Kiełkomania

[carol42]

Ale wciskają ciemnotę. Lucernę to jedzą krowy na łące.

[Gość: mimi9930]

ha ha, no jasne, że krowy jadają lucernę, bo tylko krowy doceniaja
jej wartość, ja jadłam kiełki slonecznika, superrrrr, ale na lucernę
jakoś nie miałam ochoty...

[olenka_28]

kiełki są wartościowe, a przy tym mniej kaloryczne od nasion i produktów z nich otrzymywanych. Duża ilość skrobi i tłuszczów rozkłada się bowiem dzięki enzymom.



Jednak ani kiełki, ani młode siewki nie są witaminową bombą, eliksirem życia czy najdoskonalszym pokarmem na świecie, jak to się nam czasem wmawia. Nie łudźmy się, że jedząc dwie łyżeczki kiełków dziennie, pokryjemy zapotrzebowanie organizmu na niezbędne składniki, zwiększymy jego odporność i opóźnimy starzenie się komórek. Rewelacje, jakoby w trakcie kiełkowania ziarna ilość witamin wzrastała w nim kilkaset razy, należy włożyć między bajki. Tam też jest miejsce dla takich odkrywczych myśli, jak na przykład ta, że nasz organizm wykorzystuje enzymy roślinne do trawienia pokarmów, a chlorofil do poprawienia składu krwi.



Aby pokryć dzienne zapotrzebowanie dorosłej osoby na przykład na witaminę C (wynosi ono 50-60 mg), należałoby każdego dnia zjadać 1 szklankę kiełków rzodkiewki lub 2 szklanki kiełków soczewicy albo 5 szklanek kiełków pszenicy. Jeszcze trudniej byłoby dostarczyć w ten sposób odpowiedniej ilości witaminy B1 - ponieważ potrzebujemy jej dziennie 1-1,5 mg, musielibyśmy zjeść aż 8-10 szklanek zbożowych kiełków.



Traktujmy więc kiełki nie jako jedyne i najlepsze źródło niezbędnych substancji odżywczych i leczniczych, lecz jako oryginalny i wartościowy dodatek do normalnej diety. Tak jak przywykliśmy traktować natkę pietruszki, szczypiorek i koperek. Razem z dużą porcja warzyw i owoców dostarczą nam one niezbędnych witamin, składników mineralnych, błonnika oraz innych substancji, nie do końca jeszcze zbadanych, a odgrywających prawdopodobnie ważną rolę w walce z różnymi chorobami cywilizacyjnymi.