Sześciolatki: Już dziś sejmowe głosowanie?

[Gość: wantra]

Pomysły Rządu może nie są złe ale nierealne. Na to trzeba kasy - szkoły muszą
być przygotowane do takiej "imprezy" a nie są.
Czasami odnoszę wrażenie,że rządzący są z innej planety - totalnie
wyalienowani ze społeczeństwa, nie wiedzą jak się w Polsce żyje i na czym ta
bajka polega.

WERT

[Gość: Ratujmy publiczne]

Jeśli wejdą w życie nowe przepisy to szkolnictwo cofnie się o sto
lat

Powodów do zorganizowania masowej kampanii rząd i stan polskiego
szkolnictwa dostarczają związkowcom na co dzień. Już teraz widzimy –
obecny już przecież w tak wielu dziedzinach życia – proces
pełzającej prywatyzacji szkolnictwa. Samorządy takich gmin jak
Jarocin czy Zbąszynek oddały szkoły fundacjom, co nie tylko odbiło
się na pensjach i warunkach pracy nauczycieli (w placówkach tych
bowiem nie obowiązuje karta nauczyciela), ale w konsekwencji
doprowadziło także do obniżenia standardów nauczania. Projekt zmian
ustaw oświatowych przygotowany przez rząd usankcjonuje tę praktykę
i ułatwi samorządom przekazywanie szkół w ręce prywatnych
instytucji.

Prywatyzacja to zagrożenie nie tylko dla nauczycieli, ale przede
wszystkim dla uczniów i społeczności lokalnych. Prywatny właściciel
dbać będzie przede wszystkim o własne zyski. Zamiast zmniejszyć,
zwiększy to jeszcze bardziej nakłady państwa na edukację. Tylko że
tym razem pieniądze pójdą nie na poprawę stanu szkół, ale na
utrzymanie istniejącej sieci placówek oświatowych oraz stopy zysku
inwestora w biznesie edukacyjnym.

Lista proponowanych zmian jest o wiele dłuższa. Oprócz głośnego
ograniczenia uprawnień nauczycieli do emerytur pomostowych,
ministerstwo planuje także oddanie szkół w ręce “menedżerów” –
dyrektorami placówek oświatowych od tej pory bowiem będą mogli
zostać ludzie nie posiadający kwalifikacji i doświadczenia
pedagogicznego. Znacznie swobodniej będzie też można wprowadzać
nowe programy nauczania.

Wszystkie te zmiany wskazują jednoznacznie na kierunek polskiego
szkolnictwa – obniżanie jakości, zamykanie dostępu dla biednych.
Jest to tworzenie podstaw pod przyszły model społeczeństwa
polskiego: Silnie rozwarstwione, z wąską elitą bogatych i rzeszami
biednych, niewykształconych ludzi, którzy będą zmuszeni do pracy po
najniższych stawkach – w kraju bądź za granicą.

Bitwa wygrana, ale wojna wciąż trwa

23 stycznia Sejm w trzecim czytaniu przyjął ostateczną wersję
projektu zmian w ustawach oświatowych. Wiele z kontrowersyjnych
zapisów zostało zmienionych. Między innymi zezwolono samorządom na
prywatyzację wyłącznie tych szkół, w których uczy się nie więcej
niż 70 dzieci.
Niewątpliwie docenić należy starania związkowców oraz poczynione
przez rząd ustępstwa, które - notabene - są wyrazem jego słabości.
Niemniej jest to tryumf co najwyżej połowiczny. Idea reformy
pozostaje taka sama – zmienia się tylko jej wykonanie, gdyż zostaje
ono obwarowane uzyskaniem większej ilości pozwoleń od kuratorów.
Lecz kurator nie jest przecież wolny od nacisków ze strony
wszechogarniającej gorączki prywatyzacyjnej. Jest za to zupełnie
wolny od demokratycznej kontroli nauczycieli, rodziców i
społeczności lokalnych.

Walka o publiczne szkolnictwo trwa dalej – jak podkreśla Magdalena
Kaszulanis, rzecznik ZNP. ZNP zwróciło się też z apelem do EKZZ o
podjęcie skoordynowanych działań przeciwko prywatyzacji szkolnictwa
w całej Europie. Teraz czas na współpracę także z innymi związkami
zawodowymi w kraju. To zorganizowany ruch pracowniczy – nie
tzw. „opinia publiczna”, czy też dbający o własne interesy
i „racjonalizację kosztów” samorządowcy – jest jedyną instytucją
naprawdę zainteresowaną w utrzymaniu i ulepszaniu publicznej
oświaty. I to na jego siłach należy bazować i je rozwijać. Kampania
ZNP to na pewno krok we właściwym kierunku - teraz czas uczynić
kolejny krok naprzód.

