Marzę o "chwili zapomnienia"

[Gość: macho z klasą]

i tak to właśnie często wygląda,,
tylko Pani miała jako jedna z niewielu odwagę o tym napisać,,

Marzę o "chwili zapomnienia"

[Gość: sooham]

Bardzo podobnie - tyle, że z mężem jest fajnie - ciągle po tylu latach małżeństwa - ciekawie, czule, blisko. Tylko jedno "małe ale"... intelektualnie i emocjonalnie, nie erotycznie. I nie mogę się z tym pogodzić! Choć ogromnie go kocham, czasami nienawidzę - właśnie za to - że szacunek i przyjaźń mi nie wystarcza, chcę odrobiny namiętności, fascynacji, szaleństwa. Z nim wyłącznie - bo go kocham.

[ja_vier]

To nie tylko kwestia wieku. Funkcja malejąca fascynacji i szaleństwa
jest wprost proporcjonalnie odwrotna do rosnącego (lub stałego)
szacunku i przyjaźni na osi czasu trwania związku. Mnie się to
przydarzyło po 10 latach. Odbierałem sygnały „jesteś kochany” –
myślę sobie „jestem super”. Napawam się odczytami. Tymczasem okazuje
się, że wcale nie jest super.. właściwie to nawet jest źle ale ja o
tym nie wiem (w moim przypadku na szczęście do czasu).
Paradoks właśnie polega na tym, że obie strony się kochają.

[ja_vier]

Powiem więcej.. co mi tam i tak nikogo tu nie ma a temat bardzo
ciekawy. O ile czas jest tu ważną zmienną (niezależną) to myślę, że
nie najważniejszą.
Albo inaczej: spadek napięcia erotycznego jest efektem (kosztem)
bliskości (jedności) dwóch ciał. Jest szansa, że wartość pożądania
będzie rosła w miarę oddalania się ale istnieje wysokie ryzyko
zwarcia i nieodwracalnego uszkodzenia.

[Gość: sooham]

Czyta, czyta.
Zainteresowało mnie ogromnie co napisałeś. Nawet chciałam odpisać, ale pomyślałam, że to forum umarło i odpowiedzi się nie doczekam.
Może to jakiś "palec boży?" Może Ty mi pozwolisz zrozumieć jak to wygląda z punktu widzenia mężczyzny? Bo nie zamierzam się poddać, ciągle wierzę, że związek kochających się ludzi nie powinien rezygnować z namiętności,erotyki, seksu bez względu na staż i wiek. Napisałeś :"(w moim przypadku na szczęście do czasu)" To znaczy co? Udało Ci się przywrócić namiętność w 10-letnim związku? Coś zrozumiałeś, naprawiłeś, zmieniłeś zachowanie?
Z mojego kobiecego punktu widzenia wygląda to tak, że czasami obwiniam mojego mężczyznę, zapewnie niesprawiedliwie (sypie sobie głowę popiołem, ale czuję żal i nic na to nie poradzę) że popada w rutynę, że nie chce próbować nowych rzeczy, że na żartobliwe pytanie - jakie ma fantazje seksualne - zbywa mnie i buja, że tchórzy - boi się, czy "mu stanie" i przestaje w ogóle inicjować seks, "że, że". Nie chcę walczyć i obwiniać mojego mężczyznę, chcę zrozumieć, chcę żeby było lepiej między nami - dlatego Cię pytam, jak to "że" wygląda z Waszej strony i co można zrobić?

[ja_vier]

