Moc Boga

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090902.htm
"Bóg jest „jak bohater niezwyciężony”, który „kroczy z wielką swą
mocą (Iz 42, 13; 63, 1). Mocą swoją stwarza i rządzi wszechświatem;
utwierdza góry i uśmierza burzliwy szum morza (Ps 65, 7-5). Tak też
kieruje ludźmi: „Jego potęga włada na wieki; oczy Jego śledzą
narody: niech się buntownicy nie podnoszą przeciw Niemu” (Ps 66, 7).
Stary Testament obfituje w pełne uniesienia opisy mocy Boga. Moc
stanowi wyłączny przymiot Boga, o który Pan jest zazdrosny. „Siłacz
niech się nie chełpi swą siłą-.. Raczej chcąc się chlubić, niech się
szczyci tym, ze Mnie poznaje”, mówi Pan (Jr 9, 22-23); istotnie,
tylko w Nim człowiek może znaleźć swoją siłę. Do narodu
izraelskiego, który Pan „mocą ramienia swego” uwolnił z Egiptu i
poprzez pustynię wprowadził do ziemi obiecanej, kieruje Bóg
następującą zachętę: „Obyś nie powiedział w sercu: <to moja siła i
moc moich rąk zdobyły mi to bogactwo>. Pamiętaj o Panu, twoim Bogu,
bo On udziela ci siły” (Pwt 8, 17-18), Jeżeli człowiek może coś
uczynić, to tylko dlatego, że Bóg udziela mu swojej siły lub raczej
stawia swoją siłę na usługi temu, kto w Nim pokłada nadzieję. Skoro
tylko człowiek uznaje swoją słabość i zwraca się z ufnością do Boga,
znajduje w Nim podporę. „Będę miał ufność i nie ulęknę się — mówi
Izajasz — bo mocą moją i pieśnią moją jest Pan. On stał się dla mnie
zbawieniem” (12, 2). Jeremiasz modli się: „Pan moją siłą, moją
twierdzą, moją ucieczką w dniu ucisku” (16, 19). Psalmista
śpiewa: „Nie uratuje króla liczne wojsko ani wojownika nie ocali
wielka siła... Dusza nasza wyczekuje Pana, On jest naszą pomocą i
tarczą” (Ps 33, 16. 20). I niestrudzenie powtarza: „O Boże... ja
opiewać będę Twą potęgę... bo stałeś się dla mnie warownią i
ucieczką w dniu mego ucisku” (Ps 59, 17). Tylko Bóg posiada własną
moc i chętnie użycza jej człowiekowi, pod warunkiem, że świadom
swojej słabości, zwróci się do Niego z ufnością. Tak mówi Pan: «w
ufności leży wasza siła»„ (Iz 30, 15)."

http://mateusz.pl/czytania/2009/20090902.htm