Walka o nazwisko

[moniakociara]

Czy któraś z was miała tak, ze chciała zachowac swoje rodowe nazwisko i
musiała toczyc o to bój z przyszłym meżem, który nie mógł tego zaakceptować?
Dla mojego to oczywiste, ze ja przyjme jego nazwisko, bo wtedy będziemy pełną
rodziną, będziemy nosić to samo nazwisko itd... a ja nie chce i tyle. Ciagle
sie o to klócimy, ja mowie, ze wole żyć bez ślubu niż przyjąć czyjeś nazwisko,
a on się obraża jak 3latek, którego meska duma została urażona - chociaż on
twierdzi, że nie chodzi wcale o męska dume... ale o połączenie przez wspólne
nazwisko, ale o przyjeciu moejgo nie chce słyszec...
Jak sobie poradzic z ta sytuacja.

[zoselin1987]

Mój od początku wiedział,że chcę zachować swoje nazwisko i przyjąć jego= mieć podwójne. W ogóle nie miał nic przeciwko. Powiedział,że jeśli tak chcę, to on to szanuje.
Chociaż ja słyszałam,że są mężczyźni,którzy kategorycznie twierdzą,że jak to? Nie chcesz mojego nazwiska? I się obrażają. Ja tego nie rozumiem. Może wytłumacz mu bez nerwów,że dla Ciebie to bardzo ważne. Zapytaj jakie są jego argumenty, a nie,że NIE BO NIE.
Myślę,że powinniście znaleźć jakiś kompromis.
Może gdybyś zdecydowała się na podwójne nazwisko to to byłby właśnie ten kompromis? Rozumiem,że dla mężczyzny 'przyjęcie nazwiska żony' może być takie niemęskie.

[herbaataa]

Piszesz, ze on sie obraza jak trzylatek a Ty jak sama to ujelas "nie chcesz jego
nazwiska bo nie i tyle". Ta argumentacja tez jest na poziomie trzylatka. Jesli
nie potrafisz przyszlemu mezowi podac sensownych powodow dlaczego tak chcesz to
nie dziwie sie za tak reaguje. Po drugie stwierdzenie, ze nie chcesz czyjegos
nazwiska tez jakos mnie uderzylo po oczach. To nie jest czyjes nazwisko,
pierwsze z brzegu. To nazwisko Twojego ukochanego wiec jesli nie chcesz go nosic
to mysle, ze trzeba mu przedstawic powody, dlaczego dla Ciebie wazne jest
zachowanie Twojego nazwiska a nie kwitowac sprawy nie, bo nie.

[moniakociara]

Teoretycznie on nie ma prawa obrazac się za to, ze ja nie chce przyjąc jego
nazwiska, bo niby dlaczego mam to robić. Ale moje argumenty podałam w poście niżej.

[angazetka]

> Po drugie stwierdzenie, ze nie chcesz czyjegos
> nazwiska tez jakos mnie uderzylo po oczach. To nie jest czyjes
nazwisko,
> pierwsze z brzegu. To nazwisko Twojego ukochanego

Ale dziewczyna ma juz własne nazwisko i chyba jej wystarcza

> jesli nie chcesz go nosic
> to mysle, ze trzeba mu przedstawic powody, dlaczego dla Ciebie
wazne jest
> zachowanie Twojego nazwiska a nie kwitowac sprawy nie, bo nie.

A czy on jej powiedział, dlaczego nie chce przyjąć jej nazwiska?

[misself]

Ja mam wrażenie, że w tym sporze nie chodzi o to, kto będzie nosił czyje
nazwisko, tylko kto postawi na swoim.

[misself]

moniakociara napisała:

> Czy któraś z was miała tak, ze chciała zachowac swoje rodowe nazwisko i
> musiała toczyc o to bój z przyszłym meżem, który nie mógł tego zaakceptować?

Było parę wątków o tym Wpisz sobie "nazwisko" w wyszukiwarkę.

Jakie masz argumenty za tym, żeby zostawić swoje nazwisko, poza "ja nie chcę i
tyle"? Ja bym się nie dała przekonać takim argumentem do niekultywowania
tradycji. Być może Twój narzeczony uważa, że nie akceptujesz jednej z jego
integralnych i wyróżniających go cech, jakim jest nazwisko. A czemu nie chcesz
mieć podwójnego?

Ja mam dwusylabowe imię i równie krótkie nazwisko, więc od zawsze chciałam mieć
do tego podwójne - po prostu mi się tak podoba. Nie przyjęłabym nazwiska męża
tylko gdyby nazywał się Fiut albo coś w tym guście

[moniakociara]

Bo nazywam się Monika R., nazywałam się tak całe życie i mi się podoba, nie chce
być nagle Moniką S. Moje nazwisko pasuje idealnie do imienia, nie jest za
krótkie ani za długie, a nazwisko chłopaka jest ponad 2 razy dłuższe od mojego
rodowego i w dodatku nie podoba mi się. Jak myslę o sobie jako o Monice S., to
czuję się jakbym była sama sobie obcą osoba, kimś nowym. No i nie podoba mi sie
ta tradycja, jakby kobieta była własnościa mężczyzny. On czasami mi mowi, ze to
pewnie z powodu moich 'pseudo-feministycznych' myśli, czym doprowadza mnie do
szału. Takie sa moje powody, ale do niego nie trafiaja. A on mi mówi, ze jak nie
będziemy miec takeigo samego nazwiska, to on nie będzie się czuł, że
stworzyliśmy nowa rodzinę czyli M i R S. Tak naprawde kwiestia nazwiska to nasza
jedyna kość niezgody, każdy chce postawić na swoim: "to leiej w ogole slubu nie
bierzmy". Najgorsze jest to, ze obydwoje jesteśmy uparci, a ja nie pójde na
kompromis tylko po to, aby ktoś się poczuł lepiej, bo gdzies w całej tej sprawie
ja też musze się czuć komfortowo w nowej sytuacji, a na pewno nie będe się tak
czuła majac inne 'obce' nazwisko.

[caprichito]

Kobiety w Hiszpanii nie przyjmuja nazwiska meza tylko zostaja przy
swoich dwoch. Moja kolezanka Hiszpanka nie moze sobie wyobrazic
sytuacji jakoby mialaby nagle zmieniac nazwisko na inne.
Ja tez nie wiem skad to sie bierze, ze kobieta "musi" przyjmowac
nazwisko meza.
Moze faktycznie rozwiazaniem jest nazwisko dwu czlonowe?
Ja takie chce miec. Wczesniej chcialam nazwisko tylko mojego meza,
ale Pani w USC mnie uswiadomila, ze nie moge przyjac jedno nazwisko
meza, ale dwa wiec pomyslalam, ze jak mam nosic dwa nazwiska to juz
lepiej miec jedno swoje. To samo z dziecmi. Nasze dzieci beda mialy
dwa nazwiska. Jedno moje i jedno z dwoch mojego N

Ale to pogmatwane!

[misself]

caprichito napisała:
> Ja takie chce miec. Wczesniej chcialam nazwisko tylko mojego meza,
> ale Pani w USC mnie uswiadomila, ze nie moge przyjac jedno nazwisko
> meza, ale dwa wiec pomyslalam, ze jak mam nosic dwa nazwiska to juz
> lepiej miec jedno swoje. To samo z dziecmi. Nasze dzieci beda mialy
> dwa nazwiska. Jedno moje i jedno z dwoch mojego N

Chyba się pogubiłam
Jeśli dobrze zrozumiałam, to mąż ma podwójne nazwisko - a Ty przyjąć tylko jeden
człon, więc zostawiasz swoje i dodajesz jeden z członów podwójnego nazwiska
męża. Ale dzieci wg polskiego prawa muszą nosić nazwisko po jednym z rodziców -
nie można sobie wybierać

[rockiemar]

Misself, u nas bedzie identycznie. Generalnie z moich obserwacji wynika, ze
zdecydowana wiekszosc Polek wychodzacych za Hiszpanow tak robi.

Poza tym teraz juz mozna dzieciom robic zlepek nazwisk, nasze beda mialy
pierwsze mojego N, drugie moje - identycznie jak w Hiszpanii.

[misself]

rockiemar napisała:
>
> Poza tym teraz juz mozna dzieciom robic zlepek nazwisk, nasze beda mialy
> pierwsze mojego N, drugie moje - identycznie jak w Hiszpanii.

A, to się widać coś zmieniło Dzięki

[mala_mujer]

rockiemar napisała:

> Misself, u nas bedzie identycznie. Generalnie z moich obserwacji
wynika, ze
> zdecydowana wiekszosc Polek wychodzacych za Hiszpanow tak robi.
>
> Poza tym teraz juz mozna dzieciom robic zlepek nazwisk, nasze beda
mialy
> pierwsze mojego N, drugie moje - identycznie jak w Hiszpanii.
>

i będziecie to załatwiali w polskim USC, przy polskim ślubie?
właśnie się zastanawiałam, czy to jest możliwe w polskim prawie -
N też ma podwójne i jeden człon to bym jeszcze od niego wzięła, ale
dwa to już niekoniecznie

[caprichito]

mala,

ja ta inoformacje mam od Pani z USC.
Jak mi wystawiali zaswiadczenie o zdolnosci do malzenstwa to
musialam wypelnic formularz i napisac jakie nazwisko przyjme po
malzenstwie i jakie nazwisko beda nosily dzieci. Na samym
zaswiadczeniu tego nie ma, ale oni to zapisuja w komputerze co nie
znaczy, ze do slubu mozna sie rozmyslic i jeszcze wprowadzic zmiany.

[mala_mujer]

dzięki, wolałam się upewnić
w USC, w którym byliśmy pani uznała fakt, że N ma podwójne nazwisko
za osobistą zniewagę (!) i stwierdziła, że nic nie jest możliwe

[caprichito]

dokladnie

mojemu N nie zalezalo na tym, zeby dzieci mialy dwa nazwiska, mi
tez, bo wydawalo mi sie to takie "dlugie", ale Pani w USC
powiedziala, ze nie moge dac dziecku tylko jedno nazwisko meza jesli
posiada dwa wiec jesli moje dziecko juz musi miec dwa nazwiska to
niech jedno bedzie moje. A co

[misself]

Rozumiem, czyli chodzi o kwestię tożsamości, no i estetyki, bo piszesz, że Ci
się nazwisko narzeczonego nie podoba...

Kompromis jest jeden: oboje zmieniacie nazwiska na podwójne. Tylko nie wiem, jak
prawnie to wygląda - czy po ślubie Anny Nowak z Krzysztofem Kowalskim może być
Anna Nowak-Kowalska i Krzysztof Kowalski-Nowak - ale wydaje mi się, że tak.

