Jim Morrison, Dunkierka i kuter

[136ty]

Ładna jest scena z kutrem. O sadystycznej władzy z taktyką "salami", samooszukiwaniu i mechanizmie kozła ofiarnego. W niej zapisano wszystko co trzeba zrozumieć z na temat społeczeństwa jako władzy.

Ale jest tez reszta filmu. A reszta jest o tym co można zrozumieć na temat tchórzostwa i bohaterstwa. Czasem jesteśmy przestraszonymi ofiarami w niezrozumiałym świecie okrutnej władzy, "tchórzliwie" możemy ratować swoje życie co jest już aktem indywidualizacji, później rozpoznajemy innych podobnych do nas w swym strachu i czasem jest tak, że ktoś kto jest dalej dodaje odwagi, wyciąga rękę lub zobaczy cię lepszym niż jesteś i stajesz się lepszy. I wtedy

[136ty]

Jeśli na ludzi będzie się patrzeć jako na lepszych niż są i zdolnych do bycia takimi to takimi się staną. Bo takimi po prostu są, tylko o tym nie wiedzą. Nie w sensie oczekiwań wygórowanych tylko moralnym. Inaczej żyjesz w kutrze. Ludzie się męczą ze sobą gdy widzą w sobie nawzajem zło.

[136ty]

O tym była historia drugiego jachtu. Były trzy opowieści.

Ziemi o perspektywie młodych chłopaków przestraszonych cywili, którzy przez to się jednoczą.

Powietrza o odpowiedzialności i dumie .


Oraz wody o wybaczeniu i miłości, która ratuje ludzi. Smierc młodego bohatera, który postawił tylko pierwszy krok i życie starszego żołnierza, którego wojna złamała całkowicie.

i te trzy opowieści składają się na ludzki los. Najpierw sierota i męczennik, później wędrowiec ....to przejście symbolizowali szeregowi. Później wojownik czyli pilot. I na końcu mędrzec, który wszystkie te losy rozpoznaje w sobie i umie je pogodzić dając otuchę młodszym.