Co to znaczy być artystą?

[Gość: w tempo]

Interesuję się tym jak przeciętny odbiorca kultury traktuje owo szumne słowo -
artysta.
Czy jest to postawa dajmy na to poety - który życie odbiera przez pryzmat tego
co pisze, nie łapiąc kontaktu z rzeczywistością - będąc przekonany o jedynie
słusznej wizji ?
Czy raczej odwrotnie - jest to ktoś, kto z życia czerpie całymi garściami -
przetwarzając je artystycznie, jednocześnie ustosunkowuje się do niego bez
narzucania własnej wykładni ?

Może macie jakichś znajomych, którzy coś piszą, malują - jak oni traktują to co
robią ?

dla mnie artysta jest Bog !

[Gość: (*_*)]

najwiekszym i najdoskonalszym !

[Gość: neon]

O RANY, NIE DOSC ZE ANTYSEMITA TO JESZCZE BIGOT .
Ty,mordka,gdzie takich robia?

[Gość: (*_*)]

nie jestem antysemita...
wierze w Boga i nienawidze rasizmu
czy to w wydaniu hitlerowskim, czy izraelskim... jedno gowno, z ktorym nalezy
sie szybko uporac!

[Gość: Olga]

Gość portalu: (*_*) napisał(a):

> najwiekszym i najdoskonalszym !


A niby dlaczego „największym i najdoskonalszym”? Picasso ujął to w taki
sposób: „Bóg jest takim samym artystą jak każdy inny; wynalazł żyrafę, psa, kota;
tak naprawdę nie ma jednego stylu, ciągle eksperymentuje”.
Pewnie dopatrujesz się w jego twórczości elementów sztuki konceptualnej, myślisz
kategoriami: Bóg-„artysta” wyraża wielkie idee filozoficzne w najdrobniejszej
rzeczy, którą tworzy, podczas gdy nikt inny oprócz Ciebie nie widzi w tym
wszystkim sensu... Cóż, na nic się nie zda jego realistyczny czy nawet hiper-
realistyczny sposób obrazowania, chociaż „malowanie” z taką precyzją czy wręcz
obsesyjną szczegółowością powinno uwidocznić to, co chciał pokazać.
Pozdr.

[Gość: spiral]

wiesz, dla mnie bycie artysta oznacza deklarację okreslonej postawy życiowej
zgodnej z głosem serca. myslę, że niekoniecznie trzeba coś tworzyć, by być
artystą. najważniejsze jest to co w głowie i w duszy (gdzie jest dusza?).
wrażliwość, zdolność do niezależnego, indywidualnego myślenia. talent to rzecz
drugorzędna.
życie artysty jest niezwykle pociagające dla ludzi zwykłych. utarł się
stereotyp malarzy w pelerynach, poetów w rozwianych płaszczach, pięknych muz...
przynależność do cyganerii artystycznej, choćby niezwykle powierzchowna i
pozorna, nobilituje. znam pewna dziewczynę, która od chyba 6 klasy podstawówki
próbuje pisac wiersze (są takie... hmmm... tendencyjne), obecnie ma lat 18.
pisze także opowiadania (a właściwie męczy się od roku nad jednym, skutkiem
czego stalo się tak nieznośnie wydumane, ze po prostu nie da się tego czytać) i
dramaty (vide poprzedni komentarz).
za wszelką cene chce być outsiderką. nie dociera do niej, ze przez to juz dawno
zatraciła swą osobowośc. pisałam, że talent to sprawa drugorzędna. ona nie ma
talentu, lub jeszcze go nie rozwinęła. ale nie o to chodzi. myślę, ze ona za
wszelką cenę chce się dowartościować, to jest pewien snobizm, nie wiem czy
nieszkodliwy. to nie jest chyba postawa artysty?
tak sie składa, że byłam jakis czas temu na wieczorku poetyckim - to był taki
konkurs młodych talentów, konkurs jednego wiersza. wszystko takie same...
napuszone słowa, frazy, których znaczenia nie rozumieja pewnie sami ich twórcy,
ekshibicjonistyczne wyznania, tysiące juz razy powtarzane motywy... i chociaż
zakładam, że faktycznie mieli powody by pisać takie rzeczy, to jednak coś mi tu
nie gra...
to są przeważnie ludzie o postawie wybitnie dekadenckiej: ach, jakie to życie
bolesne! czy wszyscy widzą mój ból? nie? no tak, ten zły świat nigdy mnie nie
zrozumie...
dlaczego najczęstszą i najłatwiejsza przyczyna do stworzenia dzieła jest
cierpienie? dlaczego tak mało osób pisze o radości życia? czyżby to był symptom
właśnie braku zycia wewnętrznego? takie osoby bardzo źle by sie poczuły, gdyby
nagle znikneły ich problemy, ponieważ zabrakłoby im tego bodźca do myślenia. co
z afirmacją życia? zapisywaniem każdego dnia w słonecznych barwach? życie nie
ma sensu, ale że jest jedyną rzecza jaką tak naprawde posiadamy, to warto o nie
zadbać, jak mówi Schopenhauer.
oj, rozpisałam się, chociaż i tak nie napisalam jeszcze wszystkiego co mam do
powiedzenia na ten temat. trudno jest znaleźć słowa na to wszystko co myślę.
moze innym razem.
pozdrawiam! szczególnie Prawdziwych Artystów!