Wszelki duch! Nie spodziewałem się, tym bardziej się cieszę, że
Cię „widzę” na tym pustkowiu. Łażę tu i szczękam łańcuchami -
forum, że się tak wyrażę kameralne (z potencjałem) ale jeżeli
centrala nie sprząta nawet po koniach handlujących tu biletami na
koncerty to czego się spodziewać?
Twój temat dla mnie to świeża i ważna sprawa ale nie sposób bez
uwzględnienia indywidualnych zmiennych (a tych jest tyle ile
związków) odpowiedzieć.. Z mojego punktu widzenia hmm.. chyba po
prostu przysnąłem. No wiesz dzieci, budowa, kariera – wsparci o
siebie plecami walczymy z przeciwnościami. To zabija erotykę ale
dziś uważam, że tylko idiota przyjmie to za usprawiedliwienie. Nie
ma nic ważniejszego jak ciągłe odświeżanie relacji i łapanie oddechu
w tzw. „międzyczasie”.
Tak, udało mi się przywrócić namiętność ale nie przychodzi sama, tak
jak kiedyś Nie ukrywam, że to żona pierwsza nauczyła się mówić do
mnie w moim języku: „chcę tego, brakuje mi tamtego”. Ja nauczyłem
odczytywać się jej nastroje, znaczeń przeciągniętych akcentów w „pa
kochaniee” no i, że czerwona apaszka (w pewnym zestawieniu) oznacza
w wolnym tłumaczeniu „jest mi źle – zrób coś z tym”. Mam jednak
wrażenie, że w Waszym przypadku problem komunikacji w ogóle nie
istnieje – facet dokładnie wie, czego od niego oczekujesz, że
poprzeczka jest wysoko.. ale jego żarty mogą oznaczać, „że, że” nie
jest mu do śmiechu..
Tak, zmieniłem swoje zachowanie bo mimo czytelnych komunikatów (na
pulpicie automatyczna kontrola trakcji zapewniała mnie, że wszystko
jest OK) nie robiłem nic. No wiesz, niby kontrolka się świeci ale w
głowie faceta zaraz pojawia się „pewnie ma gorszy dzień – zajmę się
tym potem”. Aż tu nagle.. (może to była zgrabna intryga żony) –
wydało mi się, ze jest ktoś trzeci. Oczywiście przegadaliśmy to i
skończyło się na strachu ale wyobraziłem sobie, że się oddalamy. To
podziałało mobilizująco, walka z potencjalnym przeciwnikiem,
zagrożenie.. zapach świeżej krwi.

do ja_vier

[Gość: sooham]

Masz rację problem komunikacji u nas nie istnieje. Może inaczej, potrafimy rozmawiać o wszystkim i sprawia nam to ogromną przyjemność - od budowy atomu i cepa (bośmy inżyniery) - to jego konik .........po tajemnice ludzkich zachowań - moja pasja.
Ale rozmów o NAS, o seksie - On raczej unikał, chyba, że musiał. Za to razem nadzieramy się podczas meczu, razem lub osobno wściekamy się na polityków, ale wtedy to drugie podziela opinię, choć mniej emocjonalnie. Nasze rozmowy są fascynujące, inspirujące, odświeżające. I wyobraź sobie, że za to mam do niego (czasami)żal, że skoro w nasze gadanie potrafi włożyć tyle pasji, żaru, namiętności - to czemu do cholery w tej innej równie ważnej - nie chce mu się?
A co do kobiecego sprytu Twojej żony - to wyobraź sobie, że kiedy byliśmy 14-ście po ślubie i mój mężczyzna wrócił po zjeździe absolwentów zafascynowany swoją młodzieńczą miłością - ja zrobiłam to samo. Zasugerowałam, że pojawił się ten trzeci ( w tym układzie czwarty) i codziennie wieczorem wychodziłam odstawiona w seksownej sukience i szpilkach. Gdzie? Koleżanka zostawiła mi klucz, żebym jej palemki podlewała i karmiła jakieś potworne potwory w terrarium. Podziałało błyskawicznie, była miłość - stała się po wsze czasy "była" a my tak jak Ty i Twoja żona - odnaleźliśmy się i zakochaliśmy się od nowa.
To działa owszem, ale jak jest się po ślubie kilkanaście lat.
Teraz nie chcę robić takiego numeru. Choć przez następne 10 lat stosowałam przeróżne kobiece sztuczki, teraz chyba z tego wyrosłam. Inny etap.
Może kiedyś wyjaśnię, jak sama się zastanowię, a teraz muszę kończyć.

