Podzielmy się lekturami

[jael53]

Zainspirował mnie Dala, ciężko wzdychając nad tzw. rynkiem książki naukowej w Polsce. I tak sobie myślę: czytujemy różne rzeczy, nieraz źli okrutnie, ze coś, co się zdawało smakowitym kąskiem, okazuje się zakalcem. Działamy w różnych rewirach - ale może Admini wygospodarują małe kąciki dla każdego z nich? Niechby w takim kątku, kto chętny, wpisywał krótkie notki o tym, co go zaciekawiło.

A jeśli koncept jest do chrzanu, to niech go Admini w chrzanowy gąszcz ześlą.

[proon]

oj naiwna, naiwna; kiedyś nieopatrznie zadałem studentom pracę polegającą na udziale w rozwijaniu zasobów biblionetki, miało to polegać na pisaniu recenzji książek, dostałem pytanie - a czy wcześniej te książki trzeba przeczytać?

[adept44_ltd]

koncept jest bardzo dobry, niemniej demaskujący ....

[eeela]

Działamy w różnych rew
> irach - ale może Admini wygospodarują małe kąciki dla każdego z nich?

Osobno - trochę bez sensu, bo wątki się zgubią w czeluściach archiwum i mało kto będzie do nich docierał.
Można natomiast używać jednego wątku do dzielenia się lekturami - na przykład tego :-)

Kiedy umieramy

[dala.tata]

dzisiaj przyszla ta ksiazka. Nie czytalem jej jeszcze, choc znam autorke. Margaret Lock jest antropologiem medycyny, pisala o cierpieniu, psychiatrii, niedawno napisala duza antropologie biomedycyny. W Polsce, a szkoda, dosc niewiele takich badan (pisze 'niewiele', bo moze cos przeoczylem - nie znam jednak takich publikacji jak wlasnie ksiazki Lock).

ksiazka o transplantacji to ksiazka o granicach smierci. temat, wg mnie, niesamowicie interesujacy, i coraz bardziej akutalny. podobnie zreszta jak kwestia transplantacji. pytania, kiedy umieramy, kiedy umiera cialo, co to znaczy miec cudzy organ w sobie itd itd. sa niesamowicie ciekawe. a to wszystko na dodatek pilne jest PL o tyle, ze w porownaniu z UK mamy zalosnie malo transplantacji. i to pomimo prawa o domniemanej zgodzie na przeszczep. w UK zgoda musi byc eksplicytna.

[spokojny.zenek]

Cóż z tego, że w Polsce (jak zazwyczaj na kontynencie) jest domniemanie zgody, skoro tradycyjnie o zgodę pyta się (albo i nawet to nie) rodzinę, jak gdyby była właścicielem ciała zmarłego bliskiego...

[dala.tata]

no to z tego, ze najwyrazniej system nie dziala, pomimo tego ze, w zamiarze, powinien dzialac lepiej niz brytyjski.

spokojny.zenek napisał:

> Cóż z tego, że w Polsce (jak zazwyczaj na kontynencie) jest domniemanie zgody,
> skoro tradycyjnie o zgodę pyta się (albo i nawet to nie) rodzinę, jak gdyby był
> a właścicielem ciała zmarłego bliskiego...
>

[spokojny.zenek]

Owszem, i chyba nawet wyjaśniłem, dlaczego. Tak mi się przynajmniej zdawało.

[dala.tata]

Napisales, co sie dzieje. To wcale nie wyjasnia, dlaczego rodziny odmawiaja przeszczepow. Do tego potrzebne sa badania, mnie wiecej takie jak w cytowanej przeze mnie ksiazce..

[spokojny.zenek]

dala.tata napisał:

> Napisales, co sie dzieje. To wcale nie wyjasnia, dlaczego rodziny odmawiaja prz
> eszczepow.

Ale wyjaśnia, dlaczego wielu (większość?) lekarzy w określonej sytuacji nawet nie próbuje pytać. A to jest przecież sedno.

[dala.tata]

Watpie. Bo w efekcie identyczny system jest w UK. W wiekszosci sytuacji lekarze rowniez musza pytac o zgode rodziny. I okazuje sie, ze te zgody sa dawane znacznie czesciej. Nie pamietam liczb, ale kilkukrotnie czesciej.