To chyba jedyne rozwiązanie.

[paskud_agg]

Teraz jest chyba z tym większa swoboda, ale dokładnie nie wiem. Wiem, że można
zrobić taki myk, że po ślubie Anny Nowak z Janem Kowalski otrzymujemy małżeństwo
Anny i Jana Malinowskich Znam jedną parę, która tak zrobiła, ale to jest już
naprawdę bardzo dziwne i ci ludzie przyjęli sobie zupełnie obce nazwisko właśnie
po to, żeby dziwniej było.

Moim zdaniem to tylko spokojna rozmowa i chęć obopólnego zrozumienia mogą pomóc
w tej materii.

[misself]

Trzecie nazwisko też byłoby jakimś kompromisem, ale autorka wątku chce zachować
swoje

[paskud_agg]

Byłoby pewnie kompromisem, ale pomijając to, że autorka chce zachować swoje, to
trzecie nazwisko byłoby chyba jednak od czapy. Napisałam to bardziej jako
ciekawostkę.

[e.milia]

Tak, można tak zrobić, można nawet odwrócić sobie kolejność nazwisk, tak że Anna
Nowak byłaby Anną Kowalską-Nowak.

[kotka.zielonooka]

Ja sie mocno zastanwiam nad zachowaniem swojego nazwiska po ślubie
Bo niby z jakiej paki mam zmieniac na męza? No ok - tradycja i takie tam ale...
nie staje sie własnoscia męza.
Moje nazwisko to tez jakas maleńka czesc mnie , mojej tożsamości a także
mojego dorobku zawodowego itp.
W dodatku mam ... bardzo ładne nazwisko - dosyć charakterystyczne,
rzadkie (!!!) i ładnie brzmiace i bardzo jestem do niego przywiązana
Narzeczony ma bardzo zwykłe ,normalne i ... niestety też bardzo popularne typu
"Nowak" czy :Kowalczyk".

Z kolei nie cierpie nazwisk "podwójnych" czyli : Panieńskie-kreska-Mężowskie
i nie chce takiego rozwiazania (zwł zesstaw obu nazwisk byłby bardzo długi!)
Na szczescie narzeczony fochów nie stroi aczkolwiek (po raz kolejny) jest lekko
zdziwiony moja postawą (mowi ze "feministyczna" )

[moniakociara]

Kotko zielonooka, z moim naziwskiem jest podobnie jak z Twoim, jest dosyć ładne,
chociaz jak się przedstawiam to ludzie później pisza je z błedem (ale tak ma
cała moja rodzina), przywykłam jednak do tego i nosi je tylko moja rodzina... a
nie rodzina i 1/4 Polaków Nazwisko chłopkka pochodzi od imienia, znam 3 osoby
z nazwiskiem od tego imienia, z tym, ze każde w innej formie. Moje komponuje się
idealnie z moim imieniem.
Nie wiem jak ja mam z nim spokojnie rozmawiac, bo nawet jak się staram,
przedstawiam moje argumenty to jakbym rzucała grochem o ściane, bo on uważa
swoje, ale zadnego argumentu nie ma, oprocz tego, ze nie bedziemy dla niego rodzina.

[ahimsaboy]

"Nie wiem jak ja mam z nim spokojnie rozmawiac, bo nawet jak się staram, przedstawiam moje argumenty to jakbym rzucała grochem o ściane, bo on uważa swoje, ale zadnego argumentu nie ma, oprocz tego, ze nie bedziemy dla niego rodzina."

- no to niedobrze - moim zdaniem - rokuje na przyszłość,jeżeli on nie ma argumentów,a twoich nie uznaje. zdaje się,że w tak ważnych kwestiach obie strony powinny dla obopólnej korzyści wsłuchiwać się w głos drugiego ,by móc wypracować jakieś porozumienie (kompromis?).
co będzie,gdy przyjdzie omawiać kwestie podobnej wagi (choćby np.dot.dzieci)?

[kotka.zielonooka]

moniakociara napisała: Cytat...oprocz tego, ze nie bedziemy dla niego rodzina.


No to powiedz mu zeby przyjał Twoje nazwisko skoro dla niego bycie rodzina
opiera sie li i wylacvznie na tym wspolnym nazwisku ...
Wg jego logiki w tym momencie nie powinno byc juz zadnego problemy , nie?

[kotka.zielonooka]

* problemU [przepraszam cos mi klawiatura szwankuje ]

[angazetka]

> Nie wiem jak ja mam z nim spokojnie rozmawiac, bo nawet jak się
staram,
> przedstawiam moje argumenty to jakbym rzucała grochem o ściane, bo
on uważa
> swoje, ale zadnego argumentu nie ma, oprocz tego, ze nie bedziemy
dla niego rodzina.

Co on plecie??? Jak to "nie będziecie rodziną"?

[alajna85]

Nie rozumiem tylko jednego - dlaczego uważacie, że przyjmując nazwisko męża
stajecie się jego własnością... Czy Wasza tożsamość ogranicza się tylko do
nazwiska? Co z tym, kim jesteście, jakie jesteście, co robicie itd? Nie
przesadzajmy. Rozumiem, że nazwisko męża może się nie podobać, ale nie
dorabiajmy do tego ideologii. Nazwisko zmienia się, bo raz-taka jest tradycja,
dwa-jest to oznaka naszej wspólnoty z małżonkiem. Myślę, że o wspólnotę w
małżeństwie chodzi

[misself]

Moja tożsamość nie ogranicza się tylko do nazwiska - ale jest z nim mocno
związana. Dlatego zostawiam swoje, a na znak zmiany stanu cywilnego dodaję coś
od męża.

[angazetka]

> Nazwisko zmienia się, bo raz-taka jest tradycja,
> dwa-jest to oznaka naszej wspólnoty z małżonkiem

Nazwisko zmienić można, ale wcale nie trzeba. I nie jest się przez
to gorszą wspólnotą.

[gazeta_mi_placi]

Wolę szereg innych rzeczy przez które rozumiemy wspólnotę niż nazwisko.

[ahimsaboy]

na początek troszkę historii: zmiana nazwiska jest rzymskim zwyczajem i wiąże się z tym, ze kobieta przechodziła z majątku ojca do majątku męża. kobieta dzięki małżeństwu zyskiwała pewną pozycję społeczną(lepszą niż np. wdowy i "stare panny"),ale i tak stawała się zależna od męża i była mu podległa. o równouprawnieniu nie mogło być oczywiście mowy.

w dzisiejszych czasach,jeżeli spojrzeć na tę kwestię świeżym okiem, zwyczaj przybierania nazwiska męża przez kobietę jest jednym z - nielicznych już - form dyskryminacji i podległości kobiety przez mężczyzn.

kobieta przyjmując nazwisko męża "zrywa" z pewnymi rzeczami,które ją określały. żadna zmiana, także ta symboliczna, nie obywa się bez kosztów. zmiana nazwiska jest mimowolnym tych kosztów wyrazem. to dowód przynależności. już nie jestem iksińska, lecz igrekowska, bo już nie jestem matki i ojca, teraz jestem za-mężna. mam na sobie pieczątkę z jego nazwiskiem. pewna moja cząstka została wykreślona i zastąpiona przez cząstkę męża.

zrywam z milionem kartek, na których się podpisywałam. z blokiem technicznym w przedszkolu, laurkami dla dziadka, kulfonami w zerówce. z klasówkami, okładkami zeszytów, listami do przyjaciółek. z maturą, listami protestacyjnymi, rachunkami, PIT-ami, z kartą płatniczą. z biletem miesięcznym, wyznaniem miłości, ze zwierzeniami, podaniami o pracę, umowami o pracę. z mandatami, mailami i smsami.

wraz z tymi kartkami zrywam z moim podwórkiem, kolejnymi szkołami, może wydziałem. z moim pokojem w rodzinnym domu, wynajmowaną klitką, szlakami, które wydeptałam w mojej miejscowości i każdej kolejnej, w której przyszło mi mieszkać.

wraz z tą przestrzenią zrywam z ludźmi, którzy mnie wtedy znali, nazywali. tą nazwą o mnie mówili. nią o mnie myśleli. gdy czuli coś do mnie - miłość, przyjaźń, sympatię, niechęć, żal, serdeczność, nienawiść, zazdrość, gniew - to czuli do osoby, którą tak nazywali. z moimi rodzicami, rodzeństwem, babciami i dziadkami, ciociami i wujkami, z koleżankami i kolegami, przyjaciółkami i przyjaciółmi, wrogami, byłymi chłopakami, jedną, drugą i trzecią klasą, znajomymi z akademika, ze studiów, z rodzinnych spotkań.

od teraz jestem mojego męża.

[misself]

Historia historią - ale w obecnych czasach oboje małżonkowie należą do siebie
(XXI wiek, partnerskie relacje w małżeństwie, możecie mnie nazwać feministką,
nie obrażę się) - więc dlaczego rodzinę mają tworzyć mąż plus kobieta o jego
nazwisku? Nie mogą się wymienić nazwiskami?

[ahimsaboy]

"w obecnych czasach oboje małżonkowie należą do siebie"

-zgadza się.

"dlaczego rodzinę mają tworzyć mąż plus kobieta o jego
nazwisku? Nie mogą się wymienić nazwiskami?"

-mogą. a także mogą pozostać przy swoich dotychczasowych nazwiskach.

[misself]

Jakoś tego nie widzę wśród nawet młodych małżeństw

[gazeta_mi_placi]

Ja również
Czemu kobiety masowo zmieniają nazwiska na mężowskie a nigdy (praktycznie) w drugą stronę?
Może się mylę,ale trąci patriarchatem.

[e.milia]

A ja znam pary, które zmieniły właśnie w drugą stronę. Jednak zawsze ze względu
na to, że nazwisko męża było rzeczywiście obiektywnie niezbyt fajne.

[kotka.zielonooka]

ahimsaboy - bardzo ciekawie napisałas i ja to tez tak odczuwam - ze troche "zrywam" z tym co mnie tez w jakis sposób okresla i bylo integralna czescia mnie przez prawie juz 30 lat zycia
I ja tego nie chce - a jak mąz by sie upierał i wysuwal absurdalne argumenty " jak nie mamy tego samego nazwiska nie jestesmy rodziną" to bym mu zaproponowala zeby przyjał moje nazwisko - wtedy powinno byc ok, prawda?)