Na Twoje pytanie postawione poniżej odpowiem innym razem. Wymaga zastanowienia, uczciwości i... podróży. Jest lekcją pokory i wyzwaniem...uwielbiam to!
Uczciwie byłoby i bardzo dla mnie ciekawe, gdybyś i Ty odrobił tę lekcję i napisał: "Ile w Tobie jest z tego chłopaka z czasów kiedy się poznaMasz rację problem komunikacji u nas nie istnieje. Może inaczej, potrafimy rozmawiać o wszystkim i sprawia nam to ogromną przyjemność - od budowy atomu i cepa (bośmy inżyniery) - to jego konik .........po tajemnice ludzkich zachowań - moja pasja. Razem nadzieramy się podczas meczu, razem lub osobno wściekamy się na polityków, ale wtedy to drugie podziela opinię, choć mniej emocjonalnie. Nasze rozmowy są fascynujące, inspirujące, odświeżające. I wyobraź sobie, że za to mam do niego (czasami)żal, że skoro w nasze rozmowy potrafi włożyć tyle pasji, żaru, namiętności - to czemu do cholery w tej innej równie ważnej - nie chce mu się?
A co do kobiecego sprytu Twojej żony - to wyobraź sobie, że kiedy byliśmy 14-ście po ślubie i mój mężczyzna wrócił po zjeździe absolwentów zafascynowany swoją młodzieńczą miłością - ja zrobiłam to samo. Zasugerowałam, że pojawił się ten trzeci ( w tym układzie to czwarty) i codziennie wieczorem wychodziłam odstawiona w seksownej sukience i szpilkach. Gdzie? Koleżanka zostawiła mi klucz, żebym jej palemki podlewała i karmiła jakieś potworne potwory w terrarium. Podziałało błyskawicznie, była miłość stała się po wsze czasy "była" a my tak jak Ty i Twoja żona odnaleźliśmy się i zakochaliśmy się znowu. To działa owszem, ale jak jest się po ślubie kilkanaście lat. Teraz nie chcę robić takiego numeru, inny etap. Może kiedyś Ci wyjaśnię, a teraz muszę kończyć.
Na Twoje pytanie postawione poniżej odpowiem innym razem. Wymaga zastanowienia, uczciwości i... podróży. Jest lekcją pokory i wyzwaniem...uwielbiam to!
Uczciwie byłoby i bardzo dla mnie ciekawie, gdybyś i Ty odrobił tę lekcję i napisał: "Ile w Tobie jest z tego chłopaka z czasów kiedy się poznaliście?"

coś GW namieszała

[Gość: sooham]

Hmm dziwne, Wyborcza zdublowała mi komentarz.

[ja_vier]

O właśnie, od początku miałem wrażenie, że jesteście bogatsi o pewne
doświadczenia i co ciekawe część z nich na pewnym etapie wyglądała
podobnie. To dla mnie bardzo cenne.
Lekcja, a raczej powtórka z bycia chłopcem.. tak to trudne. Zbliżam
się do 40-tki, no wiesz.. bilans, pytania, analizy. Zadaję sobie sam
to pytanie kim teraz jestem a kim byłem 20 lat temu, przyglądam się
sobie w takich „lustrach” jak to forum (idealne laboratorium
Jestem w trakcie pewnych przemyśleń, pytam, czytam innych. Mam
wrażenie, że sam unicestwiłem w sobie „chłopca” - no wiesz, bo tacy
zwykle giną pierwsi jako mięso armatnie. Teraz jestem strategiem,
siedzę w centrali, steruję.. ale mam ochotę wyskoczyć (przynajmniej
na chwilę) za burtę, popływać, zobaczyć to wszystko z perspektywy
chłopaka, z rękami w kieszeni.
Ten temat partnerstwa i bycie sobą w związku jest jeszcze
trudniejszy. Oboje wiemy, że dialog to pierwszy krok – potem jest
cały ten splot motywacyjno-wolitywny. W końcu staję przed sobą i
pytam „czy ten facet to ja?”
Pytałem tutaj o wrażliwość bo akurat na naszym etapie to jest temat
na tapecie. No wiesz, my (ja) jakoś nie mamy jej za wiele a na pewno
niewiele ma ona wspólnego z Waszą (kobiecą). Z drugiej strony wiem,
że na pewnym etapie rozwoju jest nieodzowna, więc jej poszukuję ale
coś słabo mi idzie No i te doświadczenia innych facetów, którzy
ulegli naciskom, odkryli się i .. zostali wystawieni do wiatru.
Jednak mimo deklaracji „chciałabym, żebyś nauczył się płakać” to
okazuje się, że (chyba spora część) kobiet woli jednak wesprzeć się
na niewzruszonym ramieniu i usłyszeć „będzie dobrze”.. Heh.. sporo
tego.
Co do seksu, realnie rzecz biorąc to cóż.. nie jestem teoretykiem
ale może zapytajmy tego „macho laską” hyhyhy
Czekając na Twoją odpowiedź - cały czas mam jednak nadzieję, że do
tej rozmowy włączą się zwyczajni faceci.

