moja córka ma depresję

[estepka]

Ponad miesiąc temu u mojej 17-letniej córki lekarz stwierdził depresję i przepisał lek - ALVENTĘ. Od tego czasu nie widzę poprawy, córka nadal nie chodzi do szkoły, boję się, że zawali cały rok. Poradźcie jak jej pomóc, co robić? Przeczytałam już chyba wszystko w necie na temat depresji, ale to przecież tylko teoria. Bardzo się staram, ale nie umiem zmobilizować jej do nauki. Sama córka zdaje sobie sprawę, że ma już ogromne zaleglości. A powtórka całego roku jeszcze bardziej ją przybije. Jak jej pomóc?

[tristezza]

przede wszystkim proszę nie gnębić córki i nie demonizować sprawy
zawalenia roku. rok w skali życia to naprawdę nie tak wiele, a i
miesiąc od przepisania leku, (całkiem mozliwe, że źle dobranego) to
niedługo. jak taka Pani oczytana, to powinna Pani wiedzieć jak to z
depresją bywa najczęściej
proszę dać jej prawo zawalenia roku, naprawdę świat się od tego nie
zawali. z takim Pani przyzwoleniem będzie jej łatwiej i może nawet
nie zawali

[lucyna_n]

a co jest ważniejsze, szkoła czy jej życie?
weź jej nei dobijaj tym przypominaniem że zawala rok, sama o tym wie. Może
jakbyś była w stanie powiedzieć, córcia, szkoła jest ważna ale nie ważniejsza od
Ciebie, zdrowiej, a szkołą zajmiemy się jak poczujesz się lepiej. Nic się nie
martw, ja Ci pomogę.
Może wtedy u tak młodej osoby nie zdiagnozowanoby wcale depresji bo nie byłoby
do neij powodu. Depresja nie bierze się znikąd.

[lucyna_n]

jakby miała raka to też by się pani martwila o szkołę?
wie Pani że niektorzy ktorzy przeszli chemioterapię i ciężką depresję
twierdzili że depresją była trudniejsza?

[kefirka.de]

Podpisując się pod tym co powyżej dodam, że w depresji bardzo szkodzą
stwierdzenia: musisz/ę, powinnaś/am, szybko, inni mają gorzej. Spokój, stonowane
otoczenie, poczucie oparcia, akceptacji pomagają.Ona bardzo chce być zdrowa. Ale
dochodzenie do równowagi to długi proces, wymagający wielkiej cierpliwości.

[best.adriana]

a mi się wydaję,że panią bardziej dobije starta roku niż córkę...Ona potrzebuje
wsparcia...skoro pani tyle czyta o depresji to wie pani chyba o co w tym
chodzi....jesli będzie czuła wsparcie od pani poradzi sobie ale stwierdzenia o
zawalaniu szkoły lepiej se darować....ważniejszy jest jej stan psychiczny....

[estepka]

Pisząc tutaj liczyłam na pomoc, a nie na krytykę. Od razu traktujecie mnie jak wroga córki. Nie gnębię jej ani nie demonizuję sprawy, cały czas staram się ją wspierać, a o moich obawach napisałam tylko na forum. Co w tym dziwnego, że martwię się, że zawali rok? Przecież to może przygnębić ją bardziej. Za wszelką cenę próbuję jej pomóc i szukam możliwych sposobów. Myślałam, że osoby, którym depresja nie jest obca udzielą mi konkretnych wskazówek, podpowiedzą co im pomaga albo pomogło. Mnie też nie jest łatwo. I nie wiem już, co robić. Ale słow krytyki pod adresem mojej osoby naprawdę nie potrzebuję.

[tristezza]

proszę Pani, to nie jest krytyka tylko zwrócenie Pani uwagi, że
najważniejsze jest zdrowie córki, a nie jakiś rok. a Pani dalej, z
uporem godnym lepszej sprawy o tym roku
chyba Pani ma z tym jakiś problem, a z uwagi na demonstowaną postawę
obronną i drażliwość proszę może poszukać pomocy w zacisznym
gabinecie profesjonalisty.powodzenia

[laurpi]