A tak - juz przeginajac troche - pojdzmy przez chwile dalej i wyobrazmy sobie ze nagle znalazlyscie sie na planecie gdzie jest zwyczaj ze zona po slubie nie tylko zmienia nazwisko ale tez imie ... Np. mąż ma prawo nadac swojej małzonce takie imie jakie mu sie podoba i nagle Agnieszka staje sie Kingą a Joanna- Genowefą.
Mysle ze wiekszosc was w tym momencie wierzgnela by i sie nie zgodzila za nic w swiecie - a jakos te nazwiska jakos tak bez "walki" dajemy sobie wtłoczyc ... eh... ta sila "przyzwyczajenia"

[ahimsaboy]

"Mysle ze wiekszosc was w tym momencie wierzgnela by i sie nie zgodzila za nic w swiecie - a jakos te nazwiska jakos tak bez "walki" dajemy sobie wtłoczyc ... eh... ta sila "przyzwyczajenia" "

-nie tyle siła przyzwyczajenia,a siła tradycji - przyjmowanej bez refleksji/z powodu konformizmu/*

*niepotrzebne skreślić.

[gazeta_mi_placi]

ahimsaboy napisał:

> "Mysle ze wiekszosc was w tym momencie wierzgnela by i sie nie zgodzila za n
> ic w swiecie - a jakos te nazwiska jakos tak bez "walki" dajemy sobie wt
> łoczyc ... eh... ta sila "przyzwyczajenia" "
>
> -nie tyle siła przyzwyczajenia,a siła tradycji - przyjmowanej bez refleksji/z p
> owodu konformizmu/*
>
> *niepotrzebne skreślić.

Ja zostałam przy swoim.
Przyznam,że mimo iż mieszkam w dużym mieście dużo osób się dziwi,gdy okazuje
się,że ja mam inne nazwisko a mąż inne.
Źle bym się czuła z innym nazwiskiem.Niewygodnie.
Po co kobiety zmieniają (pomijając sytuacje gdy nazwisko męża jest
ładniejsze)-szczerze mówiąc nie wiem z czego to wynika.
Można kogoś bardzo kochać,ale mimo wszystko zawsze jesteśmy odrębnymi osobami.
Łączyć nas mogą różne rzeczy -nazwisko niekoniecznie

[misself]

gazeta_mi_placi napisała:
>
> Ja zostałam przy swoim.
> Przyznam,że mimo iż mieszkam w dużym mieście dużo osób się dziwi,gdy okazuje
> się,że ja mam inne nazwisko a mąż inne.

Nie chcę się dziwić, tylko chcę spytać - a jak z formalnościami? Np. możesz za
męża na poczcie odebrać przesyłkę?

[gazeta_mi_placi]

Przez długi okres czasu mieszkaliśmy niedaleko malutkiej poczty - Panie z poczty mnie znały i kojarzyły bo często przychodziłam,nie było problemów.
Listonosz gdy zastawał tylko mnie w domu też bez problemu wydawał mi pocztę (nawet wtedy gdy jeszcze byliśmy narzeczeństwem).
Teraz jest taki numer,że zmieniliśmy adres a ja (wiem-wstyd,już dwa lata!) jeszcze nie zmieniłam dowodu w związku ze zmianą zamieszkania,mąż zmienił- w efekcie mamy w dowodach inne nazwiska i inne adresy (muszę zmienić ten dowód,ale jakoś ciarki mnie za każdym razem przechodzą,nie znoszę robienia zdjęć "dowodowych" ).Po tym gdy dostałam na nowy adres avizo do męża przyznam,że nie poszłam na pocztę dochodząc do wniosku,że w taki numer nikt nie uwierzy (inne nazwiska,inny adres) a i poczta "nowa" to mnie nie znają i nie kojarzą.Gdybym jednak zmieniła dowód i adres byłby ten sam bez problemu bym podeszła.
W innych sytuacjach (ostatnio na policji-pewna drobna sprawa) pokazuję dowód i mówię,że to mój mąż (odnośnie sprawy mojego męża) i że mamy inne nazwiska bo pozostałam przy swoim po ślubie.
Jak dotąd nikt nigdy tego nie zakwestionował i nie musiałam wyciągać aktu ślubu ani w inny sposób się tłumaczyć

[misself]

Rozumiem więc, że głównie na adres patrzą, a nie na nazwisko
Dzięki za obszerną odpowiedź.

Ja nigdy z listonoszem nie miałam problemu - od początku studiów w każdym
kolejnym mieszkaniu współlokatorzy odbierali za mnie przesyłki, a ja za nich.
Ale już na poczcie się trzeba wylegitymować i raz byłam świadkiem awantury, bo
pani miała inne nazwisko niż mąż (nie wiem, czy adres był ten sam, nie pytałam)
i urzędniczka odmówiła uznania "na gębę", że są małżeństwem.

[caprichito]

misself,

moja siostra zostala przy swoim nazwisku i nie ma zadnych problemow
na poczcie, ale faktycznie obydwoje maja wpisany w dowodzie ten sam
adres. Nawet moja siostra placila w Link4 karta swojego meza za
ubezpieczenie samochodu, ktory jest na nia przez telefon i Pana
konsultanta absolutnie nie zdziwil fakt, ze maz klientki ma inne
nazwisko ;D
Moim zdaniem jedynym problemem jest to, ze jak ma sie male dziecko
to ono nie bardzo rozumie dlaczego mama ma takie nazwisko, a tata
inne, ale wiadomo to problem kilku lat tylko.

[misself]

caprichito napisała:
> Moim zdaniem jedynym problemem jest to, ze jak ma sie male dziecko
> to ono nie bardzo rozumie dlaczego mama ma takie nazwisko, a tata
> inne, ale wiadomo to problem kilku lat tylko.

Myślę, że kiedy dziecko dostrzega tę różnicę, jest już na tyle duże, żeby
zrozumieć jej podłoże

[gazeta_mi_placi]

Nie wiem czemu ale w USC (pytałam o to) nie ma możliwości takiej,że mąż zostaje przy swoim nazwisku,żona przy swoim
a dziecko nosi podwójne (nazwisko mamy i taty).Trzeba zdecydować się na jedno.Nie wiem z czego to wynika.

[angazetka]

Bo dziecko musi mieć takie nazwisko, jak przynajmniej jedno z
rodziców.

[gazeta_mi_placi]

A podwójne nazwisko Nowak-Kowalczyk (gdzie Nowak po matce,Kowalczyk po ojcu) nie spełnia tego wymogu?

[angazetka]

Nie. Nazwisko musi być dokładnie takie samo.

[misself]

gazeta_mi_placi napisała:

> A podwójne nazwisko Nowak-Kowalczyk (gdzie Nowak po matce,Kowalczyk po ojcu) ni
> e spełnia tego wymogu?

Nie, bo to nie jest nazwisko takie samo jak jednego z rodziców.

[gazeta_mi_placi]

> Ale już na poczcie się trzeba wylegitymować i raz byłam świadkiem awantury, bo
> pani miała inne nazwisko niż mąż (nie wiem, czy adres był ten sam, nie pytałam)
> i urzędniczka odmówiła uznania "na gębę", że są małżeństwem.

Gdy mieliśmy wspólny adres zawsze bez problemu odbierałam przesyłki (także te
urzędowe).
Moim zdaniem jeśli w dowodzie był wspólny adres urzędniczka nie miała prawa
odmówić wydania przesyłki.
Na policji (zeznania jako świadek-byłam sama,bez męża) również pokazałam tylko
swój dowód
i powiedziałam,że jesteśmy małżeństwem,tyle że nie zmieniłam nazwiska.Nikt w to
nie wnikał ani się nie dziwił.
Może dopóki nie rozeznasz sytuacji na swojej poczcie na wszelki wypadek za
pierwszym razem weź też akt ślubu?
Ale tak jak na mój rozum dowód ze wspólnym adresem oraz ustne oświadczenie
powinno wystarczyć.

[drinkit]

> Nie chcę się dziwić, tylko chcę spytać - a jak z formalnościami? Np. możesz za
> męża na poczcie odebrać przesyłkę?


Co to w ogóle za problem z tymi przesyłkami, jakby ludzie na co dzień tonami odbierali przesyłki. Są dwie możliwości:

1) Każdy odbiera swoją przesyłkę na poczcie (listonosz wydaje każdemu domownikowi i nie prosi o dowód)
2) na poczcie podpisuje się coś takiego jak uprawomocnienie do odbioru przesyłek takiej a takiej osoby, koszt chyba 20 zł.

[e.milia]

Nie do końca, bo ja jednak bardziej czuję się związana ze swoim imieniem niż z
nazwiskiem. Tzn po imieniu do mnie mówią wszyscy, a po nazwisku nikt. Faktycznie
jednak nazwisko trochę jest związane z tożsamością, jednak bardziej identyfikuję
się przez imię i wiele innych rzeczy. W każdym razie nazwisko nie jest dla mnie
aż tak istotną częścią mnie, niż imię.

[misself]

Ja jestem związana tak samo z imieniem, jak i z nazwiskiem - bo i po nazwisku
wiele osób do mnie mówiło (a najbardziej irytujące było, kiedy przekręcali,
chociaż nazwisko jest proste jak konstrukcja cepa). Czuję się zarówno Anną, jak
i Kowalską, jeśli nadal używać tego przykładu

[e.milia]

No właśnie, o to chodzi. Jakbym ja czuła się tak mocno związana z nazwiskiem,
albo w jakiś silny sposób określało ono moją tożsamość, czy chociażby miałabym
jakiś tam znaczący zawodowy/naukowy dorobek pod moim nazwiskiem, to bym się nie
zastanawiała i na pewno zostawiła, wzięła podwójne (swoje plus męża). A w
przeciwnym wypadku akurat nie zależy mi tak bardzo na zachowaniu swojego
nazwiska i nie łączę tego z dyskryminacją czy podporządkowaniem mężowi, chociaż
jestem świadoma, że pierwotnie miało to takie znaczenie. Ale obecnie wiele jest
symboli ślubu, które zatraciły swoje pierwotne znaczenie, zmianę nazwiska
traktuję podobnie. Moim zdaniem, to samo nazwisko żony i męża jest zwyczajnie
wygodniejsze.

[k.l2]

Kotka, to jedak nie to samo. Nazwisko to czesc meza, dlatego chetnie
przyjelam. A takie "nowe imie" byloby tylko jego widzimisie. Ale..
gdyby byl taki zwyczaj, tez pewnie nie buntowalabym sie.
I tak z nowym nazwiskiem czuje sie "nowa" osoba, ale mi to nie
przeszkadza, wrecz przeciwnie. Tyle tylko,ze na uczelni mam z tym
problem. Zapisana jestem pod nazwiskiem panienskim i nie mozna tego
zmienic, a wszytko podpisuje mezowskim, bo sie przyzwyczailam Juz
mi pracy mgr nie chcieli uznac...
Wracajac do problemu - najlepszy chyba faktycznie bylby kompromis,
przynajlniej na dokumetach czyli nazwisko podwojne. A uzywac
prywatnie mozesz wciaz jednego.

