pytanie do niewierzących

[lorek08]

czytając posty w innych tematach zauważyłam,że kilka z was jest niewierzących
w Boga.
Jak przeżyliście śmierć partnerów? Bez księdza? w co teraz wierzycie? Gdzie są
zmarli?
Ja wierzę w Boga. Wierzę,że mój Dawid jest teraz szczęśliwy.Że niebo jest tym
o czym marzyliśmy.On mówił,że jak umrzemy to będziemy aniołkami i tam będziemy
dalej razem .I chce w to wierzyć.To daje mi jakąś nadzieje,oczekuje aż się
spotkamy.

[tilia7]

Nie jestem niewierząca,ale też nie jestem wierząca w takim sensie,jak to ujmuje
religia chrześcijańska ani żadna inna.Wierzę po swojemu i niewątpliwie ta wiara
bardzo mi pomaga.Swoje przemyślenia na ten temat opisałam obszernie i
szczegółowo na forum "Żałoba,strata,osierocenie" w wątku "rozmowy o Bogu".Na
samym prawie końcu tego wątku jest "Moje podsumowanie na temat religii i
boga".Jeśli masz ochotę zapraszam do przeczytania-to co tam napisałam jest
owocem kilkumiesięcznych zmagań wewnętrznych między wierzę-nie wierzę.I choć
pisałam to jakiś czas temu,dziś po przeczytaniu tego tekstu,nie mam nic do
dodania-co chyba oznacza,że doszłam sama z sobą do zgody w tej kwestii.
Pozdrawiam

[elka323]

Też pisałam na tym forum ,że już nie jestem wierząca.Jeśli masz chęć ,to
poszukaj we wcześniejszych wątkach na ten temat.
Nigdy specjalnie wierząca nie bylam , a teraz jestem przekonana , że po śmierci
nic nie ma i w żadne niebo nie wierzę.Na temat piekła wypowiedział się niedawno
Watykan i odwołal wcześniejsze swoje twierdzenia o jego istnieniu.Cóz , może za
jakiś czas odwoła dogmat o istnieniu nieba.Nie mam już ochoty zastanawiać się ,
czy jest coś po smierci , czy jest jakiś Bóg i w co bedą kazali nam wierzyć
księza czy ktoś inny.Ostatnio zastanawiałam się , jak załatwić , aby po śmierci
pochowano mnie w świeckiej ceremonii.Na pewno będę skremowana , to mam już
ustalone i nie życzę sobie księdza na pogrzebie , to wiem na pewno.Resztę powoli
sobie dopracuję , a sądzę , że dzieci spełnią moje zyczenie.

[mar-y88]

Twoje pytania wprawiły mnie w refleksyjny nastrój, po pewnych
przemyśleniach nie potrafię na nie odpowiedzieć jednoznacznie...
Trzeba chyba zacząć od tego jak rozpatrujemy słowo 'niewierzący'
jeżeli masz na myśli niewierzący jako osoba nie wierząca w zupełnie
nic to ja chyba zupełnie nie niewierzącą nie jestem. Na pewno nie
wierzę w kontekście chrześcijańskim. Nie istnieją dla mnie żadne
'prawdy wiary' nie wierzę w kościół, biblie. Przez pewien okres
traktowałam Boga jako tylko i wyłącznie swojego rodzaju 'siłę
stwórczą' Nigdy nie był On w moim wyobrażeniu opiekunem ani ludzkim
zwierzchnikiem czy jak to tam jeszcze się określa. Od jakiegoś czasu
natomiast zaczynam powątpiewać w jakiekolwiek istnienie Boga. Uważam
że nauka dostatecznie dobrze wyjaśnia etapy ludzkiej ewolucji i
powstania świata, nie widzę tam miejsca na Boga. Nie wierzę że naszym
życiem kieruje 'boża wola' Wierzę że kieruje nim tylko przypadek i
natura. Przed śmiercią mojego ukochanego nie zastanawiałam się co
jest po śmierci? i czy w ogóle coś jest? Teraz wierzę że istnieje
jakaś forma życia po tym ziemskim. Bardzo mocno w to wierzę gdyż nie
byłabym w stanie znieść świadomości że już nigdy nie zobaczę mojego
Marcina. ,,gdzie są zmarli?" a czy to istotne? dla mnie nie jest.
wierzę że gdzieś są i to mi wystarcza.
Ksiądz? nie wyobrażam sobie żeby w czymkolwiek mógł mi pomóc.
Pozdrawiam.

[sun.83]

Ja też zostałam wychowana przez rodziców w wierze katolickiej ale
nigdy nie byłam gorliwą katoliczką. Religię i obrzędy z nią związane
traktowałam bardziej jako część tradycji (np. mieliśmy ślub
kościelny). Rzadko chodziłam do kościoła, spowiedź uważałam za
bezsensowną ale też nigdy wcześniej nie zastanawiałam się głębiej
nad tym co kościół głosi o życiu po śmierci bo nigdy wcześniej mnie
to nie dotyczyło. Od czasu wypadku dużo nad tym myślałam i uważam
tam nic nie ma. Albo może inaczej NIE MA ŻADNEGO TAM. Bo gdyby
istniało i byłoby tam tak cudownie to niepotrzebni nam by byli
lekarze, nie ratowałoby się ludzi z wypadków, czy ciężko chorych. Bo
i po co tutaj cierpieć skoro tam byłoby lepiej. Nie płakalibyśmy po
naszych bliskich, bo kochając ich i chcąc dla nich jak najlepiej
wiedzielibyśmy że tam będą mieli lepiej. Zresztą co to lepiej tak
naprawdę oznacza- że nie musieliby się o nic martwić, nie musieliby
chodzić do pracy, że nic by ich nie bolało bo przecież już nie
mieliby ciała? Dla mnie takie wyjaśnienie "tamtego życia" jest bez
sensu tak samo jak bez sensu jest stwierdzenie "Bóg tak chciał".

