razie zycze powodzenia.

[elik12]

mnie takie sytuacje zawsze nasuwaja pytanie: dlaczego zona nie chce przyjecac
do CIEBIE a nie na emigracje. DLa mnie w kazdym w miare normalnym zwiazku,
dwoje ludzi chcacych byc razem, do tego bycia razem dazy. A co z dziecmi? Czy
one nie maja prawa miec ojca? Moze czas pogadac z zona?
Dodam, ze nie jestem facetem i mimo roznych zgrzytow rzeczywistosci i z
mezem - dolaczylam jednak do niego i nie wyobrazam sobie zwiazku opartego na
dosylaniu przez meza pieniedzy do Polski. Jezeli cos mnie skloni do pozostania
w Polsce na czas emigracji meza, to bedzie raczej problem z mezem a nie z
emigracja

[olunia.m]

Witam wszystkich!!
Ja uważam, że to ambicja Gummbassa stoi ponad kompromisem i małżeństwem.
Dlatego, że wówczas w Polsce nie mogłeś się spełnić zawodowo. Teraz osiągnąłeś
jakiś rodzaj stabilizacji finansowej i nie chcesz znów ryzykować, ale też nie
przemawia do Ciebie fakt, iż możesz stracić rodzinę oraz to-że w tym momencie
łamiesz obietnicę daną sobie jako dziecko z rozbitej rodziny.
Uważam, że jestes dla żony niesprawiedliwy:mówisz, że była,ale narzekała, nie
chciała pracować, a potem znów-że trwało to 1,5 roku i tu także pierwszy rok
życia spędziło wasze dziecko. Więc jak sobie to wyobrażałeś- że żona urodzi i
zaraz poleci pracy szukać??to jest conajmniej niepoważne.Matka MUSI być przy
dziecku w tych pierwszych miesiącach-ja tak uważam(mam 2-letnią córkę,żadne
moje twierdzenie nie jest z kosmosu). I nie wyobrażam sobie tez sytuacji, że w
obcym kraju pozostawia małą istotkę komuś i nawet nie może z kimś(kobietą)
porazmawiać po prostu o swoich troskach-mąż jest według mnie niezastąpionym
partnerem,ale pewnych rzeczy nigdy nie pojmie i nigdy tez nie będzie dobrym
źródłem informacji na te tematy-o tym nie pojmowaniu kobiet sam wspomniałeś z
resztą, dlatego przyjmij pewne rzeczy jako pewnik.
Zastanów się też czy Ty kochasz żonę??To jest pierwsze i najprostsze pytanie.
Czy kochasz swoje dzieci?Czy poświęciłbyś się dla nich??
Z tego co piszesz to odczytuję, że ta rozłąka nie pozostała bez wpływu na wasze
wzajemne relacje. Do osiągniecia szczęścia w małżeństwie wciąż duzo wam
brakuje. Albo tą lukę wspólnie wypełnicie albo nigdy nie dowiesz się co miałam
na myśli.
No i chyba jeszcze jeden problem wszystkich mężczyzn, w którym nie jestes
wyjątkiem: nie rozumiesz jak CIĘŻKĄ , CZĘSTO NIEWIDOCZNĄ , NA OGÓŁ NIEDOCENIANĄ
PRACĄ JEST wychowanie małego człowieka. Czy uważasz , że żonie jest tak dobrze
i łatwo być samotna matką??liczyć na obcych, że pomogą jej wózek wnieść czy
znieść, że jak jest chora to musi prosić o pomoc, bo nie może iśc do apteki po
leki, a z dzieckiem to zawsze jest wyprawa? Zastanów sie gummbass jakie małe
niteczki teraz juz łączą cię z dzidziusiem, który jest w brzuchu żony? czułeś
ruchy?? widziałes usg?mówisz do własnego dziecka o tym ,co będziecie razem
robili, gdy już się poznacie? i czy w ogóle będzie to "będziecie"?????
Spróbuj założyć firmę pol.-ang. jeśli tak lubisz ten kraj. Będziesz mógł jakiś
czas spędzać w anglii, ale - zawsze mieć swój dom w postaci osobistej rodziny.
Nie tup nogą i nie obrażaj się na Polskę, bo ona nie przeprosi Cię. W końcu w
polsce jest dużo dobrze ustawionych rodzin, a teraz masz coś : kapitał,
doświadczenie może znajomości i możesz to zainwestować w swoje gniazdo(polskę)
+ odbudować rodzinę i nauczyć dzieci miłości, ale przede wszystkim sam się jej
nauczyć, bo rodzice cię tego pozbawili.
Życzę Tobie i wszystkim owocnych rozmyślańP.S.moja tu krytyka nie wynika z
uprzedzenia do mężczyzn to tylko "babny punkt widzenia"

