Ławka Schillera

[Gość: kott]

Jak wieść niesie, wojewódzki konserwator zabytków zabronił ruszanai ławki z
parku. I dobrze.

[Gość: grafini]

A dlaczego? Jaki jest powód? W sumie to faktycznie może i dobrze, bo gdyby
miała stanąć na placu Rapackiego... to nie był szczęśliwy pomysł lokalizacji...

[Gość: kott]

Tez tak uważam. Ja tam zawsze byłem za Maiusowym ogródkiem bo ogrodzony,
pilnowany i jak by nie było, humanistyczny jakiś, prawda? A powód? Może w imię
prog. REWITALIZACJI DZIELNIC? A może jakims cudem na Bydgoskim będzie jej
służyć park... NIe wiem. Konserwator taki co jej oględziny robił na moją prośbe
zasłyszał od lokalnych żuli że nawet w dziesięciu nie mogli jej przewrócić.
Więc wytrzyma... kolejne 100 lat?

[Gość: Jacek Chmielewski]

Cała ta "pokazówa" na majową akcesję do Unii doczekała się, chyba (bo to
niepotwierdzone wieści) marnego finału. Chyba nie będzie na pl. Rapackiego
całej tej obłudnej akcji. A swoją drogą, romantyczny park, w nim romantyczne
ruiny...

[Gość: jacek chmielewski]

Raz jeszcze przypomnijmy historię ratowania Ławki:

W 1999 roku chodziłem sobie z książeczką profesora Domasłowskiego zawierającą
reprinty pocztówek z widokami Torunia. Starałem się porównywać jak było i jak
jest. W parku zobaczyłem też taką niepozorną ławeczkę, która ku mojemu
zdziwieniu okazała się być tą ze zdjęcia. Tylko, że na zdjęciu była to piękna
ławeczka z popiersiem Fryderyka Schillera. W notce stało, że to zakątek idylla:
ławeczka wraz z lipą zasadzoną w stu pięćdziesięciolecie urodzin wielkiego
poety. Pamiątkowa ławka z 1909 roku otoczona była jak najbardziej romantycznym
parkiem. Z przerażeniem odnotowałem jej stan. Zasikany marmurowy, secesyjny
obiekcik. Popiersie oczywiście urwane, siedzisko zapadnięte w ziemię. Bo w
międzyczasie poziom gruntu już się podniósł kilkadziesiąt centymetrów. No i to
towarzystwo, które na niej przesiadywało... Jakoś nie mogłem koło tego przejść
obojętnie. Trochę jeszcze koło niej przemykałem aż w końcu się zebrałem i
opowiedziałem o niej toruńskiemu artyście Wojtkowi Jaruszewskiemu Kiwi.
Postanowiliśmy tak delikatnie zacząć zwracać uwagę opinii publicznej na ten
obiekcik. Wymyśliliśmy performance i zrealizowaliśmy go właśnie w 1999 roku
(dziewięćdziesiąt lat po jej ustawieniu). Nazywał się Kulturkampf. Z kartonu
zrobiliśmy taką prymitywną rekonstrukcję popiersia Schillera. Wojtek leżał na
ławce, w pozie romantycznego poety, w stroju z epoki (do tego ma idealną fizis)
i recytował dzieła Schillera. Ja nadszedłem przebrany za pijaczka. Z płócienną
torbą wypełnioną tanimi winkami. Kiedy ja piłem wino i rozbijałem butelki Kiwi
śpiewał „Odę do radości” po niemiecku. Oczywiście po akcji wszystko
posprzątaliśmy. Później starałem się odzywać w toruńskich gazetach. W 2000
roku , kiedy pracowałem w „Gazecie Pomorskiej” pisałem o tej sprawie
dwukrotnie. Później w 2001 roku w „Nowościach” ukazał się artykuł z moimi
zdjęciami i widokówką rodem z Domasłowskiego: jak było i jak jest. Latem 2003
roku w czasie prezentacji młodej sztuki na Zamku Krzyżackim pokazałem taki mój
filmik pt. „Toruń w Unii”. Pokazywał na przykładzie ławeczki upamiętniającej
autora słów do hymnu unii w jakim stylu do niej wchodzimy. Kiedy zbliżała się
akcesja nadesłałem swoje materiał do „Gazety Wyborczej”, która rzetelnie zajęła
się tą sprawą. Przy okazji zapominając o mnie w kontekście tych starań. Trudno.
Władze miasta zostały wstrząśnięte tym faktem. Postanowiły zatem wystawić tę
ławeczkę innym pijaczkom na Plac Rapackiego- przed dawnym bankiem a dziś
budynkiem uniwersyteckim. Ja osobiście widziałbym ją w ogrodzie Collegium Maius-
przed wydziałem humanistycznym. Byłoby to logicznie uzasadnione. Bardziej niż
wcześniejszy pomysł sytuujący ją w ogrodzie zoobotanicznym. Poza tym w tym
miejscu po latach nareszcie byłaby trochę ochroniona. Ten teren zamykany jest
na noc i nadzorowany. Raczej nie pozostawiałbym jej w takim wolnym dostępie, bo
spotka ją los podobny do tego jaki miała przez wiele lat. Pomysł lokalizacji na
przedłużeniu ulicy Różanej w kierunku Chopina jest bez sensu. Ja widuję tam
gromadzących się narkomanów i tyle.

