z2006
05.12.07, 09:46
www.mateusz.pl/czytania/20071205.htm
"„Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (1 J
4, 16), „Rozlewa zaś Bóg miłość swą w sercach naszych przez Ducha Świętego,
który nam jest dany; dlatego też darem pierwszym i najbardziej potrzebnym jest
miłość, którą miłujemy Boga nade wszystko, a bliźniego ze względu na Boga” (KK
42).
Na podobieństwo Boga życie chrześcijanina powinno być w istotny sposób
miłością. Przede wszystkim miłością ku Bogu, który jest Dobrem nieskończonym,
a następnie miłością do wszystkich ludzi. Jest to możliwe, ponieważ Bóg
zapalił w sercach wierzących iskrę swojej nieskończonej miłości. Kto idzie za
tą miłością Boga i żyje w niej, „trwa w Bogu, a Bóg w nim”, uczestniczy bowiem
w życiu Boga, które jest miłością. Lecz kto przez grzech sprzeciwia się
miłości, gasi w sobie życie Boże i przechodzi do śmierci: „Kto nie miłuje,
trwa w śmierci” (1 J 3, 14). Miłość i łaska stanowią nierozerwalną całość. Nie
można żyć w łasce Boga i zarazem odrzucać Jego miłość. Nie można „być
uczestnikiem boskiej natury” (2 P 1, 4) jeśli serce zamknęło się dla miłości,
ponieważ Bóg jest miłością. Przeciwnie, im więcej wierzący wzrasta w miłości,
tym głębiej żyje w Bogu, w ścisłym zjednoczeniu z Nim; do tego stopnia, że już
nie żyje dla siebie, lecz dla Boga (II–a II–ae 16, 6)
Miłość, czyniąc człowieka uczestnikiem tej miłości, którą jest Bóg, upodabnia
go do Boga, czyni go Jego prawdziwym dzieckiem i jednoczy z Nim. Jest więc ona
największą cnotą i to nie tylko w tym życiu, lecz także w przyszłym. Miłość
zaiste trwać będzie wiecznie i od jej siły zależeć będzie szczęśliwość wieczna
każdego wybranego.
Każdy chrześcijanin jest świętym, czyli uczestniczy w świętości Boga w tej
mierze, w jakiej uczestniczy w Jego miłości. Wynika z tego, że miłość jest
naprawdę „pierwszym i najbardziej potrzebnym Darem”, jaki Bóg uczynił
człowiekowi, a równocześnie jest pierwszym i największym przykazaniem, jakie
Bóg mu dał: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją
duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie
podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego, jak siebie samego”
(Mt 22, 37–39). Miłość jest istotą świętości, jest dynamizmem życia
chrześcijańskiego, życia łaski."
O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 47
