Okręt błaznów

[Gość: A.K.]

Płynie do Narragonii (krainy błaznów)

Nie pomaga rada mądra
świat się w ciemną noc pogrąża
w ciężkim grzechu trwa niezmiennie
ulice są błaznów pełne
co szczycą sie głupotą jeno
chociaż miana tego nie chcą
dlatego sobie pomyślałem
jak okręt błaznów wyposażę...
(...)
Jednego okrętu nie stanie
aby zmieścić wszystkich błaznów,
część pojedzie więc furmanką,
Ich obraz wiernie przedstawiłem
a jeśli ktoś słaby w piśmie
lub nie umie czytać wcale
to w obrazach się odnajdzie
zwierciadłem błaznów rzecz tę nazwę
w nim się pozna każdy błazen
kim jest dowie się bezbłędnie
kto w zwierciadło błaznów zerknie...
(...)
To pewne, że jest błaznów moc
zderzają z sobą się co krok
i gwałtem by mądrymi chcą
choć każdy jawnie widzi to,
że są głupi
lecz nikt nie śmie im powiedzieć,
Błaznem jesteś
Nawet kiedy zmądrzeć pragną
Swą głupotę tym okażą
Kiedy nikt ich nie chce chwalić
To się gęsto chwalą sami
A wszak jest to mądrość znana
Śmierdzi z własnych ust pochwała
Biada państwu, którym włada pan
Co z dziecka nie wyrasta
Ucztują zaś książęta jego
I dość nisko mądrość cenią
Biada sprawiedliwym, biada
Gdy na tronie błazen siada
Lecz gdy błazny koniec wezmą
Sprawiedliwi się odezwą
Bo gdzie błazen bierze władzę
Inni też się błaźnią razem
(...)
Tym niejeden sie raduje
że powaśnić ludzi umie
i tak z włosem splata włos
że nienawiść rośnie stąd
potwarzami i kłamstwami
godzić w kogoś tak potrafi
że ten już się nie pozbiera
wroga robi z przyjaciela
zamiast jasne dać dowody
kłamie, ze ci rzecz wyłoży
jakieś ma raporty tajne
i poszlaki nadzwyczajne
choć błazna wypchnie się za drzwi
uszami przez nie będzie strzygł

Sebastian Brant
Okręt błaznów (1494)