[liloom]

6 lat to jest kupa czasu. Nie wiem jak czesto sie widywaliscie, jak wygladalo te
6 lat z jej strony, ja mysle ze ona przyzwyczaila sie do "ukladu" i jej juz z
tym wygodnie. Ale dlaczego pytasz nas tutaj, a nie porozmawiasz z zona? Samo to
wywoluje moje zdziwienie. Tzn ze cos jest nie tak.
Jestem na emigracji duzo wiecej lat, od poczatku z mezem, ale oboje chcielismy
sprobowac - nie wiem co byloby gdyby jedno chcialo, a drugie nie. Z ta tesknota
do Polski to chyba przesada, przeciez to nie lata 70-te, mozna wsiasc w autobus,
samolot, pociag... Spakowac sie i wyruszyc na podboj dalej owszem, ale do...
Polski? Zbyt duze ryzyko. No, chyba, ze mielibysmy wspolnie jakis realny pomysl.
Dlaczego ona nie chce? Widzialabym 2 przyczyny : 1. oddalila sie od Ciebie
(przez 6 lat to naprawde nic dziwnego) 2.skoro wyjechala po 1,5 roku emigracji
to chyba byla jakas przyczyna????? skoro narzekala...

Do olunia.m

[jollyb]

Wiesz, ciesze sie ze to przeczytalas, nawet nie wiesz jaka poczulam ulge. Moje
malzenstwo tez sie ostatnio posypalo- dlatego ze moj maz obrazil sie na
polske ,polakow, niemal na wszystko co polskie a przeciez z niego zaden
kanadyjczyk... Zostalam w Polsce, pracuje, cierpie ze mnei opuscil dlatego ze
ja nie chcialam sie zdecydowac na emigracje...czy mozna opuscic zone tylko
dlatego ze nie cche wyjechac na zawsze do kanady?? Moj maz ma tu tak wspaniale
perspektywy finansowe, moglabym poczekac na niego ile trzeba bedzie, rok , dwa
az wrocilby-... niestety ode mnei i naszej przyszlej rodziny wazniejszy okazal
sie paszport kanadyjski... No nic, ciesze sie ze sa tacy ludzie jak TY, ktorzy
mysla w ten a nie inny sposob. Pozdrawiam

[grazyna_victoria]

ja w pewnym sensie rozumie obawy Twojej zony.Mialam takie same,ale dolaczylam
do meza,jestem tu juz trzy lata,stac nas na wszystko,mamy dzieci i tu urodzilo
nam sie jeszcze jedno.Moj czas jest wypelniony,coz z tego jak nadal nie czuje
sie jak u siebie w domu.Tutaj to jest tak jak z gosciem ktoremu mowim sie
przyjezdzaj kiedy chcesz,wiec jedziesz i czujesz sie po pewnym czasie jak
intruz.Mam tzw.dola psychicznego niby milo ale nigdy nie u siebie,wiec postaw
sie na miejscu zony,nie zawsze pieniadze sa najwazniejsze.Moze niech przyjedzie
na pewien okres,potem wroci i przemysli.Zycze Wam porozumienia a Ty zmien
argumenty bo czasami pieniadze to nie wszystko.

[aga_i_oli]

Echhh, mieszkam poza Polską od 3 tygodnii. Co prawda wcześniej trochę
podróżowałam.Może to zbyt krótko... Nie czytałam powyższych odpowiedzi. W
momencie kiedy poznałam mojego męża stwierdziłam że pojadę za nim wszędzie. No
zrobiłam "wykluczenie" do państw skrajnie niebezpiecznych...Teraz jesteśmy razem
prawie cały czas. Nie znam języka, może się nauczę - będziemy tu 3 miesiące - w
dniu kiedy go poznałam powiedziałam że wszędzie razem - nigdzie oddzielnie
(oczywiście w ramach zdrowego rozsądku) mam nadzieję że uda się nam to
dotrzymać. Jesteśmy razem prawie 6 lat. Nie wiem czy JA potrafiłabym żyć bez
męża ponad rok...dla mnie to byłoby bardzo smutne...