świadectwo

[an5151]

Co robić? moja córka ma na świadectwie 5 dopuszczających a ja jej obiecałam
komórkę z świadectwo. Teraz córka grozi, że jak nie dostanie telefonu to
uccieknie z domu ( już kilka razy to zrobiła). Może możecie mi pomóc?

[Gość: gizmo]

Nie składaj głupich obietnic, a coreczce przydałoby się porządne lanie.
Zwolennnikiem bicia dzieci nie jestem, bardzo spokojny ze mnie ojciec, ale
czasami jest to niezbędne. Mamusia zresztą też powinna puknąc się w główkę.

Teraz córka grozi, że jak nie dostanie telefonu to
> uccieknie z domu ( już kilka razy to zrobiła).
To niech ucieka, zgłodnieje, szybko wróci - albo policja ją doprowadzi.

[Gość: olaj]

Głupawa matka, głupia córcia czyli niedaleko pada jabłko itd....DDD

[Gość: Matylda]

Obiecałaś jej komórkę za świadectwo, więc skoro to świadectwo przyniosła to
musisz słowa dotrzymać. Inna sprawa jeśli umówiłyście się, że postara się o
lepsze stopnie a się nie postarała. Co do ucieczki z domu...jeśli już to robiła
to znaczy, że ogólnie jest coś nie tak jak powinno. Czy zastanawiałaś się co i
dlaczego? Jeżeli zdecydujesz się kupić jej ten telefon to wyrażnie daj do
zrozumienia, że robisz to dlatego, że obiecałaś a nie dlatego, że boisz się jej
gróżb. Ile córka ma lat?, bo to też istotne. Sny znajomej powiedział, że
odrąbie sobie palce od ręki jak mamusia nie załatwi mu odroczenia z wojska. Nie
załatwiła, poszedł do wojska ze wszystkimi palcami.

[Gość: an5151]

Dzienki matylda! A olusia ucieka dlatego, ze jej koledzy tez zwiewaja. ma 15
lat. Co do komorki za swiadectwo to masz racje. Ola na polrocze miala 10
dopuszczajacych, wiec sie poprawila. moze dostanie ta komorke.

[Gość: Matylda]

Ty najlepiej znasz swoje dziecko. Jednak niech Cię nie zaślepi miłość matczyna.
Piszesz, że jej koledzy też zwiewają. To nie może być wytłumaczeniem. Nie
wszyscy przecież to robią i może ona przebywa w nieodpowiednim towarzystwie.
Czy znasz jej kolegów i koleżanki? bywają u Ciebie w domu? znasz ich rodziny?
Wiesz co robi poza domem? gdzie przebywa w trakcie ucieczek? Czym ona sama
tłumaczy takie zachowanie po powrocie do domu? jaka atmosfera panuje w Waszym
domu? jakie są relacje między domownikami? Czy przypadkiem nie ma doświadczenia
z narkotykami? - to są pytania, na które musisz sobie szybko odpowiedziec. Ola
jest w takim wieku, że teraz rozstrzygają się jej losy, w jaka drogę skręci.
Jednocześnie to wiek, w którym można jeszcze dziecko zawrócić z najgorszej
drogi. Więc poobserwuj. Ja mam dwie córki, obie starsze od Twojej Oli. Teraz
mają już ustabilizowane charaktery ale kiedyś bardzo się o nie bałam. Ile ja
się naczytałam ich pamiętników, ile razy zamykałam się w WC z ich komórkami,
żeby poczytać SMS-y. Po to, żeby wiedzieć więcej niż mogłam zobaczyć gołym
okiem. One o tym nigdy się nie dowiedzą bo to obrzydliwe ale tak trzeba robić,
dla ich dobra, żeby w porę zareagować. Im więcej, my matki wiemy o swoich
dzieciach tym więcej jesteśmy im w stanie pomóc.

