Moje dziecko ma apetyt...

[Gość: toja]

Moja córeczka (3,5) ciągle domaga się jedzenia. Budzi sie z myślą o
jedzeniu, kładzie się spać z myśla o jedzeniu, odbierana z
przedszkola twierdzi, że jest głodna. Myśli jej krąża wciaż wokół
jedzenia. Kiedy przychodzimy do kogoś w gości - piersze co robi
(nawet gdy wokół pełno jest zabawek)- zasiada przy stole i... już
prawie od niego nie odchodzi. Od urodzenia tak było, traciła apetyt
tylko wtedy, gdy była chora, a i to nie zawsze. W domu słodyczy
praktycznie nie ma, chociaz babcia zawsze coś przemyci (wiadomo
jakie sa babcie), a to cukiereczka, a to biszkopciki. No, ale tez
nie chciałabym wpadać w przesadę. Daję jej w większości zdrowe,
wartosciowe rzeczy - duzo warzyw i owoców, ale ona nie potrafi się
nimi nasycić. Przedszkolne porcje sa dla niej za małe. Martwię sie
tym trochę, bo w dzieciństwie byłam grubaskiem, maż do tej pory
dobrze wygląda, nie chciałabym, zeby i ona miała problemy z powodu
swojej nadwagi. Jest ciężka (wazy 18,5 kg przy wzroście 102cm), to
więcej niż wiekszość dzieci w jej wieku, ale nie jest - na razie -
gruba (ma mocna budowę).

[gacusia1]

Moim zdaniem powinnas udac sie z dzieckiem do dietetyka.

[Gość: toja]

Dziękuję za odpowiedź, czy myslisz, ze dietetyk mógłby poradzić coś
na jej nadmierny apetyt? Czy może jej waga juz jest niepokojąca?
Może rzeczywiście taka wizyta byłaby wskazana, nawet po to, aby
uświadomić problem rodzinie, która uwaza, że problem mam ja - a jego
przyczyną jest trauma z dzieciństwa (byłam najgrubsza dziewczynką w
szkole). Moja tesciowa twierdzi, że chce wpędzić dziecko w
anoreksję, poniewaz usłyszała kiedyś od małej zdanie "babciu -
schudłam" (nigdy nie mówie przy małej nic na temat jej wagi). Już
słyszę te komentarze, gdy oznajmię, ze wybieram sie z małą do
dietetyka...

[gacusia1]

Pani Ewa radzi wizyte u Pediatry,ja u dietetyka.Z moich doswiadczen
wynika,ze pediatra nie jest lekarzem kompetentnym w temacie
prawidlowego zywienia dziecka,ktore(ewentualnie) moze miec problemy
z laknieniem.Dietetyk jest lekarzem specjalista w tej kwestii.Mialam
do czynienia z dwiema skrajnosciami.Moj brat(starszy ode mnie o
6lat) byl dzieckiem otylym(doslownie-utuczonym przez matke i
babcie).W wieku kilkunastu lat przeszedl kuracje dietetyczna,ktora
pomogla...na jakis czas...Natomiast moja corka byla(i jest)
dzieckiem,ktore "zyje powietrzem" .-)
Moj synek-dla porownania wagi Twojej corci-ma 2,5 roku,wazy 17.600kg
przy wzroscie 100cm.Jesli chcesz upewnic sie tak na szybko,co do
prawidlowosci wagi corki,to poszukaj w siatce centylowej.
Podaje Ci link do pierwszej z brzegu wyszukanej stronki z siatkami
www.edziecko.pl/zdrowie_dziecka/1,79369,2904785.html