[Gość: w tempo]

Tak, życie w świecie bajki pociąga kazdego. Problem z tym,że często ta bajka
staje się koszmarem - co więcej niezbyt oryginalnym. Stąd zapewne owa boleść -
do czasu tylko fingowana, potem trudno się wyrwać z marnych konstrukcji
przyjętej konwencji outsidera, coś co ponoć konwencji ma przeczyć - kompleks
niejednego niespełnionego...

Ale nie sądzisz, że talent to właśnie naturalna predyspozycja do bycia sobą - i
tu znów problem, co to u licha znaczy "być sobą" ?- bo przecież ciągle
powtarzamy słowa, które już gdzieś kiedyś padły - stąd i szerzenie uśmiechu
zadowolenia powtarza stary jak świat horacjański banał - czy szczery ? Choroba
wie, jak dociera to pewnie i szczery...

[Gość: nieart]

Hej Spiral

Mysle ze troche gubisz sie w tym wszystkim, no bo czy panienka o ktorej piszesz nie spelnia wlasnie
wszystkich podanych przez Ciebie warunkow? (dla przypomnienia: najwazniejsze jest to co w glowie i w
duszy (gdzie jest dusza?). wrazliwosc, zdolnosc do niezaleznego, indywidualnego myslenia. talent to
rzecz drugorzedna.) Skoro talent jest drugorzedny....

Ludzie zwykli kontra Prawdziwi Artysci... Kim sa ci ostatni? Zaloze sie ze uwazaja sie za wlasnie ludzi
zwyklych. To ci pierwsi ze wszystkich sil pretenduja do duzych liter.

pzdr

[Gość: ada]

Uwazam, ze slowo artysta jest u nas stanowczo naduzywane.
Slyszalam wypowiedz panienki, ktora po nagraniu plyty z
piosenkami powiedziala, ze czuje sie spelniona, jako artystka.
Rozsmieszylo mnie to, bo mysle, ze jedna z cech artysty
jest wlasnie poczucie niespelnienia.

Kim jest artysta ?
Przypomina mi sie opowiesc Mrozka o jego dziadku.
Pisze Mrozek, ze jego dziadek nigdy nie udawal kogos innego.
Byl zawsze soba.
Byl do tego stopnia soba, ze zdziwilby sie, gdyby ktos mu
o tym powiedzial.

Mysle, ze tak jest z artystami.
Prawdziwy artysta nie zastanawia sie nad tym czy jest , czy
nie jest artysta, robi swoje. Robi swoje, bo musi.
Nie ''przebiera sie'' za artyste.

Ilu prawdziwych artystow mamy w kraju ... kilkunastu ?
kilkudziesieciu ???

Reszta to bardziej lub mniej uczciwi rzemieslnicy, wyrobnicy ,
no i przebierancy.

[Gość: Żona]

Ja też tak uważam, artyści nie krzyczą, że są artystami, po prostu są. I mam dziwne wrażenie, że
wypowiedzi poprzedników są takie rzemieślnicze????

[Gość: vlado]

najlepszą definicję artysty dał kazik:
"...wszystcy artyści to ..."
a ja sie z nim zgadzam..

