Bojaźń Boża

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20071003.htm
"„Wyrośnie różdżka z pnia Jessego... i spocznie na niej Duch Pański, Duch
mądrości i rozumu, Duch rady i męstwa, Duch wiedzy i bojaźni Pana” (Iz 11, 1.
2). Izajasz przedstawia przyszłego Mesjasza jako Tego, na którego zostanie
wylana pełnia Ducha Bożego — ze wszystkimi darami. Opierając się na tym
zdaniu, tradycja katolicka mówi o siedmiu darach Ducha Świętego, podwajając
ostatni — dar bojaźni i pobożności, jakie otrzymuje każdy wierzący na chrzcie
świętym. Lecz zamiast zwracać uwagę na różnicę darów, lepiej rozważać ich
jedność, w istocie bowiem stanowią one jeden dar, który równocześnie jest
światłem dla rozumu, miłością i męstwem dla woli, umiejętnością i mądrością,
duchem przybrania i bojaźni synowskiej i może przybierać różnorodne odcienie
według upodobania Bożego. „Wszystko sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając
każdemu tak, jak chce” (1 Kor 12, 11).

Jedność daru wyjaśnia, jak duch bojaźni może — bez żadnej sprzeczności —
współistnieć z darem miłości lub przybrania. Istotnie, bojaźń Boża natchniona
przez Ducha Świętego właściwie nie jest bojaźnią kary — chociaż i ta nie
zostaje wykluczona — lecz jest przede wszystkim bojaźnią wynikającą z
uszanowania nieskończonego majestatu Boga. Istniała ona również w najświętszym
człowieczeństwie Chrystusa, stale pogrążonym w adoracji Słowa, z którym jest
złączone osobowo. Im więcej człowiek posiada głębokiego zmysłu nieskończonej
wielkości Boga, tym spontanicznie) przybiera wobec Niego postawę pokornego i
pełnego czci uszanowania, co bynajmniej nie sprzeciwia się miłości, owszem,
jest do niej wprost proporcjonalne. „Gdy dusza — pisze św. Jan od Krzyża —
posiądzie w całej doskonałości ducha bojaźni Bożej, tym samym nabywa i ducha
doskonałej miłości. Bojaźń bowiem Boża... jest bojaźnią synowską i rodzi się z
doskonałej miłości ku Ojcu” (P.d. 26, 3)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 261

[eviva7]

To jest napisane bardzo niezrozumiale dla przeciętnego czytelnika.Dla mnie
wynika z tego,że duchem bojaźni Bożej jest obecny w nas Chrystus, jako Duch
Chrystusowy.

[z2006]

Niby w jaki sposób wynika?
Chrystus to Chrystus, a Duch Święty to Duch Święty.

[eviva7]

z2006 napisał:

> Niby w jaki sposób wynika?
> Chrystus to Chrystus, a Duch Święty to Duch Święty.

To wynika w taki sposób,że:

Gal.4.6.A ponieważ jesteście synami,przeto Bóg zesłał Ducha {Świętego}Syna Swego
do serc waszych...

Wiadomo,że Chrystus to Chrystus,ale Duch Święty Chrystusa,jest obecnym w nas
Duchem Chrystusowym.

[z2006]

Uważam, że Duch Syna Bożego to Duch Święty (bo przez Chrystusa jest posłany), a
nie sam Chrystus.

[eviva7]

Chrystus jest w Niebie,ale przez Swojego Ducha Świętego Chrystusowego,jest
obecny w każdym z nas.Duch Chrystusowy obecny w nas,jest to Duch Święty
otrzymany od Chrystusa.

[eviva7]

z2006 napisał:

> Niby w jaki sposób wynika?
> Chrystus to Chrystus, a Duch Święty to Duch Święty.

A ponieważ ja, nędzny grzesznik, nie jestem godny wzywać imienia Twojego, błagam
Cię z pokorą, aby Pan nasz Jezus Chrystus, Twój umiłowany Syn, w którym masz
upodobanie, razem z Duchem Świętym Pocieszycielem składał Ci dziękczynienie, jak
Tobie się podoba, za mnie i za wszystkich: On bowiem Ci wystarcza zawsze za
wszystko i ze względu na Niego tak wiele nam dałeś. Alleluja (św. Franciszek z
Asyżu).

[z2006]

Przecież pytałem o to, w jaki sposób to, co napisałaś, wynika ze słów z portalu
Mateusz, a nie o cytat ze św. Franciszka.

[eviva7]

"Jedność daru wyjaśnia, jak duch bojaźni może — bez żadnej sprzeczności —
współistnieć z darem miłości..."

W NT pisze,że;"Bo miłość boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha
Świętego{Chrystusowego},który jest nam dany".