[kotka.zielonooka]

Ale zapominamy tez o jeszcze jednym aspekcie zmiany nazwiska - ja o tym wspomnialam.
Chodzi o np. dorobek naukowy/artystyczny itp - jednym słowem "zawodowy".

Ja jestem architektem - i mam juz jakis tam "dorobek" - moze jeszcze nieduzy i
nie bardzo imponujacy ale mój własny i sygnowany MOIM nazwiskiem. I jestem z
niego bardzo dumna I planuje go cały czas powiekszać .

Oczywiscie zmieniajac nazwisko nie trace prawa wlasnosci do projektów itp. ale -
jako ze do tej pory moje prace i projekty sygnowane były własnie tym nazwiskiem
( i wspolnictwo w firmie tez - cos na wzór korporacji prawniczych - hehe ) to
traktuje moje nazwisko też troche jako moją markę , "znak
towarowy" itp.- cos na kształt "nazwy własnej" danego "produktu" (nie wiem
czy dobrze to umiem wytłumaczyc)

Nie chce budowac od poczatku tej nazwy - bo obecna i mi sie podoba i jestem
przyzwyczajaona i pod "jej skrzydłami" juz pare fajnych rzeczy powstalo i sa w
branży postrzegane i juz trochę znane - i to wlasnie pod moim nazwiskiem czyli
moją "marką".

(a jak pisalam nazwiska podwójnego nie chce - bo ani i sie podoba, ani wygodne i
przede wszystkim to tez zmienia w jakis sposób tę moją "nazwe własna" )

[lili-2008]

Ja jestem inżynierem i chociaż do tej pory podpisywałam się na projektach
nazwiskiem panieńskim, nie jest to dla mnie żaden problem nazwisko zmienić i
podpisywać się "nowym". Uprawnień do projektowania jeszcze nie mam, więc zdobędę
je (jeśli się uda) pod nazwiskiem męża.

Jednak kwestia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, czy nazwy firmy to już
trochę co innego i tu Ciebie jak najbardziej rozumiem, i teraz się dziwię, że
przyszły mąż zrozumieć nie chce.

Powodzenia.

[kotka.zielonooka]

lili-2008 - to nie chodzi tylko o "podpis" w prawym dolnym rogu projektu
Ja na swoim nazwisku opieram swoja "markę" i nazwe własna moich projektów
Cos jak np. nazwisko "Minge" czy "Rykiel" w swiecie mody. (oczywiscie nie
jestem tak znana w swojej dziedzinie - tu mi chodzi tylko o przyklad - ale
kto wie moze kiedyś ...
Jak by teraz pani MINGE zmienila nazwisko na Kowalska - no coz mogla by budowac
od nowa marke "Kowalska" ale to zmudna i niepotrzebna praca skoro nazwisko Minge
wiekszosc kojazy i w branzy jest pod nim znana.

Moje nazwisko to moja marka cos na co pracuje od ok 8 lat i mam juz malenkie ale
jednak sukcesy (no powiedzmy ze w branzy niektórzy mnie znaja i znaja te "markę)
tak wiec to nie tylko o sam "podpis" na jednym czy dwoch projektach chodzi

[lili-2008]

Toż przecie napisałam, że jak chodzi o własną markę to inna bajka, czyż nie?

[kotka.zielonooka]

lili-2008 - tak , sorry czytalam na szybko robiac równoczesnie 2 inne rzeczy i
nie doczytałam ostatniego akapitu, przepraszam

[kotka.zielonooka]

lili-2008 - mylisz mnie z autorka watku
Moj narzeczony nie protestuje jest zdziwiony lekko ale przyjał do wiadomosci bez wiekszych oporów

[lili-2008]

Hehe, ona kociara, ty kotka, jak tu się nie pomylić

[kotka.zielonooka]

No i wyszlo ze obydwie popełniłysmy małe pomyłki

[angazetka]

> Ale zapominamy tez o jeszcze jednym aspekcie zmiany nazwiska - ja o tym
wspomnialam.
> Chodzi o np. dorobek naukowy/artystyczny itp - jednym słowem "zawodowy".

To dla mnie jeden z podstawowych, najważniejszych argumentów za nieprzyjmowaniem
nazwiska męża. Zresztą znane mi naukowczynie z zasady zostają przy swoim
nazwisku, a jeśli nawet dołączą do swego nazwisko męża - i tak są rozpoznawane
pod panieńskim.

[lili-2008]

A ja znam wiele Pań, które pracują na Politechnice i każda ma nazwisko po mężu i
takim się też podpisuje. A nie każda wyszła za mąż od razu po obronie pracy mgr.

[misself]

Ja taką sytuację ze zmianą imienia znam - mój cioteczny dziadek dostał od
przyszłej żony ultimatum, że ona się zgodzi za niego wyjść pod warunkiem, że
będzie mogła mówić na niego inaczej niż naprawdę dziadek miał na imię...

Choć przykład pokazuje raczej, jak bardzo w imię przywiązania do tradycji
jesteśmy w stanie się wyrzec swojej tożsamości i dorobku życiowego.

[k.l2]

Dlacego masz tak negatywny punkt widzenia? Przeciez mozna zauwazyc,ze
kobieta sie nie "wyrzeka swojej tozsamosci", ale "przyjmuje czesc
meza". To juz ladniej brzmi.
A mysle,ze w naszym spoleczenstwie funkcjonuja obie postawy. Choc w
przypadku, kiedy ktos czuje,ze cos "traci" to faktycznie nie ma sensu
dostosowywac sie do tradycji.

[misself]

k.l2 napisał(a):

> Dlacego masz tak negatywny punkt widzenia? Przeciez mozna zauwazyc,ze
> kobieta sie nie "wyrzeka swojej tozsamosci", ale "przyjmuje czesc
> meza". To juz ladniej brzmi.

Jak by tego nie nazwać - dla mnie, wychowanej bardzo po partnersku i tworzącej
partnerski związek, to jest nie do przyjęcia. Dlaczego ja mam przyjmować część
męża, a on części mnie nie? To nie fair

[k.l2]

Ja rozumiem,ze masz taki punkt widzenia.
Sygnalizuje tylko,ze mozna miec inny i to chyba nie takie rzadkie.
Wiec niekoniecznie kobieta "slepo przyjmuje tradycje" (jak ktos
wczesniej napisal) i "wyrzeka sie tozsamosci". Moze po prostu "doceniac
tradycje jako znak polaczenia sie z mezem".

[misself]

Szczerze mówiąc, to chyba nie ma znaczenia, dlaczego kobieta zmienia nazwisko -
czy z powodu wyrzekania się, czy z szacunku dla tradycji, czy dlatego, że nie
lubi swojego nazwiska. Liczą się fakty - a faktem jest, że ta tradycja jest
pozostałością po traktowaniu kobiety jako własność.

A co się z tym zrobi, to już sprawa każdej z nas Myślę, że to może być taki
sam argument za, jak argument przeciw.

[e.milia]

Ale z drugiej strony, można by powiedzieć, że zostawanie przy swoim nazwisku
jest pozostałością po byciu "własnością" rodziców. Zresztą może nawet obecnie
jest ktoś chce zmienić nazwisko ze względu zyskanie pewnej odrębności i
oddzielenia się od rodziny, stworzenia czegoś własnego.

[gazeta_mi_placi]

e.milia napisała:

> Ale z drugiej strony, można by powiedzieć, że zostawanie przy swoim nazwisku
> jest pozostałością po byciu "własnością" rodziców. Zresztą może nawet obecnie
> jest ktoś chce zmienić nazwisko ze względu zyskanie pewnej odrębności i
> oddzielenia się od rodziny, stworzenia czegoś własnego.


Jakoś biednym mężulkom nie przeszkadza "pozostałość po własności rodziców" i w
przeważającej większości przypadków nie zmieniają nazwiska na inne.

[makuffka]

ech, myśmy mieli z tym też pewien problem, nie jakąś drastyczną wojnę, ale
widziałam rozczarowanie po moim lubym, gdy powiedziałam, że nie chcę jego
nazwiska i jeśli już zamiana ma się dokonać to akceptuję przez kreskę. sama
zastanawiałam się nad tym wielokrotnie, podobnie jak autorka wątku mam rzadkie
nazwisko, często przekręcane, ale należy do mnie i do mojej rodziny, określam
się nim, jestem dzięki niemu rozpoznawalna, pracuję zawodowo i naukowo, dlaczego
mam więc to zmieniać. nazwisko lubego jest ładne, ale nie takie rzadkie i
wyjątkowe. mój luby, choć się nie spodziewałam, miał z tym pewien problem,
droczyliśmy się, ale widziałam, że to sobie przerabia i już przerobił.
kiedy wyobraziłam sobie siebie z jego nazwiskiem to jakbym mówiła o innej osobie
i jest to bardzo silne odczucie. tak szczerze mówiąc dziwi mnie, że kobiety je
zmieniają, ale widocznie każda ma inną wrażliwość w tej kwestii. choć z drugiej
strony przyznam, że nazwisko dwuczłonowe będzie dla mnie wyjściem, bo ja z
drugiej strony nie wyobrażam sobie, by nazywać się inaczej niż moje przyszłe
dzieci. pewnie najsensowniejszym rozwiązaniem byłoby nazwisko przez kreskę i dla
niego, i dla niej - u mnie nie przejdzie, a tez nie chcę do tego zmuszać i tego
oczekiwać.
moja całość z imieniem i podwójnym nazwiskiem do najkrótszych nie należy, ale
nie będzie też jakoś karygodnie długa, będzie brzmiała ładnie, więc się jakoś
przyzwyczaję do tej podwójności, przynajmniej nie będzie ostrego cięcia.
komunikujemy to powoli, najczęściej w żartach, różnym osobom z jego i mojej
rodziny - czasem ktoś się zdziwi (co mnie z kolei zadziwia), ale generalnie
wszyscy akceptują.
ale tak tak, komentarz o feminizmie to standard. nie to, żeby feminizm byłby mi
jakoś bardzo obcy, ale generalnie to dziwne, naprawdę - mamy w końcu XXI wiek...
ps ahimsaboy bardzo ładnie napisane.

[misself]

Ja mam odwrotnie - moje nazwisko nie jest piękne i nosi w Polsce ponad 13 tys.
osób, a nazwisko Mężczyzny tylko 575 osób... Ale chcę podwójne ze względu na
moje imię, które z samym nazwiskiem przyszłego męża zupełnie nie gra.