[Gość: w tempo]

Kazik miał na myśli sprzedawanie się komunie - z kolei na płaszczyźnie nieco
bardziej ogólnej tak możnaby powiedzieć o każdym człowieku - jako o dającym
ciała jakiejś tam idei, za marną (albo i nie) satysfakcję co do poczucia o
dobrze spełnionym obowiązku...

[Gość: rob]

Hmm, artysta? Wielkie słowo. Ja za artystę uważam np. mojego kumpla, który
pisze jak to nazywa wierszydełka i opowiadania. I chociaż powtarzam mu z innymi
znajomymi, że powinien to gdzieś wysłać bo wszystkim z jego otoczenia ta
twórczość się podoba, to nieodmiennie odpowiada, iż pisze dla przyjemności.
Podziwiam jego postawę chociaż nie sądzę, abym właściwie ją rozumiał.

[Gość: Koshino]

Mialem szczescie poznac w zyciu wielu artystow roznego formatu.Wielu obserwuje,
w podobny sposob jaki moze robic to kazdy z nas.Jesli zastanawia Cie jak to
jest byc artysta nie znajdziesz na to odpowiedzi niestety.Kazdy jest inny jak
wsrod prawnikow czy stolarzy.
Moja definicja artysty jest scisla.Artysta jest ten ktory uzywa w kreatywny
sposob swojego talentu.
Nieliczni sposrod nich sztuke obieraja jako sposob na zycie.Pozostala wiekszosc
to ludzie o rozmaitych profesjach.

W dzisiejszych czasach gdy sztuka w Polsce jest tak zaniedbana zastanawiac nas
moga jej reprezentanci,calkowicie zrozumiale.
Szczesliwie nasi artysci daja sobie znakomicie rade a kilku z nich nalezy do
scislej czolowki na swiecie.
Polecam jednego z moich ulubiencow;
http://www.gladstonegallery.com/biospdf/biomib.html

[Gość: Hrabal]

Chcąc zinterpretować pojęcie "artysta" osobiście unikałbym rozgraniczenia na
kogoś, kto "życie odbiera przez pryzmat tego co pisze, nie łapiąc kontaktu z
rzeczywistością-będąc przekonany o jedynie słusznej wizji" oraz na kogoś,
kto "z życia czerpie całymi garściami przetwarzając je artystycznie,
ustosunkowuje się do niego bez narzucenia własnej wykładni". Sądzę, że te cechy
częściowo się przenikają. Cęściowo, gdyż trudno być przekonanym o jedynie
słusznej wizji a jednocześnie akceptować zupełnie inną nie prubując narzucić
własnej interpretacji. Częściowo jednak uważam je za spójne. "Artystę" cechuje
zwiększona wrażliwość, możliwość głębszego odbierania bodźców z zewnątrz co
przekłada się na jego twórczość. Otwarcie artysty na otaczający go świat jest
zatem niezaprzeczalne i to otwarcie na świat taki, jakim on jest w
rzeczywistości. "Artystę" cechuje jednocześnie indywidualizm, który przejawia
się w sposobie interpretacji na język artystyczny bodźców, które odbiera z
zewnątrz. Jest to zatem interpretacja osobista i jedyna w swoim rodzaju. W
przeciwnym razie mamy do czynienia z kiczem, kopiowaniem kogoś innego. Z jednej
strony artysta jest otwarty na otaczający go świat-chłonie go zmysłami, z innej
zaś strony tworzy swój własny świat-zindywidualizowany przez swoją twórczość.
Przez ludzi z zewnątrz, może być postrzegany jako ktoś, kto izoluje się tracąc
kontakt z otaczającą go rzeczywistością. Boję się, żeby w wyniku moich rozważań
nie stworzyć definicji "artysty". Uważam, że nie można zdefiniować tego
pojęcia. Według mnie jest to pojęcie względne, gdyż bazuje na ludzkich
odczuciach, zmysłach wzroku, słuch, dotyku, węchu itp. Przez jednego czyjaś
twórczość może być odbierana jako kicz, inny odbierze to jako szczyt
artystycznego kunsztu. Tak jak z pojęciem piękna. Nie ma brzydkich kobiet-
wszystkie są piękne, każda na swój sposób. Wszystko zależy od tego, kto na nią
patrzy.
Takie spojrzenie na ten problem jest optymistyczne zarówno dla kobiet jak i dla
artystów. Nie traktujcie tego jako sposobu na tuszowanie własnych kompleksów.
Ja święcie w to wierzę i dzięki temu uważam, że każdy jest artystą o ile tworzy
a twórczość ta wypływa z jego wnętrza, bez względu na to jak tą twórczość
odbiera otoczenie. Przykładem niech będą ci, których twórczość została
doceniona dopiero po ich śmierci. Pozdrawiam wszystkich, którzy dotrwali do
końca moich filozoficznych rozważań-"ARTYSTA".