Taa..to nie jest krytyka.
Oczywiście, że jest i to nie konstruktywna, ale zwykły najazd
rozjuszonych bab, które powinny, moim zdaniem, najpierw spojrzeć na
siebie. Moze wzorując się na pewnej Pani założę wątek: Klub
Rozjuszonych Bab, matka twój wróg!
Nawet jak są w szpitalu spotkania dla rodzin osób chorych, tam jest
to podkreślone, że nie mówi się o niczyjej winie, choroba to nie
wina rodziców. Ja nie twierdzę, że rodzice to niewinne aniołki
zawsze, ale rzucać się na każdą z zębami, jak napisze, że dziecko
chore na depresję/ma jakieś zaburzenia. Ale podejście, to ze
szpitala, uważam za zdrowe, bo na ludzi się nie zrzuca
bezproduktywnego poczucia winy, tylko się uczy, co mają robić w tej
sytuacji.

[lucyna_n]

a kto napisał że jej wina??
ja tylko ciekawa bylam pomocy

[tristezza]

jak Pani taka oczytana, to powinna Pani wiedzieć, że leki
antydepresyjne najczęściej zaczynają działać po trzech tygodniach, o
ile w ogóle zaczynają. czasem trzeba lek zmienić, czasem ma się
nieszczęście być lekoopornym i różne takie. a Pani po miesiącu robi
raban

[estepka]

Córka bierze leki od początku października, to tak na marginesie.
I zamiast lepiej jest coraz gorzej.
Chyba jednak nie ma sensu, abym tu więcej pisała.
Powodzenia

[tristezza]

czasem dopiero po kilku zmianach leku jest poprawa, przecież
psychiatrzy dobierają te tabsy metodą prób i błedów. a ok.30%
depresantów to lekooporni

Pani powinna mobilizować córkę nie do nauki tylko do życia, ona ma
teraz przestać mysleć o szkole

powodzenia tej nieszczęsnej, pewnie niedługo tutaj

[lucyna_n]

trafi sama

Pisze Pani że stara się pomóc córce, można wiedzieć jak?

[anatemka]

> Pisze Pani że stara się pomóc córce, można wiedzieć jak?

o, tez jestem ciekawa. Bo z moich osobistych doswiadczeń wynika, że
bedąc w depie barrrdzo chce pomocy a jednoczesnie nikt i nic nie
jest mi w stanie pomóc. No, oprócz tabletek różnego koloru.
A pani matka niech sie nie obraża. Chciała pani zobaczyc jak wygląda
myslenie depresyjnego, to pani zobaczyła ;) I jeszcze ma pretensje,
że nie tak sie odzywamy... Ech... i kto tu jest wariatem...

[sineite]

wiadomo, że jak matka to faszystka - -
co się wrzepiliście tak w kobietę?

ręce się same łamią gdy ktoś kochany ma depresje
ma się przeczucie, że wszystko co się zrobi - szkodzić będzie
a jednocześnie przecież dzieciaka się nie zostawi

pomóc?
niech się szlachetni endogenni zastanowią i podpowiedzą

może tylko nie mieć pretensji, nie narzekać - przy córce
bo na forum można. i trzeba na siebie uważać
bo to cholerstwo bardziej zaraźliwe niż grypa

[lucyna_n]

matka się uczepila szkoły a depresyjni matki, każdy się musi czegoś/kogoś
uczepić. Zresztą dość uparcie o tej szkole i szkole to nie było się do czego
więcej przypierdolić.
I niby skąd 17 lat dziewczyna ma depresję, w ilu procentach taka mlodzieńcza
depresja jest spowodowana tym co się dzieje w domowych pieleszach? Mam wrażenie
że w dużym. Nawet jak ktoś ma sklonności do tzw endogennej to ten pierwszy
epizod coś musi wywołać. Zamiast się głupio obrażać lepiej się zastanowić co.
a co do pytania o pomoc naprawdę jestem ciekawa na czym ona polega, bo z mojego
doświadczenia wynika że pomoc depresyjnemu często wygląda tak że lepiej byloby
już nic nie robić. To co normalsowi wydaje się pomocne może po prostu dobić. Ot
choćby motywowanie do dzialania "bo zawalisz rok". Niby logiczny argument, a w
przypadku depresji może być niczym znęcanie się.