[Gość: gizmo]

Ile ja
> się naczytałam ich pamiętników, ile razy zamykałam się w WC z ich komórkami,
> żeby poczytać SMS-y. Po to, żeby wiedzieć więcej niż mogłam zobaczyć gołym
> okiem. One o tym nigdy się nie dowiedzą bo to obrzydliwe ale tak trzeba
robić,
> dla ich dobra, żeby w porę zareagować. Im więcej, my matki wiemy o swoich
> dzieciach tym więcej jesteśmy im w stanie pomóc.

Jakieś przesarzałe poglądy z czasów komunizmu ci zostały. Moze zgłos się na
policję, niech ci w mieszkaniu zamonuje kilkanascie podsłuchów i czuwa, czy
czegoś nie majstrujesz?

Dla ich dobra? To nie potrafiłas wychować córek tak, żeby przychodziły do
ciebie z problemem?! NIe porafiłas zdobyc ich zaufania? Musiałaś się uciekać do
sposobów SB?

Współczuję córkom matki.
Chociaż moze tobie bardziej.

[Gość: Matylda]

Przypuszczam, że sama jeszcze nie jestes dojrzałą osobą a już napewno nie
jesteś matką. Może sama nie dorosłaś jeszcze do wieku gdy można Cię spuścić z
oczu. Jednocześnie naczytałaś się o metodach SB i coś Ci się myli. Tak, robiłam
to dla ich dobra i teraz jestem pewna, że robiłam dobrze. Każdej matce to
doradzę. Grunt to nie dać się złapać. Moje relacje z córkami zawsze były i są
bardzo dobre. Miały i mają do mnie zaufanie i przychodziły z problemami. Teraz
to wiem ale wtedy nie wiedziałam czy to co mi mówią jest prawdą. Nie czytałam
ich tajemnic z powodu wścibstwa tylko w poczuciu obowiązku. Kiedyś
przeczytałam, że starsza córka gdzieś na imprezie próbowała palić jakiegoś
skręta. Sama by mi się tym nie pochwaliła. Wiedząc o tym tak prowadziłam
rozmowy, żeby zrozumiała, iż to błąd. Więcej tego nie zrobiła (to też wiem z
pamiętnika). W najbliższy poniedziałek ma obronę pracy magisterskiej na jednej
z najlepszych uczelni w Polsce. Włosy stają mi na głowie jak sobie pomyślę co
by teraz mogła robić gdybym ja wtedy nie czytała jej pamiętnika. Czy sama
miałaby tyle odwagi, żeby nie podążyć za głupią modą? Dobrze byłoby żeby
wszyscy rodzice więcej wiedzieli o swoich dzieciach i byli bardziej krytyczni w
ocenie ich poczynań. Kiedyś oglądałam w TV program o narkonanach. Jedna z matek
dowiedziała się, że ma córkę narkomankę wtedy jak dziewczyna brała od czterech
lat! Gdzie ta matka była przez cały ten czas! Jak można nie widzieć zmian u
własnego dziecka! a może starała się postępować etycznie i zostawiła córkę
samej sobie?

[bitch.with.a.brain]

Takie postępowanie jest obrzydliwe.

[Gość: gizmo]

a już napewno nie
> jesteś matką.
Zgadza się, matką nie jestem - za to ojcem jak najbarsdziej. Czytanie ze
zrozumieniem szwankuje?

Może sama nie dorosłaś jeszcze do wieku gdy można Cię spuścić z
> oczu. Jednocześnie naczytałaś się o metodach SB i coś Ci się myli.
Wybacz, ale na szczęście w czasach, kiedy zostałem ojcem po raz pierwszy i drugi
(czyli 28 lat temu i 16 lat temu) nie wydawano idiotycznych broszurek na temat
metod wychowywania dzieci.

>Grunt to nie dać się złapać.
Bardzo etyczne zachowanie. Tego tez nauczyłaś córki?

Jedna z matek
>
> dowiedziała się, że ma córkę narkomankę wtedy jak dziewczyna brała od czterech
> lat! Gdzie ta matka była przez cały ten czas! Jak można nie widzieć zmian u
> własnego dziecka! a może starała się postępować etycznie i zostawiła córkę
> samej sobie?
No własnie, jak można NIE WIDZIEĆ zmian. koniecznie trzeba uciekać się do
czytania intymnych zapisków córek?!
Istnieje coś takiego jak tajemnica korespodencji. Istnieje coś takiego jak
poszanowanie intymności drugiego człowieka. Brzydzę się takiego zachowania jak
twoje, Matyldo.