[Gość: Puls]

Gość portalu: Hrabal napisał(a):

> Chcąc zinterpretować pojęcie "artysta" osobiście unikałbym rozgraniczenia na
> kogoś, kto "życie odbiera przez pryzmat tego co pisze, nie łapiąc kontaktu z
> rzeczywistością-będąc przekonany o jedynie słusznej wizji" oraz na kogoś,
> kto "z życia czerpie całymi garściami przetwarzając je artystycznie,
> ustosunkowuje się do niego bez narzucenia własnej wykładni". Sądzę, że te cechy
>
> częściowo się przenikają. Cęściowo, gdyż trudno być przekonanym o jedynie
> słusznej wizji a jednocześnie akceptować zupełnie inną nie prubując narzucić
> własnej interpretacji. Częściowo jednak uważam je za spójne. "Artystę" cechuje
> zwiększona wrażliwość, możliwość głębszego odbierania bodźców z zewnątrz co
> przekłada się na jego twórczość. Otwarcie artysty na otaczający go świat jest
> zatem niezaprzeczalne i to otwarcie na świat taki, jakim on jest w
> rzeczywistości. "Artystę" cechuje jednocześnie indywidualizm, który przejawia
> się w sposobie interpretacji na język artystyczny bodźców, które odbiera z
> zewnątrz. Jest to zatem interpretacja osobista i jedyna w swoim rodzaju. W
> przeciwnym razie mamy do czynienia z kiczem, kopiowaniem kogoś innego. Z jednej
>
> strony artysta jest otwarty na otaczający go świat-chłonie go zmysłami, z innej
>
> zaś strony tworzy swój własny świat-zindywidualizowany przez swoją twórczość.
> Przez ludzi z zewnątrz, może być postrzegany jako ktoś, kto izoluje się tracąc
> kontakt z otaczającą go rzeczywistością. Boję się, żeby w wyniku moich rozważań
>
> nie stworzyć definicji "artysty". Uważam, że nie można zdefiniować tego
> pojęcia. Według mnie jest to pojęcie względne, gdyż bazuje na ludzkich
> odczuciach, zmysłach wzroku, słuch, dotyku, węchu itp. Przez jednego czyjaś
> twórczość może być odbierana jako kicz, inny odbierze to jako szczyt
> artystycznego kunsztu. Tak jak z pojęciem piękna. Nie ma brzydkich kobiet-
> wszystkie są piękne, każda na swój sposób. Wszystko zależy od tego, kto na nią
> patrzy.
> Takie spojrzenie na ten problem jest optymistyczne zarówno dla kobiet jak i dla
>
> artystów. Nie traktujcie tego jako sposobu na tuszowanie własnych kompleksów.
> Ja święcie w to wierzę i dzięki temu uważam, że każdy jest artystą o ile tworzy
>
> a twórczość ta wypływa z jego wnętrza, bez względu na to jak tą twórczość
> odbiera otoczenie. Przykładem niech będą ci, których twórczość została
> doceniona dopiero po ich śmierci. Pozdrawiam wszystkich, którzy dotrwali do
> końca moich filozoficznych rozważań-"ARTYSTA".

Wlasciwie to nam tez nie wyjasniles sprawy Artysta-artyzm ale wiesz param sie
rzezba,i musze ci przyznac wiele racji.Artysta to cos na pograniczu zmyslu i
umyslu.Wlasciwie kazdy czlowiek jest artysta,tylko nie kazdy o tym wie.Talent?-
mowi sie kto go ma jest blizej Boga,Ale co to jest ten talent-jest trudniejszym
pytaniem,poniewaz sztuke mozna w gruncie zeczy ocenic,jednakze talent jest czyms
nieuchwytnym,jest to jest dusza skszypiec,bez ktorej nawet najpiekniejszy
instrument nie bedzie zadna wartoscia.

[Gość: Crotalus]

Nie dawać dupy kiedy inni chcą ją sprzedać.