Co wiecej, nada nie wiemy, dlaczego jedni sie zgadzaja, a iinni nie. Powody sa najprawdopodobniej kulturowe. Sa ppotezne dysproporcje w zgodach miedzy roznymi grupami etnicznymi.

[larusse]

a skąd admini mają niby wiedzieć czy koncept jest do chrzanu?
zdziwiłam się trochę.

jael53 napisała:

> A jeśli koncept jest do chrzanu, to niech go Admini w chrzanowy gąszcz ześlą.

[jael53]

Dziękuję za sympatyczne przyjęcie. Dali zaś za konkretną pozycję - przyznam, bardzo potrzebną. I do lektury własnej (choć to nie moja działka), i do "podaj dalej", jako materiał na konwersatorium z bioetyki (moim ideałem jest łączenie tej formy zajęć z translatorium - co usilnie doradzam młodszym Koleżeństwu).

Adepcie, "rozgryzłeś" mnie - w samej rzeczy, wiek dość zacny nie może mnie ostatków naiwności pozbawić.

W weekend podzielę się kilkoma spostrzeżeniami na temat wybranych prac Agambena; oj, nie w tonie Cezarego Wodzińskiego, to pewne.

[proon]

tak jak myślałem, problem z czytelnictwem jest powszechny, nie tylko u studentów - na 21 postów tylko jedna propozycja; dla ułatwienia dalszej dyskusji daję link do serwisu z recenzjami, a nawet pojedynczymi rozdziałami książek, można na tej podstawie udawać oczytanego i pisać konkretne posty

[proon]

tu jest link - www.bookdaily.com/

[adept44_ltd]

tu masz metodologię...

merlin.pl/Jak-rozmawiac-o-ksiazkach-ktorych-sie-nie-czytalo_Pierre-Bayard/browse/product/1,599538.html

[eeela]

Mam tę książkę na liście do czytania - nie żebym czuła szczególną potrzebę mądrzenia się na temat książek, których nie czytałam, ale metodologia mnie interesuje ;-)

Ja ostatnio, kierowana przyczynami osobistymi, przeczytałam tę książkę, i bardzo mi się spodobała. Oprócz tego, że sama w sobie po prostu ciekawa, to odegrała dla mnie rolę wręcz terapeutyczną :-)

A teraz czytam to i też się ciekawie zapowiada. Mnóstwo odniesień do Chomskiego, więc może jak ją skończę, to się wreszcie za niego wezmę, bo od lat sobie obiecuję, że zacznę go czytać, a jak dotąd na obiecankach się kończyło :-)

[dala.tata]

to jest rzeczywiscie ciekawa ksiazka. mam ja na polce. nawiasem mowiac ona jest jednym z nielicznych tekstow pokazuajcych przydatnosc depresji. jest to dobra przeciwwaga dla dominujacego, kompletnie zmedykalizowanego i sfarmakoligizowanego obrazu depresji.

eeela napisała:

> Ja ostatnio, kierowana przyczynami osobistymi, przeczytałam tę książkę, i bardzo m
> i się spodobała. Oprócz tego, że sama w sobie po prostu ciekawa, to odegrała dl
> a mnie rolę wręcz terapeutyczną :-)

[eeela]

> to jest rzeczywiscie ciekawa ksiazka. mam ja na polce. nawiasem mowiac ona jest
> jednym z nielicznych tekstow pokazuajcych przydatnosc depresji.

No właśnie to jest ten jej terapeutyczny aspekt. Zrozumienie przydatności tego mechanizmu przydało mi się w otworzeniu podczas terapii, w pozwoleniu sobie na odpoczynek bez wiecznych wyrzutów sumienia - no dobra, z nieco mniejszymi niż zwykle ;-) No i oczywiście zaczęłam się zastanawiać, jakie to archetypiczne potrzeby zaniedbałam w swoim życiu ;-)

[larusse]

eeela, nie obraź się, ale Ty to się nieźle dajesz tresować.
oczywiście to tylko moje skromne zdanie.

