"Polska to zadupie "

[placidus]

Cytat ten dotyczy wypowiedzi polskiego wybitnego pisarza S. Lema. Wnioski
jakie wysuwają się z jego wywiadu są przerażające. Tak w ramach podwórka
zwanego Polską. Pisarz wyjechał by z Polski. Krytykuje Kaczyńskich . Jak
dobrze , że robi to on , przecież moje wnioski - co więcej identyczne
spowodowały by zaplucie mojej skromnej osoby. Tak dalej ciągnąc dodam od
siebie , że drogi a raczej poziom logistyki zawsze świadczył o poziomie
cywlizacyjnym danego kraju. Polska naprawdę robi co może i niedługo osiągnie
poziom w tym względzie Keni ? Burkina Faso ?
Jak by przełozyć to na poziom edukacji i stale rosnącego rozwoju patentów i
prac naukowych nic tylko płakać.
Tak reasumując wszytkiego czego w tym kraju dotkną się obywatele zamieniają
to w.... Może trochę zmian , konstruktywnych zmian , organizacyjnych państwa -
wykonawczych , sądowniczych , wykonawczych . Może warto popatrzec dokąd
zmierzają Czesi , Węgrzy ? Jeżeli tego nie zrobi się w tym kraju to za 10 lat
stwierdzenie , że Polska to zadupie będzie komplementem.

Ach ten Lem......

[Gość: Pit]

....z fantastyki mnaukowej przezucił się na political fiction. W tym pierwszym
był dużo lepszy. W tym drugim może konkurować z Geremkiem i Frasyniukiem

[placidus]

Pit a ja myślałem , że Lem jest w oczach inteligentnych ludzi autorytetem .
Jest to człowiek oczytany , znany na całym świecie , o skrystalizowanych
poglądach , którego opinie są istotne w świecie literackim , społecznym. Jak
zauważyłeś dotyczy to inteligentnych ludzi więc skoryguj swoja opinię bo chyba
nie jesteś deb..lem. A może chcesz go ( Lema) skorygować - jak tak to
konkretnie- gdzie pan Lem się myli ?

[Gość: Pit]

Wiesz co Placidus nie każdy pisarz musi znać sie dobrze na polityce. Spojrz na
casus Knuta Hamsuna, moim zdaniem jednego z najlepszych pisarzy XX wieku.

[wiksadyba1]

Kilka uwag:

1. Opinie Lema nie są istotne w świecie "literackim, społecznym" choćby z racji
tego, że Lem usunął się już dano temu na dalszy plan i rzadko zabiera głos.
Jeżeli to robi, jest oczywiście słuchany jako autorytet, ale nie jest
pierwszoplanową postacią życia intelektualnego w Polsce. Tym bardziej na
świecie, gdzie Lem był swego czasu dość ceniony, ale odbierano go niezgodnie z
jego intencjami np. jako tzw. dekonstrukcjonistę (mówię o jego literaturze,
jako myśliciel nie jest szczególnie znany), przed czym się bronił w wielu
wywiadach.
2. Czy Lem urósł do rangi świętości, a w każdym razie niekwestionowanego
autorytetu w oczach autonomistów śląskich, a przynajmniej w oczach jednego z
nich:)??? Czyli nie zgadzać się z Lemem= być debilem:)- vide Tw. post. W takim
razie doleję benzyny do ognia i powiem, że Lem - jako autorytet intelektualny
jest dla mnie stanowczo przeceniany; jako pisarz też - od pewnego momentu.
Dobre książki pisał dawno temu.Aha, czy dla Ciebie, niepodważalnym autorytetem
jest każdy, kto źle coś mówi o Polsce???:)
3. Zgadzam się niestety z większością uwag Lema, jeżeli chodzi o Polskę
(zresztą nie trzeba być wielkim autorytetem, żeby takie rzeczy jak on zauważyć
i w tym może główna słabość tekstu- w zasadzie zero odkrywczości tylko
sarkanie). Nie chcę odpowiadać za Pita, więc powiem gdzie się myli moim
skromnym zdaniem: Lemowi brakuje ujęcia syntetycznego, spojrzenia z szerszej
perspektywy, porównania Polski z punktem startu i z innymi państwami, z którymi
takie porównanie może być zasadne. Zamiast tego wyciąga poszczególne słabości
Polski i na ogół ma rację, ale nie można wychodząc od tego wyciągać jakichś
skrajnie pesymistycznych ogólnikowych konkluzji. Poza tym kto zna Lema, wie -
czego nie tylko ten tekst, a nawet na pewno nie w pierwszej kolejności jest
dowodem -, że pisarz popadł od dawna w starcze zgorzknienie. Uważny czytelnik
zauważy, że przebija z niego pesymizm nie tylko co do Polski ale i całego
świata - nie widzi zresztą dla Polski żadnej przekonującej alternatywy
("Szwajcaria nudna, Stany głupie:). Lema przepełnia mopim zdaniem dość pochopny
katastrofizm - zwłaszcza co do wizji globalnej. Co do Polski, Lem popada
właśnie w typowo polskie kompleksy - uznaje problemy charakterystyczne dla
wielu państw za typowo polskie, co gorsza - za nieuleczalnie polskie i na tej
podstawie dochodzi do skrajnie negatywnych konluzji. Poza tym - najpierw
zauważa gorzko, że Polska nie liczy się w świecie i z tego powodu tragizuje.
Polska liczy sie tak w świecie, jak kraj na jej miarę - mniej więcej 30 pod
względem ludności, mniej więcej 20 pod względem znaczenia gospodarki i dorobku
naukowego. Nie uważam, że - patrząc "całościowo" - jest to kraj szczególnie
niedoceniany albo przeceniany. Trzeba wiedzieć, w jakiej lidze się gra.
Niektórzy Polacy popełniają ten błąd, że porównują sie ze ścisłą czołówką, do
czego nie ma szczególnych podstaw historycznych, a kiedy się okaże, że w niej
nie są, popadają w drugą skrajność i widzą się na dnie, na poziomie właśnie
Kenii czy Burkina Faso. Tak jakby uznać, że jeżeli drużyna piłkarska nie gra w
Lidze Mistrzów, to od razu znaczy, że nadaje się tylko do ligi "podwórkowej".
Nieprawdą jest też, że o ile prasa zagraniczna pisze o PL to zawsze negatywnie.
Trzeba jednak mieć na uwadze, że to krótki wywiad dla popularnego magazynu i
nie sądzę, żeby wyrażał wszystko, co Lem ma do powiedzenia...

[Gość: harc mistrz]

Ech, kurza twarz, co to się dzieje z ludźmi na stare lata, że stają się tacy
atorytatywni i upierdliwi, wszystko naokoło krytykując i tylko narzekając???
Stanisław Lem choć częściowo ma rację, to doprawdy nie wiem, jakie są
rzeczywiste motywy tej jego sarkastycznej i bardzo złośliwej wypowiedzi.(?)
Wydaje mi się, że to, jak zauważył Wiksadyba, STARCZE ZGORZKNIENIE jest obecnie
immanentnym imperatywem jego "autorytatywnych" wrażliwych wynurzeń.
Dlatego boję się starości,
żeby nie stracić z wiekiem
barwnej wizji tego świata,
i b. realnej rzeczywistści.
(HKP)
...
CZUWAJ I NIE ŚPIESZ SIĘ ZANADTO,
MOJA STARCZA SKLEROZO OSOBISTA!!!
DOPÓKI SIŁ MI STARCZA... BĘDĘ TAŃCZYŁ TWISTA.

PS: Nie chcę wymieniać wielu nazwisk wybitnych i b. zasłużonych ludzi, którzy na
stare lata nieco sami potrafili się... zdezawuować.
Dlatego cenię ICH za... c a ł o k s z t a ł t .
"Starość - nie radość!"...

Przywilej wieku pozwala na takie dywagacje

[Gość: van deer]

> Lemowi brakuje ujęcia syntetycznego, spojrzenia z szerszej perspektywy,
> porównania Polski z punktem startu i z innymi państwami, z którymi takie
> porównanie może być zasadne.

Patrzac na punkt startu nikogo nie powinno dziwic, ze Chiny i Wietnam maja
bardzo wysoki wzrost, ktorego pozazdroscic moze im caly szeroko pojety Zachod.

