Sw.Bernard

[vobiska1]

Św. Bernard z Clairvaux (1090-1153) z wielkim zaangażowaniem walczył
o
czystość wiary i o jedność Kościoła. Posiadł on niezwykłą umiejętność
łączenia aktywnego życia z głęboką kontemplacją i mistyką. Ubóstwo
zakonne
pomagało mu w kształtowaniu w sobie ubóstwa duchowego - całkowitego
zdania
się na Boga. Oremus 2001

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20070820.htm
"Miłość nie tylko „nie cieszy się z niesprawiedliwości” (1 Kor 13, 6), lecz
cierpi z jej powodu i czyni wszystko, co możliwe, by bronić i szerzyć
sprawiedliwość. Jezus przedstawił swoje posłannictwo jako dzieło zbawienia i
sprawiedliwości przede wszystkim na rzecz ubogich, więźniów, uciśnionych,
uwalniając ich z niewoli i ślepoty grzechu, a także spod przemocy możnych i
wyniosłych (Mt 12, 18-20). Przyszedł założyć królestwo miłości i
sprawiedliwości, otwarte dla wszystkich, bez żadnej różnicy; a jeśli istnieje
jakieś wyróżnienie, to właśnie pokornych, potrzebujących, uciśnionych. Kościół
idzie tą samą drogą: „oparty w swoich podstawach na miłości Zbawiciela,
przyczynia się do tego, by szerzej krzewiła się sprawiedliwość i miłość” na
całym świecie (KDK 76); i stara się „uczyć wiernych miłości całego Mistycznego
Ciała Chrystusowego, szczególnie zaś jego członków ubogich, strapionych i tych,
którzy prześladowanie cierpią dla sprawiedliwości” (KK 23).

Bez sprawiedliwości nie ma ani miłości, ani prawdziwego życia chrześcijańskiego.
Św. Jakub karcił surowo wiernych, którzy na zebraniach przeznaczali miejsce
zaszczytne dla bogatych, zaniedbując ubogich, „Czy Bóg nie wybrał ubogich tego
świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym,
którzy Go miłują? Wy zaś odmówiliście ubogiemu poszanowania... Jeżeli kierujecie
się względem na osobę, popełniacie grzech” (Jk 2, 5-9). Jest to grzech
niesprawiedliwości, którym nie może się splamić miłość chrześcijańska. „Kto
ciemięży ubogiego, lży jego Stwórcę”, mówi Księga Przysłów (14, 31). Sobór
Watykański II podkreślił mocno te zasady i pragnie, aby one przeniknęły „całe
życie wiernych, także i życie świeckie, pobudzając ich do sprawiedliwości i
miłości, zwłaszcza wobec cierpiących niedostatek” (KDK 21). Bardzo silnie
odczuwał to pierwotny Kościół, w którym wierni pod wpływem samorzutnej miłości
oddawali swoje dobra na wspólny użytek, tak że „nikt z nich nie cierpiał
niedostatku” (Dz 4, 34). Św. Paweł w liście do Hebrajczyków poleca trwać w tym
duchu: „Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej więzi, gdyż cieszy się Bóg
takimi ofiarami” (13, 16)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 76