Nasza interaktywna powieść kulinarna w odcinkach

[Gość: zrelaksowana]

Jubileuszowe liczby "odcinków" rosną jak na drożdżach. Czyta się
niejednokrotnie z zapartym tchem i intensywnie przełykając ślinkę. A do tego
czasem można dodać własnych przypraw słownych.
Po dzisiejszym porannym wątku statystycznym giezika skojarzenie mię naszło z
funkcjonującymi dawnymi czasy powieściami w odcinkach w gazetach. Tylko że
tam czytelnik był ubezwłasnowolniony i czytał co dali. A tu... Sami
widzicie...

[giezik]

to forum powoduje pewne sprzężenie mózgów. Jakos wczoraj przyszlo mi do głowy coś takiego - zeby sie odcinki wokol jedzenia kręciły (w koncu te trufle przy morderstwie trzeba jakos wykorzystać)

do aktywnosci zachecamy (no txt)

[giezik]

Nie podejmuję się...

[Gość: Nobullshit]

...malowniczo i onomatopeicznie opisać, co się dzieje, kiedy
pies lub inny zwierz ściągnie obrus ze stołu. :(

[Gość: zrelaksowana]

Ratunku! Giezik - nie strasz! Czyżby w powietrzu była zmiana na powieść
kryminalną?

[giezik]

no nie, ale kolacja z kurkami smażonymi na oleju truflowym byc musi. A poniewaz z hanią ustalilismy, ze jestto "mroczna potrawa" ani chybi konieczny będzie jakiś zaskakujący zwrot akcji, no dobra nawet jesli nie będzie morderstwa, to w czasie kolacji musi jakaś rysa na ścianie sie pojawic, albo jeszcze bardzij kulinarnie:
"Do stołu podano. Biel talerzy została właśnie uzupełniona soczyście pachnącą żółcią. Myślałby kto, że kolor słońca powinien tchnać optymizmem, było jednak inaczej. Wokół unosił się aromat, który zgromadzeni kcharzowi zawdzięczali. Aromat inspirował i intrygował. Z drugiej jednak strony wyczuwało się coś niepokojącego.
Mimo, że kolacja jeszcze sięformalnie nie rozpoczęła, atmosfera stawała się coraz bardziej cięzka. Pan domu czując wewnętrzny niepokój sięgnął po kieliszek wina. W chwili, gdy pomyślał o tym, kileiszek pękł.........."

sen Rolsrojsa

[brunosch]

[...]Słysząc dżwięk pękającego kryształu, wystraszona z nagła Pani upuściła
trzymany w ręce srebrny nóż, który spadając wbił się w pionowo w dębową
posadzkę.
Leżący pod stołem chart Rolsrojs zaskomlał cichutko przez sen i poruszył łapami
jakby kogoś gonił, lub przed kimś uciekał.

[giezik]

W zupełnie zwykły wieczór Pan domu, mniej lub bardziej cieprliwie oczekiwałby na pojawienie się kogoś ze służby, by przwrócić niezmącony niczym stan rzeczywistości. W tym jednak momencie sytuacja wyglądała o wiele bardziej powaznie. Mozna było nawet odnieść wrażenie, że wszystko zamarło.
Przenieśmy się jednak na chwilę dzień wcześniej, kiedy to zbierano kurki w pobliskim lesie na dzisiejszą kolację, jak zawsze wyśmienicie przyrzadzoną przez ....

[brunosch]

[...]Stefana, który rządził kuchnią, kredensem, spiżarnią i piwniczką już od 59
lat, czyli od chwili gdy jako niemowlę został znaleziony na progu dworu z
przypiętą do pieluszki karteczką "TO TWOJE".

[giezik]

Zbieranie grzybów od lat wiązało się z pewnym rytuałem. Jeszcze jako chłopak Stefan sam wynajdywał co piekniejsze okazy. Był dzieckiem niezwykłym i wiadomo to było od pierwszych godzin jego pojawienia sie w Domu.
Gdy miał lat siedem, czyli w czasie gdy większość chłopaków w jego wieku nudzi chodzenie polesie z oczami wpatrzonymi w poszycie i wyszukiwanie tego czegoś, co to nawet nie zawsze jest smaczne, on podświadomie wiedział gdzie zbierać. Stefan nie szukał grzybów - wiedział gdzie one się znajdują.
Tak jednak było dawniej. Teraz od wielu lat, gdy był już szanowanym starszym Panem, chodził wraz z służba Państwa i tylko pokazywał, gdzie mają szukać...

Stefan

[brunosch]

Słynął z nadludzkiego wprost węchu. Wyczuwał nie tylko piżmo nosem, ale nawet
pismo. Zdarzało się, że jeszcze pocztyliona nawet na horyzoncie nie było widać,
on go już czuł i polerował srebrną tacę, na której podawał Panu koperty.
dzięki takim umiejętnościom był przez Pana wykorzystywany do odnajdywania w
lesie trufli. Stefan w gąszczu boru nagle stawał, podnosił głowę, opuszczał ją
i szedł niezawodnie w wybranym przez węch kierunku. Palisandrową laską zataczał
krąg w ściółce a najęci we wsi chłopi w skórzanych kagańczykach na żarłocznych
pyskach, delikatnie grabkami rozchylali ściółkę w poszukiwaniu drogocennych
grzybków.

[giezik]

Tego dnia coś się jednak zmieniło. Po raz pierwszy od kilku sezonów Stefan sam odłączył się od grupy grzybiarzy, by schylić się po coś do ściółki. To nie była jedyna zmiana, nieodstępujacy go Rolsrojs tym razem nie poszedł za nim. Zatrzymał się lekko skowycząc.
Wszyscy pochłonięci wyszukiwaniem pysznych okazów nie zwrócili uwagi na to nieznaczące zdarzenie. No, prawie wszyscy.

[brunosch]

Jedynie "chłopak do wszystkiego", nie do końca rozwinięty mentalnie Wicek
rzucił staremu kose spojrzenie. Ale że i tak zezowaty był jak nieboskie
stworzenie, nikt ale to dosłownie nikt nie odróżnił, czy rzuca złe
Stespojrzenie, czy tylko zez gwałtownie mu się pogłębił.
tak więc trzy pary oczu widziały to, czego nikt nie miał zobaczyć:
przymglone wiekiem oczy Stefana, żółte oczy charta i kose jak kosodrzewina,
kaprawe ślepka głupka-Wicusia.

[Gość: taka jedna]

Za to usłyszeli wszyscy. Mrożący krew w żyłach krzyk, rorlegał się przez
dłuższą chwilę, paraliżyjąc wszyskich grzybiarzy. A potem umilkł, ustępując o
stokroć gorszej i bardziej złowieszczej ciszy, która po nim zapadła...

[brunosch]

Wicuś jak zawsze roztaczał wokół siebie aurę berbeluchy i prostoty umysłu,
toteż jego obecność nie uszła uwadze Stefana.
- A, Wicuś! Rzekł nieomal uprzejmie, chowając dłoń do kieszeni. Miło cię
widzieć chłopcze, zwłaszcza na grzybobraniu. - Ostatnie półzdanie miało być
ironiczne, bo Wicek jak mógł zawsze wykręcał się od wizyt w lesie, wymawiając
się bólem głowy, albo lękiem przed wilkami.
- A bo ja tak, panie Stefku to sedłem za panem bo jak panu te gzyby idom,
- seplenił obrzydliwie, zerkając to na drzewa, to na obłoki, czyli patrząc
Stefanowi prosto w oczy... - O, Rojsik! dodał przymilnie, choć psa ze
wzajemnością nie znosił.
***
Po powrocie z lasu wszyscy domownicy przysiedli na werandzie, niby to pijąc
herbate, niby skubiąc ciasteczka, lecz myśli ich w przeszłość się uniosły, do
dnia kiedy panu stanowczo i zdecydowanie popsuł się humor, skurczył się, zmalał
i wysechł. A pomyśleć, że jeszcze przed tygodniem był z niego postawny,
przystojny mężczyzna, Pan całą gębą.

[brunosch]

na szczęście, krzyk rozległszy się w lesie na chwilę skupił na sobie uwagę
zbieraczy, którzy pobiegli w stronę wrzasku. Znależli jednego z
grzybonaganiaczy, z nogą we wnykach zębatych, przez jakiegoś kłusownika
zastawionych. Na szczęście od bólu omdlał i już nie krzyczał.
Chwilę (względnej) samotności wykorzystał Stefam, wrzucając niepostrzeżenie do
kieszeni sczerniały klucz, który wreszcie znalazł w igliwiu. Tego klucza szukał
od przeszło ośmiu lat, a że nie wydawał zapachu, znaleźć go było tak trudno...
****
Przyczyną upadku funkcji życiowych Pana, z pewnością musiał być list, który
nadszedł kilka dni wcześniej. Odbierając go od pocztyliona Stefan skrzywił się
boleśnie, zakaszlał jak zaksztuszony smrodem, przesłonił dłonią oczy, które
znagła wyszły mu z orbit i powlókł się do gabinetu Pana, by oddać mu kopertę.
Wracał wachlując się srebrną tacą jak od najgorszego odoru.