[Gość: 07(Janek Błąd)]

Panie Jacku! Podziwiam Pańską wytrwałość. No cóż, krople drążą skały. Wydaje mi
się, że z prezydent Zaleski nic już w Toruniu nie zrobi. Myślę, że wcześnie
czy później, a raczej wcześniej nastąpią zmiany w raruszu - wówczas trzeba
będzie pomyśleć o wycięciu pozostałych słabeuszy - również o nowym
konserwatorze zabytków, konserwatorze z prawdziwego zdarzenia.

[Gość: jacek chmielewski]

Dziekuje za pamięć, nie umiem się od ławki uwolnić... Tych 10 pijaczków
rozbudziło moją wyobraźnię,.

[Gość: in]

do wladz miasta: zrobcie cos, zanim obudzicie sie z reka w nocniku!
jasne, jest mnostwo innych, "wazniejszych" spraw, na ktore musi znalezc sie
kasa z budzetu, ale... ALE! bez tej Lawki, bez innych tego typu symboli, cale
nasze "zmierzanie_do_europy" psu na bude. taaa, drodzy europejczycy...

[gruen]

Słabo znam Toruń, ale to nie przeszkadza mi być nim zachwyconym.
Znikające zabytki to rzeczywistość dobrze znana z mojego Miasta. Wojenna pożoga
zmiotła w Gdańsku wiele, a po niej jeszcze wiele następnych rzeczy
zmiotły "nowe koncepcje", "modernizacje", no i oczywiście próby usunięcia
niewygodnych świadków historii.
Nie czuję się upoważniony do wypowiadania się w sprawie przenoszenia, bądź nie
schillerowskiej ławki, ale w pełni popieram wszelkie działania, które mogą ją
uratować.
A co do wyżej opisanego happeningu, to szczerze żałuję, że go nie widziałem :)
Ukłony z Gdańska
Grün
www.rzygacz.friko.pl

[Gość: jacek chmielewski]

Wiec jak przewidywałem.

[Gość: Monika]

hmmm, nie znam Torunia, ale zabytki są ważne, mam nadzieję, że jeszcze będę
miała okazję zobaczyć Ławkę Schillera.
Każdy zabytek to nasza historia... nawet niech by był najmniejszy.

[Gość: jacek chmielewski]

Dziękuję Monice.

[Gość: jacek chmielewski]

=================================================================
ja tak generalnie to przepraszam ze gadam ze soba samym...
-----------------------------------------------------------------

[Gość: jacek]

Więc sam do siebie: Ławka w remoncie.