[sineite]

to, że lekarz coś zdiagnozował
i zapisał lek nawet
nie znaczy, że dziecko jakąś poważną depresję ma

gdybym miała ten genialny pomysł
albo mniejszego stracha za swoich lat nastu
i tupała do psychologów -iatrów
za każdą taką wskazówką zgłaszaną rodzinnie
lub przez zaniepokojone pedagogiczne grono
to pewno też bym odkryła
że do szkoły da się nie chodzić

dla matki to może przerażenie
i dla dziewczyny - rok - dla siedemnastki - to dużo
dla starszych pań, jak my
co i tak sobie nagrabiły mocno
to już dwanaście galopujących miesięcy tylko

a nawet jeśli jest niedobrze z dziewczyną
to matka z poczuciem winy
wiele jej nie pomoże

i fajnie, że pyta u źródła
tyle, że instytucja matki tutaj niepopularna..

[lucyna_n]

ja tam mam wrażenie że jak 17 latce zapisują psychotropa to musi być z nią źle,
ale może dlatego że wlasny osąd o leczeniu nastolatków mam osadzony w innej
neico epoce, kiedyś to naprawdę trzeba było być nieźle zgiętym żeby tak mlodej
osobie procha dali, teraz to pewnei przepisują masowo. Oby tak było jak
piszesz,że to burza w szkalnce wody, chociaż,,, no dobra dajmy spokój
idiotycznemu forumowemu przeczuciu.

[mskaiq]

Mysle ze ona sie wlasnie boi sie tego ze moze nie zdac i to powoduje
ze nie jest w stanie sie uczyc.
Jesli chcesz cokolwiek zmienic stworz poczucie bezpieczenstwa, wiary
ze sobie poradzi i zapewnij ja ze bedziesz z nia, i bedziesz ja
kochala cokolwiek sie nie wydarzy.
Zaleglosci to mala sprawa jesli bedzie czula sie bezpiecznie. Kiedy
to uczucie bezpieczenstwa sie u niej pojawi sama zacznie pracowac i
wiele jej problemow zaniknie.
Serdeczne pozdrowienia.

[laurpi]

Nie wiem, co Ci doradzić. Ja byłam w podobnej sytuacji. W liceum,
począwszy od drugiej klasy szkołę opuszczałam miesiącami, a w
czwartej klasie zdałam kilka egzaminów komisyjnych, bo z tych
przedmiotów byłam nieklasyfikowana z powodu zbyt dużej ilości
absencji. Raz byłam z mamą u psychologa. Zaproponowano mi pobyt w
ośrodku pod miastem, tam się mieszkało cały tydzień i chodziło do
szkoły, na weekendy można było jeździć do domu. Ja się nie
zgodziłam, bo miałam pod opieką psa około rocznego i się bałam, ze
jak go zostawię w domu, to mu będzie źle, czułam się za niego
odpowiedzialna.
Ludzie podobno z depresji wychodzą, większa część chwali sobie
psychoterapię, ale też sporo ludzi stawia na leki, część i na to i
na to.
Mi na powrót do szkoły pozwoliło to, że mama mi przetarła szlaki,
tzn.rozmawiała z nauczycielami i wyjaśniała sytuację, nie olała
tego. Nawet wychowawczyni przyszła do mnie, ale jej nie wpuściłam do
pokoju, ale mama jej pokazała, gdzie jestem, że tam siedzę zamknięta
całymi dniami. I mama mówiła mi: możesz wrócić, czekają tam na
ciebie, martwią się. I rzeczywiście, jak poszłam, koleżanki mi
pomogły, dały notatki i pytania.

[anatemka]

przekonało Cię, że koleżanki sie martwią? fajnie.

[laurpi]

szczerze mówiąc, nie wiem, czy akurat to. Może bardziej to, że
jestem tam mile widziana i nikt nie będzie się naśmiewał czy coś.
Jednak w sumie to nie wiem, co mnie przekonało.

[anatemka]

no fakt. to ważne. że ma się gdzie wrócić.