[Gość: giezik]

Klucz nie był jedyną rzeczą odnalezioną przez Stefana. Czy to przez przypadek czy też z innych nieznanych jeszcze powodów, obok niego zagrzebana w poszyciu rosła jedna jedyna złocista kurka.
Prawdopodobnie ten zapach skierował Stefana tak bezbłednie w to miejsce.
Mniej wytrawny grzybiarz po zerwaniu pojedynczego okazu (i oczywistej radości z odnalezionej zguby) z całą pewnością przeszukał by najbliższą okolicę w poszukiwaniu braci i sióstr w grzybni. To nie dotyczyło doświadczonego kucharza. Był p e w i e n, że na przestrzeni co najmniej kilku metrów nie ma innego grzyba.
Zwłaszcza, że ten wykręcony delikatnie okaz, niewielki choć o dziwnie regularnym kształcie, okazał się dziwnie cieżki.

[Gość: wanilka]

czy ciąg dalszy nastąpi?
zaczęłam się wciągać

[Gość: wanilka]

... z owym kluczem wiązała się pewna tajemnica, którą wyznałą Stefanowi na łożu
śmierci żona Pana. Przywołał jej obraz - była piękną kobietą, w której Stefan
skrycie się podkochiwał. Nie wiedział, że i ona dażyła go uczuciem. Ciężko
westchnął.
- Skończyła się gra, nadszedł najwyższy czas na rozwiązanie tajemnicy - myślał
Stefan, czyszcząc kurki...

[brunosch]

Gość portalu: wanilka napisał(a):

> ... z owym kluczem wiązała się pewna tajemnica, którą wyznałą Stefanowi na >
łożu śmierci żona Pana.

Wanilko, w ostateczności może być Pani Matka, bo Pani (żona onegoż) żyje i w
czasie kolacji rzuca nożami o podłogę

Przywołał jej obraz - była piękną kobietą, w której Stefan
> skrycie się podkochiwał. Nie wiedział, że i ona dażyła go uczuciem. Ciężko
> westchnął.
> - Skończyła się gra, nadszedł najwyższy czas na rozwiązanie tajemnicy -
myślał
> Stefan, czyszcząc kurki...

Tak, to jest to!
Hahaha.
Idę do domu zaczynać weekend, czego i Wam serdecznie życzę.
Nasz ulubiony ciąg dalszy - w poniedziałek.

[Gość: wanilka]

OK - poprawki przyjęte, będę obmyślać dalszy ciąg ;)

przygotowania do kolacji

[giezik]

*******
Stefan wiedział, że przygotowanie dobrego posiłku nie zasadza się na składnikach. Co więcej nie chodzi nawet o umiejętności. To coś wiecej. Każde danie ma mieć indywidualny rys tego, kto je przygotowuje. W przypadku kurek smażonych z dodatkiem oliwy truflowej w sosie śmietanowym chodziło o wielkosć i kształt grzybów.
Stefan w głębi ducha pogardzał tymi, którzy przemywali zebrane grzyby jak leci, szatkujac je nozem na chybił trafił lub nawet krojąc na bardziej uporzadkowane plastry. On dobierał wyłącznie drobne kurki, wielkości najwyżej obraczki ślubnej. I to obrączki nalezące raczej do kobiety o szczupłych palcach. Miały być podane w całości bo tylko wtedy potrawa nabierała zycia.
Myliłby się kto, mysląc, ze wybieranie grzybów, a nawet - nie bójmy się tego słowa - sortowanie, było czynnością przedłużajacą przygotownie posiłku. Nic bardziej mylnego. We wprawnych rękach Stefana trwało to nie dłużej, niż posztakowanie cebuli. Oczywiście jeśli mowa o posiłku dla 2 osób.

słoik

[giezik]

Stefan przebierając grzyby i delikatnie przemywając je pod strumieniem niemal lodowatej wody. Mimowolnie patrzył w stronę kuchennego okna.
Na parapesie stał niewielki słoiczek z najnowszym skarbem. Niemal natychmiast po powrocie z grzybobrania Stefan umieścił odnalezioną samotną kurkę w słoiku i zalał ja najprzedniejszą oliwą z oliwek. Delikatną, taką którą wykorzystywał wyłącznie do wyjątkowych sałatek. Zalewa połyskiwała w rozproszonym świetle, nie wiadomo czy dzięki samej oliwie, czy też dzięki obecności w niej maleńkiego grzybka.
Nie zdając sobie z tego sprawy w tym samym czasie wytarł ręce o fartuch i doktnął kieszeni fartucha. Wszystko w porzadku, klucz był na swoim miejscu. Wrócił do przebierania grzybów.

[lunatica]

brunosch napisał:

> Wanilko, w ostateczności może być Pani Matka, bo Pani (żona onegoż) żyje i w
> czasie kolacji rzuca nożami o podłogę
a czy Pan nie może mieć żony #2?

luna, nie filozofuj, tylko twórz (no txt)

[Gość: giezik]

Wicuś

[Gość: wanilka]

tymczasem Wicus, mamrocząc pod nosem wlókł się do siebie. Mieszkał w domku
starego ogrodnika. Rodzice osierocili go, gdy miał 10 lat. Wychowywał się sam,
nikt nie chciał zaopiekować się ułomnym sierotą, ale wyszyscy go wykorzystywali
do najcięższej, najbrudniejszej roboty. Dzieciaki zaś wyśmiewały się z niego,
przedrzeźniały. Wicek stawał się coraz bardziej złośliwy i zgorzkniały.
Wicuś nie był jednak taki głupi na jakiego wyglądał. Dużo widział, rozumiał
jeszcze więcej, ale na razie nie chciał swojej wiedzy wykorzystać.
- Nadejdzie czas, że ja im pokaże - mamrotał - popamiętają mnie - odgrażał się.

[Gość: giezik]

Zbliżal sie do swojej siedziby i jeszcze pod nosem złorzecząc nic nie przeczuwał.
Drzwi od jego rudery były lekko uchylone. Choć nigdy nie było tam nic bardziej wartościowego od różnych sznurków, zardzewiałych gwoździ i resztek dziwnych urządzeń, które zbierał na wyspiskach w pobliskiej wsi, nigdy nie zdarzyło mu się zostawiać otwartego domku. Wicek, może i głupi, ale powiedzenie "mój dom jest moją twierdzą" dotyczy nie tylko arystokratów

kolacja (cd.)

[giezik]

Zanim ostatecznie wyjasni się, dlaczego drzwi rudery Wicka były otwarte i co się wydarzyło, wróćmy do kolacji Państwa w chwili gdy dźwięk upuszczonego i wbijającego się w podłogę noża dźwięczał w uszach wszystkich obecnych przy tym wydarzeniu.
Rolsrojs, choć był wiekowym i statecznym już psem zerwał się natychmiast z całą swoją psią niezgrabnością.
Psy co prawda bywają dostojne, jednak nie w momentach gdy ktoś lub coś je wystraszy. Wówczas, zwłaszcza jeśli ma to miejsce na śliskiej powierzchni posiadane przez nie cztery łapy okazują się zdecydowanie zbyt skomplikowanym wyposażeniem. Kontrola wszystkich kończyn przekracza wówczas możliwości psiego układu nerwowego. Nie inaczej było teraz. Szamotanie się, dudnienie przerwało złówróżbną ciszę, jaka zapadła w chwili wbijania się noża w podłogę. Wykonujac idiotyczne pozy, zupełnie nie licujące z godnością psa, zaczepił pazurami o kawałek obrusu lezacego na stole .....

[Gość: giezik]

... co działo się później nie warte jest wspomnienia. Faktem jest, że wino rozlane zostało już wcześniej. Na stole zaś była dopiero pierwsza część kolacji - smażone kurki, które Stefan tak pieczołowicie przyrządził.
Krótko mówiąc, chwilę później jedynym beneficjentem grzybów był winowajca, czyli Rolsrojs. Bez względu na to czy psy są smakoszami smażonych grzybów, czy też nie - te pachniały cudownie. Aromat przesmażonych na maśle, i podlanych winem złocistych skarbów lasu zmiękczał nawet najbardziej zatwardziałego zwolenika szpiku z kości wieprzowych.
Pani wciaż stała w niemym krzyku patrząc to na wbity wpodłogę nóż, to na pandemonium na środku pokoju.
Za to Pan ......

...

[brunosch]

Ukląkł ostrożnie obok psa, spojrzał mu głęboko w żółte ślepia i powoli wycedził:
- Rolsrojs, zeżarłeś sos grzybowy! Nie wstyd ci?
Słuchając Pana, pies przekrzywił lekko łeb jakby z uwagą nadsłuchując,
nadstawił ucho i łapą potarł pysk. Potem otrzepał się żywiołowo klaszcząc
uszami i odpowiedział:
- nie, zero wstydu, sos dobry. Jak masz jeszcze - daj!
Zapadła pełna konsternacji cisza...

