mam to za soba

[gohaa1]

jesli ktos chce popisac... z wielka checia podziele sie swoimi
doswiadczeniami, opowiem o swojej drodze "wychodzenia" z tego. trzymam za was
kciuki. pozdrawiam cieplo

[rojew84]

No to dawaj!!
Moze Twoje doswiadczenie sie przyda!

[gohaa1]

na priv. tylko na priv. sorki... jesli ktos chce, zparaszam.

[kwiatuszek999]

w takim razie czy moge prosic na gazetowego maila: [e-mail]

[miska1251]

ja też wychodze...,ale napisz jak sobie radzisz: [e-mail]

[gohaa1]

Sluchajcie Dziewczyny. Ja "nie wychodze", tylko "wyszlam" z tego. Przynajmniej
tak sadze, czuje. Taka mam nadzieje. Wierze w to.
Nie zamierzam wysylac Wam mojej HISTORII na mejla kazdej po kolei. Nie o to mi
chodzilo, zakladajac ten watek... Jestem gotowa popisac z Wami na
zasadzie "rozmowy", jestem gotowa odpowiedziec Wam na pytania, na ktore nikt
Wam do tej pory nie potrafil odpowiedziec, na ktore bede w stanie odpowiedziec.
Wiem, co czujecie, przezywacie. Wiem, jaka walke prowadzicie.
Pozdrawiam Was cieplo...
[e-mail]

[kasjana333]

Nie wiem co mam napisać. bardzo się cieszę, że wyszłaś z tego. ja też tak
myślałam. Wszysto zaczęło się w pierwszej klasie liceum. Nie wiem dlaczego, ale
uważałam, że jestem za gruba. Więc zaczęłam sie odchudzać. Potem nadszedł czas
objadania się. Pomyslałam sobie, że jak będę wymiotować, to nie utyję. No i
zaczęło się. Boże, sama myśl o tym co przeszłam jest okropna. Trwa to już 7
lat. Był okres, prawie 2 lata, że myślałam- wyszłam z tego. Pewnie zastanawiasz
się, co skłoniło mnie do decyzji zerwania z tym. Okazało się, że jestem w
ciąży. Byłam na 2 roku studiów. w momencie kiedy sie dowiedziałam że mam sobie
druga istotkę-wszystko sie zmnieniło. Przestałam sie objadac i wymiotować.
wiedziałam,że muszę z tym skończyc dla dobra mojego jeszczee nienarodzonego
dziecka. Nawet nie wiesz jak bałam sie przez całą ciążę, czy przz to co robiłam
z moim dzieckiem bedzie wszystko dobrze. Lekarz powiedział mi ,że bedzie ok.
Urodziłam sliczna córeczkę. dzisiaj ma skończone dwa latka. po porodzie byłam
pewna,że nie wrócę do "tego". W ciąży przytyłam około 20 kilo. Gubiłam to
powoli. Po prawie roku od porodu znowu sie zaczęło. dlaczego? sama nie wiem.
Chyba bałam się, że przytyję. Po ciąży udało mi się zrzucic zbędne kilogramy
powoli, bez drastycznych diet. Na początku robiłam "to" raz w tygodniu. Potem
coraz częściej. dzisiaj po kilka razy dziennie. Mój mąż sie niczego nie
domysla. Zreszta każda kobieta chora na bulimie umie to doskonale ukryć. Chyba
sama dobrze o tym wiesz.
Czasami wydaje mi się, że najlepszym wyjściem z tego bedzie drugie dziecko.
Chyba tylko to powstrzyma mnie przed obżarstwem i wymiotami.
Taka jest moja historia. zastanawiam się, czy kiedys to się skończy?
Najbardziej boje się tego, że przecież moge umrzeć. ta choroba prowadzido
śmierci, a ja mam córke która kocham i mojego męża.
kasjana

[gohaa1]

kasjana333, rozumiem Cie. wierze, ze pokonasz to wreszcie.
trzymam kciuki za Ciebie - jesli chcesz popisac, odezwij sie na priv.
odczytalam Twoj list rowniez jako przestroge dla siebie. Ze powinnam pamietac,
ze chroba jest tylko uspiona, ze moze wrocic. pamietam o tym.
mysle jednak, ze nie bedzie jej juz tak latwo znow sie rozgoscic we mnie.
problem zaleczylam na poziomie psychiki. od tego zaczelam, podejmujac walke z
ta choroba. wszystkie "objawy" zwiazane z cialem, samoistnie przeminely.
nie bylo latwo. dzis wiem, ze warto bylo walczyc.