[dala.tata]

larusse, proszenie cie, zebys myslala, zanim napiszesz, nie ma zadnego sensu, nie? nie dasz rady.

larusse napisała:

> eeela, nie obraź się, ale Ty to się nieźle dajesz tresować.
> oczywiście to tylko moje skromne zdanie.
>

[larusse]

niestety.

dala.tata napisał:

> larusse, proszenie cie, zebys myslala, zanim napiszesz, nie ma zadnego sensu, n
> ie? nie dasz rady.

[proon]

polecam książkę Chrisa Harmana - Kapitalizm zombi. Globalny kryzys i aktualność myśli Marksa - w przekonujący sposób dowodzi, że w ocenie kapitalizmu to jednak Marks miał rację, kryzysy to nie chwilowe zachwianie, lecz nieodłączny składnik tego systemu, wynikają one z podstaw kapitalizmu (zderzenie dwóch tendencji - spadkowej stopy zysku wywołanej inwestycjami i rozwojem oraz dążenia do koncentracji i akumulacji kapitału opartej na wyzysku pracujących); lektura dosyć trudna, ale warto przebrnąć przez ekonomiczny język, by zrozumieć, że w dzisiejszych kryzysowych czasach (zawinionych przez naturę tej wersji kapitalizmu, która rozwinęła się po kryzysie naftowym, a nie przez lenistwo i rozrzutność Greków czy Portugalczyków) jedyną właściwą odpowiedzią na pytanie: kiedy będzie lepiej - jest stwierdzenie - już było; Harman nie pozostawia wątpliwości co do tego, że dalsze trwanie tego systemu to dalsza totalizacja życia, rosnące rozwarstwienie majątkowe i powiększanie się okresów kryzysowych kosztem okresów rozwojowych;

[jael53]

Giorgio Agamben I Homo sacer - lektura (poniekąd) nieobowiązkowa. Pierwsze wrażenie: autor bije czytelnika po głowie już nie cytatami, ale wręcz wypisami z klasyków, głownie bardzo mało znanych. [Zgryźliwie sobie wyhaczyłam, ze nie oszczędzi ani Pseudo-Cyryla Antiocheńskiego, ani Cyryla Pseudo-Antiocheńskiego.] Jego dobre, zbójeckie prawo; czytelnikowi nie zaszkodzi, a próżność erudyty zostanie dogłaskana.
W trakcie lektury zaczęło jednak rosnąć wrażenie, że ta wirtuozeria cytatu jest po coś. Dokładniej - żeby nieco przemieścić uwagę czytelnika (zabieg pokrewny błyskaniu lusterkiem) tak, aby nie w całości skupiała się na precyzji wywodu.
Tak dzieje się (np.) w cz. III, r. 3 (Życie, które nie zasługuje na życie, s. 186-195; r. 7 Obóz jako nomos nowoczesności, s. 227 - 146). Krytyka poglądów przywoływanych jest przede wszystkim emfatyczna; a jej schemat znamy doskonale: no tak, to bardzo brzydko jest myśleć w ten sposób i takie myślenie obiecuje (?) na pewno brzydką politykę.
Ale poza wskazaniem "po przykładach" moralnej naganności i zwiastowaniem ciągnącej za nią apokalipsy - co dalej? Nie, nie o "środki zaradcze" czy inny "program pozytywny" chodzi; chodzi o postawienie paru drążących pytań. Gdy ich zabraknie, pokazuje się jakiś rodzaj "świeckiego kreacjonizmu" (a tak w cz. II. Agamben wojował z sacrum psychoanalityków i antropologów...) W tym "przemieszczonym kreacjonizmie" polityka staje się siłą niezdefiniowaną, rodzajem boskiej mocy, analogicznej do kiedysiejszych koncepcji społeczeństwa. Można to elegancko nazwać (jak Agata Bielik - Robson, idaca zresztą wyraźnie za myśla C. Schmitta i generalizująca ją) kryptoteologią. Wyjaśni nam to tyle samo, co już wyjaśniono: tak jest, i tyle.

Spróbuje przyjrzeć się za parę dni krytyce LaCapry; bo jakoś do "cichego diabła" z Cornell mam spore zaufanie. W każdym razie do jego sztuki nawiercania przez pytania.

