Święty Jakub Sandomierski

[Gość: anonim]

www.patrick.fm/boobies/boobies.php?text=Jakub+z+Sand...

[Gość: Najarany]

Co to mabyć? jakaś oferta matrymonialna?

Cenzura niech się trzyma z daleka od tego wątku.

[Gość: Jakub]

Łapy przy sobie.
Biskupowi też nic nie mówcie.

Dobrze, że koloratkę zdejmuję przed kolacją, bo by mnie udusiła chyba.
Wojtek, czy to ty poświęciłeś swoją żonę dla tego dowcipu? Uważaj, bo ją
rozpoznam.

A może to czytelniczka z Antykwariatu?
Albo turystka z Księgarni Turystycznej?
Albo nadmuchany materac górników od hejnału kieleckiego? To raczej nie. Piersi
ma jak z Pieśni nad Pieśniami. Twoje piersi jako dwoje jagniąt sarny, o, jakże
jesteś piękna, Oblubienico moja!

P.n.P. 4,1.
O, jakże jesteś piękna, moja
przyjaciółko,
o, jakże jesteś piękna!

[4,2-3 oczy, włosy, zęby, wargi, mowa, skronie są niewidoczne na fotografii]

4,4.
Twoja szyja jest jak wieża
Dawidowa,
zbudowana na zbrojownię:
tysiąc tarcz wisi na niej,
a wszystko to puklerze bohaterów.
4,5.
Dwoje twoich piersi jest jak dwoje
sarniąt,
bliźniąt gazeli,
pasących się między liliami.
4,6.
Zanim chłód wieczorny zawieje
i pierzchną cienie,
pójdę na górę mirry
i na wzgórze kadzidła.
4,7.
Cała jesteś piękna, moja
przyjaciółko,
i żadnej nie ma na tobie skazy.
4,8.
Zstąp z Libanu, oblubienico,
zstąp z Libanu, wejdź,
pośpiesz się ze szczytu Amanu,
ze szczytu Seniru i Hermonu,
od jaskiń lwów, z gór panter.
4,9.
Oczarowałaś mnie, moja siostro,
oblubienico,
oczarowałaś mnie jednym
spojrzeniem swoich oczu,
jednym łańcuszkiem ze swojej szyi.

Choć możliwe, że to Starozakonni znowu podstawili Esterę. Tylko dlaczego mnie?
[patrz: Księga Estery]

Na Boga! Oby tylko nie socjalistka z SLD!

P.n.P. 7,3.
Twoje łono to okrągła czasza, niech
w niej nie braknie wina!
Twoje ciało to stóg pszenicy,
okolony liliami.
7,4.
Dwoje twoich piersi jest jak dwoje
sarniąt,
bliźniąt gazeli.
7,5.
Twoja szyja jest jak wieża z kości
słoniowej.
7,7.
Jakże jesteś piękna i jakże pełna
wdzięku,
miłości przerozkoszna!
7,8.
Twoja postać podobna jest do
palmy,
twoje piersi do winogron.
7,9.
Pomyślałem: Wespnę się na palmę,
zerwę wiązkę jej daktyli!
Niech mi będą twoje piersi jak
winogrona,
a tchnienie twoich nozdrzy jak woń
jabłek.

[Gość: cvs]

To poemata o babskich cyckach, pewno starej Jakubowej. Jutro bedzie o siekaczu
tyz starej,pomarszczonej Jakubowej. Moze ja wyslac na stanowisko do Brukseli,
wstawia jej na Koszt regionu brakujace zabki.