"Wszystko wolno"

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090831.htm
„Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść! Wszystko mi
wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę” (1 Kor 6, 12). W ten
sposób św. Paweł odpowiada na roszczenia tego, kto pod pozorem
wolności chce używać wszystkiego, wszystkiego doświadczyć. Wolność
od przepisów ciążącego prawa, które Chrystus odnowił, Apostoł zaś
przypomniał, nie może być synonimem wyuzdania. „Nie w hulankach i
pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości.
Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się
zbytnio o ciało, dogadzając żądzom” (Rz 13, 13-14). „Wszystko wolno”
chrześcijaninowi, „wszystko jest czyste dla czystych” (Tt 1, 15),
lecz pod warunkiem, że pomaga mu do dobra własnego i innych, nie
czyniąc niczyim niewolnikiem. Wolność dzieci Bożych ma całkiem zgoła
inny zakres niż nieczystość, obżarstwo, gniew. „Nie pozwolę opanować
się niczemu” — to program tego, kto chce stać się panem siebie, by
podlegać jedynemu władztwu, władztwu Boga, które daje wolność.

Jak wszystkie inne cnoty, tak też umiarkowanie zostało wlane w duszę
chrześcijanina na chrzcie świętym jako zdolność poddawania świata
nierozumnego instynktu i namiętności duchowi, a ducha Bogu. Droga
umiarkowania jest więc drogą prowadzącą do wolności od wszystkiego,
co może poniżyć człowieka do poziomu życia zwierzęcego, drogą do
tryumfu życia Ducha. „Ci, którzy żyją według ciała, dążą do tego,
czego chce ciało; ci zaś, którzy żyją według Ducha — do tego, czego
chce Duch” (Rz 8, 5). Chrześcijanin odrodzony w Duchu Świętym
powinien umieć żyć nie tylko według wymagań ducha ludzkiego — rozumu
i wolności, lecz według wymagań Ducha Bożego, miłości i oddania się
Bogu i bliźniemu. Jest to najwyższy i pozytywny aspekt umiarkowania,
który odrywa człowieka od samolubnego schlebiania zmysłom i prowadzi
go do doskonałej harmonii ducha i materii, pozwalając mu szybko
postępować w miłości, jaką Duch Święty w nim rozlał. „Dążność bowiem
ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś ducha — do życia i pokoju”
(tamże 6)."

http://mateusz.pl/czytania/2009/20090831.htm