[pabloluzak]

koncept nie jest do chranu.
Jeśli dobrze zrozumiałem, mam polecić tytuł, który mi przypadł do gustu...

[jael53]

O, to właśnie.. Niekoniecznie z najprywatniejszej badawczej półki.

I tak (np.) od jakiegoś roku "prześladuje" mnie zagadnienie tego, co bywa nazywane odzyskiwaniem pamięci, a wiązane jest z efektami psychoterapii. Ściśle, prześladują mnie wątpliwości, na ile może to być: a) bezwiedna konfabulacja, wypełniająca puste miejsce - skonstruowany fantazmat traumy; b) to samo, choć skonstruowane "wiednie".
Obiecuję sobie, że poszukam literatury... na obietnicach się kończy (jako że są lektury pilniejsze)...

Pewnie tez raz i drugi napomknę coś o rozczarowaniach; a i o "curiosach uczoności co nieco sie znajdzie.

[adept44_ltd]

ciekawa jest też kwestia postpamięci; robiono badania potomków ofiar Shoah, którzy "pamiętali" to, co im się nie przydarzyło (chyba nawet był Nobel w połowie lat 90. za te badania).

[jael53]

Tych badań było rzeczywiście bardzo dużo. Pojawiła się też kategoria postpamięci oraz koncepcja międzypokoleniowego przekazywania pamięci traumatycznej. Tu bym poleciła bardzo mi bliskiego autora, Dominicka LaCaprę, z jego Writing History, Writing Trauma, bo to książka, która daje narzędzia do refleksji nie tylko nad pamięcią traumatyczną, czy pamięcią odzyskaną w związku z jednym konkretnym wydarzeniem.

W związku z Tą książką zaś zastanawiam się nad innym procesem: nad "wymazywaniem pamięci" i implementacją "pamięci zastępczej" (a raczej zastępczych fantazji o doświadczeniu i pamiętaniu).

[jael53]

Odgrażam się: dotarło wreszcie tomiszcze straszliwej objętości. Nazywa się Pamięć Shoah i jest mieszanką wszystkiego ze wszystkim. Na razie mogę powiedzieć, jak się "wkręciłam" w posiadanie tego tomiszcza. Robiłam mianowicie przeszukanie, co w ciągu 2-3 dni mogę sprowadzić z prac LaCapry. No i wyskoczyło; opisane tak, że sugerowało, iż to moze byćprzekład "Reprezentacji i upamiętnienia Holocaustu".
Organoleptycznie przekonałam się, że poszukiwany autor, owszem, jest - w tomie znajduje się przekład I. rozdz. "Writing History, Writing Trauma". Na sumienne wyrażenie się o reszcie potrzebuje czasu - na razie wrażenie z wyrywkowej lektury jest takie, że Tego autora raczej by szlag trafił, gdyby się przekonał, w co został zamieszany.

[adept44_ltd]

poczuj brzemię odpowiedzialności recenzenckiej, zastanawiam się nad nabyciem tej ksiązki ;-)

[jael53]

Poczułam. Na razie jest to 960 stron lektury. I mogę już powiedzieć, czego (a raczej kogo) tam brak. M. in.: Joanny Tokarskiej - Bakir, Heleny Datner, Aliny Skibińskiej, Jacka Leociaka, Andrzeja Żbikowskiego, Dariusza Libionki.
Wobec tego braku pewne wrażenie robi też swoista nadpopulacja tzw. estetyków; podobnie, jak "zamieszanych w sprawę" architektów czy psychiatrów.
Będę się starała wyszydełkować z tego dzieła jakoweś myśli przewodnie. Choć myśl główna, jaka mi się pomalutku z wstępnego rozpoznania lekturą lęgnie, jest raczej paskudna.

[nullified]

tak przy okazji - rozpleniło sie tłumaczenie "acting out" (tak przy okazji książek/tekstow LaCapry) jako "rozegranie/rozgrywanie w działaniu" ... ufff (gdzieś stare dobre "odreagowanie" znikło ... hm)

Nie, że jestem zrzędny, ale - tak psychologów/lekarzy psychiatrów/społeczniowców uczonych zapytuję czy to sie uzus (moda?) zrobił(a) jakiś czy tylko fiki-miki tłumaczy?