W najbliższy poniedziałek ma obronę pracy magisterskiej na jednej
> z najlepszych uczelni w Polsce.
Dwa lata temu obroniła pracę doktorską (napisała ją w dwa lata), jest cenionym
pracownikiem na jednej z najlepszych uczelni w Polsce. Mieszka ze wspaniałym
facetem, ale mimo nawału jakos zawsze znajduje czas dla starego ojca.
Njazabawnijesze jest to, ze zdarzały jej się rózne wyskoki, choć nigdy nie
zawiodła naszego zaufania, ale zawsze miała odwagę przyjśc i o tym powiedzieć -
po prostu.
I razem z żoną nie musieliśmy nigdy uciekac się do esbeckich metod.

Jeszcze raz ci, biedna kobieto, wspólczuję.

[Gość: Matylda]

Gizmo, za pomylenie płci przepraszam, z Twoich postów nie wynikała
jednoznacznie a może ja nie doczytałam, trudno... chociaż bycie kobietą to nie
takie straszne i uwłaczające godności. Jednak nie pomyliłam się w jednym - nie
jesteś matką a to wiele tłumaczy. Jako doświadczony ojciec wiesz, że chociaż
rola ojca nie ogranicza się do spłodzenia potomka to jednak wychowanie spada
głównie na matkę. Z tym się pewnie nie zgodzisz ale to prawda. Mój mąż
(kochający, troskliwy, opiekuńczy, mądry, wykształcony) nigdy nie "zniżyłby"
się" do takiej obrzydliwości jak czytanie cudzych zapisków. Ja tak, ale nigdy
nie dałam tego po sobie poznać a jak się z tym czułam to już trudno, moja
strata. Moje córki nie sprawiały kłopotów wychowawczych ale gdyby coś było to
nie musiałabym się domyślać ale mogłabym szybko zareagować. Nigdy w niczym ich
nie ograniczałam, robiły co chciały i właśnie fakt, że wiedziałam, iż nie
kłamią pozwalał mi na obdarzenie ich w końcu pełnym zaufaniem. Wyrosły na
wartościowych ludzi. Nie wiem czy dlatego, czy mimo wszystko ale stwierdzam
fakt. Zawsze wiedziałam np. z kim się spotykały a Ty masz szczęście, że na
drodze Twoich dzieci nie stanęła taka Olusia. Zresztą piszesz, że córce
zdarzały się różne wyskoki ale nigdy nie zawiodła Waszego zaufania. Mam
rozumieć, że Wy te wyskoki aprobowaliście? Jeżeli ufaliście to robiąc żle
właśnie zawiodła Wasze zaufanie. Nie rozumiem tego. Oj, spytaj lepiej żonę ile
razy przyglądała się dzieciom kiedy Ty byłeś w pracy albo poświęcałeś się
bardziej wzniosłym zajęciom. Pozdrawiam bo szanuję poglądy innych.

[Gość: gizmo]

Oj, spytaj lepiej żonę ile
> razy przyglądała się dzieciom kiedy Ty byłeś w pracy albo poświęcałeś się
> bardziej wzniosłym zajęciom. Pozdrawiam bo szanuję poglądy innych.
Razem z mężem tworzyliście chyba "tradycyjny" model rodziny, skoro piszesz, ze
moja zona przyglądała się dzieciom, kiedy ja byłem w pracy. Otóż przyjmij do
wiadomości, ze przez te wszystkie lata uczesniczyłem i w przewijaniu dzieci, i w
karmieniu ich butelką, i w zabawach, i w odprowadzaniu do przedszkola, i
częściej niż zona im się przyglądałem - ona w pracy na etacie, ja jako wolny
strzelec od dawna mogę pracować w domu. Na wzniosłe zajęcia mielismy czas
obydwoje - szkode że nie wiesz, co znaczy partnerski układ w małżenstwie.