[kefirka.de]

Zatrzęsło mną, spróbuję jednak jak najspokojniej. Najłatwiej się obrazić na
piszących. Czego Pani oczekiwała? Cudownej metody na wyjście z depresji podanej
na talerzu? No chyba wie Pani, że takiej nie ma. Piszący zaangażowali się,
próbowali pokazać kierunek, wytłumaczyć, to było pisane z troską o Pani córkę i
co w zamian-foch. Zgoda,że Pani cierpi i nie chce skrzywdzić córki, ale proszę
mi wierzyć Pani cierpienie, zniecierpliwienie, zamartwianie się to pryszcz, to
NIC w porównaniu z koszmarem jaki jest udziałem Pani córki. W dużej mierze jej
życie albo śmierć zależy od Pani. Jeśli Pani nie odstawi na bok dąsów i nie
zaakceptuje jej ciężkiej choroby ( miałam raka-Lucyna ma rację, rak i chemia to
pikuś przy depresji)nie przyjmie do wiadomości, że ona potrzebuje rozumiejącej,
ciepłej matki będącej oparciem, to może Pani stracić dziecko.
Podobni do Pani, chcący "dobrze" ale na swoich warunkach doprowadzili mnie do
prób samobójczych. Cudem ocalałam. Znałam takie osoby, które skutecznie odeszły,
Pani pewnie też, bo za samobójstwami stoi depresja, coraz powszechniejsza.
Dla dobra Pani córki napisałam to co powyżej. Dla Pani też. Od Pani jednak
oczekuję słowa: dziękuję, bo jestem w 3 depresji i takie wynurzenia wcale nie są
miłe. Odwaliłam za friko dla Pani ciężką robotę, mam nadzieję że był sens.

[anatemka]

stawiam, że nie było. sensu.

[laurpi]

i ja też tak myślę, ale sądzę, że z innego powodu niż poprzedniczka.

[laurpi]

Piszący zaangażowali się. Tak, ale na swoich warunkach.

[ditta12]

OOOOOOOO!

[anatemka]

bo jestesmy u siebie.

[laurpi]

I ja też jestem u siebie, i chyba autorka wątku też jest u siebie,
bo to forum otwarte.

[mskaiq]

kefirka.de napisała:
> Zatrzęsło mną, spróbuję jednak jak najspokojniej. Najłatwiej się
>obrazić na piszących. Czego Pani oczekiwała? Cudownej metody na
>wyjście z depresji podanej na talerzu?
Mysle ze oczekiwala troche serca i zrozumienia. Kazdy tego zawsze
oczekuje, bo to pomaga.
Krytyka nigdy nie pomaga, nawet jesli krytyka ma racje.
Serdeczne pozdrowienia.

[best.adriana]

Jaka zacięta dyskusja....:-))))

No własnie czego oczekiwała??pomocy???znaczy napisać jak nakłonić córkę żeby nie
zawaliła roku....


Jeśli ktoś jest tak oczytany w depresji to chyba wie jak pomóc....albo najlepiej
udac się samemu do psychologa i się poradzić...

[kefirka.de]

> kefirka.de napisała:
> > Zatrzęsło mną, spróbuję jednak jak najspokojniej. Najłatwiej się
> >obrazić na piszących. Czego Pani oczekiwała? Cudownej metody na
> >wyjście z depresji podanej na talerzu?
> Mysle ze oczekiwala troche serca i zrozumienia. Kazdy tego zawsze
> oczekuje, bo to pomaga.
> Krytyka nigdy nie pomaga, nawet jesli krytyka ma racje.
Nie było moją intencją skrytykować mamę dziewczyny. Ja się o tą małą po prostu
wystraszyłam. I przypomniałam sobie matkę koleżanki ze szkoły na pogrzebie
córki. W wieku 17 lat koleżanka popełniła samobójstwo. Matka nie rozumiała co to
depresja, chciała aby córka "normalnie" funkcjonowała,uczyła się. Straszna
tragedia,matka już nigdy do siebie nie doszła. Miejmy nadzieję,że ta dziewczyna
jest w lepszym stanie i szybko z tego wyjdzie.
Jestem pewna,że czasem lepiej kimś zdrowym potrząsnąć, nawet za mocno, aby nie
lekceważył choroby niż pogłaskać po głowie i uśpić czujność.