// jeszcze parę razy trafi mnie szlag od paru wyczynow tlumaczy i sam zacznę przekładać
// chocby jakiś artykuł rzeczonego... tak wiem tłumaczenia żaden dorobek i strata czasu
// w ogóle... niech bedzie, że to "acting-out" ... whatever.

[dala.tata]

jedno drugiego nie wyklucza.

a tak przy aproposie, mnie z kolei od dluzszego czasu drazni uzywanie slowa 'projekt' jako kalke angielskiego 'project', czyli w znaczeniu 'przedsiewziecie'. polski 'projekt' to plan, wstepna wersja.


nullified napisał:

> Nie, że jestem zrzędny, ale - tak psychologów/lekarzy psychiatrów/społeczniowcó
> w uczonych zapytuję czy to sie uzus (moda?) zrobił(a) jakiś czy tylko fiki-miki
> tłumaczy?
>

[adept44_ltd]

w PL żyjemy w rzeczywistości wstępnych wersji, które udają przedsięwzięcia...
ten projekt to rzeczywiście symptomatyczne słowo dzisiejszości.

[jael53]

O, symptom - następne słówko naszych czasów. Ale przydatne. Do wstępnego omówienia zapowiedzianej księgi jak najbardziej poręczne.
Jest zatem ta Pamięć Shoah symptomem niemożności wyjścia poza rozgrywanie stereotypowego dyskursu lokalnego: co uważają Żydzi vs co my uważamy.
Widać to bardzo wyraźnie w cz. IV - Wokół (nie)pamięci Zagłady; znamienne, że ta część jest w całym tomie najkrótsza i wypełniona tekstami, z których najlepszy (autorstwa Ewy Ochman) i tak ogranicza się do zreferowania objawów.

Na razie nie znalazłam ani jednego tekstu, zahaczającego choćby o problem zazdrości o traumę. Sprawa wydaje mi się istotna, ponieważ to pojęcie było w kręgu badaczy z US uznane za "niewczesne", być może nawet "nadmiarowe"; a może jednak okazać się trafne dla rozpracowania charakterystycznych form krajowego dyskursu.
Nie znajduję (też na razie) żadnej próby reflektowania opisywanych symptomów; znajduję natomiast sporo czegoś drażniącego: mianowicie całkowicie bezkrytycznego (antykrytycznego?) nurzania się w "estetyce wzniosłości". Tak, jakby ta postawa była zupełnie nieproblematyczna. Miejscami znalazłam nawet tony bardzo bliskie Agambena - te, które skłoniły innego badacza do pełnego irytacji pytania- konkluzji: Czy na pewno "wstąpienie do nieba" winno się dokonywać "na grzbiecie Musselmana?" Tu są porywy, które podsumowałabym krótko (i też z niemałą irytacją): udatna prezentacja, jak Shoah na event przetworzyć.

O drobiazgach, w rodzaju, że dla zgłębienia problematyki ważniejszy jest Jacek Żakowski niż Joanna Tokarska - Bakir; że ta ostatnia ważna jest wyłącznie ze względu na jeden okazjonalny artykuł w GW; że porównywalne jest znaczenie Stanisława Musiała i Stanisława Michałkiewicza... na razie pisać się nie chce.

W każdym razie - tomisko, owszem, zasługuje na uwagę: jako zbiór materiałów do badań.

[dala.tata]

troche nie chce mi sie w to wierzyc. romantycyzacja i hierarchizacja cierpienia jest, jak mi sie wydaje niezle opisana (aczkowliek mowie to podstawie jednej, choc bardzo duzej konferenji na ten temat).

jael53 napisała:

> Na razie nie znalazłam ani jednego tekstu, zahaczającego choćby o proble
> m zazdrości o traumę. Sprawa wydaje mi się istotna, ponieważ to pojęcie
> było w kręgu badaczy z US uznane za "niewczesne", być może nawet "nadmiarowe";
> a może jednak okazać się trafne dla rozpracowania charakterystycznych form kr
> ajowego dyskursu.