[Gość: sooham]

Hmm... przeczytałam co napisałeś. Na pytanie "ile we mnie zostało z tej dziewczyny..." odpowiem krótko - "bunt nie przemija, bunt się ustatecznia". Po rachunku sumienia mogę odpowiedzieć - fajnie, że tak mało i fajnie, że tak dużo! I tyle. Zadając to pytanie, pytałeś sam siebie. I byłeś ciekawy co odpowiedziałaby Twoja kobieta. Zapytaj Ją.
Chcesz, żeby włączyli się inni? Napisz nowy list na Naszej Muzyce. Dobrze piszesz, mógłbyś ożywić ten temat.

[ja_vier]

Dziękuję. Wyczuwam drganie tego „nie przemijającego buntu”. Pytałem
żonę – to (ją) nas przerasta. Dlatego z taką uwagą, wpatrywałem się
w Twoją perspektywę niczym w czarodziejską kulę. Mam nadzieję, że
moja gra Cię nie dotknęła. Lustro, o którym wspomniałem ma więcej
wspólnego z „Alicją w krainie czarów” niż Narcyzem.
Tak, jestem ciekawy tej muzyki – innych ludzi. Wysłałem taki list
miesiąc temu, nawiasem mówiąc był to oryginalny list do mojej żony.
Miałem nadzieję, że pod ostrzałem krytyki dowiem się więcej..
Niestety przepadł w centrali GW. Był kiepski, może zbyt osobisty a
może miał wyraz na „k” i „p”...
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.

[Gość: sooham]

No to wygląda, że narazie we dwoje będziemy grać męską muzykę. Problem chyba w tym, że oboje chcemy się dowiedzieć więcej co w tych duszach małżeńskich gra, a jesteśmy raczej słuchaczmi i obserwatorami niż skłonnymi do zwierzeń gawędziarzami.
Ale mam nadzieję, że oboje odniesiemy korzyści, Ty mi odpowiesz jak pewnie rzeczy wyglądają od strony mężczyzny, a ja - od kobiecej. Cel w końcu jest szczytny
A teraz tak na szybko. Zdążyłam się dwa razy "zdrzaźnić" czytając Twoje teksty.
Primo - że GW nie wydrukowała Twojego listu. Temat zamarł choć zaciekawienie było spore, mało jest listów od facetów, drukują wypowiedzi - czasami hmm... takie sobie. A Ty dobrze piszesz, (trafiłam na coś Twojego na innym forum) nawet pomyślałam, czy nie zarabiasz na chleb "piórem"? Byłam kiedyś dziennikarzem, potrafię wyłapać tę "iskrę bożą". Może wykropkuj te słowa na k... lub p... i wyślij ponownie. Nie wiem, czy GW gra w "chybił trafił" i drukuje co popadnie, czy obawia się, że te słowa narażą delikatną konstrukcję psychiczną Polaków na zgorszenie. Mnie jak najbardziej pasują w odpowiednim kontekście, oddają emocje - a więc to czego w druku nie widać. Chętnie bym przeczytała i mogłabym się sporo dowiedzieć. Daj tekst na "nasze" forum, jak znowu Ci nie puszczą.
No popatrz odwalamy za nich robotę, szkoda, że nikt o tym nie wie i nie dołącza.

primo II - zdrzaźniłam się na facetów, nie Ciebie konkretnie, choć za to co napisałeś. O męskim płaczu, wrażliwości, lęku przed odsłonięciem. Ja jako baba nazywam to - ucieczką przed bliskością. Ale temu tematomi poświęcę osobny wpis, a teraz tylko tyle - czy Wy faceci z mlekiem matki wysysacie takie przekonanie, czy dopiero później Wam robią wodę z mózgu?

Pozdrawiam
A zdrzaźnienie w skali gniew - 10, ma tylko 2 i pół

[ja_vier]

Zagrajmy.
Z tym listem zrobiłem jak mi radziłaś – zależy mi na ogniu krytyki,
sam więcej nie wymyślę. Niestety masz rację z tymi wulgaryzmami..
dzieci kiedy zamkną oczy też są przekonane, że wilka nie ma. Ale my
mężczyźni często tak rozmawiamy. Tam gdzie u (wielu) kobiet jest
miejsce na emocje u nas jest czarna dziura, którą wypełniamy takim
właśnie verrrrbum. Oczywiście taki sam skutek można osiągnąć unosząc
brwi lub cedząc słowa „per rectum” ale zwykle kończy się na „Weź się
kur.. za to bo Ci upier.. premię. Nie wiesz czy nie chcesz tego
zrobić?” Osobiście nie jestem zwolennikiem takich metod bo to zubaża
relacje, język – wszystko ale wolę uproszczony komunikat niż
atmosferę spisku, walki na miny i podchody. Tak, to ograniczające
ale widziałem wiele razy prostych facetów, którzy w trudnych
chwilach, nie wdając się w czcze dyskusje rozmawiali o bardzo
trudnych sprawach i co więcej zakończyli spotkanie genialnymi
wnioskami. Fenomen, pozwalający biegać po bagnie znaczeń,
możliwości, emocji ..
Ta wrażliwość to dla mnie bardzo frapujący temat. Szkoda tu miejsca
na psychologię i socjologię, potrzebuję czegoś „z pierwszej ręki”.
Mam kilka „klocków” z tej układanki ale.. odezwę się po weekendzie.