[laurpi]

Pomimo tego, że w wielu rzeczach się nie zgadzam z niektórymi
poprzedniczkami, zgadzam się w jednym. Nie martwić się o to, że
szkoła chwilowo zawalona, ale o to np., że córka jest ciągle smutna,
nie wychodzi z domu, nie ma kontaktu z ludźmi albo, co gorsza, nie
je i nie wstaje z łóżka itd.(jeśli takie są objawy). Już nie wspomnę
o myślach samobójczych. W szkole jakoś to załatwić, żeby sobie nie
pomyśleli, że dziewczyna sobie olewa i jeszcze rodzice olewają. I
dać córce oparcie, pewnie ona i tak sobie robi niezle wyrzuty, że
nie chodzi do szkoły. Rozmawiać z nią spokojnie, jeśli życzy sobie
rozmowy. I nie wiem na razie, co jeszcze.

[best.adriana]

Przede wszystkim maksimum zrozumienia i cierpliwości.... być przy niej...

[mskaiq]

Kefirka.de napisala
>Nie było moją intencją skrytykować mamę dziewczyny. Ja się o tą
>małą po prostu wystraszyłam. I przypomniałam sobie matkę koleżanki
>ze szkoły na pogrzebie córki. W wieku 17 lat koleżanka popełniła
>samobójstwo. Matka nie rozumiała co to depresja, chciała aby
>córka "normalnie" funkcjonowała,uczyła się. Straszna tragedia,matka
>już nigdy do siebie nie doszła. Miejmy nadzieję,że ta dziewczyna
>jest w lepszym stanie i szybko z tego wyjdzie.
Ja wiem że Twoje intencje są dobre. Podobnie jak wszystkich tutaj
piszących osób.
Nie mniej jeśli chcesz dotrzeć do drugiej osoby to nie nie mozna
pisać otwarcie co robi źle. Jesli urazi się osobe, szczegolnie kiedy
jest to nowa osoba na forum wtedy cały wysiłek pisania aby pomóc
jest zmarnowany.
To prawda ze problemy z dziecmi wynikają najczęsciej z błedow
wychowania, ale sa to bledy nie zamierzone i nie rozumiane.
Nie mozna ich bezposrednio wytykac, trzeba je przekazywac tak aby
nie byly brane przez ta osobe do siebie.
Jest to trudne, ale to jedyny sposob w jaki mozna pomoc.
Serdeczne pozdrowienia.

[mama6116]

Do Estepki:
Jestem w podobnej sytuacji już od czterech lat. Świetnie rozumiem, z
czym się zmagasz i niestety wiem, co Cię jeszcze czeka. Jeśli chcesz
na ten temat porozmawiać, napisz na mój adres gazetowy. Trzymaj się,
a córce na razie daj dojść do siebie. Szkoła poczeka. Moją, na
darowanie sobie szkoły namawialiśmy wszyscy, włącznie z dziadkami.

Do pozostałych:
Od czterech lat czytam fora poświęcone depresji. Moim celem jest
lepsze zrozumienie tej choroby, a w szczególności sposobów radzenia
sobie z nią. Estepka zadała konkretne pytanie - jak pomóc córce, dla
której dodatkowym źródłem frustracji będzie strata roku. Ta strata
upewni ją bowiem w przekonaniu o niskiej wartości własnej.
Zauważcie, że Estepka i jej córka dopiero uczą się depresji. Wielki
plus dla mamy, że szuka wiedzy i pomocy u źródeł, czyli u osób
chorych. Już wie, że szkołę powinna odłożyć na bok, ale nie wie, jak
wzmocnić poczucie własnej wartości u córki, która prawdopodobnie
zawali szkołę. Psychiatra mojej córki w diagnozie napisała, że
ukończenie przez nią szkoły jest konieczne dla poprawy stanu
zdrowia. I ja wiem, że to prawda. Więc balansuję na cienkiej linie
pomiędzy mobilizacją do nauki wówczas, kiedy jest w miarę OK, a
odpuszczaniem, kiedy przychodzi dołek. W tym roku matura, więc
trzymajcie kciuki. :) I napiszcie Estepce, jak Wy wchodziłyście w tą
chorobę i czego wówczas oczekiwałyście od rodziny. Może to jej
chociaż troche pomoże.