[giezik]

.... nie wiadomo było co powiedzieć. Rolsrojs po raz pierwszy, odką znalazł sie w domu Państwa tak ostentacyjnie wyraził swoją opinię. Co prawda zdarzło mu się już wcześniej jakoś zaprotestować, ale zwykle działo się to w kącie, półgębkiem, czy też półpyskiem. A tu taki afront. Nie dość, że bydle pożarło danie, to jeszcze bezczelnie nie widzi w tym nic złego.
Pan nie zdzierżył i na całe gardło wrzasnął: STEFAN!!!!

karmazyn w porto

[giezik]

Stefan przygotowywał sos do zasadniczej części kolacji. W rondelku delikatnie bulgotało porto wraz z tegoroczną konfiturą z czerwonej porzeczki z odrobiną cytryny. Kwaskowy zapach powloli wypierał wcześniejsze zapachy leśne. Własnie przecierał maliny do sosu, gdy dobiegł go wrzask Pana.
Ponieważ jednak, zaden rasowy kucharz nie zerwie się natychmiast porzucając swoje labortaorium w trakcie przygotowywania najwymślniejszej potrawy, odwrócił się tylko szukając wzrokiem Wicka ...

[brunosch]

Wicek natomiast leżał plackiem na podłodze, próbując dosięgnąć czegoś, co
poturlało się pod kredens. Leżał więc sapiąc, przekrzywiając głowę i ustawiając
wzrok tak, aby mógł cokolwiek w ciemnej szparze zobaczyć. Gmerał najpierw łapą,
ale że nie dosięgał ściany chwycił za pogrzebacz i nim szeleścił w szczelinie.
Wygrzebywał stamtąd masy brudu, lepkie zbitki czegokolwiek, uwalane w
wieloletnim brudzie, mysiej sierści i truchłach padłych much. Jakieś obrzynki
mięs, kawałki skórek warzywnych, zeschnięte owoce, czy warzywa.
- Wicuś, a czego ty tam, draniu szukasz?
- e takiej no, psiajucha tego... plątał się idiota, dalej leżąc na podłodze i
wygrzebując na światło dzienne odwieczne warstwy brudu.

Nagle pomiedzy całym tym obleśnym śmieciem coś błysnęlo, zaświeciło...

[giezik]

... Wickowi nie dane jednak było sięgnąć po błyszczący przedmiot, bo Stefan głosem, doskonale znanym Wickowi rzekł - a idź no zobacz czego tam Pan potrzebuje. Ino szybko, bo coś to na pilne wygląda.....

mimo wszystko wrzesień

[brunosch]

Zdyszany Wicek stanął w progu jadalni, w sekundę zastaną sytuację określił w
duchu jako nienajlepszą i pokornie czekał, na pańskie dyrektywy.
Wiiicek! Stefana wołałem, a nie ciebie! Wołać Stefana! Biegiem, bo w pysk
strzelę.
Pośpieszny łomot buciorów Wicka ginął za zakrętem, po chwili w progu ukazał się
Stefa.
- Stefanie... Hmmm... Powiedz no mi stary - mamyż to dziś Wigiliję?
- Wigiliję? We wrześniu? Jeszcze drzewa zielone, gdzie tam Wigilija? A stało
się coś? Choinkę zrąbać jak mus, to mus - urąbię! albo karpia sprawić -
sprawię, ale jeszcze nam do Wigiliji hohoho!
Zrezygnowany Pan dał ręką znak, żeby odszedł, a kiedy zostali sami westchnął
trochę do żony, trochę do siebie:
- do Wigilii daleko, a pies już gada. Za moich czasów tak nie było.

[ka2]

o !? zadumał się. A ponieważ nie miał w głowie zbyt wiele i myślenie nie było
tym co mu wychodziło najlepiej, zadumał się jeszcze przez chwilę.
Marszczył przy tym swój nos jak kartofel, odgarniając paluchami jak serdelki,
strąki włosów z czoła płaskiego jak naleśnik. Ale nic to nie dało. Zastanowiło
go na moment to płaskie czoło. Plasnął się w nie otwartą dłonią bo przypomniał
sobie, że to czego szukał nie było błyszczące. Zaczął więc grzebać dalej, a
błyszczące znalezisko czekało na nasz ulubiony ciąg dalszy...

powrót do kuchennych zajęć

[giezik]

skoro wyjaśniono nietypowe zachowanie psa, Stefan wrócił do przygotowywania kolacji, zwłaszcza że sos już był gotów i po całej kuchni roznosił się zapach malin zmieszanych wcześniej ze świeżo zmielonym pieprzem - połączenie, które dla wielu profanów nie do pomyślenia, w wykonaniu Stefana uprzyjemniało niemal każdą zrobiona w ten sposób rybę.
Wicek z powrotem powrócił do poszukiwań, właściwie nie wiedział już czego, ale czyż nie samo poszukiwanie czasem jest najważniejsze.
Pan zaś zrezygnowany przegonił Rolsrojsa i zamiast wezwać służbę do posprzatania ogólnego rozgardiaszu sam zaczął zrezygnowany resztki zastawy wrzucać na leżącą na podłodzę szmatę, która jeszcze chwil temu kilka pyszniła się na stole, jako obrus.
Pani domu ...

[ka2]

pani domu uśmięchnęła się z przekąsem pod nosem. Ale krótki był to uśmiech, bo
jak wiadomo ogólnie, od tego robią się zmarszczki. Zaniepokojona spojrzała w
lusterko i zaptała zalotnie
- lustereczko, lustereczko powiedz przecie - tu wymownie zawiesiła głos i
spojrzała wyczekująco
- TY jestes najpiekniejsza ! krzyknelo zdesperowane lusterczko.
Kuchnię wypelnil zbiorowy rechot.
Lustereczko bylo bliskie pekniecia ze wstydu. Po chwili jednak smiech ucichl i
wszyscy zaczeli poklepywac lusterczko po raczce i po pornograficznym obrazku na
odwrocie.
Pani domu łyknęła spory haust nalewki i poszła obrażona na pokoje. Po drodze
postanowiła zajrzeć do pana i zapytać czy przypadkiem nie jest dziś Wigilia.

ka2 - korekta

[Gość: giezik]

Poniewaz to byla kolacja, a Panstwo sa z pretensjami to byli w tym samym pokoju raczej. Byli wiec w tym samym pokoju z Panem i ona uczestniczyla w jego wymianie zdan ze Stefanem, co do Wigilii.
Ostatnie zdanie nalezy wiec poddac liftingowi :)

cd.. (po korekcie :) )

[Gość: giezik]

Pani domu straciwszy zainteresowanie swoim odbiciem w lustrze klasnęła od niechcenia dwa razy, po czym opadła z wdziękiem na krzesło, po drugiej stronie stołu w jadalni.
Mimo ogólnego rozgardiaszu wokół stołu spowodowanego wcześniejszymi wyczynami psa jej decyzja wpłynęła na ogólną poprawę wizerunku całego otoczenia. Aura dostojnego opadania wypełniała własnie pomieszczenie i udzielała się Panu i Rolsrojsowi, który po wcześniejszym nieprzystojnym zachowaniu, zabrał się za porządki.

[ka2]

Ciąg dalszy stnął w progu przydreptując nerwowo i mnąc w ręku czapkę.
- Cholerka - pomyślał - wszystko mi się popieprzyło.
Zamaszyście wytarł brodę w poły płaszcza,zachwiał się i wyrżnął
organizmem prosto w śmieci wygarnięt spod kredensu, popisując się w locie
znajomością łaciny.
- @$#%&*, coś trzeba wymyśleć z tym błyszczącym.
Ale zabrakło mu konceptu. A pomysł spał w kącie pochrapując cichutko.

rozwieszoną na pajęczynie.

[ka2]

ka2 napisała:

> rozwieszoną na pajęczynie.

to był oczywiście błąd w druku :-)

uwagi autorów (czytelnicy nie czytać ;)

[giezik]

ka2 myslalem, juz ześ z siostrąheli jakiś seans wspolny odprawiłaś, gdzie vegeta wciągana rurkami w nadmiernych ilościach była

[ka2]

z sistrąheli to chętnie bym coś wciągnęła, niekoniecznie wegetę ;-)
tequlię jakąś może, albo wino czerwone
a tak mi się przypomniało, bawiąc ostatnio w stolicy wstąpiłam na Chmielną (
podejrzałam w wątku nobull, jak jej radziłeś gdzie wybrać się na kolację ) i
teraz mam niezłą zagwozdkę jak się robi te kluski ziołowe co je tam dają z
grzybami

[brunosch]

Wykorzystując drzemkę Pomysłu i chwilową nieprzytomność leżącego na podłodze
Ciągu Dalszego, Stefan schylił się aby wygrzebać spomiędzy brudów ten świecący
przedmiot. Okazał się być szklaną, tajemniczo opalizującą kuleczką. Aby ją
wyglansować, potarł nią o rękaw swojej kurty.