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Należało by się zastanowić czy problem tkwi w zbyt dużym łaknieniu
córci (to warto skonsultować z pediatrą) czy w Pani nastawieniu.
Wspomina Pani o swoich obawach związanych z otyłością. Dzieje się
czasem tak, że nasze obawy wpływają na to w jaki sposób spostrzegamy
sytuacje.
Warto się temu przyjrzeć, skonsultować z pediatrą i realnie spojrzeć
na całą sytuacje.
Niestety na odległość trudno mi stwierdzić co jest przyczyną. Ważne
jednak by swoich lęków nie przekazywać dzieciom.
Jeśli pediatra stwierdzi, że wszystko jest w porządku trzeba będzie
popracować nad własnym nastawieniem do kwestii żywienia i obawy
przed otyłością.
Pozdrawiam
E U-Z

[Gość: toja]

Dziękuję bardzo za odpowiedź. Ja tez czesto się zastanawiam, czy nie
robię problemu tam, gdzie go nie ma. Rzeczywiście, bardzo mi zależy
na tym, żeby nie utuczyć małej, ponieważ zbyt boleśnie wspominam
chwile odrzucenia przez rówieśników (np. na koloniach letnich, gdzie
było zbyt mało czasu żeby wykazać się swoim sympatycznym
charakterem:), wyzwiska rzucane pod moim adresem przez nieznajome
dzieciaki, swoje sny - sny kilkuletniej dziewczynki o tym, ze jestem
chuda... Duzo we mnie takich niezbyt miłych wspomnień i dlatego
chciałabym tego uniknać dla mojej córeczki. Boję się jednak, ze moge
podświadomie przekazywać jej ten lęk, chociaz - tak jak wspominałam-
nigdy nie mówię przy niej nic na temat jej wagi, nie ważę jej zbyt
często, nie zabieram jedzenia, nie wyganiam na siłę od stołu, nie
kontroluję na każdym kroku, z rodziną rozmawiam na ten temat jedynie
po jej zaśnieciu, ograniczanie słodyczy tłumaczę jej dbałościa o
stan ząbków, itp. Moja mama twierdzi, ze ja i moje rodzeństwo,
równiez mieliśmy w dzieciństwie takie apetyty, że nie mogła nadązyć
z szykowaniem nam posiłków...Wszyscy wyrośliśmy z tego i teraz
jestesmy szczupli (apetyty w normie:) ale może w mojej głowie
zostało coś, czym teraz krzywdzę, nieświadomie, swoje dziecko...
Tylko jak sobie z tym poradzić? Pediatrzy widują ją dość często,
nikt nie wspominał nic na temat nadwagi, ja nigdy nie pytałam (ze
względu na jej obecność), z siatek centylowych wynika, ze nadwagę
ma, ale tu tez trzeba wziać poprawkę ze względu na jej mocną budowę
ciała. Co do jej apetytu - naprawdę wśród dzieci moich znajomych nie
ma drugiego z takim apetytem (wszyscy patrzą na nią z podziwem:),
no, moze oprócz dzieci mojego rodzeństwa...:) Przepraszam, ze tak
się rozpisałam, ale ta sprawa jednak trochę mnie dreczy.

Siatki centylowe

[gacusia1]

Doczytalam,ze patrzylas juz tam...Tyle,ze ja sprawdzilam i dla wieku
dziewczynki 3,5 roku waga 18,5kg miesci sie na gornej granicy normy
(97).Wzrost Twojej corci jest niemal rowno w polowie(50).
Zebys byla spokojna o zdrowie i wyglad swojego skarbu .-) i aby
Twoja psychika nie szalala,lepiej poradz sie specjalisty.Nie martw
sie jednak na zapas.Aaa.. i pamietaj,ze nawet gdy Ty slowem nie
pisniesz o wadze,wygladzie,nadmiernym laknieniu corki,ona i tak
czuje,ze COS NIE GRA. Dzieciaczki maja niesamowite
wyczucie,jakis "szosty" zmysl .-))) Pozdrawiam i Wesolych Swiat
zycze!

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Tak to właśnie w życiu bywa – nasze doświadczenia nawet te z
dzieciństwa wpływają na nasze dorosłe życie.
Warto się temu przyjrzeć. A jeśli uzna Pani, że jest to problemem to
można skorzystać z pomocy terapeuty i troszkę nad tym popracować.
Pozdrawiam
E U-Z