Swiat jest miejscem

[dotera]

W ktorym cokolwiek bedzie sie wydawalo oczywiste, zostanie podwazone. Trudno w swiecie materialnym szukac jakichkolwiek trwalych wartosci. Religie wyciagaja z tego wniosek ze jedyne co na ziemi jest do zrobienia to szukanie zbawienia. Wszystko inne marnosc. Im dluzej sie patrzy na swiat tym bardziej najbardziej nawet wspaniale fantazje zaczyna sie juz a priori postrzegac jako rozczarowujace.

Ale wtedy pojawia sie pytanie czy jedyne co pozostaje to ucieczka przed cierpieniem w tym swiecie? Zabezpieczenie podstawowych instynktow przetrwania zeby nie bolalo i czekanie na smierc?

Nurtuje mnie ta kwestia sensu wplywu na swiat innego ewewntualnie zeby tez innych nie bolalo czyli sciezka zbawienia. Mozliwosci obfitosc tylko sens dokladnie zaden.

[dotera]

Wydaje sie ze jesli juz chodzi sie po tej ziemi a wokol takie bogactwa zycia byc moze sensem jest samo jego doswiadczenie. Doswiadczenie najszersze ale calkowicie pozbawione sensu zdobycia czegokolwiek. Z reguly sens widzimy jedynie w zdobyciu czegos.

[dotera]

Jest jednak też inna refleksja. A propos zdobycia.

Gdy już doświadczyliśmy na swój jakiś tam wąski życia widzimy własne błędy. Po coś je jednak rozpoznajemy. Własne samodoskonalenie , byle tylko nie zamienione w gonienie za próżna narcystyczną fantazją, być może ma sens, choć wydaje się utracony.

[dotera]

Jeśli rozpoznajemy istnieje prawda. Jeśli widzimy sens zbawienia istnieje dobro. Więc jeszcze pozostało piękno. W innym wątku pisałem , ze gdziekolwiek się spojrzy w świecie flory jest ono widoczne, ale zaczyna coś zgrzytać w swiecie fauny gdy bardziej angażujemy swoj proces psychologiczny w nią. Brzydota w świecie ludzkim jest bez dwóch zdań. Więc jeszcze pozostało piękno do zrobienia by posprzątać po tym co się nabrudziło.