PRL w teatrze

[Gość: marshall]

B.mnie rozbawiła Monika Rosmanowska swoją recenzją premiery :Pijanego na
cmentarzu>. Rozbawienie wynika z faktu,że nijak Moniczka nie moze
wiedzieć,jak wyglądał <zjazd partyjnych działaczy> (PZPR) ani jakie bywały
sceny w kawiarni <żywcem wyjęte z tamtych lat>.
Moniczko - słyszałem,że kobiety ujmuja soie lat,ale żeby dodawały?!

[Gość: Dziad]

Obecnie mamy PRL-bis. I do tego w wydaniu Gomółkowskim. Może zatem pani Monika
była na zjeździe współcześnie rządzącej partii.
A aluzją do współczesności było padające ze sceny "prezydenckie pozdrowienie"
czyli SPIEPRZAJ DZIADU.

[Gość: adam]

<Spieprzaj dziadu> to było najpierw w moim tekście pt.<Dziady>! Potem
Wyspiański gonił Wernyhorę a teraz Kaczyński gada jak dziad do obrazu.

[Gość: Jaga]

Śmieszne jest to recenzenckie ukierunkowanie, że sztuka piętnuje czasy PRL-u.
Tymczasem, może nawet wbrew zamierzeniom niektórych twórców, ma ona uniwersalne
przesłanie, bo wyśmiewa każdą wodzowską partię i jej przywary. Także tą obecną
z jej giertychowskim - co ja od małpy pochodzę?, z kaczorowym - spieprzaj
dziadu itp. A kelnerka Dawida Żłobińskiego jest żywcem z gieesowskiej gospody,
społemowskich barów, warsowych wagonów, a i teraz się taka trafi w rodzinnych
knajpach.

[Gość: Dziad]

Kiedyś gdy jeden Indianin powiedział coś ważnego inni odpowiadali HOWGH
obecnie odpowiadamy KWAK

[Gość: ogorek]

Rezyser tez tego nie wie, a jednak pokazal, co wytknela mu "Moniczka" w
rozmowie przec premiera. A zatem nie trzeba byc na zjezdzie KC, by wiedziec,
jak wygladał. Blogoslawione kroniki filmowe, ktore doskonale oddaja atmosfere
tamtych lat. Kto nie ogladal, niech nie opowiada, ze smieszy go, iz ktos, kto
ogladal, nie wie, jak to wygladalo (zakladam, ze "Moniczka" ogladala:)