Zresztą piszesz, że córce
> zdarzały się różne wyskoki ale nigdy nie zawiodła Waszego zaufania. Mam
> rozumieć, że Wy te wyskoki aprobowaliście?
Zamiast siedzieć na nudnych - jej zdaniem, i to chcę zaznaczyć - lekacjach, szła
do biblioteki, gdzie uczyła się tego, co lubiła. Wyobraź sobie, że te wyskoki
aprobowaliśmy, choć żadne z nas nie posunęło się do pisania lewego
usprawiedliwienia.

[Gość: Ika]

Aha.. gdybyś była moją matką i bym się o czymś takim dowiedziała, to jedyną
informacją jaką byś ode mnie dostawała byłyby życzenia na urodziny.

[Gość: gizmo]

A olusia ucieka dlatego, ze jej koledzy tez zwiewaja. ma 15
> lat.
No tak, superwytłumaczenia, mamuśko.

Ola na polrocze miala 10
> dopuszczajacych, wiec sie poprawila. moze dostanie ta komorke.
Kolosalna poprawa, doprawdy. Ależ trzeba być "orłem", żeby ten "ogrom"
gimnazjalnej wiedzy opanować AŻ na dopuszczający...

[f.l.y]

a ja nie sądzę, że tego maila pisała mama Oli - tylko sama Ola....
;)

[Gość: an515]

Po naszej wczorajszej rozmowie z Olą dziewczyna zrozumiala swoj blad. A pomogl
mi maz a nie bynajmniej wasze porady. Choc ja nie bede sie bawila w Matylde
sluzbistke SB, wiem ,ze moge Oli zaufac. Wlasnie wychodzi do malego dziecka
sasiadki, na 5 godzin. Posstanowila sama zarobic na komorke i ja jej tego nie
zabraniam.

[Gość: Sławek]

Hehe, zeby się zabawiać w słuzbistkę SB, twoja głupia córunia musiałaby jeszcze
piosac p0amietnik. Watpię czy to robni przy takim wysokim poziomie wiedzy, który
reprezentuje.

Choc ja nie bede sie bawila w Matylde
> sluzbistke SB, wiem ,ze moge Oli zaufac.
Rzeczywiscie, po kilku ucieczkach możesz zaufać.
No cóz, głupia matka, to i corka madrością nie poraza.

[Gość: iwcia]

A ja podziwiam za odwagę ( a może raczej współczuję) sąsiadce że zostawia
malucha z taka "odpowiedzialną opiekunką". Piętnastolatki są różne -są i
dojrzałe i głupie, obawiam się że twoja córcia ależy niestety do tej drugiej
kategorii.

[noie]

nie ma nic gorszego jak tak szybko bez widzenia, poznania osoby kogos tak
zaszufladkowac...jestes....(zadko uzywam takich wyrazow ale powiem) jestes
niedojrzala wszystkowiedzaca baba ....
wow...ulzylo....
pomimo tego pozdrawiam
noie

[Gość: iwcia]

Masz rację - piętnastolatka szantazująca matkę ucieczką z domu, kilkukrotna
uciekinierka to wprost idealna niańka, taka rozważna, rozsądna...

[noie]

wcale nie powiedzialam ze nie ma problemu ale to nie jest w porzadku za cos
takiego zaraz zaszufladkowac w ten sposob corke !chodzi mi o te osadzanie ludzi
za jakas rzecz, nie znajac nawet samej osoby...czy nigdy sie nie pomylilas ?
czy zawsze po pierwszym spodkaniu wiesz kim dana osoba jest ? i to jeszcze az
tak negatywnie...nie...ja moge tylko glowa pokiwac i powiedziec ze tak sie nie
robi...tak nie powinno byc...
pozdrawiam
noie

[Gość: Matylda]

