Płaczecie?

[marikooo]

Bardzo dobra książka smutno się skończyła, w efekcie jestem zapłakana, zasmarkana i szukam pocieszenia na forum ;)

Zidentyfikowałam się z główną bohaterką, no i nic nie poradzę, że jak jej męża-Wikinga zabili, to mnie trzepnęło. Oderwałam swojego ślubnego od komputera, władowałam mu się taka zasmarkana na kolana i zażądałam pogłaskania po pleckach i obietnicy, że nigdy nie będzie jedenastowiecznym wojownikiem, żebym się o niego martwić nie musiała... Powstrzymał rozbawienie, ale ledwo. No i przyznał, że nie do końca kuma, jak można się popłakać nad książką. I że ostatnio płakał jakieś 20 lat temu, to znaczy w podstawówce.

A Wy płaczecie nad fikcją literacką? Na filmach? A Wasze chłopy też takie twarde jak mój?

[tfu.tfu]

oj tak, jak bóbr czasami :-)

[slotna]

Placze, moze niezbyt czesto, glownie jesli w dziele gina / sa meczone zwierzeta.

[yaga7]

O właśnie, ja ryczę, jeżeli już, nad zwierzakami. Aczkolwiek staram się powstrzymywać i w kinie nie płaczę (ale po takim Marszu pingwinów miałam wilgotne oczy ;) )

Natomiast romanse mnie nie wzruszają kompletnie i chyba w życiu nie zidentyfikowałam się z żadną bohaterką jakoś tak całościowo.

[genepi]

No ba, oczywiście że tak.
"Ja jestem Halderd" musiałam porzucić na 20 stronie bo było zbyt duże ryzyko odwodnienia.

[marikooo]

No właśnie na Sigrun prawie się utopiłam we własnych łzach! Teraz czytam o Haldred :)

[sea.sea]

Ja nie, bo od połowy książki (naprawdę przepięknie napisanej zresztą!) dostawałam nerwa, że ta bohaterka jest tak ociekająco do wyrzygu idealna i taki ma idealny związek ze swym równie nieprawdopodobnie perfekcyjnym mężem - no i na koniec idealny mąż jeszcze skonał idealną śmiercią Wikinga, zamiast na przykład dla odmiany raz coś zrobić nieidealnie i umrzeć w łóżku jako starzec z czyrakami.

[aadrianka]

Płaczę, i to niekoniecznie przy pierwszym czytaniu/oglądaniu. Niedawno odświeżałam sobie za sprawą projektu Gutenberg Montgomery, tyle że w oryginale, zaczęłam od Rillii spóźniłam się do pracy, bo doprowadzałam się do ładu, żeby nie wmaszerować do biura tak zaryczana, jak wysiadłam z kolejki. Co ciekawe, w dzieciństwie szlochałam raczej nad osieroconą Emilką. Przepłakałam kilka pierwszych odcinków nowego sezonu Bones. Oraz wiele innych filmów i książek. Ba, rozklejam się na samo wspomnienie najsmutniejszej sceny z Underground, która w moim prywatnym rankingu jest najsmutniejszą sceną filmową wszechczasów i wyprzedza nawet śmierć Mufasy.
Chłop niby twardy, ale po Czarnym czwartku i on ukradkiem oczy ocierał, choć wypiera się do dziś.

[miss-alchemist]

Ja z tych ryczących. Ryczę zawsze, jak oglądam Króla Lwa. Morze łez wylałam czytając "Marley i ja". Ostatnio koleżanka wrzuciła na fejsa dobrze mi znany wiersz "Kot w pustym mieszkaniu" i to, że znam ten wiersz prawie na pamięć, nie przeszkadzało mi w uronieniu łzy. Ostatnio płakałam słuchając Claptona ;).

Najbardziej płaczę nad zwierzakami, zabijanie zwierzaków w książkach i filmach zawsze mną wstrząsa. A czytam dużo kryminałów i tam często giną zwierzaki :(

Chyba jakaś niestabilna emocjonalnie jestem ;P

[slotna]

Kot Szymborskiej mnie nie wzrusza, ale wiewiorka Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej - o matko... Tym bardziej, ze historie wiewiorki znam dokladniej z "Marii i Magdaleny".

[peonka]

Po co ja to czytałam... te Wiewiórkę. Rycze jak bobr. Zwierzęta wyruszają mnie najbardziej, i śmierć czyichś rodziców.