[Gość: aniol]

odbijac jak lustro zakceptowana zeczywistosc- pochlaniacze to reszta ludzi

zalozenia niezbedne do interpretacji

zarowno obraz wchodzacy jest przepryzmacialy (zalezy od miejsca siedzenia jak i
wrazliwosci odbiorcy zwanego dalej arysta) jak i deformacja lustra
(np:kompleksy, emocje itd.) nie pozwalaja wiazce wyjsc bez szwanku.

A miano artysty przypada osobie ktora doskonale balansujac na pochlanianej
zeczywistosci(czynniki lustrzane + relacje miedzy ludzkie)trafia wiazka
wychodzaca do ludzi rozswietlajac( zamiennie mozna powiedziec zaraza) ich
umysly chocby na sekunde
a no i czas, ktory nie gra roli, ktos go wyprzedzi, ktos sie spoznil,
docenianie przez tlum i tak zazwyczaj trwa chwile i spowodowane jest czesto
przez liderow opini spolecznej(lub nowoczesniej narzedzia promocji z
marketingu)

[Gość: budzio]

Do: aniola
Ja rozumiem, że to miało być takie artystyczne, ale naprawdę - nie było.

Do ogółu:
Nie sądzę, aby kiedykolwiek możliwe było stworzenie definicji artysty - tak jak i definicji sztuki. Wydaje
mi się, że w dużej mierze opiera się to na wyczuciu, choć to chyba zarazem najbardziej zawodna
technika. Ale można wyróżnić kilka podstawowych warunków bycia artystą:
1. Trzeba być twórcą, czyli coś tam po sobie zostawić. Niekoniecznie od razu "Las Meninas" albo
"Requiem" (choć im ambitniejsze wzorce, tym lepiej), ale ślad jakiś musi pozostać. Proszę mnie źle
nie zrozumieć - nie powiedziałem: materialny ślad. Nikt chyba nie zaprzeczy, że gra aktorska jest
sztuką, a mimo to jej ślad opiera się na chwilowym przeżyciu, a potem - pamięci (chyba żeby
skorzystać z magnetowidu).
2. Twróczość musi być i z założenia, i w efekcie, artstyczna, tzn. musi być sztuką. I tu powstaje
gigantyczny, nierozwiązywalny problem, bo kto potrafi podać w miarę sensowną definicję sztuki?
Oczywiście, każdy, kto widział flamenco (ale takie prawdziwe, w Granadzie), taką definicję już poznał,
ale wytłumaczyć to komuś...
Tak w ogóle dotarło właśnie do mnie, że ta wyliczanka nie ma sensu. Artystą człowiek jest albo - nie. I
to wszystko. Można świetnie znać się na sztuce, pisać codziennie kilogram wierszy, chodzić w
czarnym płaszczu (nawet w lecie),prenumorować miesięcznik poświęcony sztuce, mieć wrażliwość
rozedrganego neuronu, być inteligentnym, oczytanym, osłuchanym, i co tam jeszcze dostarczają
zmysły, a mimo to nawet w jednym procencie nie być artystą. Dlaczego? Bo trzeba mieć to..., takie...,
no tę rzecz na "t"... Ach, właśnie! Talent.
Tylko co to jest?

[Gość: leo...]

dressing like your sister
living like a tart
they don''t know what you''re doing
babe, it must be art

[Gość: ARTYCHA]

yyy... Bardzo chciałbym coś napisać ,ale po tym co przeczytałem stwierdziłem że
jestem za mało inteligentny więc chyba postawię kropkę . o!!!

[Gość: ludek]

jestem tym co nie lapie kontaktu z rzeczywistoscia
cierpienia nie kocham
ale natury nie pieszcze
natura jest jak owo biblijne piekno
ktore ludzi ludzi
z wierzchu harmonijne
w srodku okrutne
jak to powiedzial poeta:
natura blaga o zbawienie
mozna sie cieszyc
i pisac o radosciach
ale poezja to raczej wspol-od-czuwanie
a owszem - wizja
a swiat ten nie jest jedyny
i cieniem tylko
co najwyzej
bozym milosierdziem

[Gość: LAS]

Co człowiek to odpowiedź, lub cytat. Artystą jest ktoś tworzący sztukę. Wobec
tego co to jest sztuka? Z doświadczenia zaś wiem, że artystą się bywa.