No cóż, życzę powidzenia. Obyś tylko za kilka lat nie przypomniała sobie tego
wątku i faktu, że mogłaś coś zrobić a nie zrobiłaś. Możesz w tym miejscu
wyłączyć komputer i nie czytać ale wiem, że tego nie zrobisz więc napiszę, może
chociaż wyciągniesz wnioski. Jesteś jedną z tych matek, dla których ich dziecko
jest idealne a cały świat istnieje po to, żeby temu dziecku rzucac kłody pod
nogi. Ucieka z domu bo koledzy uciekają a skąd wiesz, że to oni ją namawiają a
nie ona ich? Spytałaś na forum o radę bo gdzieś na dnie duszy masz podyktowane
resztkami zdrowego rozsądku wątpliwości i co do postępowania Oli i co do
własnych reakcji. Te wątpliwości są zasadne bo 15-letnie dziecko uciekające z
domu to nawet w dzisiejszych czasach na szczęście rzadkość. Twoja córka wyczuła
Cię już dawno, wie, że można Tobą manipulować. Zrobi z Tobą wszystko a Tobie w
nagrodę przyniesie świadectwo do następnej klasy. Teraz kup jej tę komórke,
skoro obiecałaś ale na drugi rok obiecaj np. samochód! Może poprawi jeszcze ze
dwa dopuszczające. Jak Ci niewiele potrzeba do szczęścia...Piszesz, że możesz
mieć zaufanie do Oli. Kogoś tu to zdziwiło, mnie nie. To taki gatunek matek
jakie niestety często się spotyka. Mam w rodzinie taki przypadek. Chłopak, dwa
lata starszy od Twojej Oli. Jedynak u zaślepionej mamusi. Kioskarka powiedziała
mamusi, że gnojek kupuje papierosy a synek powiedział, że dla kolegów. I
popatrz, mamusia taka mądra a uwierzyła. Taka kochająca a nie przyszło jej do
głowy, że ON kłamie. Zamiast poobserwować syna woli udawać, że to poważna
kobieta z kiosku go oczernia, powiedziała o niej nawet "głupia baba". A gnojek
pali jak smok bo sama widziałam. Nie chciał się po gimnazjum dalej uczyć,
chociaż jest zdolny. W końcu poszedł do zawodówki bo tam niewiele wymagają i
będzie hydraulikiem. Mamusia wpadła w zachwyt i cieszy się, że zdał do drugiej
klasy. Też jej mało potrzeba do szczęścia. Ja wiem jeszcze, że pali "trawkę",
że wraca czasami do domu pod wpływem alkoholu. Idzie wtedy do siebie, na górę i
kładzie się spać a mamusia woli za nim nie iść bo jak pójdzie to zobaczy a jak
zobaczy to pęknie bańka złudzeń! Tobie też wystarczyła chwila skruchy Twojej
Oli, wszystko jedno udawana czy szczera a już przestałaś być na nią zła. Pisząc
do Ciebie wiedziałam co robię bo jesteś bardzo podobna do mojej kuzynki. Obie
jesteście bezkrytyczne wobec swoich skarbów ale niech Wam się nie zdaje, że
Wasze dzieci o tym nie wiedzą. Wiedzą i wykorzystają bez miłosierdzia.

[Gość: gizmo]

I z tym twoim wpisem mogę się zgodzić. jednak nadal za uwłaczające godności i
dziecka, i rodzica uważam czytanie pamietników pisanych przez dziecko.
NIe sztuką jest inwigilować. Chodzi o to, zeby tak wychować dziecko i tak
postępowac, aby zaufanie było obopólne.