Do sooham:

[ja_vier]

Mam do Ciebie pytanie bo mam wrażenie, że jesteście (z mężem)
bogatsi o pewne doświadczenia. Chodzi mi o to, że porozumienie
(dialog) to pierwszy etap.. no wiesz potem jest kolejny konsensus,
który wymaga wyrzeczeń na rzecz partnera. W końcu patrzę w lustro i
zastanawiam się czy ten facet po drugiej stronie to ja? Ile w Tobie
jest z tej dziewczyny z czasów kiedy się poznaliście?

o wrażliwości

[ja_vier]

„Ucieczka przed bliskością”, odsłanianie się hmm... no jest w tym
coś.. jakiś „taniec z lękami”. Zbliżam się i oddalam, krążę. Nie
chciałbym wpaść w pułapkę osobistej perspektywy ale i z drugiej
strony nie chcę tłumaczących świat (kolejnych) teorii naukowych. One
dają mi bardzo złudne poczucie bezpieczeństwa w stąpaniu po cienkim
lodzie rzeczywistości.
Zauważ, że mówi się z pełnym przekonaniem o kobiecej czy dziecięcej
wrażliwości.. a męska? Wrzuciłem na próbę hasło „męska wrażliwość”
do netu – wyszło coś o dzieciach i żołądku.
Myślę jednak, że jest to bardziej kategoria daru, który wysysamy z
mlekiem matki, potem jednak najczęściej go tracimy. To przekleństwo
czuć (widzieć) więcej a dziecko w końcu musi „wydorośleć”- czyli? Że
co? Wrażliwość ciąży.., żre paliwo, które „lepiej” przeznaczyć na
zmaganie się otaczającym brakiem wrażliwości lub innymi jej
poziomami? I tu pojawia się jeden z paradoksów: czy stać mnie na
wrażliwość?

[ja_vier]

W kwestii technicznej sooham.. to jednak czyjś wątek a my sobie tu..
no wiesz, może tu i nikogo nie ma ale..
Wspomniałem wyżej o opłacalności. To takie nie eleganckie ale jednak
w rozwoju (w ewolucji - obok przypadku) jednak ważne. Wiesz, mamy
takie powiedzenie, że tego czy tamtego „nie wzięlibyśmy na wojnę”.
Kolejny paradoks: choć sam szukam w sobie wrażliwości to do
współpracy nigdy nie biorę faceta, który zdradzi się tym
charakterystycznym „rozedrganiem”. Nie wiem jak często masz do
czynienia z tępą siłą ale z własnego doświadczenia wiem, że taki typ
nie ma szans..
Wszystko się zmieniło, kiedy dostrzegłem w relacjach z żoną to
brakujące ogniwo. Można sporo rozumieć z otaczającego świata -
również i to, że bez wrażliwości rozwój zatrzymuje się na pewnym
etapie. Kolejny paradoks: żeby być silniejszym muszę sobie
zafundować to co mnie osłabia...

[Gość: sooham]

Wysłałam swoją odpowiedź, nie wiedząc, że jest nowa Twoja. Fakt zawłaszczyliśmy forum.
A propos nowego postu - a kto Ci się każe otwierać ("być rozedrganym") przed facetem,z którym macie zadanie strzelić innemu facetowi między oczy (skoro macie taką pracę?)
Czy jak przychodzisz po bułki do sklepu, to mówisz Pani Zosi - a wie Pani taki jestem otwarty,że Pani Zosieńki zapytam rączki całując (zakończę banalnie bo się śpieszę) sam nie wiem "być albo nie być?"
Kończymy dyskusję. Jak nam się "zechce" to możemy wznowić. Powodzenia

[Gość: sooham]