- Wigilija, pomyślał - jakieś Panu bzdury po głowie łażą, stary już i
niedołężny, Alchajmerem tknięty najwidoczniej. Oj, żeby tylko Wigilii doczekał,
starowinka.
Nagle niebo pociemniało, z czarnych chmur zaczął prószyć srebrny śnieżek, a dwa
pyzate aniołki w koszulkach fruwając pod sufitem piskliwie zaintonowały:
- Gloria! Gloria ! In Excelsis Deo!

Kuleczka spełniała marzenia wyrażane nie wprost. Szła zakosami jak skoczek
szachowy...

Pomysł przetarł oczy i zaczął się budzić.
- Kawy! wycharczał przez ściśnięte gardło.
Ciąg Dalszy dalej płasko leżał na podłodze.

(podnieście Dalszego Ciąga, bo się przeziębi)

kuleczka..

[Gość: giezik]

zniknęla w kieszeni fartucha kuchennego Stefana, obok znalezionego juz wcześniej klucza.
Bohater na chwilę zatrzymał się przy oknie jego wzrok spocząl na słoiku

[Gość: Hela]

Ze sloika dobiegal cichutki, ledwo slyszalny chichot.

....uspokojenie

[giezik]

Zamyslony Stefan wpatrywał sie w słoiczek, który mimo, że słońce już niemal całkowicie zaszło, zdawał się iskrzyć własnym blaskiem.
Dookoła roztaczał się aromat pieczonego karmazyna, wymieszany z zapachem masła, którym ryba została wcześniej nasmarowana. Z kontemplacji wyrwał go dźwięk dwóch klaszczących dłoni.
Niemal automatycznie podszedł do jednej z szafek sięgajac po kieliszek do martini. Wiedział co oznacza ten dźwięk, Pani potrzebowała swojego stymulatora, by otrząsnąć się ze stresu.
Stymylatorem owym było martini wymieszane z odrobiną (dokładnie 12 kroplami) wyciagu z małży. Na dnie kieliszka połyskiwało zaś ciałko mięczaka (nic to, że nie było świeżych, cały zapas słoikowych małży był zawsze w chłodni, zaś Pani i tak różnicy nie dostrzegała.
Po przyrzadzeniu napoju zaraz za Stefanem pojawiła się dziewka kuchenna, dotąd milcząco siedząca w kącie i wzięla od niego kieliszek z zawartością.

[brunosch]

Dziewka wyszła człapiąc, a po chwili zza okna rozległ się dźwięk klaskania
jedną ręką. W zasadzie to już wieczór zapadł, psy się uśpiły i jak zawsze o
szarej godzinie coś klaszcze za borem. Choć przytłumiony, łatwo był
odczytywalny - to Zeschnięty Ekonom w lamusiku przyklaskiwał sobie w rytm
ognistego flamenco.

"Ooooo buenas diaaas manana" niosło się nad przypruszonymi śniegiem polami.
"canamón famoso! por favor"

I jeszcze to na dokładkę...
Stefan dla odreagowania rąbnął sobie sporą porcję soku z małży, dolawszy do
niego kroplę czy dwie alkoholu. Skrzywił się i odwrócił proporcje. Lepsiejse
było - aż się wzdrygnął gdy uświadomił sobie, że łażą za nim głupie powiedzonka
Wicusia.
Przypomniał sobie o leżącym na podłodze. Odwrócił się. I zmartwiał. Czarny i
niepokojący Cień Był Coraz Bliżej... Zbliżał się... to Następował Ciąg Dalszy.

[Gość: Hela]

Z nienacka czarny zlowieszczy cien zaczal leciutko migotac. Po chwili migotanie
ze zrebrzystego zamienielo sie w biale. Z mgielki wylonil sie wyrazny napis
"Spolem - usmiechniete zakupy".

[emka_1]

hela, jadłaś dzisiaj jakiegoś grzyba?

[brunosch]

emka_1 napisała:

> hela, jadłaś dzisiaj jakiegoś grzyba?


Hela?! To pies wszystko zeżarł i prosił o więcej. Dla Heli nie zostało już nic
a nic...

Stefan

[lunatica]

Pod płaszczykiem słusznego wieku, Stefan skrywał wiele tajemnic... Ten, który
zostawił niewinne niemowlę na zimnych schodach pałacu dawno przeszedł na drugą
stronę... zanim odszedł zawiesił na szyi chłopca srebrny łańcuch z wisiorem.
Wisiorem kształcie kurki.
Stefan odruchowo poklepał sie po piersi - był tam. Srebrna kurka. Jedyne
świadectwo, a raczej jego brak, dzieciństwa...

[ka2]

Napis mieścił się na samochodzie dostawczym. Na ganek wybiegła Pani klaszcząc w
ręce z radości.
- zakupy przyjechały - cieszyła się - Wigilia dzisiaj, trzeba malować pisanki!
Stefan wywrócił oczami i pogonił Wicusia do wnoszenia jajek do kuchni.

[hania55]

Spojrzała z niesmakiem na kieliszek "Łapy byś umył, flejtuchu, zanim za
kieliszek Pani złapiesz." Chuchnęła gorliwie na szkło i przetarła je rąbkiem
fartuszka, po czym spojrzała pod światło czy aby na pewno ślady stefanowych
paluchów zostały dostatecznie usunięte. Kiwnęła głową z aprobatą, ustawiła
kieliszek na tacy i, nie obdarzając wpatrzonego w nią Stefana ani jednym
spojrzeniem, wyszła. Stefan wrócił do swojego poprzedniego zajęcia i znów jął
wpartrywać się w błyszczący słoiczek. Apetyczna woń piekącego się karmazyna
podsunęła Stefanowi pewien pomysł: "Jutro Pan znów jedzie do miasta i Pani
będzie smutna, to barweny jej usmażę. Z bułeczką, tak jak bidactwo lubi."

frasunek

[hania55]

Po czym naszła go niewesoła refleksja "Pan znów po nocy wróci, będzie po
szafkach czegoś szukał i zawodził "Łan for maj bejbi end łaaaaan for de
rooooud", a rano trza będzie jajecznicę smażyć i do Walusiowej po kwaśne mleko
zasuwać..." Na to otworzyły się drzwi i wszedł Wicuś. Stefan oderwał wzrok od
słoika i spojrzał na przygłupa "Co się tak szczerzysz, jakby Cie kto czekoladą
nadział?". Wicuś nic nie powiedział tylko schował coś szybko do kieszeni
swojego brudnawego kożucha. "Wam nic do tego" powiedział. Stefanowi jakby kto
płachtą czerwoną pomachał. "Gadaj, głupku. Co tam chowasz?". "Wam nic do tego"
znów hardo odparował Wicuś i podrapał się po nosie. Stefan już miał chwycic za
pogrzebacz i zmłócić Wicusiowy grzbiet, ale nagle do jego nozdrzy dobiegł
delikatny zapach spalenizny. "Jezusiemaryjowszyscyświęcipańscy, karmazyny!!!!"
krzyknął i pobiegł do pieca. "He he he" ucieszył się Wicuś i na wszelki wypadek
uciekł z kuchni.

[hania55]

Stefan dopadł pieca, uchylił drzwiczki, ale zanim to zrobił już wiedział, jaki
widok go czeka. Jego przeczucia okazały się słuszne. Miast apetycznie
zrumienionych, pachnących masłem płatów karmazyna miał przed sobą brytfankę, na
dnie której dymiło coś przypominającego osmalone polana. Stefan załkał gorzko,
lecz prędko jego rozpacz w gniew ogromny się zmieniła "Niech ja dopadnę tego
niedorajdę!". Odstawił brytfankę mściwie planując, jak najpierw Wicusia obije,
a potem każe mu naczynia do połysku pucować. Myśl ta nieco go pocieszyła, lecz
nadal był wielce strapiony. Co tu państwu na kolację podać? Wychynął z kuchni i
zawołał na dziewkę kuchenną.

- Marychna, weź kieliszki - dla pani martini z tym robalem co zawsze, a dla
pana siwuchę. Powiedz, że kolacja prawie gotowa, a pilnuj, żeby pili zdrowo te
ichnie aperitify.

Marychna pociągnęła nosem, zobaczyła nieszczęsną brytfankę i nie trzeba było
jej dwa razy powtarzać. Migiem uwinęła się z aperitifami dla państwa i pobiegła
do jadalni. Stefan, tymczasem, z najgłębszego kątka spiżarni wyjął zakurzone
pudełko, które pan przywiózł kiedyś z rautu, co to "Prodakt Launcz" z
cudzoziemska się nazywał. "C-A-P-I-T-A-N I-G-L-O-O" mozolnie przeczytał napis
na pudełku. Otworzył je i wysypał na czystą brytfankę żółtawe krążki,
powąchawszy z niejaką odrazą, wstawił do pieca. Wyjął po 5 minutach, polał
sosem malinowym, który towarzystwa karmazyna nie doczekał i ułożył starannie na
najpiękniejszym srebrnym półmisku. W tej samej chwili do kuchni wpadła zdyszana
Marychna.