W pelni zgadzam sie tez z tym, ze najwiekszymi krytykami Polski sa sami Polacy,
ktorzy polonocentrycznie uwazaja ogolnoludzkie cechy za typowo polskie cechy
narodowe, ktore nawet jesli po czesci nimi sa/moga byc, nie tworza pelnego
obrazu naszego panstwa i narodu(ow) w nim mieszkajacego(ych).

Gramy w drugiej lidze i nie badzmy jej beniaminkiem a szansa na "awans" bedzie
blizej niz sie wydaje. Przepasc dzieli nas od swiatowej czolowki i podobna, byc
moze nawet wieksza, dzieli nas od ogona. - Ogolem mysle: nie jest az tak zle.

Pozdrawiam!

Niszczyciel Lem

[grba]

Tak w 1965 gromił Motozbyt...


Sz. Pan Dyrektor
Motozbytu
Kraków, dn. 17 sierpnia 1965

Szanowny Panie Dyrektorze,

czy nie zauważył Pan dotąd, w jak znacznej mierze posiada funkcjonowanie
licznych naszych przedsiębiorstw charakter zabawowy? Mam na myśli zabawy małych
dzieci, które bawią się np. w sklep, i od których nie można rozumie się
oczekiwać, ze dostarczą nam towaru, jaki rzekomo sprzedają, ponieważ ich
czynności, jako zabawowe, mają charakter pozorny.

Takie pozorne, imitujące działanie dorosłych w innych krajach kuli ziemskiej,
przejawia m.in. podwładna Panu instytucja. Tak na przykład na początku lutego
br., to jest siedem miesięcy temu, nabyłem w Motozbycie samochód marki Fiat
1800B, który uległ awarii wskutek niedopatrzeń nie przeze mnie zawinionych, a w
którym brakowało m.in. drugiej pary kluczyków i pewnej nakrętki.

Zechciał Pan uznać moje słuszne pretensje i zlecił oddziałowi Motozbytu przy
ul. Stalingradzkiej w Warszawie, aby wyrównał poniesione przeze mnie szkody
pieniężne i materialne. Motozbyt ów w czerwcu br., to jest po pięciu
miesiącach, listownie zapewnił mnie, iż istotnie prześle mi kluczyki, nakrętkę,
zwróci pieniądze, etc. Znów minęły dwa miesiące, ja zaś, w tym czasie, mogłem
wielokrotnie już uzyskać owe drobne części, zwracając się bezpośrednio do
Włoch. Tak na przykład, zdając sobie sprawę z zabawowego charakteru działania
Motozbytu, gdy zaszła potrzeba wymiany uszczelki wału kardanowego, uzyskałem ją
bezpośrednio z Włoch w czasie około 14 (czternastu) dni.

Jak z tego wynika, również sprawę kluczyków dałoby się załatwić w czasie bardzo
krótkim. Jednakże widać nie jest to możliwe dla podwładnej Panu instytucji. Nie
pozostaje mi nic innego, jak tylko wyrazić przekonanie, że stać na czele takiej
instytucji może być czymś godnym małego, bawiącego się dziecka, lecz dla
człowieka dorosłego, który wszak zajmuje się tylko imitowaniem pracy, sytuacja
taka jest doprawdy głęboko żenująca. Zaczem pozwalam sobie przesłać Panu wyrazy
szczerego i głębokiego współczucia. Byłoby też dobrze, gdyby Motozbyt wyjaśnił
mi, że nie jest po prostu w stanie, jako instytucja z natury swej działająca
tylko pozornie, wykonać przyjętych zobowiązań, a wtedy w ciągu jakichś dalszych
czternastu dni we własnym zakresie załatwię sobie wszystko, co mi trzeba do
Fiata.

Z poważaniem,
Stanisław Lem

Niszczyciel Lem #2

[grba]

Banki...

Dyrekcja Banku PeKao
Warszawa, ul. Mazowiecka 14

Kraków, dn. 4 października 1967

Zażalenie

Szanowni Panowie,

niżej podpisany, z zawodu literat, Stanisław Lem, składa na ręce Dyrekcji Banku
PeKao zażalenie w poniższej sprawie.

Żona moja, Barbara, otrzymała w lipcu br. przekaz z Anglii, jako dar, na kwotę
35 funtów, czyli 98$. Kwotę ową doręczono pocztą w złotych polskich, których
żona moja nie przyjęła, lecz zwróciła pieniądze Bankowi, chcąc otrzymać bony
dolarowe Banku PeKao.

Otrzymała wówczas dn. 2 sierpnia list Wasz ze znakiem “Dot. konta KE/200674”,
będący drukiem powielaczowym, w którym oznajmiono, że kwotę 98 dolarów, po
potrąceniu dwóch dolarów tytułem kosztów poniesionych przez Bank, otrzymać
może, i że kwota do jej dyspozycji, tj. 96 dolarów, znajduje się na koncie, jak
wyżej.

Powielony druk listu zawiera passus, pytający o przyczyny, dla jakich odmówiono
przyjęcia daru w złotówkach. Przyczynę tę, dziwnie prostą, ośmielam się
niniejszym Dyrekcji zakomunikować. Przypuszczam, iż gdyby dowolny człowiek,
pracujący w Waszym Banku, miał do wyboru otrzymać kwotę większą albo mniejszą,
wybrałby raczej większą, a też uważałby, iż człowiek, który wybiera jednak
mniejszą kwotę, jest albo dziwakiem albo niespełna rozumu.

Wyrażam niniejszym nadzieję, iż powyższymi słowami udało mi się rozwiać
niewiedzę oraz zdziwienie PT. Banku PeKao w owej kwestii odmowy przyjęcia
złotówek w zamian za dolary amerykańskie po kursie 72 złote za jeden dolar
amerykański. Gdyby jednak one nie wystarczały, wynikałoby z tego, że możliwości
intelektualne tych, którzy ów druk powołali do istnienia, nie są wystarczające
nie tylko dla pracy w Banku, ale dla żadnej w ogóle, która wymaga minimum
sprawności na poziomie dziecka z jakiejś czwartej lub piątej klasy szkoły
powszechnej.

Nie ośmielam się sądzić, iż sprawcami listu powielonego powodowała zwyczajna
obłuda.

W dalszym ciągu tej sprawy żona moja zwróciła się do banku z prośbą o
przekazanie polecenia wydania bonów do filii krakowskiej PeKao. Ciekawa się
wówczas pokazała rzecz. Podczas, gdy kwotę złotówkową bank przesłał jej był bez
żadnych dodatkowych trudności i listonosz z pieniędzmi zawitał do domu, teraz
bank zażądał specjalnego potwierdzenia, iż moja żona, która mieszkała
poprzednio na ul. Fortowej, przeprowadziła się na ulicę Narwik, i nadto, że w
miejscowości naszej, tj. w całym Krakowie, nie mieszka inna osoba o tym samym
imieniu i nazwisku.

Miejska Rada Narodowa wydała odp. zaświadczenie o tym, że żona moja mieszka
przy ul. Narwik, a nie przy Fortowej, lecz nie może potwierdzić faktu
przeprowadzki, bo go nie było. Po prostu Rada Miejska zmieniła nazwę ulicy
Fortowej na Narwik.

MRN nie wydała natomiast opinii w kwestii innych ewentualnie osób, o tym samym
nazwisku i imieniu, a mieszkających w Krakowie. Postępowanie banku ulegnie więc
pewno znowu powstrzymaniu: najwyraźniej bank, który był skłonny rozstać się ze
złotówkami bez sprawdzeń opatrzonych okrągłą pieczęcią, nie może się rozstać w
tym samym przypadku z bonami dolarowymi. Domagając się potwierdzenia, iż żadna
inna osoba o nazwisku i imieniu mojej żony nie mieszka w Krakowie, bez względu
na ulicę, bank postępuje niekonsekwentnie. Prawdziwą konsekwencją byłoby
żądanie, aby Prezydium Rady Ministrów przeprowadziło specjalny spis ludności,
stwierdzający, czy osoba o nazwisku mojej żony nie mieszka np. w Kłaju lub na
Pomorzu. Jeśli bowiem bank nie jest pewien adresu właściwego, i to nawet wtedy,
gdy krakowska MRN wydaje zaświadczenie, iż Barbara Lem przy ul. Narwik mieszka,
to dlaczego bank ma być pewien, że ta osoba mieszka w Krakowie? Może mieszkać
gdzie indziej. Takich osób może być pięć. Sprawa w ten sposób ulegnie dalszemu
przeciągnięciu.