[ahimsaboy]

"mój luby, choć się nie spodziewałam, miał z tym pewien problem,
droczyliśmy się, ale widziałam, że to sobie przerabia i już przerobił."

gratulacje z powodu rozsądnego lubego!

moim zdaniem mężczyźni mający podobny problem w takiej sytuacji (ale którzy jednak nie potrafią tego "przerobić"), traktują - choćby podświadomie - małżeństwo jako fakt "posiadania" kobiety na własność,czego wyrazem jest właśnie między innymi fakt "narzucenia" swojego nazwiska kobiecie,którą poślubili (tu:posiedli na własność).

[gazeta_mi_placi]

Dokładnie.

[morgen_stern]

ahimsaboy, świetnie napisane

[alajna85]

Ładnie napisane, fakt, ale nie zgadzam się z tym. To, kim jesteśmy, nosimy w
środku, w sobie, to, że zmienimy nazwisko nie przekreśla tego, co do tej pory
zrobiliśmy. Ja po zmianie nazwiska czuję się tak samo, na pewno nie, jakbym coś
traciła. Jestem tym samym człowiekiem. Jedyne, co się zmieniło to to, że czuję
się bardzie związana z mężem. Ale nie na zasadzie własności. Dla mnie to jest
symbol tego, co się zmieniło przez nasz ślub.

[ahimsaboy]

" to, że zmienimy nazwisko nie przekreśla tego, co do tej pory zrobiliśmy."

nie przekreśla,ale jest to zmiana (dokładniej: utrata) pewnej części siebie na rzecz drugiej strony. zmiana niepotrzebna. w partnerskim (równoprawnym) związku nie ma strat,jest obopólna korzyść, symbioza, wymiana.co oczywiście nie znaczy braku wyrzeczeń,poświęceń itp.

ale najważniejsze jest jednak to że:

"Ja po zmianie nazwiska czuję się tak samo, na pewno nie, jakbym coś traciła. Jestem tym samym człowiekiem. Jedyne, co się zmieniło to to, że czuję się bardzie związana z mężem."

-i tego się trzymaj(cie).

Myślenie nie boli!

[alajna85]

ahimsaboy napisał:

> [i]" to, że zmienimy nazwisko nie przekreśla tego, co do tej pory zrobiliśmy."[
> /i]
>
> nie przekreśla,ale jest to zmiana (dokładniej: utrata) pewnej części siebie na
> rzecz drugiej strony...

Nie zgadzam się z tym, że jest to utrata na rzecz drugiej strony, ponieważ mój
mąż niczego nie zyskał przez to, że ja zmieniłam nazwisko. Zmiana nie zawsze
oznacza utratę. Ja przez tę zmianę zyskałam, to, co już pisałam
>
> ale najważniejsze jest jednak to że:
>
> "Ja po zmianie nazwiska czuję się tak samo, na pewno nie, jakbym coś traciła
> . Jestem tym samym człowiekiem. Jedyne, co się zmieniło to to, że czuję się bar
> dzie związana z mężem."
>
> -i tego się trzymaj(cie).

Zabrałam głos, bo całkiem niedawno byłam po drugiej stronie - też nie do końca
byłam przekonana, czy zmienić nazwisko. Miałam podobne obawy, ale w końcu
zdecydowałam się na zmianę, chociaż mój mąż specjalnie nie nalegał i zostawił mi
wolną rękę. Piszę więc, jakie są moje odczucia teraz - nie czuję, żebym coś
straciła, to, do czego doszłam wcześniej, nadal jest moje, znajomi nadal mnie
kojarzą, jestem tym samym człowiekiem. Czuję się tylko, w pozytywnym
znaczeniu, bardziej związana z mężem. Sądzę więc, że czasem takie obawy są
mocno na wyrost.
>
> Myślenie nie boli!

[ahimsaboy]

"Nie zgadzam się z tym, że jest to utrata na rzecz drugiej strony, ponieważ mój mąż niczego nie zyskał przez to, że ja zmieniłam nazwisko. Zmiana nie zawsze oznacza utratę. Ja przez tę zmianę zyskałam, to, co już pisałam"

nie rozumiem - przez zmianę swojego nazwiska na rzecz męża coś zyskałaś? ale konkretnie co - to,że "poczułaś się mocniej związana z mężem"? czy gdybyś pozostała przy swoim nazwisku w jakiś sposób mniej czułabyś się związana? tu już - zdaje się - wkraczamy w tajemne dla mnie (ale jestem tylko facetem...) obszary "kobiecej logiki"...

możliwe,że twój mąż nie jest jednym z tych fanów patriarchatu,którzy obrażają się,kiedy kobieta nie zgadza się na zmianę swojego nazwiska po ślubie - w końcu,jak piszesz, zostawił ci wolną rękę - i nic nie zyskał,ale za to ty straciłaś. straciłaś swoje nazwisko,i związaną z nim jakąś część swojej tożsamości. to czy sobie to uświadamiasz lub czy ci na tym zależy,to inna kwestia. z tego co piszesz,wynika,że nie jest to dla ciebie jakaś strata. ale dla wielu kobiet, przyjęcie nowego nazwiska i tożsame z tym "zerwanie" z częścią siebie byłoby pewną stratą. wszystko zależy - jak zwykle - od przekonań, stopnia samoświadomości, konformizmu, wyznawanych wartości...

[misself]

ahimsaboy napisał:
> wszystko zależy - jak zwykle - od przekonań, stopnia samoświadomości, kon
> formizmu, wyznawanych wartości...

Ot co.
Poza tym nawet jeśli ktoś sobie nie uświadamia tej straty albo nie dba o to, to
nadal uważam, że to jest nie fair, że jedna strona traci (obiektywnie) i
zyskuje, a druga tylko zyskuje.

[plastelinka.czerwona]

Dlaczego tak trudno wam zrozumieć, że to co dla was jest stratą dla innej osoby
jest zyskiem?

[alajna85]

Owszem, czuję się bardziej związana. Jest to coś metafizycznego w takim razie.

Nie chodzi o to, że nie cenię sobie swojej tożsamości tudzież nie uświadamiam
sobie jej straty. Tak można by wmówić każdemu wszystko na zasadzie "potrzebujesz
tego, tylko o tym nie wiesz". Uważam, że mojej tożsamości nie tworzy nazwisko,
nie w takim stopniu, bym zmieniając je, ją traciła. Nadal jestem tym samym
człowiekiem, jednak wkroczyłam w nowy etap życia, bardzo dla mnie ważny, jestem
żoną mojego męża i fakt ten zaznaczam zmianą nazwiska na jego nazwisko. NICZEGO
TYM NIE TRACĘ. Ale niech sobie będą kobiety, dla których jest to utrata
tożsamości, które bez nazwiska panieńskiego nie byłyby już sobą; niech sobie
będą mężczyźni, którzy ich w tym myśleniu dopingują, i niech sobie będą takie
kobiety jak ja, szczęśliwe i nie szukające dziury w całym. Bo do tego moim
zdaniem się to sprowadza. Nie przekonamy siebie nawzajem i niech tak zostanie,
każdy ma prawo mieć swoje zdanie Napisałam Wam, jak czuję JA, nie chcę
natomiast nikogo przekonywać i przeciągać na swoją stronę.

[angazetka]

Świetny, przerażający tekst. Nie wyobrażam sobie tak - choćby
symbolicznie - zrywać z całą przeszłością. W imię czego?

[gazeta_mi_placi]

Ja pozostałam przy swoim nazwisku.
Mężowi trochę było przykro,ale się przyzwyczaił.

[marissith]

Mój TŻ powiedział, że on swojego nazwiska nie zmieni, a co ja zrobię ze swoim to
tylko i wyłącznie moja decyzja. Może zaproponuj swojemu TŻ żeby to on przyjął
twoje nazwisko skoro dla niego wspólne nazwisko jest wyznacznikiem rodziny.

[deela]

nie wiem ale ja chyba nie jestem taka plytka zeby mnie i moja osobowosc i bla
bla bla okreslalo pare literek za imieniem

:)

[plastelinka.czerwona]

Czym jest nazwa? To, co zwiemy różą, pod inną nazwą równie by pachniało.

[wilowka]

Miejmy nadzieję, ze ta historia lepiej się skończy

[alajna85]

Otóż to!

[foczkaka]

Autorce wątku mogę tylko życzyć by znalazła wraz z przyszłym mężem kompromis w
tej sytuacji. Kompromis ma miejsce wtedy gdy każda ze stron z czegoś musi
zrezygnować, ale też coś zachowuje - tutaj najsensowniejsze wydawałoby mi się
podwójne nazwisko i dla męża i dla żony. Bo jeśli Ty nie możesz ustąpić ani o
krok, to dlaczego ustąpić ma on?

Ja natomiast nie jestem szczególnie przywiązana do swojego nazwiska panieńskiego
i przyjęłam mężowe. Określa mnie wiele innych rzeczy. Nazwisko to dla mnie
sprawa urzędowa, oficjalna.

Rozumiem osoby które nie chcą rezygnować z nazwiska panieńskiego, choćby ze
względu na dorobek zawodowy, naukowy. Jednak mnie to nie dotyczy. Nie dokonałam
przed slubem niczego, co koniecznie powinni zapamietac potomni

A że przyjęcie nazwiska jest wg tradycji przyjęciem poddaństwa? Co z tego. Nie
mam z tym problemu. Na co dzień jesteśmy partnerami a ja czuję się wolna, tak
jak zawsze się czułam. Nazwa nie ma na to wpływu.

[angazetka]

> Bo jeśli Ty nie możesz ustąpić ani o
> krok, to dlaczego ustąpić ma on?

Bo mówimy o nazwisku, jakie będzie nosić ona? Poza tym sytuacja
jest jasna: ona nie chce przyjąć jego nazwiska, on nie chce przyjąć
nazwiska jej. Niech każde zostanie przy swoim i problem z głowy.

[hanna26]

Cóż, współczuję problemu i życzę pomyślnego rozwiązania

Ja akurat mam podwójne nazwisko - zostawiałam sobie swoje tylko ze
względu na wcześniejszy dorobek zawodowy, liczne publikacje itd. Z
kolei na pewno nie chciałabym mieć całkowicie innego nazwiska niż
mąż i dzieci. I muszę powiedzieć, że bardzo mi miło, gdy ktoś nas
gdzieś przedstawia: "Państwo X" albo "Rodzina X", a nie "Pani Y z
Panem X i ich dziećmi X". Przyjaciele i znajomi mówią o nas z kolei
pieszczotliwie "Iksiaki", a o naszych dzieciach "Iksiątka" (tzn.
zdrabniając i lekko modyfikując nazwisko oczywiście). Nasze córki
zresztą też o nas czasami mówią "nasi rodzice Iksiaki".

