brak szacunku

[elowik]

witam,
mam wielki problem z 14 letnim synem
1.nie ma szacunku do mnie
2.nie wykonuje moich polecen, mowi"nie"
3. nie przychodzi ostatnio z piłki o czasie,zawsze byl bardzo
skrupulatny co do godziny przyjscia do domu
4.najgorsze co mnie dobija, to kiedy do niego mowie to mowi "...nie
mam ochoty teraz z toba rozmawiac..."
poradzcie jak postepowac, jakie konsekwencje wyciagac, czy karac.
dodam jeszcze, ze jeszcze ojca slucha, ale moja slowa kompletnie nie
docieraja do niego

[verdana]

Myślę, ze Ci ni pomozemy - mamy za mało informacji, dlaczego Twój
syn buntuje sie przeciw Tobie, a ojcu nie.
Jedyne co mio przychodzi do głowy, to to, ze ojciec traktuje go jak
dorastającego mlodego człowieka, a nie dziecko i nie zawraca glowy
niewłozonym szalikiem, niezjedzoną kanapką, tróją z matematyki oraz
bałaganem, i wydaje znacznie mniej poleceń.
Ale oczywiście to nie musi być prawda.

[morekac]

>4.najgorsze co mnie dobija, to kiedy do niego mowie to mowi "...nie
mam ochoty teraz z toba rozmawiac..."
To może się z nim umów na jakiś bardziej odpowiedni termin?

[mskaiq]

Szacunek nie istnieje tylko w jedna strone. Wydajac polecenia nie
bardzo szanujesz swojego syna i jego uczucia.
On po prostu kopiuje ciebie. Takie sa zwykle konsekwencje braku
szacunku rodzicow do dziecka.
Jesli chodzi o kare czy konsekwencje to czy myslisz ze to przywroci
szacunek do ciebie ?
Serdeczne pozdrowienia.

[f3f]

a czy mąż okazuje Ci szacunek? Bo jezeli nie to może syn to widzi i kopjuje tatę?

[elowik]

maz okazuje mi szacunek i zawsze tak bylo, chyba to wszystko jest
moja wina, moze ja mam za duze wymagania w stosunku do niego, moze
wiecej czekuje i nalegam, moze wlasnie powinnam wiecej jemu okazywac
szacunku i powinnam traktowac go nie tak bardzo "z góry".
czy moja zmiana da jakies efekty i czy w dobrym kierunku sie chce
zmienic?
pomozcie

[verdana]

A co to znaczy "traktujesz z góry"? Na 100% dziecku nalezy się
szacunek i to niezaleznie od wieku - szacunek oczywiscie nie oznacza
braku wymagań, ale uwzglednianie tego, ze dziecko jest odrebnym
człowiekiem i ma prawo do własnych decyzji, wyborów oraz do nie
wykonywania niektorych poleceń.
Przy nastolatku nalezy coraz bardziej ograniczać polecenia i coraz
więcej pozostawiać decyzji dziecka, a własciwie już nie dziecka.
Odpuscić sobie np. w co się ubiera (szaliczek i czapeczkę i tak
zdejmie na schodach), ile je, jak wygląda jego pokoj.

[jola_ep]

> mam wielki problem z 14 letnim synem
> 1.nie ma szacunku do mnie

To zależy czego oczekujesz.
To taki wiek, gdy dzieciaki wyrastają z bezwarunkowej akceptacji swoich rodziców
i zaczynają od ostrej oceny.
Przebudowują swój świat, na nowo określają swoje granice: jaki jestem, co
potrafię, ile mogę. Do tego hormony, które są związane z okresem dorastania, a
które mogą zdestabilizować ich nastrój.
I w tym wszystkim nadal gdzieś w środku kochają swoich rodziców i nawet jak
najeżają się, kłują i odpychają, to nadal nas potrzebują :)

> 2.nie wykonuje moich polecen, mowi"nie"

A jakie to są polecenia?
U mnie lepiej działa podział obowiązków (ustalony w toku rodzinnej dyskusji, ale
podlegający zmianom). Na zasadzie: to nasz wspólny dom, więc wszyscy powinniśmy
o niego dbać.
Różnica jest subtelna. Ja zazwyczaj nie wydaję dzieciom poleceń, bo oni wiedzą,
co mają zrobić. Czasem tylko przypominam, czasem wyręczam (bo są zmęczone, albo
mają dużo nauki), a czasem oni wyręczają mnie.

Raczej jest to nastawione na cel, a nie na sposób wykonania. Dlatego starsza raz
sprząta w piątek, a innym razem w sobotę o 22-giej. Młodszy ostatnio przez
tydzień nie wynosił śmieci (do segregacji), bo akurat nie miał nastroju na
wykonanie mojego polecenia. Mogłam naciskać, ale w końcu śmieciom nic się nie
stało jak trochę poczekały ;)

> 3. nie przychodzi ostatnio z piłki o czasie,zawsze byl bardzo
> skrupulatny co do godziny przyjscia do domu

Ale jeśli wraca z grupą kolegów, to przecież jest to wspaniała okazja na pobycie
razem. Moje dzieciaki rzadko wracają punktualnie. Ja przyjmuję spory margines
czasowy, a jak trwa zbyt długo, to dzwonię.

> 4.najgorsze co mnie dobija, to kiedy do niego mowie to mowi "...nie
> mam ochoty teraz z toba rozmawiac..."

Może nie ma. Zależy jaka to rozmowa. Ale z mojego doświadczenia: świetnie
sprawdzają się okazje do rozmowy wynikłe spontanicznie: przy wspólnej pracy,
przy odprowadzaniu na zajęcia, przy wieczornym wspólnym oglądaniu telewizji (co
u nas oznacza, że każdy przy okazji oddaje się swojemu hobby ;) )

Jeśli ma jakieś problemy, to też może nie mieć ochoty na rozmowę...

Pozdrawiam
Jola

[justyna_dabrowska]

14 latek to juz duzy człowiek...i w dodatku w bardzo trudnym okresie swojego
zycia. Mysle że cała sztuka rodzicielstwa polega na tym by dostosowywać swoj
sposób komunikacji i budowania relacji do tego na jakim etapie jest nasze
dziecko. My sie juz tak dynamicznie nie zmieniamy i nam sie wydaje że jak sobie
jakos tę relacje ustalilismy np z synem to ona będzie tak trwała. A nic
bartdziej mylnego. Inaczej rozmawiamy, inaczej jesteśmy z 12 latkiem a inaczej z
14 latkiem, inaczej z 16 latkiem, inaczej z 20 latkiem itd itd...to sie wszystko
cały czas zmienia i cały czas trzeba sobie zadawac pytanie - na co moge się
zgodzić? gdzie postawic granicę...?
I kwestia szacunku jest tu bardzo bardzo ważna. każdemu dziecku nalezy sie nasz
szacunek, niezależnie od tego ile ma lat, ale w przypadku relacji z nastolatkiem
to jest szczególnie wazne bo on zazwyczaj jest bardzo na tym punkcie wrażliwy...
to nie moze być szacunek udawany, na niby, młody człowiek wyczuje każdy fałsz i
go wysmieje albo odrzuci. Pomocne będzie jesli przypomni sobie PAni własne
dorastanie i to jak sie PAni wtedy czuła, czego PAni potrzebowała od dorosłych...
pozdrawiam
JD

[jackmalutki]

Zlać pasem gówniarza na gołą dupę to pomoze