Postępowanie powyższe uważam za skandaliczne. Rozumiem, że bank stara się
zabezpieczyć przed możliwością wypłacenia darów z zagranicy innym osobom, niż
tym, do jakich dary adresowano. Jednakże podanie nazwiska, imienia, roku
urodzenia, adresu, czyli miasta, ulicy i numeru domu, musi wystarczyć.
Niezwykle rzadkie wypadki, w których w tym samym mieście, na ulicy, domu, w
mieszkaniu znajduje się więcej, niż jedna osoba pewnego nazwiska i imienia, nie
uprawniają Banku PeKao do domagania się, aby ofiarobiorca przy pomocy
urzędowych dokumentów DOWODZIŁ, że nikt tego nazwiska nie tylko pod podanym
adresem, LECZ W DANEJ MIEJSCOWOŚCI nie mieszka.

Zapytuję uprzejmie, czy, gdyby np. w Krakowie jednak mieszkała osoba o nazwisku
Barbara Lem, żoną moją nie będąc, to Bank by mojej żonie daru z Anglii nie
wypłacił? Ofiarodawca nie napisał przecież, adresując przekaz do
Banku, “Barbara Lem, Kraków”, ale podał nazwę ulicy oraz numer domu.

Jest nie tylko oburzające, ale domaga się prawdziwie silniejszych słów
postępowanie, wyżej opisane. Jest ono całkowicie nielogiczne, wykazuje duże
nasilenie złej woli oraz bezmyślność i opieszałość. Domagam się niniejszym, aby
Dyrekcja Banku spowodowała niezwłoczne załatwienie owej skandalicznej sprawy,
aby bony dolarowe zostały przekazane mojej żonie na adres krakowskiej filii
Banku, a także proszę mi zacytować odpowiednie państwowe ustawy, zarządzenia
stosownych władz, które pozwalają Bankowi ściągać z kwot dolarowych, czy innych
dewizowych – należność za koszta przesyłki pieniędzy w złotówkach wysłanych a
nieprzyjętych – w owych dewizach, zamiast zwykłego domagania się, żeby odbiorca
przesyłki poniósł koszty nadania owej kwoty i jej zwrotu bankowi, skoro
złotówek nie przyjął, właśnie – w złotówkach. Albowiem Poczta Polska nie za
dolary ani za funty, lecz za złote polskie, w opłatach pocztowych uiszczane,
przesyła listy i pieniądze adresatom.

Jeżeli na powyższy list nie otrzymam odpowiedzi, zwrócę się do innych Władz.
Piszę tak dlatego, ponieważ widzę coraz wyraźniej, że doprawdy, aby otrzymać
kilka parszywych dolarów, wypada u nas zawracać coraz częściej głowę najwyższym
władzom i dostojnikom państwowym. Lecz wina za taki haniebny stan rzeczy
obciąża tylko tych, co go swoim biurokratyzmem powodują.

Z poważaniem,
Stanisław Lem

Niszczyciel Lem #3

[grba]

"Kumitet Cyntralny"...

KC PZPR
Wydziału Kultury
Warszawa

Kraków, dn. 5 stycznia 1978

Szanowni Panowie!

Jako pisarz, którego książki ukazały się dotąd w 32 językach, w 257 wydaniach
poza krajem, muszę prowadzić szeroką korespondencję w sprawach wydawniczych i z
nimi związanych. Ponieważ jest to już zadanie ponad siły jednego człowieka,
korzystam z usług agencji literackich, z których jedna, z Wiednia, zawiaduje
moimi sprawami europejskimi, a druga, z Hanoweru – pozaeuropejskimi.

Od dawna wiadomo mi, że moja poczta zagraniczna jest w kraju otwierana,
przetrzymywana i przeglądana. Choć uważam to postępowanie za wysoce niewłaściwe
(by użyć eufemizmu), byłem gotów pogodzić się z nim, o ile nie narusza ono mej
działalności tak, aby ją sparaliżować.

W ubiegłym roku byłem przez sześć miesięcy stypendystą Akademii Sztuk w
Berlinie Zachodnim. Od mego powrotu do kraju w październiku 1976 kierowane do
mnie listy z Republiki Federalnej poczęły ginąć. Przede wszystkim nie dochodzą
do mnie systematycznie listy z Hanoweru od tamtejszego agenta literackiego.
Wiem na pewno o trzech listach zaginionych w okresie kilku tygodni.

Zarówno moje dochody, jak rozgłos mojego nazwiska sprawiają, że w zasadzie
mógłbym osiąść i pracować w dowolnie wybranym przez siebie kraju poza Polską.
Życzeniem moim jako polskiego pisarza jest jednak żyć i pracować w kraju,
oczywiście dopóty, dopóki władze PRL mi tego nie uniemożliwią. Na skutek
nazwanych zaginięć korespondencji poniosłem już poważne straty materialne, lecz
nie są one rzeczą najważniejszą, bardziej bowiem dotkliwa jest moralna strona
tych szykan, jakie mnie spotykają. Sądzę, że nadszedł czas wypowiedzenia rzeczy
w sposób wyraźny. Nie widzę żadnego powodu, abym miał godzić się na milczące
znoszenie tej sytuacji. Nie godzę się na ciągłe tracenie czasu, celem
nawiązywania telegramami i telefonami rwących się kontaktów, i nie zamierzam
też uciekać się do żadnych kłamstw, wobec zagranicznych instytucji bądź osób,
aby tłumaczyć się, czemu nie odpowiadam na listy i nie wywiązuję się ze
zobowiązań już wobec zagranicznych kontrahentów podjętych.

Uważam za wskazane zwrócić się w powstałej sytuacji do WK KC PZPR z żądaniem
interwencji w mojej sprawie, interwencji, której skutkiem ma być zaniechanie
praktyk, czyniących mój pobyt i moją pracę w kraju coraz trudniejszą. Sens
nazwanych szykan jest dla mnie niezrozumiały, boż nie leżą ani w moim, ani w
państwa interesie. Jeśli chodziłoby o to, aby moją dalszą pracę w kraju uczynić
całkowicie niemożliwą i tym samym zmusić mnie do podjęcia koniecznych kroków,
to wyjaśniam, że niezbyt wiele już do tego brakuje.

Z poważaniem,
Stanisław Lem

[placidus]

Grba to coś znaczy ? Może zastanowisz się jak z "vip ostwa" korzystli i
korzystają inni znani pisarze i mysliciele aktorzy .Rozumiem - jeżeli krytykują
najjaśniejszą Rzeczpospolitą to juz nie są tacy cacy. Grba a może warto
zastanowić się czy Lem nie ma racji ? Nie , nie ktoś kto krytykuje jest zły ,
be .

[placidus]

Z Ludowej socjalistycznej ojczyzny korzystali : Olbryski, Rodowicz, nie wspomnę
ilu naukowców , wykładowców . Nie bronię Lema , ale zadaję pytanie - czy on nie
ma racji ? Polska to nie zadupie ? Jak nie to dlaczego ?

[grba]

Łagodny, spokojny , cichy, źle zrozumiałeś. Z listów Lema wyziera ból życia na
peerelowskim zadupiu. Nawet on miał kłopoty ze sprawami, które dzisiaj są
drobiazgami dla zwykłego obywatela...

[placidus]

Wydaje mi się , że dobrze chwyciłem . Co do określenia tytułowego tematu to na
razie nikt mi nie odpowiedział ( tylko konkretnie i bez złośliwosci ). Znam
takiego Preisnera ( współpraca z Kieslowskim ) który z podobnych powodów
wyjechał do Szwajcarii. Uwierz mi , stan tego kraju mnie nie cieszy.
Zastanawiam się tylko dlaczego staje się on tym przysłowiowym ... Odpowiedz
jeżeli nie mam racji tylko konkretnie - jeżeli nie jest zadupiem to dlaczego?