-Niechże Stefan migiem kolację podaje, bo pan już taki zły, że aż gotów sam do
kuchni przyjść.

Stefan spokojnie podał Marychnie półmisek.

- Karmazyny w cieście pod malinowym muślinem - wyrecytował.

Marychna szybko wyszła z półmiskiem. Stefan zakradł się za nią na paluszkach
pod drzwi jadalni. Po chwili dobiegł go donośny głos pana:

- Ech, stary ciągle ma rękę, hep. Na niedzielę, hep, zapraszamy Klęckich-
Blęckich, hep, oko im zbieleje!

- Hi, hi, hi, jakie ładne okrąglutkie te karmazynki! - ucieszyła się pani.

Stefan spokojnie wrócił do kuchni i wziął pogrzebacz. "A teraz pójdziemy
poszukać tego przygłupa."

do autorów (hania)

[Gość: giezik]

kurnia z misternego i wyrafinowanego szefa kuchni cos takiego robic. I jak z tego sie wykaraskac pozniej, zeby on z klasą wyszedł ;)

Gieziku

[hania55]

Mus był, bo pan już taki głodny, że prawie sam się do kuchni pofatygował. Toteż
Stefan kazał państwa spoić, żeby różnicy pomiędzy karmazynem i kapitanem igloo
nie wyczuli. Tak więc Stefan z twarzą wyszedł, ale Wicusia sprać musi. Tyle, że
dzisiaj wena mię odeszła i Wicusiowi na razie się upiekło.

PS. Ostatnio spotkałam osobę, która ryb nie jada, ale kapitana igloo owszem.
Konsternacja.

[Gość: giezik]

Stefan podświadomie czuł, ze oszustwo nie popłaca i przyjdzie mu za to zapłacić. Zwłaszcza że spalony karmazyn ością w gardle mu stał i nie pozwalał zapomnieć o sobie

poszukiwania Wicka

[giezik]

Stefan nieswój, ze podać musiał coś co nawet na rybe nie wygladalo, poszedł szukać Wicka. bardziej przejąl sie bowiem tym co mały nicpoń mogł przeskrobac, niż faktem, ze Panstwo jedli coś czego nei podałby nawet rodzonemu bratu.
Gdyby go miał.
Kolejny raz tego wieczoru mimowolnie poklepał sie po ciele. Najpierw po klacie - wisiorek byl na swoim miejscu. Pozniej po kieszonkach fartucha swojego, zarówno klucz, jak i kulka byly na swoim miejscu.
Wuchodząc z kuchni wydało mu się, ze coś cichutko zakwiliło z parapetu okiennego

Wiciu przepadł jak kamień w wodę.

[lunatica]

Silna wola i dobre wchychowanie pozoliły mu utrzymać nerwy na wodzy.Szlachectwo
zobowiązuje, szlachectwo zobowiązuje - mamrotał swoją mantrę przed snem
delikatnie pieszcząc srebrną kurkę – jedyny dowód - zawieszoną na szyi. Jeszcze
rok. Jeszcze tylko rok... Odnalazł już wszystkie potrzebne przedmioty.
Przepowiednia się wypełni. 60 lat od dnia, w którym zamieszkał
w pałacu. Kluczyk, kulka...
- Brakuje mi tylko... – pomyślał.
Ciche kwilenie po raz wtóry wyrwało go z letargu.

[pinos]

Wydaje się, że niespokojne widmo zhańbionego karmazyna snuło się nocą po
dworze...
Mglista sylwetka trąciła kryształy żyrandola, zamigotała w zmatowiałym ze
starości lustrze, wionęła chłodem w kuchnii... Stefan dręczony wizjami piekła
wypełnionej czernią brytfanki rzucał się niespokojnie w swojej przylegającej do
spiżarni izdebce...
Ze snu wyrwało go rytmiczne kapanie za ścianą...

Majaki nocne

[Gość: Hela]

Z walacym jak mlotem sercem wbiegl do spizarni, co kapie? CZemu kapie? Skad
kapie? Czemu podloga jest mokra?
Nagle przez zaspane oczy zobaczyl na polce tuz obok buteleczki z bezcennym
sokiem z malzy pakunek zawiniety w przemoczony papier ze znanym juz mu skads
napisem, "Spolem, usmiechniete zakupy". Zadrzal. Podszedl ostroznie do kapiacej
paczki, dotknal papieru, powachal. Ryba. Drzacymi rekami rozwinal papier.
Karmazyn. Lypal na niego szklistym okiem. Mrugnal.
"Ktos mi chce podlozyc karmazyna", przemknelo mu przez mysl.

[emka_1]

w tym momencie karmazyn ryknął znanemi słowy:

bierz karabele, chamie bracie,
i za pan brat ze szlachtą siądź.

stefan oniemiał, a po chwili zbielałymi wargi wyszeptał - a jednak wigilia to
byc musi, skoro ryba mówi. i słoik kwili -dodał po chwili

Pytanie do autorów - ile jest kulek? n/t

[Gość: Nobullshit]

karmazyn

[Gość: Hela]

a tu karmazyn dla inspiracji
www.tjener.uninett.no/~karlsoy/fisk/uer.htm

[Gość: giezik]

na pewno nie cała miska, bo to niepoularne ostatnio jest

:-)))) ja się zastrzelę!

[lunatica]

lunatico,

[giezik]

zabijanie sie z rana nie przystoi damom

do autora brunosha pytanie zasadnicze

[lunatica]

"[...]Stefana, który rządził kuchnią, kredensem, spiżarnią i piwniczką już od
59
lat, czyli od chwili gdy jako niemowlę został znaleziony na progu dworu z
przypiętą do pieluszki karteczką "TO TWOJE"."

czy Stefan rządził kuchnią, kredensem, spiżarnią i piwniczką zanim nauczył się
chodzić i mówić... ?

[emka_1]

zdolna bestia była:)

[Gość: giezik]

a kto powiedzial, ze ma 59 lat. Moze ma np. 65

do autora brunosha pytanie zasadnicze (korekta)

[Gość: giezik]

późna/wczesna pora spowodowala post poprzedni. W koncu niemowle to niemowle,

:-)))))))

[lunatica]

Nieobecność WIcka...

[giezik]

miała bezpośredni związek z wydarzeniami, które nastąpiły tuz po grzybobraniu. Jak pamiętamy, Wicek zastał otwarte drzwi swojej ni to komórki, ni to domku.
Niespecjalnie go to zaniepokoiło, nie miał bowiem absolutnie nic wartościowego. A nawet jeśli by miał, to jego świadomosć nie pozwalała mu na zrozumienie jakiejkolwiek wartości.
Doszedł jednak do wniosku - być może to za dużo powiedziane - instyktownie wyczuł, że otwarte drzwi w miejscu gdzie powinny być zamknięte mogą wiązać sie z czymś nowym.
Gdyby Wicek był tak rozgarnięty myślowo jak Pan, mógłby pomysleć o nowej jakości w życiu.
Schylił się więc i na czworakach wolno sunął do wpółuchylonych drzwi komórki...

[pinos]

Lekko przywiędła trawa kładła się pod naciskiem jego dłoni i kolan, a
gdzieniegdzie leżące ostre kamienie i patyki boleśnie wpijały się w skórę
(Wicek dawno już ze spodni wyrósł, ale że szkoda mu było ciułanych groszy na
ubranie, obciął postrzępione nogawki i chodził odzian niby kilkuletnie pacholę
w krótkie spodnie).
Wokół panowała cisza. I tylko z komórki od czasu do czas dobiegały cichutkie
szurnięcia...
"Ki diaboł?" Pomyślał Wicek.
W tej chwili ręką potrącił stertę starego żelastwa, które zbierał w nadziei, że
znajdzie się amator na kupno. Przeraźliwy hałas poniósł sie po podwórzu...

[ka2]

Hałas taki, że psy się pobudziły a Zasuszony Ekonom zastygł z przerażenia w
bezruchu i przestał klaskać za borem.
Wicuś zgłupiał do reszty. Zaniechał skradania się bo jaki to miałoby sens i na
na odważnego wkroczył do swojej komórki. Kiedy jego wzrok przyzwyczaił się do
panującego wewnątrz pólmroku ( a nie trwało to długo, bo Wicuś jadł dużo
marchewki, która dobrze robi na kurzą ślepotę )ze zdziwieniem zauważył nogi
wystające zza szafy.

[brunosch]

nogi tak włochate i muskularne, słynące w całym kluczu z swojej siły i chyżości
posiadała tylko Pani. Widok jej nóg skonfudował Wicka, który choć durnowaty
potrafił docenić walory długodystansowej sprinterki. Zwłaszcza gdy Pani w
zawody szła z Rolsrojsem bywało, że pierwsza dopadała zająca i wpijała mu zęby
w kark. A teraz jej nogi leżały porzucone za szafą.