Nie wspominam już o tym, że nazwisko wspólne przede wszystkim z
własnymi dziećmi bardzo ułatwia życie. Z wielu powodów.

No, ale jeżeli komuś faktycznie nie podoba się nazwisko męża, albo
też ma tak słabą osobowość, że bez własnego-rodowego czuje się
odcięty od siebie samego - no to rzeczywiście kłopot. Musicie jakoś
to razem "przegryźć". Powodzenia.

[angazetka]

> No, ale jeżeli ma tak słabą osobowość, że bez własnego-rodowego
czuje się odcięty od siebie samego

Hm, proponuję z okazji ślubu zmieniać także imiona - skoro to takie
nieważne...

[hanna26]

Imię określa osobę. Nazwisko - rodzinę. Taka różnica.

[angazetka]

Osobę określają imię i nazwisko razem.

[foczkaka]

Widocznie Ciebie (i widać autorkę) określa nazwisko, mnie nie Ilu ludzi, tyle
odczuc i opinni.
Jednak małżeństwo moim zdaniem jest sztuką kompromisu, a nie ciąglą walką o swoje.

[angazetka]

Ale w kwestii nazwiska kompromis osiągnąć łatwo (albo każde zostaje
przy swoim, albo robi się łączone). Tyle że tutaj pan nie dopuszcza
do siebie myśli o żadnym z tym wyjść.
W polskim prawie obowiązku zmiany nazwiska przez kobietę nie ma od
dość dawna, skąd zatem tak mała akceptacja takich zjawisk?

[sajolina]

Nie wiem czemu większość z Was uparła się sadzić, ze jak kobieta przyjmuje
nazwisko męża, to robi to albo z bezmyślności albo jest jej to wmuszane, a ona
bidna się nie umie obronić. Przecież część kobiet tego chce i na to się cieszy!!
Czy to oznacza, ze pragną iść w mężowską niewolę...? No bez jaj.


moim zdaniem mężczyźni mający podobny problem w takiej sytuacji (ale którzy
jednak nie potrafią tego "przerobić"), traktują - choćby podświadomie -
małżeństwo jako fakt "posiadania" kobiety na własność,czego wyrazem jest właśnie
między innymi fakt "narzucenia" swojego nazwiska kobiecie,którą poślubili
(tu:posiedli na własność).

Uważam, że nie masz racji. Postaw się w sytuacji faceta - jego babka, matka,
pewnie i siostra, wszystkie ciotki i kuzynki przybrały nazwisko po swoich
mężach, a Ty jedna nie chcesz. Facet czuje się po prostu zagrożony, może się
boi, że coś z nim jest nietak skoro go nie chcesz? Albo, że w rzeczywistości go
nie kochasz, albo liczysz się z tym, że będziesz chciała kiedyś odejść od niego.

Siła tradycji jest ogromna.
Nieprzybieranie nazwisk po mężu jest jednak bardzo rzadkie w PL i dla większość
osób co najmniej dziwne i powodowane czymś tajemniczym, ukrytym, więc pewnie
negatywnym.

A co symboliki zmiany nazwiska - a czy ktoś się dziś przejmuje symbolami takimi
jak biała suknia i welon oznaczające dziewictwo? Ma je 90% PM i co? wszystkie
niby dziewice? Albo kiedyś ciężarne chodziły do ślubu ubrane na fioletowo -
teraz większość jest w bieli. I tu jakoś symbolika się wzięła i zapomniała.

A co decyzji o zmianie nazwiska. Moje nazwisko. Moja decyzja. I tyle.

[angazetka]

> Nieprzybieranie nazwisk po mężu jest jednak bardzo rzadkie w PL i
dla większość
> osób co najmniej dziwne i powodowane czymś tajemniczym, ukrytym,
więc pewnie negatywnym.

Na szczęście jest to coraz mniej rzadkie i dziwne. W moim środowisku
nazwisko męża przyjmuje mniejszość, reszta dziewczyn zostaje przy
swoim albo robi łączone. Ich faceci nie robią z tego powodu scen.

[sajolina]

No widzisz, ja w moim całym życiu nie spotkałam się z sytuacją, żeby kobieta
zachowała swoje nazwisko po ślubie. Połączyła z mężowskim- tak, zostawiła tylko
swoje - nie. A spotykam sporo ludzi ze względu na charakter pracy. I to w dużym
mieście, gdzie niby łatwiej o nowinki. I nie wierzę w to, że wszystkie te
kobiety zostały do mężowskiego nazwiska zmuszone i cierpią.

Ja planuję nazwisko podwójne - bo tak mi się podoba. Nie przyjęłabym mężowskiego
nazwiska, tylko jeśli byłoby obraźliwe.

I nie wierzę w to, że zachowanie własnego nazwiska po ślubie wystarczy do
zachowania stricte partnerskich układów w związku. Jak mąż ma tendencje do bycia
"panem i władcą" to odrębne nazwisko żony mu w tym nie przeszkodzi.

[misself]

angazetka napisała:
>
> Na szczęście jest to coraz mniej rzadkie i dziwne. W moim środowisku
> nazwisko męża przyjmuje mniejszość, reszta dziewczyn zostaje przy
> swoim albo robi łączone. Ich faceci nie robią z tego powodu scen.

U mnie tak samo - sytuacja zmiany na mężowskie występuje wśród moich znajomych
tylko w przypadku, w którym żona swojego nazwiska nie lubi.

[ahimsaboy]

"moim zdaniem mężczyźni mający podobny problem w takiej sytuacji (ale którzy jednak nie potrafią tego "przerobić"), traktują - choćby podświadomie - małżeństwo jako fakt "posiadania" kobiety na własność,czego wyrazem jest właśnie między innymi fakt "narzucenia" swojego nazwiska kobiecie,którą poślubili (tu:posiedli na własność)."

-"Uważam, że nie masz racji. Postaw się w sytuacji faceta - jego babka, matka,pewnie i siostra, wszystkie ciotki i kuzynki przybrały nazwisko po swoich mężach, a Ty jedna nie chcesz. Facet czuje się po prostu zagrożony, może się boi, że coś z nim jest nietak skoro go nie chcesz? Albo, że w rzeczywistości go nie kochasz, albo liczysz się z tym, że będziesz chciała kiedyś odejść od niego"

-problem w tym,że jeśli w tym momencie "facet czuje się zagrożony", nie świadczy to o nim najlepiej. ba,myślałby nawet że "go nie chcesz" i "w rzeczywistości go nie kochasz"?? -to już kompletny brak refleksji nad istotą sprawy i nawet brak poczucia swojej wartości!

jeżeli dla takiego faceta pozostanie nazwiska panieńskiego u swojej żony powoduje rozterki tego typu, bardzo prawdopodobne jest,że traktuje on właśnie ślub jako pewnego rodzaju formę "posiadania" swojej kobiety na własność.on może sobie źródeł tych lęków i obaw nawet nie uświadamiać (jak napisałem wcześniej, może być to podświadome podłoże), ale argumenty za pozostaniem przy swoim nazwisku panieńskim są mocne (patrz posty wyżej), przeciwne z kolei są dość słabe (ograniczają się do tez typu: mi tak wygodnie,mi to nie przeszkadza, dzięki temu czuję się bardziej związana z mężem, jest to symbol naszego małżeństwa,itd.)

"Siła tradycji jest ogromna."

-nie śmiem dyskutować z tym faktem. nie każdy jednak jest jej niewolnikiem. jeżeli ktoś jest nonkorformistą,nie ulega tej sile bez refleksji. to kwestia także samoświadomości - ale to temat na inny wątek.

[sajolina]

to już kompletny brak refleksji nad istotą sprawy i nawet br
> ak poczucia swojej wartości!

Taa, bo każdy facet to filozof i z lubością wgryza się w istotę kobiecej
psychiki. Uważam, że faceci zazwyczaj szukają rozwiązań najprostszych "Nie
chce mojego nazwiska - czyli coś jest ze mną/ z naszym związkiem nie w
porządku."

ale argumenty za pozostaniem przy swoim nazwisku pa
> nieńskim są mocne (patrz posty wyżej), przeciwne z kolei są dość słabe

Tu przede wszystkim nie argumenty się liczą, tylko wola stron. Zaraz dojdziemy
do wniosku, ze każda kobieta, która chce przyjąć nazwisko męża jest
upośledzona/niesamodzielna/ niemyśląca/ kurą domowa zaślepioną mężem/
popychadłem/ niewolnicą i należy jej zmianę nazwiska wyperswadować, bo to nie ma
logicznego uzasadnienia. A to, że chce nie wystarczy???

Nie uważam, ze kobieta musi zmieniać nazwisko, ale nie dziwi mnie rozczarowanie
faceta w takiej sytuacji. I tyle.

[ahimsaboy]

"Taa, bo każdy facet to filozof i z lubością wgryza się w istotę kobiecej
psychiki. Uważam, że faceci zazwyczaj szukają rozwiązań najprostszych "Nie chce
mojego nazwiska - czyli coś jest ze mną/ z naszym związkiem nie w porządku.""

no właśnie, zamiast posłuchać,jakie argumenty ma jego kobieta w tej
sprawie,niektórzy faceci (vide: partner autorki tego wątku,który nie ma żadnych
na poparcie swojej tezy) "szukają rozwiązań najprostszych". tymczasem może
jednak "wgryźć się w istotę kobiecej psychiki" i warto posłuchać,co druga strona
ma do powiedzenia,jakie ma obawy,poglądy,argumenty.

"Nie uważam, ze kobieta musi zmieniać nazwisko, ale nie dziwi mnie rozczarowanie
faceta w takiej sytuacji. I tyle"

mnie to rozczarowanie dziwi jak najbardziej. albo inaczej - rozumiem powody jego
rozczarowania,ale dziwi to i tak.

[freciczka]

Sajolina popieram Cię w całej rozciągłości.
Ja zawsze wiedziałam że będę miała nazwisko po mężu - wydaje mi się to tak
naturalne jak ślub. Idąc pokręconym tokiem rozumowania, że przyjęcie nazwiska
męża oznacza formę podporządkowania (bo tak kiedyś było) to tak samo można
uznać, że małżeństwo też jest aktem poddaństwa. Przecież kiedyś małżeństwo to
nie był związek dwojga świadomych ludzi tylko kobieta zostawała oddana mężowi. I
skoro to taka archaiczna tradycja to po co się w to w ogóle bawić.