[grba]

placidus napisał:

> Wydaje mi się , że dobrze chwyciłem . Co do określenia tytułowego tematu to
na
> razie nikt mi nie odpowiedział ( tylko konkretnie i bez złośliwosci ). Znam
> takiego Preisnera ( współpraca z Kieslowskim ) który z podobnych powodów
> wyjechał do Szwajcarii. Uwierz mi , stan tego kraju mnie nie cieszy.
> Zastanawiam się tylko dlaczego staje się on tym przysłowiowym ... Odpowiedz
> jeżeli nie mam racji tylko konkretnie - jeżeli nie jest zadupiem to dlaczego?


Preisner działa i tworzy w kilku krajach. Studio ma w Niepołomicach pod
Krakowem. Pamiętam jak się wściekł po wyborach i wyjechał do Szwajcarii.
Lema lubię. Kiedyś nawet amatorsko wystawiliśmy jego opowiadanie. Grałem
rolę "zakrywcy"... Teraz Lem dramatyzuje; pewnie mocno słabią go niektórzy
politycy, a i wiadomości to kronika kryminalna.
Co do kwestii, czy jesteśmy zadupiem. Jesteśmy, nie takim jak byliśmy, ale
jeszcze dużo nam brakuje...

[sss9]

grba napisał:
>
> Preisner działa i tworzy w kilku krajach. Studio ma w Niepołomicach pod
> Krakowem. Pamiętam jak się wściekł po wyborach i wyjechał do Szwajcarii.
> Lema lubię. Kiedyś nawet amatorsko wystawiliśmy jego opowiadanie. Grałem
> rolę "zakrywcy"... Teraz Lem dramatyzuje; pewnie mocno słabią go niektórzy
> politycy, a i wiadomości to kronika kryminalna.
> Co do kwestii, czy jesteśmy zadupiem. Jesteśmy, nie takim jak byliśmy, ale
> jeszcze dużo nam brakuje...

w zasadzie się zgadza grba, z jednym wyjątkiem - otóż Preisner tylko buńczucznie
zapowiadał, że opuści na stałe Polskę dla Szwajcarii, ot gość się chwilowo zbyt
przejął. :)

[grba]

Tylko agenci Preisnera wiedzą, gdzie teraz jest nasz wielki. Może w tej chwili
przelatuje nad naszymi głowami w samolocie lecącym na odległy kraniec świata?
Nadal jest wziętym kompozytorem i niech mu wena darzy.

[sss9]

niech mu się szczęści, zwłaszcza, że gość potrafi się swoimi koneksjami czasem
podzielić - vide L.Możdżer. :)

[wiksadyba1]

Może uwaga na marginiesie, ale nie mogłem się powstrzymać - Preisner to
kompozytorskie beztalencie IMHO, np. "Requiem dla mojego przyjaciela" to jedna
z najgorszych muzycznych szmir wszechczasów. Nieprawdopodobna buta tego
osobnika jest odwrotnie proporcjonalna do jego talentu - czyli dokładne
przeciwieństwo np. Lutosławskiego...

[arnold7]

Wiesz co Wik, chyba antypolskie byloby w sam raz na to. :)
Mam nadzieje znalezc na nie troche czasu w Nowym Roku.

[wiksadyba1]

Tak, przydało by się je rozkręcić, bo jakoś zamarło, a sporo tam było różnych
wątków+ postaci:)

[wiksadyba1]

> Co do kwestii, czy jesteśmy zadupiem. Jesteśmy, nie takim jak byliśmy, ale
> jeszcze dużo nam brakuje...

Dokładnie się zgadzam. Oczywiście, niestety w niektórych - pojedynczych
kwestiach (np. nauka, sztuka) widzę wręcz regres. Po 1989 poszło dużo lepiej
niż by się mogło wydawać, ale w ostatnich kilku latach idzie pod każdym niemal
względem gorzej, niż można było mieć nadzieję po pierwszych powiedzmy 7-8
latach przemian (gdzieś tak do połowy Buzka).

[black.ok]

wiksadyba1 napisał:

> > Co do kwestii, czy jesteśmy zadupiem. Jesteśmy, nie takim jak byliśmy, al
> e
> > jeszcze dużo nam brakuje...
>
> Dokładnie się zgadzam. Oczywiście, niestety w niektórych - pojedynczych
> kwestiach (np. nauka, sztuka) widzę wręcz regres. Po 1989 poszło dużo lepiej
> niż by się mogło wydawać, ale w ostatnich kilku latach idzie pod każdym
niemal
> względem gorzej, niż można było mieć nadzieję po pierwszych powiedzmy 7-8
> latach przemian (gdzieś tak do połowy Buzka).

Pod jakim względem idzie gorzej? Tak na dobrą sprawę, cała Europa jest
kulturalnym zadupiem. Wystarczy spojrzeć na film. Dzisiaj sztuka filmowa to
tylko Ameryka. Nie jest to zbyt odkrywcze, ale czy ktoś widział dobry niemiecki
film? Albo w ostatnim czasie francuski film? Przykłady możnaby mnożyć i w
innych gatunkach sztuki.

Artyści z górnej półki tworzą tam gdzie osiągają duże korzyści finansowe.
Ucieczka tychże artystów do krajów bogatych, a w szczególności do USA, jest
faktem i nie ma co rozdzierać szat, nie da się ich zatrzymać. Nawet jeśli tam
będzie tylko pomocnikiem pomocnika, będzie miał szansę zaistnieć, czytaj
godziwie zarobić.

[wiksadyba1]

black.ok napisał:

> wiksadyba1 napisał:
>
> > > Co do kwestii, czy jesteśmy zadupiem. Jesteśmy, nie takim jak byliś
> my, al
> > e
> > > jeszcze dużo nam brakuje...
> >
> > Dokładnie się zgadzam. Oczywiście, niestety w niektórych - pojedynczych
> > kwestiach (np. nauka, sztuka) widzę wręcz regres. Po 1989 poszło dużo lep
> iej
> > niż by się mogło wydawać, ale w ostatnich kilku latach idzie pod każdym
> niemal
> > względem gorzej, niż można było mieć nadzieję po pierwszych powiedzmy 7-8
>
> > latach przemian (gdzieś tak do połowy Buzka).
>
> Pod jakim względem idzie gorzej? Tak na dobrą sprawę, cała Europa jest
> kulturalnym zadupiem. Wystarczy spojrzeć na film. Dzisiaj sztuka filmowa to
> tylko Ameryka. Nie jest to zbyt odkrywcze, ale czy ktoś widział dobry
niemiecki
>
> film? Albo w ostatnim czasie francuski film? Przykłady możnaby mnożyć i w
> innych gatunkach sztuki.
>
> Artyści z górnej półki tworzą tam gdzie osiągają duże korzyści finansowe.
> Ucieczka tychże artystów do krajów bogatych, a w szczególności do USA, jest
> faktem i nie ma co rozdzierać szat, nie da się ich zatrzymać. Nawet jeśli tam
> będzie tylko pomocnikiem pomocnika, będzie miał szansę zaistnieć, czytaj
> godziwie zarobić.

Czy jesteś pewien, że sztuka współczesna, w tym kinematrografia jest Twoją
mocną działką???

Powiem tak, bo tu chyba nie ma co się rozpisywać - po pierwsze porównywałem III
Rp z czasami PRL, a tu sytuacja jest dla mnie ewidentnie gorsza - co uważam, za
żenujące. Po drugie - mówiąc ogólnie sztuka europejska jest rzeczywiście na
niższym poziomie niż powiedzmy 30 lat temu, czego powody są różne i złożone.
Czy amerykańska jest na wyższym niż parę ładnych lat temu- też nie jestem
pewien. W każdym razie Polska to kulturalna prowincja nawet w porównaniu do
mających rzeczywiście lepsze dużo lata za sobą Niemiec i Francji. W niektórych
dziedzinach (np. teatr) nie jest źle, ale już kino polskie to tragedia, chociaż
jakby coś lekko drga ostatnio; literatura nawet jeżeli czasem jest dobrze
napisana, jest z gruntu prowincjonalna i, co gorsza stara się czynić z tej
prowincjonalności główny atut...