[hela1]

No tak, pomyslal Wicek, tu sa nogi. Ale gdzie PAni?

[ka2]

Stwierdzenie cudzych nóg za własną szafą a szczególnie nóg bez reszty Pani
spowodowało u Wicka lekki atak paniki.
- Aaaa ! wrzasnął co sił w płucach - ktoś Pani naszej nogi z ... powyrywał.

[brunosch]

- Sam jesteś [...] rzekło coś basem z głębi szafy.
Wicek dzwoniąc zębami przybliżył się ostrożnie, otwarł drzwi (matowe lustro
odbiło jego zielonkawą twarz) i powoli wsadził kudłaty łeb do środka,
wypatrując z trudem w ciemnościach kogoś, to do niego zagadał.
Nagle... no nie...
coś gwałtownie wciągnęło go w otchłań szafy, sponiewierało, przydusiło,
wyrywało kłaki i okładało na oślep a wszystko to w całkowitej ciemności i
milczeniu.
Nagle zapadła cisza i bezruch. Wicek dyszał ciężko spodziewając się kolejnego
ataku, lecz w szafie poza nim nie było nikogo.

[brunosch]

Szafa była pusta.
Rozchodził się za to intensywny swąd spalonego okrutnie karmazyna. Duch ryby
straszył w otchłaniach szaf nie robiąc różnicy na kim i jak będzie się mścił.
Tradycje Konfederatów Barskich nie były mu obce. W powietrzu jeszcze unosił się
cichnący gwizd ich pieśni ...
W końcu znienacka ryknęło :
Chyćcie koni
Chyćcie broni
Czeka was Wawelski Dwór!

Po czym jakby zakłopotane synkretyzmem umilkło.

[ka2]

Znienacka ryknęło i takoż umilkło.
- drogi Znienacku - odezwał się lekko zbity z pantałyku Ciąg Dalszy
- czy możesz się przenieść na dół wątku, jesteś nam tam potrzebny ;-)

[ka2]

- No cham jakiś - rozległo się spod szafy - takie słowa przy damie.
- Czemu tak głos podnosisz - dodała ochłonąwszy lekko - wyciągnij mnie lepiej.
Wicuś pośpiesznie poszedł Pani w sukurs, ciągnąc za to co było na widoku, czyli
za nieszczęsne nogi.
- Auć - wyrwało się Pani, choć bardzo starała się zachować z godnością możliwą
w zaistniałej sytuacji.
Z godnością więc zaczęła wybierać z włosów liście, pajęczyny i nie wiadomo co
jeszcze ( w końcu ciemno jest )

suknia

[Gość: giezik]

Wickowi w gardle zaschły wszystkie słowa. Ani nie smial zapytać co Pani robi w jego domostwie, ani w ogole odezwać się choćby głupio.
Szarpiąc za nogi i próbujac dojśc do siebie, nie zauważył, że pani zaczepiła suknią o jakiś tam stary gwóźdź w środku.
Suknia wraz z godnością opadła z Pani z głośnym wrrrrrrrr

[emka_1]

albowiem była to suknia plugawa. jednak miast paninej nagości zadziwiony wicek
ujrzał przecudnej urody kalesony, cienkie niczym pajęcza nić, ściśle opinające
nogi i muskularny tors pani, w rzeczy samej, kalesony siegały aż po pachy. wicek
nie bacząc na wszystko postanowił je zdobyć. niestety, zedrzeć ich z pani nie
mógł. zbyt ściśle przyjegały do ciała. postanowił je więc wycyganić sobie tylko
znanym sposobem.

[hela1]

Wicek nie byl swiadom tego, ze na te same kalesony juz od dluzszego czasu mial
chrapke Stefan. Wiedzial bowiem, ze tylko te kalesony potrafia przywrocic
cieplo jego steranym sluzba nogom. Od szukania trufli w mokrym lesie wdala mu
sie podagra. I tak jak od zawsze wyczuwal pocztyliona, od niedawna wiedzial
tez, ze idzie na deszcz, podagra mu to mowila.

[emka_1]

mimo wszystko stefan był dumny ze swej choroby, wszak podagra i lordoza to
pańskie choroby - żywy, choć bolesny dowód świadczący o jego szlacheckim
pochodzeniu.
snuło mu sie po głowie stare powiedzenie - poznać pana po kalesonach. tak,
musiał je mieć. w tym momencie myśl jak błyskawica przeleciała mu przez steraną
ciężką pracą czaszkę. zaraz , zaraz - zamruczał - pana, nie panią...

[hela1]

Zaczal nasluchiwac. Chrobot, skrzyp, gwizd, tak to Pan chrapie. Znaczy sie spi.
Znaczy sie, jesli nie wypil za duzo martini malzowych, potrafil sie rozebrac i
zwolnil kalesony.
"Nie popuszcze, musz je miec" szepnal do siebie i zaczal sie skradac w kierunku
sypialni Pana.

[emka_1]

starannie omijając skrzypiace deski w podłodze, upiornie bogato intarsjowane
komódki i stoliczki do robótek zastawione miśnieńskimi figurkami pastereczek i
baranów, stefan z kocią zręcznością dopadł krzesła, uchwycił swą silną meska
dłonią cieniutka materie, zwisająca od niechcenia z krzesła. pędem wycofał się
tyłem, po czym przeskakując po trzy schody dobiegł do swojego pokoiku. ostrożnie
zapalił świecę i po raz kplejny w tym dniu załakał. jego barczyste plecy
podskakiwały w rytm szlochu. w dłoniach trzymał olbrzymi, koronkowe stringi pana.

stringi

[lunatica]

a były to stringi nie bylejakie... ale w rzeczy samej stringi z Koniakowa.
misternie dziergane przez 6 dni i 6 nocy 6 miesiąc 60 roku życia Stefana.

tymczasem

[emka_1]

wicuś mrużąc kaprawe oczka rozglądał sie po izbie swej ubogiej. porwał z pryczy
porwana bura burke i burknął do pani - niech sie pani nakryje, bo ziąb tu
straśny. tym sposobem kretyn chciał zasugerować pani w jak marnych warunkach
przyszło mu wieść egzystencję wsiowego głupka. pani jedkn nie zwóciła uwagi i
długopalcymi dłońmi pianistki chwyciła łach, z którego paroma ruchami wykonała
niezwykle wdzięczny sarong. brosza by sie zdała - wypowiedziała w przestrzeń
głaszcząc się po wydatnym biodrze, po czym schyliła się i ze śmieci zalegających
w kącie wyłuskała zapleśniałą fasole i kawałek drutu. jeszcze raz dowiodła swej
niezwykłej zdolności manualnej tworząc na poczekaniu z dostępnych materiałów
niezwykle gustowną zapinkę. wicek jęknął w zachwycie - gdybym ja miał taką żonę...

[pinos]

- ...Toby kwadrans po ślubie wdową bez prawa do dziedziczenia została...
Mruknęła Pani półgłosem do siebie, co sprawiło że ze wszystkich drzew w okolicy
poderwały się spłoszone ptaki.
Wicek nie do końca pojął subtelną głębie wypowiedzi Pani, jako że myśli jego
zaprzątały kalesony, a poza tym w ogóle nie był zbyt gramotny...Ale spryt swój
miał. Przyoblekł więc twarz w wyraz szczerego zatroskania (co nadało jej wygląd
pyska chorej na niestrawność owcy) i rzekł.
- Wielmożna Pani, tać to nie uchodzi, żebyście się w takim stanie ludziom
pokazywali... o, tu pajęczynka, a tu... grzybek...nie grzybek...listek...nie
listek...*no, tu też coś Pani macie (przez myśl Wickowi przemknęła jego
zaginiona świanka morska, która - hodowana na pieczyste - zbiegła, uznana
została za zmarłą, a sądząc po pozostawianych śladach miała się doprawdy
swietnie). Zaraz przyniosę balię i wody gorącej, a potem przekradnę się do domu
po przyzwoite odzienie...
W głebi duszy Wicek liczył w duchu na to, że gd Pani do kąpieli się rozbierze,
on złąpie cudne kalesony i zawłaszczy, argumentując potem, że tak były
zniszczone i Pani niegodne, że mu tylko ich spalenie do głowy przyszło.
Nasapał się więc biedak i namachał, ale wanne z parującą wodą (a nawet
drogocennym kawałkiem szarego mydła z tualetki Pani) dostawił.
Jednakże Pani, istota o krwi błękitnej jak skóra pewnej rybki przyrządzanej ku
Państwa uciesze przez Stefana, srogi cios zadała Wickowym planom. Zrzuciwszy
szatę wierzchnią (pieczołowicie odczepiając broszę) weszła do balii (świńskiego
koryta naprędce przez Wicka odpicowanego) w kalesonach.
Łzy napłynęły do oczu nieszczęsnego...

