Ulica Gdanska

[Gość: Adam]

Na pewno wiekszosc forumowiczow wie, iz ul.Gdanska w Elku wrocila po rkou 1989
do swojej dawnej nazwy. Jest to jedyna ulica w Elku, ktora mimo to, iz znalazla
sie w innym panstwie po wojnie to nie zmienila nazwy. Nazwe tylko
przetlumaczono na polski. Przed wojna ulica Gdanska nazywala sie Danzigerstrasse
co tlumaczac na polski znaczy ulica Gdanska. Po wojnie nowo przybyli polscy
osadnicy do Elku, widzac jeszcze niemieckie tablice z nazwa Danzigerstrasse
nazwali ta ulice Gdanska i przez kilka lat po wojnie tak sie ona nazywala.
Natomiast pozniej zmieniono nazwe na Dzierzynskiego. Aktualnie wrocono do nazwy
pierwotnej.

Natomiast Adolf Hitler Platz przy ktorym znajdowal sie niemiecki ratusz po
wojnie nosil nazwe Placu Roosvelta. Ratusz jednak rozebrano, postawiono bloki i
teraz nie ma tam placu. Bloki naleza jeden do ul.Slowackiego, a drugi do
ul.Wojska Polskiego.

Pozdrawiam
Adam

[Gość: Janusz]

Ulica Gdańska - to wpaniała ulica. Tam się urodziłem. Pod numerem 40./ domy
numerowane były po kolei/ Zachował się jeszcze dokument wystawiony 5 grudnia
1945 roku - na którym kierownik wydziału mieszkaniowego / chyba Zyskowski /
napisał,że "mieszkanie zajęte". Dalej- "Winny zerwania bedzie z miejsca
Aresztowany". To się nazywała skuteczność działania. "Z miejsca aresztowany".
Ulica znana z tego, że co czwartek jechały na targowicę przy rzeżni chłopskie
wozy na targ. Wszyscy mieszkańcy -to ludzie przyjezdni, a znali się doskonale.
W budynku na rodu Gdańskiej i Mickiewicza miał swój zakład fryzjerski
Lamprecht. Obok był bar "piwny".Mój sąsiad Krupiczewicz zatrzymywał się po
skończonym dniu pracy/ wozil węgiel /. Walął setę albo dwie - i dla konia dał
się piwa niapić. A że chłop miał chyba ze dwa metry / worek ziemniaków nosił
przed sobą jak dziecko /, więc dawka była niezauważalna. Po przyjeżdzie do domu
żona / może 160 cm /, była zawsze czujna i sprawdzała węch. Pochodzili z Wilna,
więc mówiła: "Zygmont nachyl sia". "Oj mamka czego?" "Zygmont! Nachyl sia!".
Zygmnunt posłusznie nachylał się o dostawał dwa szybkie w twarz. Na tym
kończyła się wizyta w barze na rogu.
Za płotem mieszkał dziadek Adama. Chyba mieli dobre jabłka. U nas był spory
sadek z różnymi jabłoniami, jednak jabłka z drzewa sąsiada były chyba lepsze.
Był problem, gdyż trzeba było włazić na dach szopy Krupiczewicza żeby można
było delektować się jabłkami sasiada.
Z trzeciej strony był sadek pani Czubak /to już chyba ulica Toruńska /. Miała
wspaniałe orzechy laskowe. I psa który je pilnował.
A kto pamięta lizaki z ulicy Gdańskiej? Produkowano takie kolorowe, w kwiatki
i inne wzorki. Fachowcem był pan Świrski - który przyjechał do Ełku z Irkucka
na Syberii.On pierwszy zaczął je produkować. Mieszkali w budynku nad wytwórnią.
Cały dom i okolica pachniała tymi lizakami. Chodziłem do ich syna. Częstował tą
masą, jeszcze ciepłą - do wyrobu lizaków.Wypiekano tam również wafle.
Obok wytwarzał litewskie "kindziuki" pan Moryc./ Janusz - syn mieszka na
nowym osiedlu nad jeziorem /. Prawdziwy "kindziuk" wytwarza się kilka miesięcy.
Jechało po te kindziuki towarzystwo z Warszawy. Niedaleko mieszkał znany
bokser "Mazura" Fredek Prokuda.
A obok nas był skup makulatury. Nie taka wówczas była makulatura. Mazurskie
modlitewniki pisane "gotykiem", niemickie książki wojenne i nie tylko, albumy.
Wszystko co dużo ważyło. Pakowali w wielkie sześciany i wywozili do papierni na
przemiał. Czasami dozorca pozwalał poszperać. Wyrywaliśmy kolorowe obrazki i
zbierali serie np. okręty, rycerzy.
No i była słynna górka "Judyka" - Judyckiego. W zasadzie ogromny dół przy
stadionie. / stary stadion był nad rzeką za dworcem kolejowym /
Pozdrawiam Janusz

[Gość: Adam]

Jeszcze za pamietam te targi chlopskie i targowisko przy ulicy Gdanskiej. Targi
odbywaly sie dwa razy w tygodniu we wtorki i piatki. Pod koniec lat 70-tych
targowisko zostalo przeniesione na ulice Kosciuszki, a na na Gdanskiej
pobudowano garaze.