[tristezza]

Jestem w podobnej sytuacji już od czterech lat. Świetnie rozumiem, z
> czym się zmagasz i niestety wiem, co Cię jeszcze czeka

jeśli jest Pani Pytią, to proszę może heksametrem pisać

córka pani Estepki ma problemy od kilku tygodni. może ją szkolny
wyścig szczurów przerasta, może powinna zmienić szkołę na mniej
ambitną, może nie umie sprostać nadmiernym oczekiwaniom rodziców,
może coś w rodzinie nie działa, może....może...może

może problem się jakoś rozwiąże i skończy się na tym jednym
epizodzie?

też mam córkę z problemami (niezależnie od moich własnych), a fakt
że w wieku 23 lat jest bliżej początku studiów niż ich końca jest
moim najmniejszym zmartwieniem jej dotyczącym

[lucyna_n]

i po co ten naskok?
przecież kobieta się stara, a że jej estepka gorzką neiwdzięcznością odplaci to
już jej broszka.

[tristezza]

> i po co ten naskok?

jaki tam naskok Lucy. po prostu nie rozumiem dlaczego, ta skądinąd
rozsądna pani uważa, że córkę Estepki czeka taki sam scenariusz jak
jej córkę. 17 lat to praktycznie jeszcze wiek dojrzewania i moze to
być kryzys jakoś z tym wiekiem związany, a nie pierwszy z licznych
epizodów depresji

w każdym razie trzymam kciuki za obie dziewczyny

[tristezza]

poza tym
1)denerwuje mnie, jak ktoś przychodzi się dopytywać ludzi chorych.
ja tam wolę określenie wariat niż chory. zresztą zarówno chorym jak
i wariatem się bywa, nie jest to stan permanentny

2) podobnie jak Ty lubię wszystkich uczestników zawirowań z innego
wątku i jakoś mi w związku z tą karuzelą ogólnie przykro, więc może
rzeczywiście byłam wobec tej pani mamy zbyt sarkastyczna

poza tym zastanawiam się po cholerę ja ostatnio tak forumuję jakbym
nic innego do roboty nie miała

więcej grzechów nie pamiętam

[lucyna_n]

estepka nie jest zainteresowana prawdą, tylko tym żeby jej potaknąć, takie
odnoszę wrażenie, zresztą strzelila focha i już nie czyta tego wątku.
Jak tak podsumować wpisy to wszyscy napisali to samo, może jedni bardziej drudzy
mniej dyplomatycznie, ale wnioski w sumie jednakowe.
Co śmieszne, uczestnicy się nawzajem skrytykowali i pouczyli o tym co napisać a
następnie powielili spostrzeżenia poprzedników.

[estepka]

Nie strzeliłam focha i czytam wszystkie odpowiedzi bardzo uważnie.
Ale nie mam siły, by odpierać ataki niektórych osób, choć bardzo źle mnie oceniają.
Dziękuję wszystkim za posty i pomoc. Czytam i wyciągam wnioski.
Pozdrawiam

[anatemka]

ataków odeprzeć się nie da. To zreszta nie ataki tylko wylewanie
żalów na przypadkową osobę.

[mm-cc]

Tak chyba już jest, że dopóki depresja nie pokaże naprawdę dłuuugich
kłów, dopóty rodzina myśli, że to nie choroba. Bo kto by się
przejmował jakąś melancholią.
Ja nie chcę straszyć nikogo, ale depresja to bardzo, bardzo
niebezpieczna choroba.
Najpierw trzeba zrobić wszystko, żeby córka wyzdrowiała, a potem
dopiero przejmować się szkołą.

[dom-za]

Słusznie forumowiczki zauważyły, ze skupia się Pani nie na tym, co
istotne. Może przesadzę z domorosłą psychoanalizą, ale pachnie mi
tym, że Pani osobowość może negatywnie wpływać na córkę. Czytam z
Pani postu jedynie troskę o szkołę. Nie uwierzę, że nie naciskała
Pani na córkę, bo to widać choćby w Pani reakcji na posty
dziewczyn.Widać także, że nie umie Pani dyskutować, przyjmować
spokojnie cudzej opini. Leczenie córki lekami należy zweryfikować, a
na Pani miejscu wybrałabym się sama do psychologa... on podpowie
jaki typ psychoterapii bylby dobry, czy rodzinna czy indywidualna
dla córki. Proszę się też przygotować na to, że depresja nie uleczy
się w miesiąc czy dwa, zwłaszcza jeśli jej podłożem nie są jedynie
zmiany chemiczne w mózgu ( nie pamietam fachowej terminologii).
Nalezy uzbroić się w cierpliwość, to może trwać dłużej niż się Pani
spodziewa. Pani pośpiech (no już bierze te leki 3 tygodnie i dalej
nie chce się uczyć??? to skandal) i brak zrozumienia problemu
rzuciły mi się w oczy nawet w tak krótkim poście. Należałoby więc
zacząć od siebie... powodzenia!