[Gość: Matylda]

Odpowiem na dwa w jednym.
1. To prawda, że z mężem tworzyliśmy tradycyjny związek. Na dodatek nawet nie
przez wszystkie lata bo jest ichtiologiem i wiele czasu spędził na morzu. Siłą
rzeczy bezpośrednia odpowiedzialność za wychowanie dzieci spadła na mnie. O
partnerstwie w takim prostym pojęciu wiem mało. Jednak wszelkie decyzje
związane czy z wychowaniem dzieci czy z funkcjonowaniem domu podejmowaliśmy
razem. Zawsze mogłam na męża liczyć. Dzieci też nigdy nie zawiodły się na
tacie. Pewnie jesteś szczęśliwy, że mogłeś byc zawsze z dziećmi bo mój mąż
młodszą córkę zobaczył pierwszy raz jak miała prawie pięć miesięcy. Do dziś
boleje nad tym co stracił.
2. To co nazwałeś wyskokami ja nazwałabym hm...małą niesubordynacją ale tu się
zgadzamy. Ja też nie napisałam usprawiedliwienia jak moja córka pojechała
kiedyś na wagary do innego miasta. Może nasze córki są teraz na jednej uczelni,
może Twoja uczy moją?
3. Dziękuję za odrobinę uznania ale nadal twierdzę, że KAŻDA metoda jest dobra,
pod warunkiem, że nie krzywdzi żadnej ze stron. W moim przypadku nie
krzywdziła. Mnie pozwoliła mniej bać się o własne dzieci, dać im więcej "luzu"
i w końcu zaufać a córki...no cóż, one o tym nie wiedzą i nigdy im o tym nie
powiem ale jak będą miały kiedyś własne dzieci to chyba (jeszcze nie wiem
napewno) jakoś wytłumaczę, że jest i taka metoda. pozdrawiam

[Gość: gizmo]

Dziękuję za odrobinę uznania ale nadal twierdzę, że KAŻDA metoda jest dobra,
>
> pod warunkiem, że nie krzywdzi żadnej ze stron.
No właśnie, o ile nie krzywdzi...

[Gość: Matylda]

A krzywdzi?

[Gość: gizmo]

Naprawdę uważasz, że czytanie czyichś intymnych zapisków nie jest krzywdzące?
"Podziwiam" sumienie...

Zapytaj może córkę, co o tym sądzi - to ona jest tu niepokrzywdzona twoim zdaniem.

[Gość: rerty]

zgadzam sie z gizmo. cudze pamietniki- to jest okropne, swinskie!!!!

[noie]

no dobrze...ale czy nie prawda jest ze "zaufanie jest dobra ale kontrola jest
lepsza "? przeciez jest niesamowicie duzo przypadkow gdy dziecko kontrolujemy
dla jego wlasnie dobra (prosty przypadek gdy syn szedl do kolegi nie wiedzial
ze z zza firanki obserwuje jak sie na ulicy sam zachowuje) gdzie jest ta
granica , co mozna a co nie ? przeciez zaufanie tez trzeba jakos zdobyc. nie
popieram czytania pamietnikow ale tez nie odrzucam takiej mozliwosci. wydaje mi
sie ze wszystko zalezy od sytuacji, dziecka i niestety calego otoczenia....
wiec...gdzie lezy ta granica? co mozna a co nie ?
pozdrawiam
noie

[Gość: Kitek]

prosty przypadek gdy syn szedl do kolegi nie wiedzial
> ze z zza firanki obserwuje jak sie na ulicy sam zachowuje) gdzie jest ta
> granica , co mozna a co nie ?
Ale twojego syna może obserwować i podglądać równiez 21 tysięcy sąsiadek z okien
bloku czy domów - i niekoniecznie ze wzgledu na jego bezpieczeństwo. Część nawet
ci mniej lub bardziej zyczliwie ci o tym doniesie. To jednak nie to samo, co
czytanie intymnych zapisków w pamietniku.

Nie widzisz róznicy? Opisz swoje intymne przezycia i rzuć je na pastwę sąsiadek
- odniesiesz się do tego z rownym "uczuciem", co do obserwowania cię przez okno?

[Gość: ania]

"a coreczce przydałoby się porządne lanie.
Zwolennnikiem bicia dzieci nie jestem, bardzo spokojny ze mnie ojciec, ale
czasami jest to niezbędne."
Jak Twoja, Gizmo, wypowiedź o poszanowaniu intymności, godności dziecka ma się
do tej porady?

