anoreksja a brak apetytu na tle nerwowm

[margoola1]

Moja córka (11 lat) cierpi na nerwicę szkolną, świetnie się uczy, jest
niemal perfekcjonistką. Niestety w sytuacji stresowej( a przeżywa nawet
kartkówki z religii) prawie nic nie je. Śniadanie nic, ze szkoŁy wraca z
kanapkami, obiad czasem dobrze, czasem ledwo skubnie, kolacja sŁabo. Lubi
sŁodycze, niektóre owoce. Czy to, że brak apetytu związany jest ze stresem,
nerwami, oznacza ,że zaburzenie to ma coś wspólnego z anoreksją. Dodam,że
chodziŁa do psychologa, on nic nie poradziŁ, wysŁaŁ do psychiatry, która, o
zgrozo, zapisaŁa środki uspokajające!( nie podaŁam)!Córka zdaje sobie
sprawę,że powinna jeść, chce z tym walczyć, ale mówi,że to silniejsze od
niej, ten jadŁowstręt!WolaŁabym, żeby dostawaŁa sŁabe stopnie, niż tak się
męczyŁa!!!Czy ktoś miaŁ do czynienia z takim zaburzeniem o dżywiania???
Proszę o podzielenie się wiedzą, doświadczeniem, ewentualnie opinią.

[mp844]

Nie chcę niczego uogólniać, ale myślę, że taki szkolny perfekcjonizm
przechodzący w nerwicę może być spowodowany złymi relacjami (lub ich brakiem) z
rówieśnikami. Takie obsesyjne skupianie się na nauce WSZYSTKICH przedmiotów i
chęć bycia doskonałą może wynikać z braku poczucia własnej wartości, zagubienia
wsród rówieśników i w swoim własnym świecie. Wtedy żołądek po prostu skręca się
ze stresu. Anoreksja mogłaby być zdiagnozowana jeśli córka jest niezadowolona
ze swojego ciała i w nim także widzi pole do bycia "perfekcyjną". Jeśli nie to
pewnie jest to "zwykła" nerwica. Nieważne jak to nazwać, córce potrzebna jest
pomoc. Może powinna jej Pani POWIEDZIEĆ WPROST (bo może Pani to wie, ale corka
tak tego nie czuje), że nie musi być we wszystkim taka doskonała, że nie musi
nikomu niczego udowadniać i że najważniejsze jest to żeby miała swój własny
obszar zainteresowań, który będzie poszerzać, a z innych przedmiotów może
trochę odpuścić. No i proszę koniecznie dodać, że będzie Ją Pani w szukaniu
własnej drogi WSPIERAŁA - niezależnie od tego czym by to miało być (biologia,
hiszpański, lotnictwo czy taniec)- byle dawało Jej szczęście i poczucie
spełnienia. No i może niech wychodzi więcej z domu z przyjaciółmi i niech
uprawia jakiś sport, który lubi.
Nic więcej nie potrafię napisać z własnego doświadczenia.
Pozdrawiam i życzę powodzenia!

[jeanne72]

Ależ margoola... Oczywiście, że Twoja córka nie ma anoreksji. To jest zupelnie
inna jednostka chorobowa, polega na tym, że dziewczynka - choć szczupła - nie
akceptuje swojego wyglądu, wydaje jej się, że jest gruba, i odchudza się...
Zaburzenia apetytu na tle nerwowym to zupełnie inna sprawa. Słuszna jest porada
poprzedniczki - może zbyt dużo od niej wymagasz, może czuje, że aby zasłużyć na
Twoją akceptację - musi być we wszystkim najlepsza? Albo po prostu jest osobą
bardzo ambitną - mówiąc szczerze, ja każdą złą ocenę nawet z religii też
odchorowywałam. To, że jest ambitna nie jest niczym złym, ale zawsze powinna
wiedzieć, że bez względu na to, jaką ocenę przyniesie do domu - Ty to docenisz
i zaakceptujesz.
Poza tym - nie piszesz, ile córka waży. Może wcale nie ma niedowagi? Rodzicom
bardzo często tak się wydaje, ale żeby to ocenić, trzeba poslużyć się
wskaźnikami wagi i wzrostu, i wieku oczywiście. "Na oko" zachudzona dziewczynka
może w rzeczywistości ważyć w normie i być całkowicie zdrowa fizycznie. Rano,
przed wyjściem z domu wiele osób nie ma apetytu, a przygotowane przez Ciebie
kanapki w porównaniu z tym, co można dostać w szkolnym sklepiku nie wydają się
jej pewnie atrakcyjne... Piszesz, że córka lubi słodycze, więc pewnie je sobie
podjada, i nic dziwnego, że nie ma potem ochoty na "normalny" posiłek.
Oczywiście to nie jest dobre, bo słodycze nie zastąpią wartościowych potraw, i
na pewno należy próbować zmienić jej nawyki żywieniowe. Ale do anoreksji jest
tu jeszcze bardzo daleko...
Myślę, że najpierw powinnaś "na chłodno" przeanalizować, czy problemy z
niejedzeniem są rzeczywiste, czy bardziej spowodowane Twoją nadmierną troską i
wpływem mediów. Pamiętaj, że nadwaga też jest problemem społecznym i dotyczy
znacznie większej liczby osób, niż anoreksja. Ta ostatnia dotyczy tak naprawdę
niewielkiego odsetka spoleczenstwa, za to jest skutecznie "nakręcona" przez
media.
A "szkolnego nerwusa" mogą uspokoić łagodne środki, np. łyżka neospazminy. No i
bezwarunkowo Twoja akceptacja i zapewnienie, że nie musi być we wszystkim
najlepsza...