[black.ok]

wiksadyba1 napisał:

> Czy jesteś pewien, że sztuka współczesna, w tym kinematrografia jest Twoją
> mocną działką???
>
> Powiem tak, bo tu chyba nie ma co się rozpisywać - po pierwsze porównywałem
III
>
> Rp z czasami PRL, a tu sytuacja jest dla mnie ewidentnie gorsza - co uważam,
za
>
> żenujące. Po drugie - mówiąc ogólnie sztuka europejska jest rzeczywiście na
> niższym poziomie niż powiedzmy 30 lat temu, czego powody są różne i złożone.
> Czy amerykańska jest na wyższym niż parę ładnych lat temu- też nie jestem
> pewien. W każdym razie Polska to kulturalna prowincja nawet w porównaniu do
> mających rzeczywiście lepsze dużo lata za sobą Niemiec i Francji. W
niektórych
> dziedzinach (np. teatr) nie jest źle, ale już kino polskie to tragedia,
chociaż
>
> jakby coś lekko drga ostatnio; literatura nawet jeżeli czasem jest dobrze
> napisana, jest z gruntu prowincjonalna i, co gorsza stara się czynić z tej
> prowincjonalności główny atut...

Sztuka współczesna nie jest moją silną stroną, powiem szczerze, że jej nie
rozumiem. Jednak jeśli sprawę zwęzić do filmu, to w moim odczuciu, cała
wspóczesna produkcja europejska jest prowincjonalna.

Sztuka PRL-u obrosła w mity, nie wiem czy ty ją dobrze znasz:) ale na standardy
współczesne była bardzo prowincjonalna. Fakt, w tym czasie wybiło się paru
zmakomitych twórców, ale to jest tylko ich zasługą, nie czasów w których żyli,
nie PRL-u.

Jaką ty masz miarę prowincjonalizmu sztuki. Jeśli chodzi ci o to, że ta sztuka
nie jest w Europie znana, to wynika z niskiej pozycji ekonomiczej Polski w
tejże Europie. A czy ty, czy przeciętny odbiorca w Polsce, zna sztukę
francuską, hiszpańską, czy niemiecką? Nie zna, bo głównym dawcą szeroko
rozumianej sztuki jest krąg angloamerykański.

[wiksadyba1]

black.ok napisał:

> wiksadyba1 napisał:
>
> > Czy jesteś pewien, że sztuka współczesna, w tym kinematrografia jest Twoj
> ą
> > mocną działką???
> >
> > Powiem tak, bo tu chyba nie ma co się rozpisywać - po pierwsze porównywał
> em
> III
> >
> > Rp z czasami PRL, a tu sytuacja jest dla mnie ewidentnie gorsza - co uważ
> am,
> za
> >
> > żenujące. Po drugie - mówiąc ogólnie sztuka europejska jest rzeczywiście
> na
> > niższym poziomie niż powiedzmy 30 lat temu, czego powody są różne i złożo
> ne.
> > Czy amerykańska jest na wyższym niż parę ładnych lat temu- też nie jestem
>
> > pewien. W każdym razie Polska to kulturalna prowincja nawet w porównaniu
> do
> > mających rzeczywiście lepsze dużo lata za sobą Niemiec i Francji. W
> niektórych
> > dziedzinach (np. teatr) nie jest źle, ale już kino polskie to tragedia,
> chociaż
> >
> > jakby coś lekko drga ostatnio; literatura nawet jeżeli czasem jest dobrze
>
> > napisana, jest z gruntu prowincjonalna i, co gorsza stara się czynić z te
> j
> > prowincjonalności główny atut...
>
> Sztuka współczesna nie jest moją silną stroną, powiem szczerze, że jej nie
> rozumiem. Jednak jeśli sprawę zwęzić do filmu, to w moim odczuciu, cała
> wspóczesna produkcja europejska jest prowincjonalna.
>
> Sztuka PRL-u obrosła w mity, nie wiem czy ty ją dobrze znasz:) ale na
standardy
>
> współczesne była bardzo prowincjonalna. Fakt, w tym czasie wybiło się paru
> zmakomitych twórców, ale to jest tylko ich zasługą, nie czasów w których
żyli,
> nie PRL-u.

Generalnie zgadzam się z Tobą, jeżeli chodzi o wątpliwe zasługi PRl-u. Ale
jeżeli mowa o tym, że "Polska to zadupie", to należy mieć na uwadze nie tylko
poziom ustroju politycznego, ale też stan np. stan elit kulturalnych i ich
znaczenie w świecie. A z tym jest gorzej niż było - stare elity (jak np. Pan
Tadeusz Wajda:) i wielu wielu innych), nie odnalazły się po 1989, nowych jak na
lekarstwo, chociaż widzę jakieś przebłyski...
>
> Jaką ty masz miarę prowincjonalizmu sztuki. Jeśli chodzi ci o to, że ta
sztuka
> nie jest w Europie znana, to wynika z niskiej pozycji ekonomiczej Polski w
> tejże Europie.

Ma to niewątpliwie coś do rzeczy, ale nie jestem pewien, czy da się wszystko
usprawiedliwić ekonomią. Np. film czy muzyka polska były znane w Europie w
czasach PRL, kiedy pozycja ekonomiczna nie była wyższa nie mówiąc już o innych,
znacznie gorszych, uwarunkowaniach, a w tej chwili ostatnim nazwiskiem z
polskiego kina, które mówi coś komuś na zachodzie jest nieżyjący Kieślowski, w
muzyce Penderecki i Górecki (70-cio latkowie), ew. ktoś kojarzy z jazzu
Możdżera (z młodszych) Poza tym np. kinematografie słabszych ekonomicznie od
Polski krajów jak Iran, Meksyk czy Brazylia są dużo bardziej w tej chwili znane
od polskiej; dotyczy to też krajów bogatszych ale dużo mniejszych np. Dania.

A czy ty, czy przeciętny odbiorca w Polsce, zna sztukę
> francuską, hiszpańską, czy niemiecką?

"Przeciętny odbiorca" to w ogóle z samej definicji niewiele kojarzy:) Jeżeli
natomiast aspirujący do jakiejś wiedzy odbiorca z Krakowa, Warszawy czy Katowic
dajmy na to, nie kojarzy paru podstawowych trendów ze sztuki francuskiej czy
niemieckiej ostatnich 20 lat, to źle to raczej świadczy o Polsce i dowodzi jej
prowincjonalizmu, na szczęście aż tak nie jest. W każdym razie wykształcony
mieszkaniec Nowego Jorku czy San Francisco nie powinien z tym mieć problemów:)

Nie zna, bo głównym dawcą szeroko
> rozumianej sztuki jest krąg angloamerykański.

Jak "szeroko" rozumianej? Britney Spears, Spielberg, Dan Brown?:) A serio -
oczywiście Ameryka też przoduje w dziełach bardziej ambitnych, chociaż też
skądinąd w zasadzie nic skrajnie przełomowego w ostatnich latach nie pokazuje.
Zdecydowanie nie niedoceniałbym jednak np. rynku niemieckiego (w muzyce
poważnej i nie tylko, w sztukach plastycznych) - bardzo mocnego cały czas - i
paru innych. Paradoks właśnie jest taki (o czym była mowa), że taki Amerykanin
ma dużo większy dostęp i dużo większą wiedzę (mowa oczywiście o zdecydowanej
mniejszości zainteresowanych sztuką mieszkańców USA, ale w każdym kraju tych na
prawdę zainteresowanych była, jest i będzie "zdecydowana mniejszość" -
Amerykanie szczególnie tu nie odstają) nt. co ciekawszych zjawisk w nie-
amerykańskiej kulturze niż przeciętny Polak. Jeżeli pojawi się np. nowatorska
powieść dajmy na to z... Wietnamu:), to prawdopodobnie po roku od wydania na
miejscu będzie tłumaczenie na angielski i obszerne artykuły w "New York Reviews
of Books", "New York Times", "The New Republic" czy "Village voice", Paryż czy
Berlin nie będą daleko w tyle. W Polsce coś w GW pojawi się po 10 latach:( i to
na marginiesie między recenzjami Harry Pottera a jakimiś krajowymi pseudo-
ambitnymi powieściami o tym jak bieda pisczy w dawnych PGR-ach.