[neiti89]

My z mężem płaczemy oba. I jak nie zawsze wzrusza nas epicka śmierć głównego bohatera, tak starsza pani w szpitalu, a przy niej kochający mąż (aka początek bajki "Odlot")- ryk. Biedne kotki, które porzucili właściciele - ryk. Bohater znalazł się w obrzydliwie niesprawiedliwej sytuacji, nic nie może zrobić i my czujemy tę okropną bezsilność - ryk.
Raz zdarzyło mi się popłakać na ulicy, jak widziałam ogłoszenie w klimacie "3 szczeniaczki szukają domu, bo ich mamusia zachorowała i umarła. Jesteśmy wesołe, troszkę rozrabiamy, ale pokochamy się całym serduszkiem".
Straszne z nas mięczaki... ;)

[martvica]

Płaczę, często z zupełnie niewiadomych powodów. Zdarza się że w filmach.książkach krew się leje (tu odwracam wzrok, bo się brzydzę), bohaterowie umierają setkami, a ja nic. Zdarzało mi się płakać na filmach typu X-men. Disneye, wiadomo. Smutne zwierzątka, czasem smutne dzieci. Płakałam też przy tym: www.youtube.com/watch?v=GBaHPND2QJg#t=63 i tu ni huhu nie pojmuję dlaczego.

Poza tym płaczę kiedy się złoszczę, kiedy czuję się bezsilna, i - co najgorsze - kiedy się denerwuję/stresuję. A jestem straszny nerwus i denerwuję się byle pierdółką :/

[bathilda]

Płaczę :)

Nie.

[teresa104]

Kompletnie nie doprowadza mnie do łez żaden film i żadna literatura, chociaż rozumiem, że sytuacja bohatera jest niemiła.

Istnieją naprawdę przykre książki, na przykład reportaże o wojnie, o krajach postkolonialnych. Ale one też raczej ku złości i refleksji prowadzą, nie do łez.

I wcale nie uważam się za twardą, niewrażliwą, nieczułą, ja tylko rozgraniczam.

[caroline.1]

Nie płaczę, ale po "Sadze Sigrun" byłam w emocjonalnej rozsypce :) Po kilku innych fabułach też. Ale "Północną Drogę" i tak przeczytałam.

[kulka_kulkowa]

Płaczę. Pierwszy raz płakałam chyba, jak mama mi przeczytała "Dziewczynkę z zapałkami". "Bo ona umarłaaaaaa, mamo!". Pamiętam też, że jak czytałam "Chłopców z placu broni", to się zryczałam, jak umarł Nemeczek. I tak mi zostało. Na filmach rzadziej, ale też mi się zdarza.
Chociaż nie wiem jak wy, ale ja też nad lekturą potrafię wybuchnąć śmiechem. I z tego śmiechu się popłakać. Kiedyś czytałam felieton Andrusa o czarnym humorze na dworcu w Tczewie. Ludzie przechodzili i patrzyli jak na wariatkę :D

Chłopu czasem się oczy pocą :)

[justinehh]

Tak porządnie to się ostatnio popłakałam, jak Jedenasty zdjął muszkę i jak Merlin wyznał śmiertelnie rannemu Arturowi, że jest czarodziejem. Płakać ze śmiechu tez mi się parę razy zdarzyło, głównie przy Chmielewskiej. Dzieci i zwierzęta jakoś mnie nie ruszają

[inez69]

Ostatnio film o siatkarce Agacie Mróz tak mnie wzruszył, że nawet przed małżonkiem nie udało mi się ukryć łez. Odkąd mam dziecko, wzrusza mnie każda krzywda wyrządzana niemowlakom, rodzicom.

[katriel]

> Odkąd mam dziecko, wzrusza mnie każda krzywda w
> yrządzana niemowlakom, rodzicom.
Też tak mam. Hormony czy kie... ?

Oprócz tego niezmiennie do łez wzrusza mnie ten komiks i ta animacja.
Ale może ja dziwna jestem.

[neiti89]

Rany, ja za każdym razem jak widzę to, to mam łzy w oczach: KOMIKS

Często

[3_asiunia]

pierwszy raz kiedy wyrzucili imbryczek z oderwanym uchem u Andersena. Radość w rodzinie do tej pory ;) Od tamtego czasu regularnie, najczęściej na bajkach, krzywdzeniu zwierząt i literaturze. Spektakularnie jak Panowie na łódce ratującej zwierzęta wyłowili kreta z wody podczas powodzi. W niektórych momentach hormonalnych wzruszają mnie najdziwniejsze bzdurodrobiazgi ;]

[bathilda]

Ja dziś pobiłam swój osobisty rekord i miałam mokre oczy w kinie na "Pszczółce Mai" ;). Ale w kinie to płaczę bardzo często i to odkąd pamiętam. Nawet bardziej niż przy książkach.