[jael53]

Też sama sobie nie dowierzam; dlatego piszę, że to są spostrzeżenia "na razie". Tyle że (np.) zauważam zupełnie marginalne przywołanie choćby Cathy Caruth - ograniczone do wzmianki o jej pracy o traumie.

[adept44_ltd]

u nas raczej nie (oczywiście, mówimy o kontekście Shoah), bodaj jako pierwsza zaczęła te kwestie krytycznie oglądać Ewa Domańska, pisząca też o przemocy związanej z pisaniem o Shoah

[jael53]

Nawiasem, w rzeczonym tomie też jej nie ma.

[dala.tata]

to sa ogolnie sakramencko trudne tematy, a badania bezposrednio dotykaja sakramencko trudnych doswiadczen ludzi. slyszalem kilka razy, gdy ofiara Shoah (tzw. survivor) postawil na bacznosc referenta i mu nawtykal.

adept44_ltd napisał:

> u nas raczej nie (oczywiście, mówimy o kontekście Shoah), bodaj jako pierwsza z
> aczęła te kwestie krytycznie oglądać Ewa Domańska, pisząca też o przemocy zwią
> zanej z pisaniem o Shoah

[adept44_ltd]

nie trzeba aż tak trudnych tematów, mnie kiedyś nawtykał ktoś, kto się podawał za potomka pewnego poety (a wcale nie byłem krytyczny ;-); o tym, jakie to delikatne - to, o czym piszesz - świetnie przekonuje książka D. Hubermana - Obrazy mimo wszystko, o 4 fotografiach znalezionych w Auschwitz i całej dyskusji wokół nich...

[jael53]

Wszystko się zgadza. Tyle że nie ma przymusu rzucania się na ciężkie tematy.

[adept44_ltd]

no ale wtedy one mogą rzucić się na człowieka...

[jael53]

... i opętać, wiem.

Trochę mi łapy ścierpły od trzymania tego klamota - ale chyba się nie oprę i we wtorek (jutro solidny dzień roboczy) uraczę Was kawalątkiem. Popelnionym w charakterze wprowadzenia do jednej z części; przez osobę zaiste wszechstronną. Dotąd zajmowała się "tylko" antysztuką, po-sztuką, estetyką ekologiczną i estetyką ceremonii picia herbaty. Mało było, jeszcze poczuła powołanie do performatywnego wypowiadania się o Zagładzie.

A tak bardzo serio: co za diabeł kusi ludzi, którzy do tej pory żywili się całkiem czym innym, żeby na główkę skakać?

Od żadnej strony tego nie rozkminiam; już myślałam, że z tej nadreprezentacji estetyków może i co wyniknie. Nie wynikło - jest "jazda obowiązkowa": Lebeskind, Polański, Spiegelmann. A nie ma (w ogóle, w żadnym charakterze) takiej Ewy Kuryluk. Ani Gebirtiga.

Cholerycznie się robi, bo coraz bardziej mi to wygląda na rodzaj intelektualnego lansu: ot, żeby się wstrzelić w "nośny" temat.

[pfg]

jael53 napisała:

> coraz bardziej mi to wygląda na rodzaj intelektualnego
> lansu: ot, żeby się wstrzelić w "nośny" temat.

Choć nie mam bladego pojęcia, kto to jest Ewa Kuryluk lub Gebirtig, mogę zapewnić, że wskazane w cytacie wyżej zjawisko jest częste także w całkiem innych dyscyplinach.

[adept44_ltd]

dodam też, że ja raczej nie obserwuję u nas lansu związanego z tą dziedziną...

[dala.tata]

zupelnie nie rozumiem, dlaczego to cos negatywnego. i gdyby akurat mnie temat 'nosny' interesowal i mialbym do wyoru taki albo niszowy (zakladajac, ze interesuja mnie w tym samym stospniu), zawsze wybralbym ten nosny. pamietalbym jednak o tym, ze w takim temacie trudniej o oryginalnosc, wiec wybor ma swoje wady.


jael53 napisała:

> Cholerycznie się robi, bo coraz bardziej mi to wygląda na rodzaj intelektualneg
> o lansu: ot, żeby się wstrzelić w "nośny" temat.