Sześciolatki do szkół
Kolejny pomysł z Zachodu. Mówi się, że w najmłodszych latach życia
dzieci są najbardziej chłonne na wiedzę i ciekawe świata. Dlaczego
więc tego nie wykorzystać? Pomysł ten ma niestety wiele usterek.
Najważniejszą przeszkodą, którą rząd powinien wziąć pod uwagę, jest
fakt, że dzieciom zostanie odebrany rok dzieciństwa - rok
beztroskich zabaw z rówieśnikami, czy to w domu, czy nawet w
przedszkolu. Dzieci szybciej będą musiały przyzwyczaić się do
szkolnej rzeczywistości - zadań domowych, obowiązków, noszenia
ciężkiego plecaka, itd. Owszem, należy od najmłodszych lat uczyć
dzieci obowiązkowości, ale nie można przesadzać. Poza tym, wydaje
mi się, że nie każdy sześciolatek jest gotowy stawić czoła takiemu
wyzwaniu.
Wątpliwości budzi też zamiar realizacji tego planu. Przez kilka lat
rodzicom daje się wolną rękę - będą mogli zadecydować, czy chcą
posłać swoje dziecko do szkoły w wieku sześciu czy siedmiu lat.
Skutkiem tego w szkołach powstaną klasy pierwsze mieszane -
sześciolatkowie z siedmiolatkami. I jak tu dopasować poziom
nauczania? Już teraz nauczyciele mają z tym problem, ponieważ w
jednej klasie są często uczniowie mniej i bardziej zdolni, tacy
którzy potrzebują więcej czy mniej uwagi. A nauczyciel po prostu
nie ma czasu na to, by dopasować się do indywidualnych potrzeb
każdego dziecka.
Pozostaje też kwestia argumentacji tej decyzji. Przecież dotąd
obowiązujący system nikomu nie przeszkadzał, wszyscy byli
zadowoleni, a jak ktoś nie był, to nie mówił o tym głośno. Poza
tym, jeżeli dziecko urodziło się w pierwszej połowie roku, nie było
problemu z posłaniem go wcześniej do szkoły, jeżeli tego sobie
życzyli rodzice. Więc po co zmuszać wszystkie sześciolatki do
chodzenia do szkoły? Po co odbierać im dzieciństwo?

Szanowny Panie Pośle!

[Gość: RODZIC]

Szanowny Panie Pośle!

Dziś otrzymuje Pan ode mnie ŻÓŁTĄ KARTKĘ, ponieważ popiera Pan
ustawę o reformie oświaty.

Prezydent zawetował ustawę. Jeśli zagłosuje Pan za odrzuceniem weta:
- wbrew społeczeństwu
- wbrew zdrowemu rozsądkowi
- wbrew dobru MOJEGO DZIECKA

Musi Pan wiedzieć, że:

WŁAŚNIE STRACIŁ PAN MÓJ GŁOS

a także głos moich rodziców, rodzeństwa, teściów, całej rodziny i
wszystkich znajomych, z którymi będę rozmawiać przed kolejnymi
wyborami.

Panie Posłanki, Panowie Posłowie

[Gość: Ramzes]