[lili-2008]

Bardzo lubię swoje nazwisko rodowe, bo jest oryginalne. W całej Polsce tylko 3
osoby je posiadają Albo posiadały, bo przyjęłam nazwisko męża i nie mam z tym
problemu. Jego jest też ładne, ale przede wszystkim ON je nosi.
Nie jestem typem poddańczej istoty, czasem wręcz jestem apodyktyczna, ale
uważam, że miłym zwyczajem jest zmiana nazwiska po ślubie.
W pewnym sensie przecież jestem jego

[lili-2008]

P.S. To, że teraz nazywam się inaczej nie oznacza, że nazwisko panieńskie już
mnie nie określa

[gazeta_mi_placi]

A on "Twój" nie jest?

[sajolina]

Idąc pokręconym tokiem rozumowania, że przyjęcie nazwiska
> męża oznacza formę podporządkowania (bo tak kiedyś było) to tak samo można
uznać, że małżeństwo też jest aktem poddaństwa. Przecież kiedyś małżeństwo to
nie był związek dwojga świadomych ludzi tylko kobieta zostawała oddana mężowi.I
skoro to taka archaiczna tradycja to po co się w to w ogóle bawić.

No dokładnie!

A jak już wyżej napisałam partnerskie stosunki w związku nie mają nic wspólnego
z nazwiskiem małżonków. Zwłaszcza,że nawet w związkach wolnych, nijak
niezalegalizowanych cywilnie czy kościelnie zdarza się "wiernopoddańczość"
którejś ze stron.

A do autorki wątku - decyzja jest tylko Twoja i Twój partner powinien ją
zaakceptować, aczkolwiek nie dziwię się, że przychodzi mu to z niejakim trudem.
Ale jeśli oboje jesteście gotowi zrezygnować ze ślubu tylko z powodu nazwiska to
ręce opadają. Powodzenia dalej. Rozwiedziecie się, nie mogąc się dogadać w
sprawie imion dzieci?

[angazetka]

> Ja zawsze wiedziałam że będę miała nazwisko po mężu - wydaje mi się to tak
naturalne jak ślub.

A ja zawsze wiedziałam, że najwyżej będę mieć podwójne, ale najchętniej własne.
Bo przecież mogę.

[gazeta_mi_placi]

Kompromis dotyczy dwóch osób: kobieta przybiera mężowskie nazwisko (czasem ma z
tego tytułu niedogodności np. na uczelni jak ktoś wcześniej pisał),a mężczyzna?
Na czym z jego strony polega kompromis odnośnie nazwiska?

[foczkaka]

Napisałam, ze dla mnie kompromisem w tej sytuacji jest podwojne nazwisko dla
obojga małzonków.

[gazeta_mi_placi]

To rozsądny i sprawiedliwy pomysł

[zielone_jablko]

moniakociara napisała:

> rodziną, będziemy nosić to samo nazwisko itd... a ja nie chce i tyle. Ciagle
> sie o to klócimy, ja mowie, ze wole żyć bez ślubu niż przyjąć czyjeś nazwisko,
> a on się obraża jak 3latek, którego meska duma została urażona -

Jakby mi tak ktoś powiedział, w kontekście o jakieś głupie nazwisko to bym się
też obraziła. W końcu chyba ślub jest ważniejszy no nie?

Ja już jestem z drugiej strony - po ślubie, z nazwiskiem męża. I też nie za
bardzo mi się uśmiechało zmieniać swoje, głównie ze względu na pracę i to co
wcześniej zrobiłam i gdzie się podpisywałam. Poza tym teraz mam straaaaasznie
długie imię i nazwisko (podwójne w ogóle nie wchodziło w grę, bo bym się
zajechała chyba przy podpisywaniu).
No ale ... to tylko nazwisko. Nie mam żadnych problemów, ludzie którzy mnie
znali tak samo mnie znają A jak wysyłałam informację o zmianie nazwiska to
było mi bardzo miło jak ktoś z kim tylko pracuję życzył szczęścia z okazji ślubu
- to po prostu fajne
No i tak jak mówił Pan w USC - zmiana nazwiska jest jak przejście dobrego
zawodnika z jednej drużyny do innej - zawodnik pozostaje tak samo dobry, tylko
koszulkę dostaje inną
Powodzenia w rozwiązaniu problemu - pamiętaj że małżeństwo to ciągły kompromis.

[gazeta_mi_placi]

>No i tak jak mówił Pan w USC - zmiana nazwiska jest jak przejście dobrego
zawodnika z jednej drużyny do innej - zawodnik pozostaje tak samo dobry, tylko
koszulkę dostaje inną

Tylko czemu zawsze (lub prawie zawsze) jest to koszulka mężowska.
Poza tym w przypadku zmiany nazwiska kompromis jest tylko możliwy w sytuacji gdy oboje przyjmują swoje nazwiska.
Bo w innej sytuacji jest to jednostronny kompromis a coś jednostronnego chyba jednak nie może być kompromisem?

[angazetka]

> No i tak jak mówił Pan w USC - zmiana nazwiska jest jak przejście
dobrego
> zawodnika z jednej drużyny do innej - zawodnik pozostaje tak samo
dobry, tylko koszulkę dostaje inną

Ale zawodnik nie przechodzi do innej drużyny, tylko wraz z innym
zawodnikiem tworzy własną, więc może obaj powinni mieć nowe
koszulki?

[zielone_jablko]

> Ale zawodnik nie przechodzi do innej drużyny, tylko wraz z innym
> zawodnikiem tworzy własną, więc może obaj powinni mieć nowe
> koszulki?

Nie wiem - tak Was boli że jakaś inna drużyna (ród?) zyska tak znakomitego
zawodnika jak Wy?
Chodziło głównie o to że człowiek jest człowiekiem a te kilka literek w niczym
go nie zmienia.

[angazetka]

> Nie wiem - tak Was boli że jakaś inna drużyna (ród?) zyska tak znakomitego
zawodnika jak Wy?

A Ciebie tak boli, że ktoś myśli inaczej?

[gazeta_mi_placi]

> Nie wiem - tak Was boli że jakaś inna drużyna (ród?) zyska tak znakomitego
> zawodnika jak Wy?

A czemu nie może być w drugą stronę?
Ród ze strony żony gorszy?

[misself]

Mnie boli, że ktoś straci tak znakomitego zawodnika jak ja Dlatego tworzę
nową, dwukolorową koszulkę

[kr_ka_11]

ja nie mam problemu, choc pewnie dlatego, ze nasze nazwiska brzmia bardzo
podobnie, polaczenie ich w dwuczlonowe byloby komiczne, bo oba koncza sie tak
samo. chyba przez to, nie bede jakos wyjatkowo tesknic za panienskim. gorzej jak
zmiana jest diametralna, albo z ladnego na brzydkie wtedy chyba czulabym
niewielki zal.

a swoja droga, mezczyzni sa ogormnie wyczuleni na punkcie nazwiska, zachowanie
panienskiego to czesto dla nich policzek. jesli masz dobre argumenty to probuj,
jednak wg mnie oslanianie sie haslem, nie bo nie, jest smieszne i dziecinne.

[angazetka]

> jednak wg mnie oslanianie sie haslem, nie bo nie, jest smieszne i
dziecinne.

Czyli śmieszne jest to, że "mezczyzni sa ogormnie wyczuleni na
punkcie nazwiska, zachowanie panienskiego to czesto dla nich
policzek" - przecież jest to właśnie argument "nie, bo nie".

[kr_ka_11]

> Czyli śmieszne jest to, że "mezczyzni sa ogormnie wyczuleni na
> punkcie nazwiska, zachowanie panienskiego to czesto dla nich
> policzek" - przecież jest to właśnie argument "nie, bo nie".

policzek kiedy nie ma rozsadnych argumentow dla zachowania panienskiego.

[angazetka]

Ale kobieta ma po prostu prawo zostać przy panieńskim. Nie jest to jej żadna
fanaberia czy coś, co ma być podparte setką argumentów.

[gazeta_mi_placi]

>ja nie mam problemu, choc pewnie dlatego, ze nasze nazwiska brzmia bardzo
podobnie, polaczenie ich w dwuczlonowe byloby komiczne, bo oba koncza sie tak samo.

To tak jak w moim przypadku

[misself]

kr_ka_11 napisała:
>
> a swoja droga, mezczyzni sa ogormnie wyczuleni na punkcie nazwiska, zachowanie
> panienskiego to czesto dla nich policzek. jesli masz dobre argumenty to probuj,
> jednak wg mnie oslanianie sie haslem, nie bo nie, jest smieszne i dziecinne.

Jak dla mnie wystarczającym argumentem powinien być brak chęci.

[horpyna4]

Nie wyszłabym za faceta, który upierałby się, że mam przyjąć jego
nazwisko. Nie lubię ludzi, z których wyłażą rozmaite kompleksy.

Mój facet spytał, czy chciałabym, żeby on przyjął moje nazwisko, lub
żebyśmy mieli podwójne. Odpowiedziałam, że nie widzę sensu, bo każde
z nas ma swoją tożsamość i swój dorobek naukowo - zawodowy. Zgodził
się ze mną i każde z nas ma swoje.

Dla mnie była to dodatkowa wygoda, bo nie musiałam zmieniać
dokumentów. Miałam jeszcze dowód "książeczkowy", gdzie wstemplowano
mi zamążpójście i fakt pozostania przy dotychczasowym nazwisku, więc
na panieńskim dowodzie dotrwałam do plastikowego.

[aneta-skarpeta]

horpyna4 napisała:

>
> Nie wyszłabym za faceta, który upierałby się, że mam przyjąć jego
> nazwisko. Nie lubię ludzi, z których wyłażą rozmaite kompleksy.

to nie muszą byc kompleksy

u nas to nie było kwestia sporną, ale jak spytałam czy przyjął by
moje nazwisko to powiedział ze wolaby nie, bo on jest jedynym meskim
potomkiem i nie chce zeby nazwisko jego "przodków" sie urwało

jest to dla niego wazne i mysle ze nie wynika to z kompleksów

mysle ze wielu tez traktuje to w ten sposób

wybieram sobie zone, bo ja sie oswiadczam

biorac ja jako zone chce jej zapewnic dom,, dombroytem, milosci itd-
jednym slowem chce ją wziąc "pod skrzydła" dlatego chce zeby
przejela moje nazwisko- tak metaforycznie mi sie napisało, ale mam
nadzieje ze zrozumiecie o co mi chodzi

chodzi oto, ze moze przyszły maż jest tradycjonalista, albo
wychowany w duchu "starej szkoły" i uważa ze tak powinien zachowac
sie rpawdziwy mezczyzna?