Wiesz, gdzieś przeczytałam, że łatwiej jest kochać kogoś niż dać się komuś kochać.
I jest w tym według mnie głęboka prawda. Po prostu w drugim przypadku musisz się otworzyć, zaryzykować, odsłonić się, pokazać kawałek prawdziwego siebie. Ryzykujesz, że partner wcale nie będzie tym zachwycony, ba kopnie Cię obłoconym buciorem w Twoje "obnażone serce" (u mężczyzn troche niżej i chyba ta wizja bardziej do nich przemawia). Ale tylko wtedy można z kimś wejść w prawdziwą relację uczuciową. Inaczej to jest miłość "na pół gwizdka", asekuracja, gra, lęk i kontrola.
Dla Was mężczyzn - wrażliwość, okazywanie emocji, w ogóle "czucie" kojarzy się z "niemęskością", mazgajstwem, słabością, no "dupa nie chłop" i przekonaniem, że kobieta "takim wzgardzi, pogoni i jeszcze innym rozpowie".
A ja Ci powiem, że na podstawie tego co sama wiem na podstawie opinii kobiet od lat 24 do 70 ( nie chcemy tu "tłumaczących świat (kolejnych) teorii naukowych", a więc samo życie) to dla nas pewne słabości są potwierdzeniem męskości.
Tylko ktoś kto czuje się prawdziwym mężczyzną nie czuje się zagrożony w swojej męskości, bo nic temu nie może zagrozić skoro wypływa z wewnętrznego przekonania i pewności siebie, przyzna się, że - nie wie, nie potrafi, nie staje mu teraz, czuje się bezradny, uważa, że podjął złą decyzję, smutno mu, tęskni itd itp....
Oczywiście nie chodzi o ciągłe zalewanie kobiety informacjami o swoich słabościach, chodzi o przyznanie się, że "czujecie" i, że Ona jest dla Was ważna, że ufacie jej, że kochacie i dajecie się kochać i jesteście ludźmi po prostu! Ona jest partnerem, a nie mimozą wspartą na Waszym ramieniu, żyjącą ułudą bezpieczeństwa tricepsa.
Cokolwiek jakikolwiek mężczyzna będzie mi mówił, że zamiast "wrażliwości, emocji, czucia" ma tam "czarną dziurę" - to nie uwierzę.
Spychacie te uczucia jak tylko się pojawią gdzieś tam głęboko ale one w Was są. Dlatego pewnego dnia - dla nas kobiet nagle i niespodziewanie (bo lampka na konsoli nie świeci na czerwono, nie dajecie nam tej szansy, ciągle pokazywała OK) - zdradzacie, odchodzicie do innej kobiety, albo jak chłopiec z rękami w kieszeniach wychodzicie na zawsze po papierosy. Lub zostajecie i tą ciągłą kontrolą ( cytuję: "jestem strategiem"), obroną przed wrazliwoscia (" bo żre paliwo" ) - tracicie spontanicznośc, zabijacie tego chłopca, który czuł radośc życia, a co nas ogromnie kręciło. Jakbyście sami założyli sobie smycz, a nas kobiety za to obwiniacie.
Tu dygresja - pogląd, że " sam unicestwiłem w sobie „chłopca” - no wiesz, bo tacy zwykle giną pierwsi jako mięso armatnie" - jest dla mnie nie do konca zrozumiały. Czuję w tym romantyzm, ale nie wierzę, że dalibyście się obecnie pozabijać bo dwóch zakompleksionych, "małych" facetów pokłóciło się a Wy pójdziecie "w pierod za rodinu...na smiert". Hmm, ale wojny żadna kobieta w stanie pojąć nie jest. Odpuszczam sobie, choć zdumiewa mnie to ogromnie.
Rozkręciłam się ale muszę znikać. Twojego listu GW chyba nie wydrukuje, odpuścili, za cholerę nie wiem - dlaczego? Może za mało reklam na stronę można było ładować bo za kameralnie było? Daj go na "nasze" forum, albo puść na forum w onecie. Hej! Natchnęło mnie! - pisz bloga.

Jak przeczytałam co napisałam , doszłam do wniosku, że możesz pomyśleć, że jestem wojującą feministką i obwiniam mężczyzn. Nie jestem. Chcę, żeby Ci się udało z Twoją żoną i żebyś nie powielał błędów, które My popełniliśmy. Choć nie ma "instrukcji obsługi kobiety" (jakiej -wyczuwam - byś chciał) to uważam,że pewnych stereotypów nie należy powielać. Czasy emocjonalnych macho bezpowrotnie mijają.