No właśnie - chociaż zgadzam się z Tobą, że nie dzieje się w sztuce tyle co
powiedzmy w latach międzywojennych czy tuż po wojnie, to nieprawdą jest, że się
nic nie dzieje np. w Europie - powszechny brak wiedzy o tym jest właśnie
dowodem na polski prowincjonalizm. Upraszczając, ale niestety nie tak wkiele
upraszczając - Polaków interesuje albo komercja albo to, co związane jest z ich
podwórkiem (moda na rózne regionalizmy), względnie dotyczy bliskiej Polakom
historii, czego np. dowodem jest natrętne lansowanie w mediach niejakiej Herty
Muller (emigrantki z komunistycznej Rumunii), która nie jest pierwszplanową
postacią życia literackiego Niemiec jako czołowej pisarki niemieckiej czy wręcz
europejskiej, podczas gdy najwyżej ceniony niemiecki pisarz ostatnich 25 lat
W.G. Sebald, prawdziwy nowator, miał w Polsce tylko jeden przekład (który
przeszedł raczej bez echa), chyba tylko dlatego, że wydana powieść dotyczyła
pośrednio Holocaustu - ech, szkoda gadać...

A poza tym, a może przede wszystkim - nawet jeżeli w Europie było by tragicznie
(a tragicznie nie jest, chociaż - zgadzam sie - nie jest świetnie)- to jakie to
usprawiedliwienie dla Polaków?

[black.ok]

wytłumaczmy sobie jedno, stan elit polskich w stosunku do światowych, ma sie
tak jak zainteresowanie świata sprawami polskimi. Gdy była moda na Polskę to
zainteresowanie to było wysokie. Miarą tego był i nobel Miłosza i oskar Wajdy.
Zainteresowanie Polską spadło, to znaczy że Polska stała się normalnym
cywilizowanyn krajem śrdniej wielkości, bez predyspozycji do wielkości. Takich
krajów jest dziesiątki. Ważne jest to co my, mieszkańcy Polski, odbieramy jako
sztukę z wyższej półki, czy też z niższej. Możemy mieć przecież kompleks
niższości i bedziemy uważać, że nasz udział w globalnej sztuce jest niski, to
co chciał może mimowolnie przekazać Lem, ale to przecież odnosi się do
zdecydowanej większości populacji świata. Możemy też mieć wrażenie, że polska
sztuka jest na przyzwoitym poziomie i czerpać z tego zadowolenie.

Film i aktorstwo jest jednym z najłatwiej porównywalnych aspektów kondycji
sztuki. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że aktorzy polscy mają
zdecydowanie lepszy warsztat niż np. brytyjscy, których często równiez oglądam.

[wiksadyba1]

Co do tego, co piszesz - nie należy popadać w skrajności- tzn. ani nie
tragizować wyłącznie z tego powodu, że świat sztuki polskiej nie zna albo
prawie nie zna, ani też nie uważać, że znajomość albo nieznajomość polskiej
kultury za granicą kompletnie nic nie mówi o jej poziomie - jedno i drugie
stwierdzenie to dowód kompleksu (w jednym przypadku kompleksu
traktowania "zachodu" jako "absolutnej wyroczni", w drugim przypadku kompleksu
bycia niesłusznie niedocenianym, tego, że "tylko my się znamy, a reszta to
ignoranci")
Jak piszesz - była wręcz "moda na Polskę" w okresie PRL-u, ale właśnie warto
zastanowić się, dlaczego ta moda się skończyła. Czy tylko dlatego, że skończył
się komunizm i Polska stała się "zbyt normalnym krajem", żeby kogoś interesować
(z czasem tak się stało), czy może jednak też dlatego, że niewiele ciekawych
rzeczy się pojawiło? Z tego co wiem, to na przełomie lat 80-tych i 90-tych
pokładano spore nadzieje w Polsce i dawnych krajach bloku sowieckiego - ci
ludzie z zachodu, którzy znali mniej więcej Polskę, byli pod dużym wrażeniem
poziomu podziemnego "życia intelektualnego" i uważali, że kiedy skończy się
żelazna kurtyna i cenzura, tym więcej Polacy pokażą; stało się na odwrót. Nie
uważam, że sam fakt, że polscy artyści np. filmowcy nie robią furory za
granicą, z góry znaczy, że nie ma wielkich polskich twórców. Ale niestety, po
prostu prawie takich nie znam. A jeżeli ktoś się pojawi, to raczej mu się udaje
zaistnieć za granicą- np. niejaki Piotr Anderszewski, urodzony i wykształcony w
Warszawie, zamieszkały w Paryżu pół-Polak, pół-Węgier (po matce),uchodzi na
świecie za najoryginalniejszego pianistę od wielu lat, za najciekawszego w
pokoleniu 30-latków na świecie, niektórzy (poza Polską) stawiają go już wyżej
od Zimmermana. Poza Polskę wypłynęło też paru reżyserów teatralnych - Krystian
Lupa (zdaje się, Ślązak z pochodzenia) czy osoby skupione wokół warszawskiego
Teatru Rozmaitości (Warlikowski, Jarzyna) - a akurat polski teatr stoi dość
dobrze, przynajmniej jest sporo nowego i nie ma alternatywy: albo dziadki/albo
komercja (albo ewentualnie jakaś post-punkowa amatorka). W dzisieszym świecie
obieg informacji jest tak szybki i szeroki, że łatwiej niż kiedykolwiek jest
wypłynąć na świecie; nie twierdzę, że "każdy polski artysta, jeśli jest na
prawdę dobry, będzie doceniony", ale jeżeli taki Mickiewicz był za życia znany;
to teraz jest o to, trochę łatwiej. Właśnie wrzuciłem w google
hasło "indonesian literature":), pojawiło sie 1 600 000 odpowiedzi:))))). Tylko
trzeba mieć z czym wypływać. Jak dla mnie polska kultura rozdarta jest między z
jednej strony - trzeciorzędną komercją, z drugiej strony jakby
poszukiwaniem "etosu artysty zaangażowanego w sprawy kraju", co było dobre (i
to też nie jestem pewien) w czasach Żeromskiego albo w PRL, ale dziś to
przeżytek...Polska sztuka, od XIX wieku była jakby "w awangardzie" tzn.
wykraczała ponad ogólny poziom cywilizacyjny kraju i przebijała się mimo takiej
a nie innej sytuacji politycznej. Dzisiaj mam wrażenie, że jest odwrotnie...

[black.ok]

Znam to, spotkałem się z wypowiedziami intelektualistów zachodnioeuropejskich,
że czują zawód w stosunku do Polski i innych krajów wyzwolonych, że Polacy
zamiast przekuwać idee na wzniosłe czyny, wolą po prostu zarabiać pieniądze. Że
wolne w końcu kraje nie są takie ładne, uduchowione, a zwyczajne, takie jak u
nich. Że polscy naukowcy, intelektualiści, nie chcą mieć żadnej misji do
spełnienia, ale chcą normalnie żyć, że rząd polski dba o interesy Polski, nie
Europy. Ten żal pobrzmiewa i w wypowiedziach Lema, tylko, że on z kolei nie
bierze pod uwagę faktu, że sam będąc twórcą z wysokiej półki, tworzy polską
rzeczywistość w znacznie większym stopniu niż inni, że jeśli mówi: „Polska to
zadupie”, sam będąc twórcą tego zadupia mógłby wykazać więcej samokrytycyzmu, a
nie zwalać winy na szarych ludzi. W jego wypowiedzi pobrzmiewa również żal
do „moherowych beretów”, które głosowały na Kaczyńskich, że znowu Polacy
wybrali nie tak jak trzeba. Kiedyś już tak ktoś powiedział, a było to z okazji
pierwszych wolnych wyborów.

Zgadzam się. Gorzej jest rzeczywiście w sztuce pisanej, tutaj też widzę spory
regres, jak czytam niektórych szemranych pisarzy, redaktorów, to myślę, że
mogliby się jeszcze trochę podciągnąć, pouczyć, odbyć staż. Zadam pytanie, czy
ci zdolniejsi nie siedzą, aby w reklamie? Czy nie piszą tasiemcowych seriali?
Nie produkują się w telewizji? Tak sobie myślę, że żeby zostać pisarzem trzeba
przejść „swoją drogę”, gehennę, a na to nie ma czasu.

[wiksadyba1]

black.ok napisał:

Zadam pytanie, czy
> ci zdolniejsi nie siedzą, aby w reklamie? Czy nie piszą tasiemcowych seriali?
> Nie produkują się w telewizji? Tak sobie myślę, że żeby zostać pisarzem
trzeba
> przejść „swoją drogę”, gehennę, a na to nie ma czasu.