[brunosch]

Przez łzy widział drogocenne kalesony zanurzające się w pianie z szarego jak
jego życie, mydła.
Och, miećby je! dotykać, na własne ciało naciągnąć! Z łez i żalu wzrok mu się
całkiem rozjechał i gdy lewe kontemplowało krajobraz za oknem, prawe zatrzymało
się na błyszczącej główce gwoździa wbitego w ścianę.
- Błyszczące. Śmieci, między nimi coś błyszczącego - a chwilę później nagle
spadł śnieg...
Z trudem układał dziwnego pucla dzisiejszych wydarzeń.
- Stefan coś do kieszeni swojej kapoty wrzucił i mówił o Wigilii; a potem nagły
śnieg i gadające ryby... Trzeba to Stefanowi odebrać i może kalesony będą jego?
Kieszeń kapoty Stefana. Trzeba...

furia

[Gość: giezik]

... rozgoryczony wybiegł z komórki wydając z siebie najbardziej przeraźliwy dźwięk na jaki było go stać.
A był to dźwięk, na który spadły wszystkie liście z okolicznych drzew. Krzyk Wicka niczym torpeda leciał prosto przez siebie. To strącił jakąś wiewiórkę z drzewa, to przestraszył chłopa, który właśnie poszedł zakładać wnyki ...

[hela1]

Zaszokowana Pani pozostawiona sama sobie w balii, wyskoczyla z niej chyzo i
jela przeszukiwac wickowe domostwo. "Co to blyszczalo, co to blyszczalo" pytala
rozgoroczkowana kapiela w balii w kalesonach.

[emka_1]

nie zważając na przenikliwy ziąb dopadła kąta, gdzie leżała kupka śmieci.
zgrabną stópką podolskiego złodzieja wyjętą z tajnej kieszonki rozgarnęła
zeschłe liście, szybciutko z wprawą łodzkiej prządki zwinęła pajęczynę w solidny
kłębek mrucząc przy tym z zadowoleniem - no czysty jedwab nie będzie mi się tu
marnował. schowawszy kłębek w przepastnym gorseciku, pochyliła sie z
zainteresowaniem nad błyszczącym przedmiotem, który wychynął spod wymietej
kartki, wydartej z magazynu smakoszy'kuchnia'. zupełnie bezmyślnie wyciągneła
rękę po błyszczącą blaszkę. małe blaszane kółko to było, z tajemniczym napisem
-wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokocha. serce pani zabiło gwałtownie - no
wreszcie - wyszeptała radośnie. zajęta swym odkryciem nie zauważyła, że za
plecami czaił się złowrogo...

[hela1]

Ekonom, ktory zakradl sie do chaty Wicka w poszukiwaniu tworzywa na nowe
kastaniety.

[hania55]

... to baba pacierz zmawiająca przed świętą figurką na rozdrożu, żegnała się
nabożnie, myśląc, że to sam Lucyfer pędzi ją porwać za obmawianie starej
Józefowej, co to jej mąż nieboszczyk do komunistów przystał.

Pan wyjrzał przez okno, po czym zaklaskał. W progu pojawił się Stefan z siwuchą
i kieliszkiem na tacy. Pan popatrzył łakomie na oszronioną flaszkę, ale
pamiętając o tym, że wieczorem wybiera się do miasta na rozrywki, poskromił
chętkę na mały kieliszeczek.

- Stefan po co butelkę przyniósł?
- Ano pan klaskał...
- Co ten krzyk znaczył, chciałem Stefana zapytać, a Stefan tak... od razu...

[brunosch]

- To tylko Wicek wrzeszczy, ale nie wiadomo czemu. Leciał przez pola
poturbowany, coś krzyczał o nogach. Ale jemu nic, nogi ma całe, bo jak wiatr
leciał.
- Nerwowy jakiś się zrobił ostatnio, nie wiesz no czemu?
- Panie, bo to wszystko przez te duchy... Pokazują się albo i nie pokazują, a
zawsze co złego zrobią, nastraszą abo co. - Przypomniał sobie rozmrożonego
karmazyna i aż go dreszcz przeszedł. - A i ostatnio jeszcze Ekonom się ruszył.
- Ekonom? Który? Ten zaschnięty? Jak to "się ruszył"?
- No tańczy skubaniec, śpiewa, a jak wieczór zapadnie, to aż strach myśleć.
Mówią, że jak się ruszy, to wielkie mrozy zapowiada i długą zimę...
- No dobrze, Stefanie, trzeba nam zimną krew zachować w obliczu takich
wypadków. A gdzie Pani? Zapytał półgłosem i starannie wlał w gardło kieliszek
lodowatej siwuchy. Huuu!
- Pani... nie widziałem od kolacji...
Gdy po chwili wycofał się do kuchni, zauważył w staganie zimną krew. Trzeba ją
zachować, tak Pan kazał. Ale komu i na co? tego nie mógł się nawet domyśleć.

[giezik]

Wicek szalał wokól swej rozpadajacej sie rudery. Biegał rwąc włosy z głowy i starej włosienicy, która miał na sobie.

Korekta?

[Gość: Nobullshit]

Czy to, co błyszczało, nie błyszczało w domu Państwa?
Skąd się wzięło u Wicka?
A poza tym, chyba się już znalazło, okazało być kulką, i ma ją Stefan?

Nie nadążam :(

[brunosch]

Stefan w kieszeni ma kulkę, która wybiórczo spełnia życzenia, a Pani w izdebce
Wicka znalazła świecącą blaszkę z Zaklęciem Miłości, w dodatku wykazała się
umiejętnością czytania w myślach Wicka, bo on na widok gwoździa zaczął
intenywnie myśleć, a ona odczytała tylko trop, że ma się świecić w śmieciach i
brudzie.
Zdaje się, że to jest tylko jedno zdanie.

I got it :) n/t

[Gość: Nobullshit]

[Gość: giezik]

Wroćmy jednak do wydarzeń z katastrofalnej kolacji. Stefan zmuszony podać substytut karmazyna, nie mógł wysiedzieć w spokoju w kuchni. Zostawiwszy więc wszystko w stanie totalnego rozkładu, (a trzeba pamiętać, że rozkład spalonego karmazyna bywa nader efektowny) wyszedł kuchennymi drzwiami.

Nie było to z jego strony posunięcie najmądrzejsze. Cichutko skowycząca kurka w słoiku na okiennym parapecie, czy też może to sam słoik skowyczał została wystawiona na pokusę wszystkich chętnych.
A pokusa ta był ogromna.

Trzeba odkurzyc powiesc n/t!

[Gość: Hela]

[emka_1]

było nie zabijać ćwieka kastanietami:((( społem jeszcze przeżyłam, ale
kastaniety zaśmiały mnie na tydzień. no to teraz wybrnij :)

[Gość: Hela]

NO bo Ekonom od jedzenia swinskich uszu a la tapas doznal fascynacji kultura
iberyjska i teraz maniakalnie poszukuje inspiracji. To pewnie i on karmazyna
gdzies schowal, bo go na suszonego dorsza a la tapas (bacalhau) chcial w
piwniczce przerobic.

[emka_1]

noale stojąc za plecami kobiety na myśli miał kastaniety:(

[hela1]

Znaczy sie kobieta srednio atrakcyjna w jego oczach byla, jak o kastanietach
myslal. Albo malo iberyjska.

[emka_1]

zapominasz, że on zmumifikowany , znaczy oczka mu wydłubali aby szklanymi
kulkami zastąpić. zdanie - nie była atrakcyjna w jego kulkach - zbyt odważne się
wydaje, zwłaszcza dla tych, co przypadkiem znają angielski:(

[brunosch]

- Ach, to wy, ekonomie? zapytała roztargniona, poprawiając na sobie a to
osuwającą się opończę, a to zjeżdżające uporczywie z bioder mokre kalesony. Po
coście tu przyleźli, hę?
Ekonom stał w milczącym zachwycie. W ciemności odbierał tylko pojedyńcze błyski
idące od Pani - a to agrafy z fasoli i drutu, a to jej złoty ząb, to znów
okrągłą blaszkę, puszczającą zajączki spomiędzy jej rozłożystych piersi.
- no gadajże, zeschleńcu wreszcie!
- ja tu tylko tak... po drewno na kastaniety, bo te moje stare, to już całkiem
na nic... rozlazły się i fałszują. To myślałem, że znajdę jakąś deskę i zrobię
sobie nowe, ale... i znów zamilkł.
- No, dobrze - rozejrzyj się tu, weź co ci trzeba. Zgodziła się
wspaniałomyślnie, wiedząc że i tak wszystko w izbie należy do Wicka, którego
miała za nic.
Kątem oka popatrywała na ekonoma krzątającego się po izbie. No niczego sobie.
Chudy, kościsty, ale muzykalny, wysoki i jaki silny - patrzyła z podziwem, jak
jednym szarpnięciem wyrwał ściankę szafy.
- Palisander - zacmokał z zadowoleniem. Paaaliiisander. Kastaniety będą z tego
że hej! Tu włożył w gębę kawał deski i szybko tnąc ją zębami wygryzał z niej
odpowiedni kształt. Czasem tylko spluwał trocinami, lecz pilnował się, żeby nie
ochlapać stóp Pani. Gdy skończył robotę zastukał nimi na próbę - dźwięk miały
dobry, spojrzał bezczelnie w oczy Pani i w przytupach ruszył w jej kierunku.
Stanął gwałtownie, przytrzymał palcem odpadającą powiekę westchnął głęboko :
Wszystko mi mówi że mnie ktoś pokochał...
Na te słowa i Pani westchnęła, poczym delikatnie zamknęła drzwi do izdebki.