Panie i Panowie Wybrańcy Narodu. Panie i Panowie U Żłobu, w którym
nie Chrystus, lecz dobre żarło leży.
Mówię dziś do Was w Waszym języku, tak jak Wy mówicie do nas,
pospolitych obywateli którejś tam Rzeczypospolitej.
Mówię „którejś", bo na temat numeracji zdania są podzielone. Za
mojego życia to już trzecia, a jakby wciąż ta sama, tylko bardziej
kłamliwa.
Nie będę tej myśli rozwijać, bo mnie zaprowadzi w rejony
intelektualne a Wy i tak tam nie bywacie. Wasz zbiorowy umysł jest
bowiem umysłem idioty do potęgi czterysta sześćdziesiątej. Zieje na
intelektualnej mapie świata jako Wielka Czarna Dziura. Strach
pomyśleć, ile taka dziura może wchłonąć, ale jeszcze straszniej
jest wiedzieć, jakie miazmaty ta dziura wydziela.
Panowie i Panie, staliście się Wybrańcami Narodu wyłonionymi w
konkursie na Najgłupszego Chama We Wsi. Wy nazywacie to
demokratycznym wyborem, a ja rankingiem Cwanych Idiotów. Wolne i
demokratyczne wybory zakładałyby, że było z kogo wybierać i że
wybierający mieli wolną wolę. Zaryzykuję hipotezę, że tak nie było.
Skąd Wyście w ogóle wypełzli? Przecież Pan Bóg Was nie stworzył. Po
co miałby psuć Dzieło Stworzenia, powołując taką szpetotę. Na
podobieństwo swoje? Boże broń!
Ale do kogo ta mowa? Czy kogoś jeszcze obchodzi, że w Polsce wali
się system emerytalny i że przyszli emeryci będą żreć obierki? Zła
wiadomość: Wy też będziecie je żreć. I to tylko, jeżeli znajdzie
się sentymentalny głupiec, który Wam rzuci resztki ze swojego
stołu. O ile jeszcze będą jakieś stoły.
Na nic więcej nie zasługujecie. Nie zasługujecie nawet, żeby o Was
myśleć, a co dopiero do Was pisać. Nawet nie wiem, czy potraficie
czytać ze zrozumieniem. Ale niech stracę, z Wami można tylko
stracić.
Całe zakichane życie obywatela w Polsce, to nierówna walka z
aparatem. Teraz to Wy jesteście aparatem, Wasi kolesie, Wasze
pociotki. Dorwaliście się. Śpieszcie się i kradnijcie ile się da,
bo następni do koryta już przestępują z nogi na nogę. Tacy sami,
jak Wy, chociaż śnią o potędze i bajdurzą pierdoły, na które ten
nieszczęsny naród pewnie znowu da się nabrać.
Nie chce mi się dalej pisać, chociaż każdą z moich mało
oryginalnych myśli mogłabym rozwinąć w odrażającą i mroczną
powieść.
Jedno trzeba przyznać, jedno na pewno się zmieniło: nie możecie mi
zatkać gęby, żeby nie wiem co. Możecie mi ukraść emeryturę, możecie
skazać mnie na ekonomiczną emigrację lub głodową śmierć w
Ojczyźnie, możecie unieważnić ukazem moje dokumenty. Możecie wiele
krzywdy zrobić Wy tam, U Żłobu, ale nie możecie już cenzurować
moich tekstów (obym się znowu nie myliła). Warto było dać się za
to obić.
Na Nowy Rok życzę Wam, abyście zamknęli gęby i zaczerwienili się ze
wstydu na swoich brzydkich pyskach. Tylko tyle. Powinniście,
ponieważ nawet nie znacie historii kraju, którym chcecie rządzić.
Nie umiecie posługiwać się językiem, w którym wydajecie dźwięki.
Wrzucam Was dziś do jednego wora, niezależnie od bredni i haseł,
którymi powiewacie nad swoimi tępymi łbami. Do wora zwanego Ci
Wszyscy U Władzy. Wrzucam tam Waszych poprzedników i Waszych
następców. Do wora zwanego Oni. Władza z każdego uczyni pazernego
sku...syna, nie Wy pierwsi, nie ostatni, choć Wasza ekspresja jest
wybitnie odrażająca.
Jeszcze jedna zła wiadomość: miliony oczu patrzą na Was. Nie jeden
Wielki Brat, ale miliony Małych Braci. I - wiecie co? My widzimy,
co Wy robicie i o co Wam chodzi. Strzeżcie się chwili, w której
Mali Bracia poczują głód i zimno. To będzie Wasz koniec, nieważne,
że nasz też.
Kłamcie, kradnijcie, chlajcie wódę i macajcie dziwki, bo koniec
jest bliski. Udało Wam się sprowadzić obraz polskiego polityka do
lubieżnego knura i ponurej a pijanej świątobliwej krowy. Tak to
wygląda z daleka. A z bliska? Wolę nie myśleć.
Jeśli kiedykolwiek pojawi się osoba lub ugrupowanie, które
zamiast „dojść do władzy" będzie deklarować „wzięcie
odpowiedzialności za państwo i obywateli", będę na nich głosować.
Ale najpierw poproszę o badanie alkomatem i test apercepcji
tematycznej. A póki co, możecie mnie pocałować w dupę, jasne?
Jestem osobą prostoduszną i nieprzebiegłą. Nie znam się na
polityce. Nie chcę się znać, to Wy macie się znać, puste łby.. Dla
Was nie znaczę nic. Ale patrzę na Was z daleka