Wiesz, ja sobie często zadaję takie same pytanie:) W sumie można przyjąć, że
kiedyś artyści (ci z górnej półki, nie zmanierowani nieudacznicy, których
zawsze siłą rzeczy pełno) wyrózniali się nie tylko talentem w swojej
dziedzinie, ale też inteligencją, bystrością,szerokością horyzontów. Innymi
słowy - te najbardziej uzdolnione, najbardziej wyjątkowe jednostki kończyły w
dużej mierze jako naukowcy albo jako artyści - w dużym uproszczeniu patrząc
rzecz jasna. Wydaje mi się, że najbardziej zdolni Polacy po 1989 poszli raczej
w biznes, czy karierę medialną, a w większości dziedzin sztuki zostali jacyś
totalnie przypadkowi ludzie - może siłą rzeczy jednak zdolniejsi w swoim fachu
(takiej powieści, jakie się u nas wydaje i nagradza nie napisałby jednak
przeciętny obywatel), ale niezbyt inteligentni, o wąskich horyzontach i małej
wiedzy ogólnej, poza tym bez wiekszych ambicji doskonalenia się (no właśnie -
to ostatnie - żaden młody polski pisarz po 1989 nie napisał arcydzieła, było
jednak trochę niezłych debiutów- który jednak pisarz zrobił od czasu debiutu
WYRAŹNY krok do przodu?). Tego wszystkiego dowodem może być, że np. w muzyce
poważnej czy w aktorstwie zwłaszcza teatralnym, gdzie trzeba jednak
niekoniecznie geniuszu, ale jakiegoś wymiernego, niedostępnego większości
talentu, nie jest jeszcze najgorzej. Trochę przesadzam może z tą nawałnicą
miernoty, bo kilka rzeczy w miarę cenię, ale mam często takie odczucia...
>

[arnold7]

Moze po prostu juz sie wypaliliscie? A moze najbardziej tworczy element po
prostu wybral latwiejszy chleb, dostepny na wielu terenach nie bedacych pod
polska administracja? A moze brak suwerennosci sluzy polskiej kulturze?

[wiksadyba1]

arnold7 napisał:

> Moze po prostu juz sie wypaliliscie?

Eee, w przyrodzie niewiele rzeczy jest ostatecznie przesądzone:)))

A moze najbardziej tworczy element po
> prostu wybral latwiejszy chleb, dostepny na wielu terenach nie bedacych pod
> polska administracja?

Tylko, że mało znam Polaków, którzy by zrobili karierę artystyczną po 1989 na
zachodzie. Teraz oczywiście trend taki będzie narastał, już się zaczyna - np.
niektórzy polscy plastycy przebijają się powoli do szerokiej czołówki
zachodniej; mnie oni akurat nie przekonują. To zależy jednak, w jakiej
dziedzinie sztuki- np. szeroko rozumiane sztuki plastyczne to totalny biznes i
w takim np. Londynie średnio zdolny ale jako tako obrotny malarz czy grafik
może się utrzymać na przyzwoitym poziomie, w Polsce już niekoniecznie, chociaż
też akurat w tej dziedzinie trochę się zmienia. Ale już np. pisarzowi jest
dość trudno, zwłaszcza zaczynać, poza krajem, w którego języku pisze.


A moze brak suwerennosci sluzy polskiej kulturze?

He he, racjonalnie to nie ma uzasadnienia, ale trochę faktów na to wskazuje:)
Co prawda może nie do końca - XVI wiek był dobry i dla ogólnej sytuacji kraju i
dla kultury, no ale to było dawno temu:) W II RP też sporo rzeczy się
rozkręcało, niektóre nazwiska (jak np. Gombrowicz) wypłynęły tuż przed smutnym
końcem tejże...
>
Aha,współczesnych Ślązaków nie traktuję tu oddzielnie:) Siłą rzeczy większość
twórców ze Śląska (o ile nie mieszkają np. w Niemczech, a nie słyszałem, żeby
ostatnio jakiś tam się wybił) należy - w tym co robi - do kultury polskiej i
chyba jakoś nie wyróżnia się z ogólnego trendu:)
>
>

[arnold7]

Czy kultura musi miec nacjonalistyczna nalepke? Jesli ja jako Slazak po polsku
napisze najbardziej antypolska w swoim wyrazie powiesc, jaka kiedykolwiek
powstala, a rownoczesnie zostanie ona za swoje walory uznana za arcydzielo
literatury, to to tez bedzie zaliczone do polskiego dziedzictwa kulturowego?

[black.ok]

W takim krótkim poście tyle błędów, Boże drogi. Po piwerwsze, ty nie napiszesz
żadnej powieści, więc ci jej nie opublikują. Nawet jeśli skleciłbyś pare
antypolskich zdań, to nie będzie powieść tylko broszura propagandowa. Jeśli byś
rzeczywiście to sklecił, to będzie ta broszura miała nacjonalistyczną nalepkę.
Żadna broszura propagandowa nie została jeszcze uznana za arcydzieło. Do
poskiego dziedzictwa kulturowego nie można się zapisać, więc by ci tego nie
zaliczyli. Do nienieckiego też nie, bo jakbyś nawet przetłumaczył to na
nieniecki, najwyżej zaliczyli by to do nienieckiego dziedzictwa nazistowskiego.

[wiksadyba1]

arnold7 napisał:

> Czy kultura musi miec nacjonalistyczna nalepke? Jesli ja jako Slazak po
polsku
> napisze najbardziej antypolska w swoim wyrazie powiesc, jaka kiedykolwiek
> powstala, a rownoczesnie zostanie ona za swoje walory uznana za arcydzielo
> literatury, to to tez bedzie zaliczone do polskiego dziedzictwa kulturowego?

Będą się toczyły latami akademickie spory, czy to jest literatura polska:))
Sprawa była by chyba zresztą precedensowa w historii literatury:) A jak z kolei
potraktowano by powieść Polaka, który napisałby najbardziej antypolską powieść
w historii:)??
>
>
>

[black.ok]

Jak co roku amerykańska Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych wybrała 25
filmów, które wejdą w skład National Film Registry - listy zawierającej tytuły
produkcji budujących dziedzictwo kulturowe USA w dziedzinie filmu.

"Baby Face" (1933)
"The Buffalo Creek Flood: An Act of Man" (1975)
"Człowiek z kamerą" (1928)
"Commandment Keeper Church, Beaufort, S.C., May 1940" (1940)
"Nieugięty Luke" (1967)
"Beztroskie lata w Ridgemont High" (1982)
"Francuski łącznik" (1971)
"Olbrzym" (1956)
"H2O" (1929)
"Hands Up" (1926)
"W obręczy marzeń" (1994)
"Zagłada domu Usherów" (1960)
"Imitacja życia" (1934)
"Jeffries-Johnson world championship fight" (1910)
"Making of an American" (1920)
"Cud na 34. ulicy" (1947)
"Mom and Dad" (1944)
"The Music Man" (1962)
"Power of the Press" (1928)
"A Raisin in the Sun" (1961)
"The Rocky Horror Picture Show" (1975)
"San Francisco earthquake and fire, April 18, 1906" (1906)
"Żądło" (1973)
"A Time for Burning" (1966)
"Toy Story" (1995)

Zwróć uwagę, nie ma najnowszej produkcji, większość z tych filmów jest w Polsce
nieznana. A przecież amerykańską sztukę filmową postrzega się przez pryzmat
zupełnie innych fimów. Wszystko więc jest względne, zależne od przyjętych
kryteriów.

[arnold7]

Oni sa bezkrytycznie zauroczeni tym smiesznawym panstwem, to taka przypadlosc
ludzi majacych klapki na oczach. Cos jak ballest, tyn zas ino te Niymce i
Niymce.

[Gość: ramon]

arnold7 napisał:
Cos jak ballest, tyn zas ino te Niymce i
> Niymce.

to sie mylisz, bo jak by miou "ino te Niymce", to by go tukej jusz downo niy
bouo.

[arnold7]

Chyba niy do konca rzes chycil.