Zostawmy ich tam, nie przeszkadzajmy.

Tu

[brunosch]

ciąg dalszy ;) To znaczy - w następnym wpisie...

A czy czytelniczka sklerotyczka

[Gość: Nobullshit]

mogłaby prosić o krótkie streszczenie akcji do chwili jej udatnego wznowienia
przez Brunoscha? No wiecie, na zasadzie "w poprzednim odcinku".

[egipcjanka15]

Ja nie wiem, czy to sie da strescic. Za duzo sie dzialo ;-))

[brunosch]

> prosić o krótkie streszczenie akcji do chwili jej wznowienia

- krótkie? :)))
- streszczenie? :))))
- akcji? :)))))

Impossible Nobull, imposible. Nikt żywy nie jest w stanie tego dokonać.

No dobrze,

[Gość: Nobullshit]

przeczytam od początku. Ja tak niestety mam nawet z prawdziwymi książkami,
w których akcja nie wije się jak posypany solą węgorz. Jeśli odłożę na dłużej -
muszę zaczynać lekturę od nowa :(

[giezik]

brakuje chetnego ktory by reaktywowal trupa

[brunosch]

zaś na mnie spadnie?

[hela1]

Proponuje zaczac od poczatku, zawezic temat, bo nam sie to strasznie rozlazlo.

[wojtusia]

Tak podciągnę, bo fajne :-)

łza się w oku kręci... na samo wspomnienie... nt.

[lunatica]

[pinos]

Mnie ostatnio karmazyn po nocach straszył

[brunosch]

karmazyn spalony czy uduszony?

REAKTYWACJA

[brunosch]

Re: Trzeba odkurzyc powiesc n/t!
brunosch 16.11.2004 11:38 + odpowiedz

zaś na mnie spadnie?

[brunosch]

Leżąc obok (lub na) Pani, Zeschnięty Ekonom czuł wypełniające go szczęście.
Wypełniało każdą komórkę jego ciała, które dzięki temu stawało się coraz
pulchniejsze i bardziej miękkie. Już nie było tak, że każdy ruch podkreślony był
skrzypieniem ścięgien, trzaskiem stawów i łomotem kości, co mówiąc między nami z
lekka Panią deprymowało.
Pani leżała zwinięta w kłębek, nakryta burą opończą. Czasem swoją smukłą stopą
podrapała się za uchem i po podbródku.
A teraz czuł, że krew zaczęła w nim krążyć (w każdym razie - osocze) że wraca do
życia. Niezawodnym tego znakiem było, że nagle poczuł się głodny. Przeciągnął
się, ziewnął rozdzierająco, poklepał po brzuchu. Zdecydował, że wyniesie z
dworskiej kuchni coniebądź na ząb.

[saiss]

Gdy już subtelnie porzucił śpiącą znów Panią i wyszedł z drewnianki, udał się w
stronę dworu. Zgrabnie wyminął wszelkich ludzi ( mogliby się zdziwić Nagim Ale
Nagle Przywroconym Do Zycia Ekonomem Bez Kastanietow!) dotarł wreszcie do
kuchni. Tam, poza Ciągiem Dalszym, który znów leżał rozpłaszczony pod zlewem i
podsłuchiwał, jak rośnie trawa ( bo to niedoedukowany Ciąg był i nie wiedział,
ze pod zlewem trawa NIE rośnie)...więc poza tym Ciągiem i smętnym karmazynem
latającym gdzieś koło żyrandola, ujrzał podskakujący i popiskujący słoik,
świecący światłem - nie wiadmono, czy własnym, czy odbitym...

A tymczasem Stefan

[kaiserka]

A tymczasem Stefanowi wątek spalonego karmazyna ością w gardle stał i nie
pozwalał zapomnieć o sobie. Nie pomogła nawet spora porcja alkoholu, z kroplą
czy dwiema soku z małży. Owszem spał, ale co to było za spanie. Cała noc rzucał
się niespokojnie w swojej przylegającej do spiżarni izdebce...Jego reputacja
byla zaprzepaszczona... chyba zeby...Koleny raz wyrwało go z letargu rytmiczne
kapanie za ścianą... To jednak nie był sen... Mozna wejść dwa razy do tej samej
rzeki! Paczka z karmazynem nie była wirtualna. To była jego szansa! Nie
zaprzepaści jej! Jeszcze śpiac zaczał komponowac przepis na karmazyna ... z
dodatkiem wanilii...

[pinos]

Na podłodze, pomiędzy porzuconymi kastanietami,które dopiero w chwili
najwyższej rozkoszy (gdy Pani pokazała, czemu jeszcze posłużyć mogą jej
arystokratyczne stópki, jakże tera przez Ekonoma umiłowane) wysunęły się z jego
bezwładnych dłoni, w delikatnym świetle pólnocka połyskiwała tajemnicza
kuleczka.
Trącona butem Ekonoma odtoczyła się bezgłośnie w palisandrowe trociny...
W kuchni trwały przygotowania do porannego posiłku. Niepostrzeżenie bowiem dla
ukrytych w komórce Wicka kochanków, nastał świt nowego dnia. Rumiane,
przeżegnane bochny, parowały na stole, a krzepka dziewoja, łokieć zaledwie
wyzsza od stołu, ale za to dwa łokcie od niego szersza, ubijała masło...{P}

***

[...] drąc się przy tym niemiłosiernie, co w jej mniemaniu miało być raźną
piosneczką skorelowaną z rytmem maselnicy. Ft ft ft ftórowała jej maślanka.
Prawda była jednak taka, że piłując dziób fałszowała jak mało kto i rzadko
kiedy.
"Łoj dyna dyna poszła Maryna"
nagle jej śpiew zamarł na bladych wargach. Łoj - szepnęła tylko zdumiona, na
widok niewątpliwego przystojniaczka szczerzącego do niej pożółkłe zęby.
Przeszedł obok niej sztywno wyprostowany i chyba miał nowe buty, bo lekko
poskrzypywał przy każdym kroku.
Bez słowa wziął ze stołu trzy bochny chleba, gomółkę masła, pęto kiełbasy i
wczorajszą pieczeń.
Przechodząc obok niej uszczypnął ją w rozłożysty zadek.
- ale Panu, ani słowa, jasne? groźnie się przy tym zmarszczył, jednocześnie
uśmiechnął, puścił perskie oko, mlasnął i czknął.
Dziewka stała z otwartą gębą. To było jak grom. Zakochała się w Nieznajomym. [B]

***

Serce dziko jej załomotało (dźwięk ten gromkim echem odbił się od skraju
pobliskiego lasu, wypłaszając w wysokie góry Jackiego i Nukę), a piersi jej
targane namiętnością, trzepotały w okolicach krągłych kolan, i niczym dwa
próbujące poderwać się do lotu dwa białe goląbki z ryżem, ryż ów rozsiewały
dookoła...
Fruwające ziarenka dziewoja potraktowała jak najlepszą z wróżb i pomyślawszy -
Panu miałam nie wówić, ale Pani na pewno wysłucha rozterek dziewczęcego serca -
sama w końcu jest kobietą - potoczyła się żwawo tam, gdzie po raz ostatni
mignęła jej arystoktratyczna sylwetka Pani. Czyli w kierunku komórki Wicka...

A tymczasem, drogi czytelniku, Wicek... [P]

A tymczasem Wicek

[pinos]

zgłębiał niezgłębione i świata tajemnice odkrywał.
Z czarnej otchłani rozpaczy wydostał go na powierzchnię widok muskanych
łagodnym wietrzykiem seledynowych dessous pokrytych delikatnym hafcikiem.

Porwał je ze sznurka i ukrywszy się w korzeniach olbrzymiego dębu podziwiał
drobniutkie ściegi i rozważał, jakaż to nitka pozwala osiągnąć podobne
mistrzostwo.
Był on bowiem zapalonym "rękodzielcą" i od dawna już miał w tajemnej skrzyni
przygotowaną dla siebie całą wyprawę - pościel, szydełkowe obrusy (jeden z nich
w przypływie szczodrobliwości podarował dziewce kuchennej, Isaurze, gdy się
żaliła, że "w jednej koszuli nikt jej nie weźmie").
Na tych tu zielonych majtasach Ekonoma znać zaś było rękę prawdziwego mistrza.
Któż, któż tu jeszcze tak potrafi???

Skoro można podbić każdy stary wątek... :)) nt.

[Gość: Nobullshit]