[jael53]

dala.tata napisał:

> zupelnie nie rozumiem, dlaczego to cos negatywnego. i gdyby akurat mnie temat '
> nosny' interesowal i mialbym do wyoru taki albo niszowy (zakladajac, ze interes
> uja mnie w tym samym stospniu), zawsze wybralbym ten nosny. pamietalbym jednak
> o tym, ze w takim temacie trudniej o oryginalnosc, wiec wybor ma swoje wady.
>
Toteż nic złego nie ma w samym wyborze "nośnego" tematu. Jak słusznie jednak zauważasz, o oryginalność w nim trudniej. Nie przysłuży się jej pomijanie autorów (wymieniłam przykładowo wcześniej) dość gruntownie z takim tematem obeznanych, którzy już wcześniej zdążyli pokazać, co potrafią.
Nie przysłuży się też zgłębieniu problemu rozważanie "jeszcze raz tego samego" - a tak to wygląda, gdy mówiąc o sztuce, związanej z pamięcią Zagłady, mówi się raz jeszcze o Polańskim.

Adepcie, nie ma żadnej ujmy, że nie wiesz nic o Ewie Kuryluk czy Mordechaju Gebirtigu; sztuka nie jest (bodaj) Twoją domeną; a i diabli Cię nie kuszą, żeby się wypowiadać o pamięci Zagłady. Gdyby jednak taką pokusę mieć, to - zamiast zdawać się na to, że Polański (czy Lebeskind, czy Spiegelmann) znowu wszystko załatwi - można by zrobić rzetelną kwerendę. No, za przeproszeniem, rzetelność naukowa tego się domaga... I wtedy ta Ewa Kuryluk by wyszła; i pewnie Anda Kitschmann; i ten Gebirtig oraz jego S'Brent! (co najmniej) też. I byłoby sporo: o dziedziczeniu (czy też międzypokoleniowym przekazywaniu) traumy (Ewa K.) oraz o literackim świadectwie pierwszego stopnia.

[adept44_ltd]

a, a, a, ale ja wiem o Ewie Kuryluk :(

[jael53]

To naprawdę bardzo Cię przepraszam. I zaraz zerknę, z kim Cię (nierzetelnie mocno) pomyliłam.

[jael53]

To miało być do @pfg! Jeszcze raz wielkie przeprosiny.

[adept44_ltd]

z pfg to może być ;-)

[jael53]

A bardzo, bardzo serio: chodzi za mną od dawna problem wymazywania śladów. Trochę się go obawiam i po trosze "zamawiam". Nie dowierzam do końca swoim umiejetnościom; żywię niejakie obawy w związku z dość specyficzną (jak to się pięknie nazywa) pozycją podmiotową. Ostatnio jednak znowu mi się wątek zaktywizował, całkiem jakby jaki alergen zadziałał.

Rzeczona księga nie jest pojedynczym "alergenem"; ale, owszem, swój udział ma. Tym razem "zamawiać" nie będę - spróbuję za-pisać.

[adept44_ltd]

dopiero teraz to zobaczyłem... napisz coś więcej w związku z wymazywaniem śladów...!

[jael53]

Zbieram się do tego napisania. Nawet nieźle mi się zaczęło, kiedy spadły na łeb te syllabusy i konieczność roboty w komisjo ds. jakości kształcenia. Odłożyłam; powrót idzie opornie... Po drodze znękała mnie opowieść Tadeusza Markiela (z opracowaniem Aliny Skibińskiej) Zagłada domu Trynczerów.

Dzięki, żeś zapytał; to jest rodzaj (bardzo potrzebnego) szturchnięcia, żeby zrobić coś na kształt abstraktu. Zrobię - i zapiszę w najbliższy czwartek. A równolegle - cóż, pozwoliłam sobie porozjaśniać w głowie Fantomowemu ciału króla.

[adept44_ltd]

a coś takiego bierzesz pod uwagę?

E. Donato, Ruiny pamięci: fragmenty archeologiczne i artefakty tekstowe, przeł. D. Gostyńska, „Pamiętnik Literacki” 1986, z.

;-)

[jael53]

Już wzięłam :-).