[sss9]

arnold7 napisał:

> Chyba niy do konca rzes chycil.
>

chyba obaj chyciliście tylko po troszku.
ty nie chyciłeś, że ramon dobrze się orientuje kto to placidus. ;)

a ja myslałem, że to forum o największym zadupiu

[master_in_lunacy]

w Polsce czyli Dziurnym Śląsku;)

[milik1954]

sprawa jest prosta- Lemowi wolno , a tobie nie! znasz przysłowie: co wolno
wojewodzie to nie tobie smrodzie. dla Polaków tacy ludzie jak Lem są kimś, a
wy jesteście niczym.oni krytykuja Polskę tak jak robił to Frycz Modrzewski,
Krasicki, Słowacki, Żeromski- bo Ją kochają, a wy ją obszczekujecie zza węgła,
jak gromada tchórzliwych kundli

[Gość: madre]

no to do roboty mrowy aby na co szczekac nie bylo, zza wegla.
Jak jo wos kochom, oczywiscie ino zza wegla, hehehehe

[Gość: aletujużbyło]

milik1954 napisał:

> sprawa jest prosta- Lemowi wolno , .... tak jak robił to Frycz Modrzewski,
> Krasicki, Słowacki, Żeromski- bo kochają, .....

Tak po prawdzie to on kocha cały świat, bo prawie każdemu się od niego dostało.
Pozdr.

[builder]

to je prowda!,
a czamu?,
bo Polokuf uokradali psziys 500 lot,

by,
the builder,

[builder]

builder napisał:

> to je prowda!,
> a czamu?,
> bo Polokuf uokradali psziys 500 lot,
>
> by,
> the builder,

som siy dziwia zy jyszczy tyn kraj na mapie istnieje,
mocny jeeees,
i sondza zy bydzie jeszcze mocniyjszy=pou trupach do celu,

by,

[Gość: rufus]

No niestety Lem Ameryki nie odkryl

[Gość: Tomek]

Lem słynie z kontrowersyjnych wypowiedzi. Szanuję go jako pisarza, ale
najlepszym analitykiem, obserwatorem życia politycznego to on chyba nie jest.

[Gość: rudy]

Lem to ciul, jak On tak moze nasza najjasniejsza zadupie nazwac.
fantastyczny polebus i tyle.

[Gość: harc mistrz]

A taki Janusz Głowacki (ur. w 1938 r.) - prozaik, dramaturg, scenarzysta.
Zasygnalizuję tylko jego wcześniejsze dzieła i dokonania ("Wirówka nonsensu",
"Nowy taniec la-ba-da", "My sweet Raskolnikow", "Moc truchleje", "Ostatni cieć",
czy chociażby autorstwo scenariuszy "Polowania na muchy" i współautorstwo
kultowego "Rejsu"...
Od grudnia 1981 r. mieszka i tworzy za granicą(po stanie wojennym).
Duże sukcesy w Stanach Zjednoczonych odniosły jego dramaty "Polowanie na
karaluchy", "Antygona w Nowym Jorku", Czwarta siostra".
Jego sztuki teatralne grane były przez wiele lat, i są nadal wystawiane w wielu
krajach świata.
Jest laureatem prestiżowych nagród literackich, m.in. American Theatre Criticks
Association Award, 1987, John S. Guggenheim Award, 1987, Hollywood Drama-Logue
Critics Award, 1987, National Endowment for the Arts, 1988.
A więc jednak jakiś współczesny pozytyw... jest.

Wydaje mi się, że Stanisław Lem, jest bardzo sfrustrowany tym, że jego książki
to już przeszłość, mało kto się nim interesuje, jego objawionych myśli i syntez
politycznych nie bierze się poważnie.
Wkurzył się chłopina ostatnio, że prezydentem Polski został Kaczyński, a nie
Tusk - i stąd pewnie to wielkie JEGO rozgoryczenie.(?)
Pamiętam, jak obrzucano nas wszystkich (czyli społeczeństwo polskie) epitetami
typu "homo sovieticus" i też robiła to wielce zasłużona, niemal charyzmatyczna
osoba. Też autorytet moralny...
(HKP)
...
CZUWAJMY I NIE DAJMY SIĘ ZWARIOWAĆ!!!
Życie toczy się dalej. Są okresy lepsze i gorsze - przeczekamy!

[black.ok]

Czytałeś jego felietony? Każdy jeden był swoistą perełką. Nie pamiętam w której
książce je zawarł.

pozdro.

[Gość: harc mistrz]

Nie wiem, czy wydany został w formie książkowej zbiór felietonów Janusza
Głowackiego? Jeśli nie - to powinien to (KTOŚ) zrobić.
Natomiast ostatnio czytałem w cyklu NOWA PROZA POLSKA, wydaną w 2004 roku przez
"Świat Książki", pozycję pt. "Z głowy JaNUsz GŁoWACki", będącej
autobiograficznym zbiorem najnowszych jakby felietonów autora.
Ponieważ bardzo lubię autoironię, to zacytuję sympatyczny fragment tej książki:

"...Niedawno szedłem wieczorem do domu, a z drugiej strony murku wystawała głowa
parkingowego. "Panie Januszu - zawołał - niech pan pozwoli". Parę razy mocno
potrząsnął moją reką: "Pan nawet nie wie, jak ja pana szanuję. Przepraszam, że w
tej chwili oddaję mocz". Pomyślałem, że chyba jednak powinienem wrócić do
Polski...".

Jednak, mimo wszystko, żal mi Lema.
(HKP)
...
CZUWAM I POZDRAWIAM!!!

[black.ok]

Tak, zostały wydane, może je znajdę jeszcze w chacie w przepastnej bibilotece.
Mnie też żal Lema, a mam jego wszystkie dzieła.

Przeczytałem w Przegl.Tyg. ten wywiad ze St. Lemem

[Gość: harc mistrz]

Szkoda, że autor nin. wątku (Placidus), powołując się na ostrą i krytyczną
wypowiedź Stanisława Lema, nie dał linku ani adresu do tego wywiadu.
Dlatego swój post oparłem na wcześniejszych spostrzeżeniach dot. innych
ostatnich wypowiedzi tego pisarza SF i jego... postępującym starzeniu.
Przekonałem sie teraz, że jest o wiele gorzej z tym zramolałym i zgryźliwym
starcem, niż myślałem dotąd i się spodziewałem(!).
Przykry to widok, ale JEMU już... "bije mu całkiem na dekiel" (że się tak
wyrażę). Naprawdę przykre...!
Talent jest w młodości lub w wieku średnim DAREM OD BOGA, ale kultywując i
rozwijając ten DAR, należy przez mądrość, rozwagę i samokrytycyzm zasłużyć na
równie ważną rzecz, jaką jest umiejętność... ZESTARZENIA SIĘ Z GODNOŚCIĄ.(!)
Tu St.Lema casus, uplasował bym w tym samym szeregu "przypadków twórczych", co
J.Dobraczyńskiego, A.Żuławskiego czy K.Kutza.
Jest coś ohydnego w takim eksploatowaniu przez dzienniakarza Przeglądu
Tygodniowego goryczy i starczej frustracji, zasłużonego niegdyś dla polskiej
kultury i literatury człowieka, uległego (być może w naturalny sposób)
psycho-biologicznej i geriatycznej degradacji.
To jest niegodziwe, aby dla dorażnych i koniunkturalnych zapotrzebowań,
utylitarnie niemal, wykorzystywać znaną o wielkim dorobku twórczym postać, która
się, niestety... kompromituje i ośmiesza, w konsternację stawiając grono swoich
wielbicieli i sympatyków.(?!)
...Prezydenta Stanów Zjednoczonych G.Busha nazywa głupcem, a gloryfikuje i
zachwyca się b.prezydentem Polski A.Kwaśniewskim. To tylko jedno z JEGO
autorytatywnych stwierdzeń oprócz katastroficznych wizji dla Polski i Świata(!).
SF - sama fikcja, sam fałsz, samobójstwo frustrata (twórcze, niestety!).
...
Uważam, że powinny być jakieś związki twórcze, albo organizacje etyczne,
humanitarno-opiekuńcze, żeby skutecznie chronić dobre imię i dorobek twórczy
starzejących się wybitnych ludzi przed... hienami prasowymi, żerującymi na ICH
frustracjach, maniactwach lub postępującym z wiekiem niedołęstwie.
(HKP)
...
CZUWAĆ I STARZEĆ SIĘ... "Z GODNOŚCIOM"!!! ("OSOBISTOM")
Nie każdego stać być Giedroyciem...