Pamietam fryzjera Lamprechta, ktory mial zaklad na rogu Gdanskiej i Moniuszki.
Pozniej w tym jego zakladzie zrobiono Zaklad Czapniczy, a on przeniosl swoj
zaklad na Mickiewicza na wprost ulicy Orzeszkowej. Byl juz starszy i przeszedl
na emeryture, ale jeszcze przez kilka nastepnych lat chodzil po domach i
strzygl swoich dawnych klientow, min mojego Dziadka. Ja tez chodzilem do niego
do zakladu jak bylem malym chlopcem, ale pozniej przenioslem sie do innego
fryzjera, bo Lamprecht strzygl niemodnie.

Jablka mielismy faktycznie dobre i nieraz podbierali je nam sasiedzi. Byly dwie
poniemieckie jablonie, a takze duze drzewo bzu. Tego onia co mieli sasiedzi za
plotem, pamietam jak przez mgle. Mialem wtedy kilka lat. Pozniej oni przeniesli
sie gdzies, a w miejscu chlewika gdzie trzymali konia postawiono garaze.I w
miejscu panskiego domu postawiono blokowiec. Pamietam ten dom w ktorym pan
mieszkal, mial on zolty kolor.Bylem w nim kilka razy. Otoz jak wykwaterowano z
niego ludzi i czekal na rozbiorke, to w miedzy czasie stanowil miejsce zabaw
dzieci, szczegolnie piwnice. A p0ozniej kiedy do rozebrano i ruszyla budowa
bloku, rowniez rojilo sie od ciekawskich dzieci. Kiedy robotnicy skonczyli
prace o 3 po poludniu i poszli do domu to czekaly juz dzieci, ktore wkraczaly
na budowe i stanowila ona dla nich miejsce zabaw.

Pozdrawiam
Adam

[Gość: Janusz]

Z całym szacunkiem - Panie Adamie. Fryzjer Lamprecht, jak ja pamiętam / a mam
trochę więcej wiosen / miał "od zawsze" zakład przy ulicy Mickiewicza - na
wprost Orzeszkowej. Przy drzwiach były chyba dwa krzesełka dla klijentów, Jeden
lub dwa fotele po prawej od wejścia. Zawsze zastanawiało mnie nazwisko
Lamprecht. Za ścianą był bar.Natomiast na rogu tego bydynku - sklep spożywczy.
Na rogu Moniuszki i Gdańskiej / wówczas Dzierżyńskiego / "od zawsze" był
sklep spożywczy. Ostatnio właśnie tam mieszkałem na piętrze. Dalej przy
Gdańskiej był zakład - chyba krawiecki. I jeszcze dalej park przy szpitalu.
Smaku jabłek nie pamiętam. Nie chodziło się "po jabłka" tylko żeby przeżyć
przygodę. Samo wejście na dach szopy Krupiczewicza podnosiło adrenalinę - gdyż
w każdej chwili mógł nadejść. A chłop miał dwa metry wzrostu.
Robiliśmy z kolegami zakłady: kto prędzej dotrze do ulicy Konopnickiej. Przez
płoty i sady - gdzie często były psy, czy ulicą Moniuszki. Meta była przy
wielkim drzewie. Wcale przy tym nie chodziło o cudze owoce. Ale spróbować
wypadało.
Faktycznie u Was były dwie jabłonie. Natomiast dalej do Toruńskiej i
Moniuszki i wzdłuż Gdańskiej aż do Polnej były same sady. Nie ma czego
żałować - z pewnościa spychacze zrobiły swoje.
Za płotem wcześniej była żeżnia. Natomias nasz dom zbudowany był z kamienia
polnego. Ściana miała 120 centymetrów grubości. Z piwnicy było jakieś wyjście
podziemne na zewnątrz - ale zostało zamurowane.
Doszedłem do wniosku, że zanudzam tymi "starymi" tematami. Kończę wiec i
pozdrawiam Janusz

[Gość: Adam]

Zwracam honor jesli chodzi o fryzjera Lamprechta. Jego zaklad byl przy
Mickiewicza na wprost Orzeszkowej.

Owszem na rogu Gdanskiej i Moniuszki byl zawsze sklep spozywczy, ale obok
sklepu od strony Moniuszki byl maly zaklad czapniczy. Natomiast zaklad
krawiecki byl troche dalej przy Gdanskiej blizej ogrodu szpitalnego. Natomiast
w podworku za zakladem krawieckim byl skup makulatury.

Pozdrawiam
Adam