[Gość: Kitek]

Wyrwałaś to z kontekstu. Gizmo pisał o poszanowaniu godności i intymności. Bicie
dopuszcza > czasami jest to niezbędne, a nie uważa za jedyny środek. Tak
przynajmniej wnioskuję na podstawie tego, co napisał.

[Gość: Matylda]

Tak, czytanie cudzych pamiętników jest obrzydliwe. Co do tego nie mam żadnych
wątpliwości. Zawsze czytając dostawałam wypieków na myśl, że mogłyby mnie na
tym przyłapać. Co ja bym wtedy powiedziała? Ja, która uczę dzieci poszanowania
dla cudzej własności, odmienności, intymności... Udało mi się i z tego się
cieszę. Gdybym wpadła to cały mój autorytet ległby w gruzach. Z tego co robiłam
wcale nie jestem dumna a mimo wszystko polecam innym rodzicom takie zachowanie.
To naprawdę najlepszy sposób, żeby sprawdzić prawdomówność dziecka. Jeżeli
kilka razy okaże się, że treść pamiętnika jest zgodna z tym co się samemu
zaobserwuje i z tym co mówi dziecko to nie ma potrzeby dalszej tego typu
kontroli. Moje córki miały wiele swobody, mogły chodzić gdzie chciały i do
dowolnej godziny. Umowa była taka, że kończy się impreza, one dzwonią, ja
przyjeżdzam i zabieram do domu. Im to odpowiadało, mnie też. I dziwiłam się
wiele razy bo zabierając swoje dziecko pakowałam do samochodu ile się dało i
rozwoziłam po domach a tam światła pogaszone, dziecka nie ma w domu a
rodzice...śpią. Ja bym nie usnęła. Godzina była różna, i 2 i 4 a tamci rodzice
wcale nie wiedzieli, że dziecko zostanie bezpiecznie odwiezione do domu (a
miasto duże i niebezpieczne). To wszystko dotyczy czasów kiedy moje córki miały
15-19 lat. Potem już wiedziałam, że najgorszy okres mają za sobą, że mogę im
zaufać no i do domu zaczęli odprowadzać je chłopcy. Ktoś z Was napisał, (w
związku z obserwowaniem przez okno,) że sąsiedzi też obserwują a pamiętnik to
coś innego. Zgoda, ale sąsiadów moje dziecko może interesować tylko z
ciekawości i tak naprawdę nie interesuje ich jego los, najwyżej by mieli
pożywkę do plotek. Dziecko jest moje i to na mnie ciąży cała odpowiedzialność,
to ja muszę własne dziecko dobrze poznać, ja muszę wskazać właściwy kierunek i
ewentualnie zawrócić ze złej drogi. Na tym polega wychowywanie dziecka. Uważam,
że każdy sposób, który do tego celu prowadzi jest dobry. pozdrawiam

[Gość: Kitek]

Z tego co robiłam
>
> wcale nie jestem dumna a mimo wszystko polecam innym rodzicom takie zachowanie.
Nie widzisz w tym wykluczajacych się pojęć?

[Gość: Matylda]

I tak i nie. Dla mnie ważniejsze jest dobro mojego dziecka niż moje dobre
samopoczucie.
Ps. Tak na marginesie. Pokazałam dziś ten wątek znajomej, która jest
pedagogiem. Jako ciekawostkę. Nie powiedziałam, że ja to Matylda żeby usłyszeć
szczerą odpowiedz. Tylko poprosiłam o jej zdanie. Stanęła po stronie Matyldy.
Nie kryję, że mnie podbudowała bo wobec niektórych Waszych wypowiedzi
zaczynałam wątpić.

[Gość: Kitek]

Pokaż en watek swoim córkom nie mów, ze ty to Matylda. ciekawe, co usłyszysz.
Pokaż ten watek psychologowi - jw.

> Nie kryję, że mnie podbudowała bo wobec niektórych Waszych wypowiedzi
> zaczynałam wątpić.
Szkoda, że cię to podbudowało. Szkoda, ze pozbyłas wię watpliwości. Dla mnie w
dalszym ciągu twoje metody są poniżej wszelkiej krytyki.