[lili-2008]

Ja to rozumiem

[angazetka]

> biorac ja jako zone chce jej zapewnic dom,, dombroytem, milosci itd-
> jednym slowem chce ją wziąc "pod skrzydła" dlatego chce zeby
> przejela moje nazwisko

Hej! Mamy XXI w., a wy nadal chcecie być bluszczami?

[lili-2008]

hej, mamy XXI w. i możemy robić co chcemy, więc jeśli mamy na to ochotę to przyjmujemy nazwisko po mężu, masz z tym jakiś problem?

[sajolina]

Hej! Mamy XXI w., a wy nadal chcecie być bluszczami?

Opieka nad kimś to hodowanie bluszczu...? chyba mylisz pojęcia.
To czym właściwie dla Ciebie jest małżeństwo, skoro małżonkowie powinni być od
siebie jak najbardziej niezależni, zdystansowani i nie powinni dzielić nawet
nazwiska? A mieszkać razem mogą? Czy wtedy każde z nich powinno mieć swoją
połowę domu, żeby przypadkiem niezabluszczować przestrzeni tej drugiej osobie...?

Jak dla mnie jednym z podstawowych celów związku jest wzajemna opieka i
wsparcie, "branie pod skrzydła" tego małżonka, który w danym momencie jest
słabszy i tego potrzebuje.

[angazetka]

> Jak dla mnie jednym z podstawowych celów związku jest wzajemna
opieka i wsparcie

Nie odwracaj kota ogonem, bo nie pisałaś o wzajemnej opiece,
tylko o układzie: ty weźmiesz moje nazwisko, a ja się tobą
zaopiekuję.

[misself]

aneta-skarpeta napisała:
>
> u nas to nie było kwestia sporną, ale jak spytałam czy przyjął by
> moje nazwisko to powiedział ze wolaby nie, bo on jest jedynym meskim
> potomkiem i nie chce zeby nazwisko jego "przodków" sie urwało

Aneta, to nie jest kompleks, to jest ARGUMENT.

A jakieś jednak pobudki ma narzeczony autorki wątku - i te pobudki wynikają...
no właśnie, z czego? Trudno powiedzieć, bo ich nie wyjawia, zaparł się jak
kozioł w kapuście. Gdyby argumentował o tradycji, o opiece, o własności nawet -
można by dyskutować.

[aneta-skarpeta]

no to powiem Wam dlaczego ja planuje przyjac nazwisko meża

Przy pierwszym chciałam podwójne- bo byłam przywiązana do swojego,
przyszle dzieci maja miec nazwisko ojca ( takze dlatego ze to ladne
nazwisko) wiec zebym miala "nic wspolna" z dzieckiem to podwójne

w efekcie uzywałam tylko pierwsze. Tylko na oficjalnych dokumentach
podpisywalam sie podwojnym

nawet w pracy przedsawiam sie swoim pierwszym i de facto zyje tak
jakbym miała tylko panienskie

teraz kazde z nas ma inne nazwisko
ja na K.
dziecko na O.
a mój partner na Z.

no żesz bardziej skomplikowane to nie mogło byc i dla własnej
wygody biore nazwisko meża- choc chciałabym byc cał czas na K.,
zeby w rodzinie zostały tylko 2 bo w szkole etc to strasznie
denerwujące , ze trzeba podawac tyle danych

ja jestem Kasia Kowalska, matka Zenka iksinskiego, a jego "tata" to
Tomasz jaworski

[martina.15]

Aneta, wspolczuje- ja jestem S, moja corka ma pozostawione sadownie moje
panienskie, wiec obie jestesmy S. moj przyszly to Sz, bralam kiedys pod uwage
podwojne ale w USC okazuje sie nie ma problemu w zmianie nazwiska dziecka jesli
"nosi je po mamie". wiec wszyscy troje bedziemy Sz.

dla mnie argument jest jeden, ale bardzo wazny- w genealogii i tradycji
przyjmuje sie nazwisko meza. jak tworzylam wyklad genealogiczny mojej rodziny to
bym sie chyba skichala z wysilku zeby pojac to wszystko jakby wiele lat temu
babki byly takie uparte i sfeminizowane (mozna protestowac ale jakos nigdy
wczesniej problemow ze zmianami nazwiska nie bylo, teraz jest, a jakze, moje
nazwisko!, moj brzuch! i w ogole same wykrzykniki). tak wiadomo jak to wszystko
pisac.
ja sama mam problem jak pisze rubryczki corki bo jest imiona rodzicow i nazwisko
panienskie matki a ja pisze Hanna S i w tej rubryczce Joanna S i XxxxYyyyy bez
sensu. taki mamy w polsce uklad wiec czemu sie na sile buntowac.

a znowu na uczelni mamy kilka pan z podwojnym nazwiskiem i czasami ze znajomymi
mowimy o tej samej osobie ale zadne z nas sie nie polapie- rzadko kto mowi cale
podwojne nazwisko. dla mnie to troszke bez sensu...

[angazetka]

> mozna protestowac ale jakos nigdy
> wczesniej problemow ze zmianami nazwiska nie bylo, teraz jest, a jakze,

Podobnie jak "wcześniej" nie było problemu z pracą kobiet czy ich prawem
wyborczym. Świat się zmienia.

> taki mamy w polsce uklad wiec czemu sie na sile buntowac.

Robienie czegoś zgodnie z prawem to bunt?

[gazeta_mi_placi]

>mozna protestowac ale jakos nigdy
> wczesniej problemow ze zmianami nazwiska nie bylo, teraz jest

Ale teraz też nie ma problemów z nazwiskami: kto chce-zostaje przy swoim
panieńskim,kto nie chce-bierze mężowskie albo podwójne.Nikt nikogo nie zmusza.
Co w tym złego,że teraz kobiety mają prawo wyboru odnośnie kwestii wyboru
nazwiska po ślubie? Komu to przeszkadza?
Osoba która będzie chciała przyjąć nazwisko męża i tak przyjmie,nawet jak będzie
miała inny wybór
Z kolei dla tej która ma inne zdanie w tej materii jest wybór.
I nic w tym złego.

[marina111]

Ja mam swoje rodowe nazwisko. Boju nie toczyłam. Skoro twój N chce połączyć się
przez wspólne nawisko to z dwóch nazwisk zróbcie jedno X-Y.Co to za połączenie
jak ty przejmujesz jego.Jak łączycie się oboje to łączycie oba nazwiska. NIe daj
się. Po za tym po co masz na darmo wymieniać dokumenty i głowę sobie tym zawracać.

[alija_2]

Zaproponuj narzeczonemu aby to on zmienił nazwisko po ślubie - najlepiej na
Twoje (to argument do osób, które twierdzą, ze wspólne nazwisko cementuje
rodzinę - czemu to kobieta ma przyjmować nazwisko mężczyzny?).
Ja pozostałam przy swoim - narzeczony wiedział o tym od początku i nie protestował

[gryzikiszka]

Ja chyba zostanę przy swoim. Głównie ze wględów zawodowych, ale też trochę emocjonalnych. Zastanawiam się jeszcze, bo niektórzy jak widzę straszą takim rozwiązaniem... Ale prawdę mówiąc nie przychodzi mi do głowy sytuacja, w której różne nazwiska żony i męża miałyby być kłopotliwe.

[marina111]

My mamy rózne i kłopotliwe jest tłumaczenie ludziom dlaczego tak mamy albo
prostowanie ich błędów logiczny. Np. pytaja nas: państwo... i czekaja az
powiemy kowalscy np. a tu zonk bo kazdy ma inne. Albo ktos kto zna mojego meza i
jego nazwisko wpisał mnie równiez pod jego nazwiskiem bo załozył ze nosimy to
samo. Nasze dzieci beda miały nazwisko podwójne, mysle ze bedzie tez kilka
nieporozumien z tego powodu. Ja jednak nie załuje decyzji o pozostaniu przy
swoim nazwisku.

[misself]

Marina, chyba jak Ty jesteś Kowalska, a mąż Maliniak, to nie możecie nazwać
dzieci Maliniak-Kowalski albo Kowalski-Maliniak.

[gazeta_mi_placi]

Nie,nie można.Pytałam o to w USC swego czasu.Dziecko może mieć nazwisko tylko po
jednym z rodziców (moim zdaniem bezsensu).
---------

[misself]

Czemu bez sensu?

[gazeta_mi_placi]

A co stoi na przeszkodzie,żeby dziecko miało podwójne nazwisko na przykład Kowalczyk-Maliniak ? Nie ma wtedy nieporozumień jeżeli każdy z małżonków chce zostać przy swoim nazwisku i jednocześnie chce aby dziecko miało jego nazwisko.Za granicą (nie wiem czy wszędzie,chyba w Hiszpanii) jest taka możliwość.

[misself]

Ale w Hiszpanii jest zupełnie inaczej z nazwiskami, bo każde dziecko dostaje
nazwiska po rodzicach. W Polsce tradycyjnie dziedziczy się nazwisko po mieczu -
i tak powinnyśmy się cieszyć, że prawo jest w tej kwestii na tyle elastyczne, że
pozostawia rodzicom decyzję tak do zmiany nazwiska po ślubie, jak do nazwisk dzieci.

[rockiemar]

Teraz juz tak mozna zrobic. Nie mozna tylko robic zlepkow dwoch roznych
dwuczlonowych nazwisk, natomiast jesli oboje rodzice maja nazwiska
jednoczlonowe, nie ma problemu.

[gazeta_mi_placi]

To coś się zmieniło: jeszcze 3-4 lata temu nie było takiej możliwości: trzeba
było wybierać na zasadzie "albo-albo".

[marina111]

poczytajcie:
www.kobietaiprawo.pl/nazwisko-dziecka1.html

[marina111]

TO świetnie ze pytałyście, musze w takim razie donieśc na moja paniew z USC
która nie dosc ze podsuneła nam kartke z nie istniejacymi przepisami to co
gorsza wpisała nam do aktu małeństwa ze ja mam nazwisko X, mąz Y a nasze dzieci
będa X-Y. :0

Nie pytajcie nie douczonych pan tylko sprawdzcie przepisy

[fruzik83]

Przemyśl kwestię podwójnego nazwiska - może to rozwiąże problem.
Ja zawsze chciałam mieć podwójne nazwisko
Mój narzeczony o tym wie od dawna i akceptuje

[dmuchawcelatawce]

Zaproponuj mu przyjęcie Twojego nazwiska i wtedy będziecie pełną
rodziną. Jak się nie zgodzi to wtedy strzelaj fochy, w takim samym
stylu jak on teraz.

[attiya]

to niech przyjmie twoje