[kara.mija]

Biorę leki 9 miesiecy, różne i w coraz większych dawkach i są dni,
że nadal nie jestem w stanie się do czegokolwiek zmobilizować.
Kiedyś moja matka próbowała mi pomagać - chciała mnie do czegoś tam
zmotywować, przynaglić - wywoływało to zawsze odwrotny efekt.
Bardziej odczuwam pomoc kiedy coś za mnie zrobi albo da mi święty
spokój. Każda presja, każde muszę to coś czego nie mogę znieść a
muszę dużo mimo, że nie zawsze mogę - mam małe dzieci. Największą
pomocą byłoby jakby ktoś się nimi zajął i zajął się moim domem bo ja
nie radzę sobie a nawet nie mam ochoty sobie radzić z codziennymi
obowiązkami ale otoczenie tego nie rozumie. Jeśli Pani jeszcze czyta
ten wątek to proszę po prostu zaakceptować chorobę córki jako coś co
może się nie skończyć tak szybko, ona potrzebuje wsparcia ale to nie
może być nic na siłę ... a szkoła to coś co zawsze można będzie
kiedyś nadrobić jeśli przyjdzie właściwy czas. Nie dziwią mnie
reakcje na Pani wątek bo mimo oczytania tak naprawdę wynika z niego,
że nadal nie wie Pani jak czuje się osoba w depresji. Myślę, że
zrozumienie tego dla kogoś kto tego nie przeżył nigdy nie będzie
łatwe a często nawet możliwe. W każdym razie jestem pewna, że
wszystkie odpowiedzi były pełne troski o Pani córkę. Proszę napisać
co u niej (Was) - na pewno nie tylko ja jestem ciekawa.

[lucyna_n]

mam podobne odczucia
przed przeprowadzką przez jakiś miesiąc zmuszona byłam mieszkać z moją rodziną
kątem, pogięło mnei wtedy straszliwie, po tygodniu
od matki usłyszałam fajny tekst, kultowy dla mnie "ja rozumiem że można mieć
depresję dzień, dwa, ale TYDZIEŃ?!?!?!?!?!?!"

[best.adriana]

oooo....to ja usłyszałam to samo;-/ i jeszcze Byś się w końcu wzięła za siebie i
w garść a nie wymyślasz depresję i po co ty te leki bierzesz??

[dom-za]

To chyba typowe podejście "starego" pokolenia, według nich wystarczy
włozyć siły w to, by "być normalnym". Popłakać to sobie mozna w
kącie, a nie tak użalać się nad sobą. Lekarstwa psychotropowe to
koniec świata, oznacza, że normalność już umarła. No i "depresję"
rozumieją jako chandrę. Nie wiem, ile macie lat, ale moja Mama ma
lat około 60 więc jej wybaczam i tak poszła ze mną do psycha na
pierwszą wizytę i gdy jej wytłumaczyłam na czym polega mój stan,
bardzo starała się zmienić swoje myślenie. Natomiast jeśli matka
jest młoda ( w końcu córka uczy się, ciekawe ile ma lat matka i
córka) to zyje już w pokoleniu, gdzie kwestia depresji jako choroby
jest baaardzo nagłośniona. Stąd, myślę, że pies pogrzebany jets w
typie osobowosci "matki", chociaż chwali się i to,że czyta fora, by
znaleźć ratunek, znaczy i Internetem umie się posłuigiwać (moja mama
nie, ale znalazłaby ksiażkę na ten temat w księgarni lub
bibliotece). Szukajta a znajdzie się odpowiedź:))

[anatemka]

Największą
> pomocą byłoby jakby ktoś się nimi zajął i zajął się moim domem bo ja
> nie radzę sobie a nawet nie mam ochoty sobie radzić z codziennymi
> obowiązkami ale otoczenie tego nie rozumie.

Niom, u mnie to było tak, że chciałam żeby ktos zrobił za mnie, a jak
robił, to wpadałam w doła, że nic sama nie potrafię ;)Zamknięte koło ;)