[tilia7]

A ja myślę,że jest jakieś Tam,tylko Kościół nam bzdurnych wyobrażeń
nawkładał do głowy.Ale masz rację,pewnie nie jest idealne.Jeśli się
chce znaleźc swoją własną drogę wiary,trzeba miec odwagę zejśc z
drogi,którą nam każe iśc kościół.Bo tam niestety niewiele jest poza
pustymi frazesami,nadętmi rytuałami i szopkami z których nic nie
wynika.Duchowośc(niekoniecznie oznaczająca religijnośc) jest w
każdym z nas.I skoro to życie duchowe w sobie mamy,skoro jest
potrzeba zadawania pytań,to znaczy że jest w nas też potrzeba
szukania odpowiedzi,chocby ze świadomością,że nigdy ta odpowiedź nie
będzie jednoznaczna.

sun.83 napisała:
Nie płakalibyśmy po
> naszych bliskich, bo kochając ich i chcąc dla nich jak najlepiej
> wiedzielibyśmy że tam będą mieli lepiej.

Myślę,że nigdy by tak nie było Sun.Bo nie płaczemy nad nimi.Płaczemy
zawsze nad sobą,nad naszym bólem,nad naszą stratą.I chocbym była nie
wiem jak pewna tego,że jest Mu tam dobrze,to nie zmniejszyłoby to
ani mojej tęsknoty za Nim ani mojej rozpaczy,że Go przy mnie nie ma.

[tilia7]

Pozwoliłam sobie przekopiwoac to co kiedyś napisałam na
forum:"Żałoba,strata,..."Zaznaczam,że to są MOJE osobiste poglądy i
odczucia,więc proszę,aby nikt nie czuł się urażony,jeśli myśli
inaczej.

Najpierw łatwiejsze-czyli religia i księża.

Wszystkie argumenty,że księża to zwykli ludzie są słuszne,mają prawo
do błędów czy niedouczeń i tak jak w innych zawodach trafiają się tu
profesjonaliści czy ludzie "z powołania" i zdarzają się miernoty
albo wręcz czarne owce,przynoszące swojemu zawodowi wstyd.Rzecz w
tym,że zawód księdza czy jego powołanie-jest jednak bardzo
szczególne.Bo wybierając ten zawód,w którym ma byc pośrednikiem
między człowiekiem a bogiem,w którym reprezentując religię ma byc
strażnikiem reprezentowanych przez tę religię wartości moralnych,w
którym ma byc osobą duchowną-podejmuje jednak pewną odpowiedzialnośc
i pełni funkcję jednak nieco inną,na poziomie moralno-duchowym,niż
przedstawiciele innych zawodów.Moralnośc księdza i jego postępowanie
albo są świadectwem tego,w co wierzy albo całkowicie dyskwalifikują
i jego samego i niestety,w pewnym sensie,całą religię.
Ja jako polonistka też powinnam byc moralna i postępowac dobrze.Ale
istotą mojego zawodu jest uczenie języka polskiego.Więc teoretycznie
może byc tak,że będę złym,niemoralnym człowiekiem a jednocześnie
świetną polonistką.Moja niemoralnośc dyskwalifikuje mnie wówczas
jako człowieka,ale nie jako "zawodowca".Ksiądz jest takim
szczególnym przypadkiem,kiedy jedno nakłada się na drugie,kiedy
człowieczeństwo księdza jest świadectwem jego oddania religii.
A jesli tak nie jest,to ja mam tylko jedno skojarzenie.Z reklamą
Polbanku:

"Ale nie musisz wierzyc reklamie i facetowi przebranemu za księdza"

"Ale nie musisz wierzyc reklamie i facetowi przebranemu za księdza"

I to jest podsumowanie absolutne,bo religia głoszona przez księdza
który jest tylko za księdza "przebrany" staje się dokładnie reklamą
kościoła i niczym,zupełnie niczym więcej.

Tu wracam niejako do początku-że ksiądz też człowiek i ma prawo do
błędów.Tak,ma takie prawo.Tylko ja osobiście myślę sobie tak:jeśli
ten ksiądz ma prawo do błędów to jest TYLKO człowiekiem i nikim
więcej.Żadnym pośrednikiem między mną a Bogiem.Ja jestem takim samym
człowiekiem jak ten ksiądz.I nie widzę żadnego powodu aby Bóg nie
miał mówic bezpośrednio do mnie:)

[tilia7]

Ale to jest mniej ważna sprawa.Wazniejsza jest kwestai Wiary i Boga.

Jak jest u mnie z Bogiem to niby od dawna wiem.Ale coś mi wciąż
umykało i nie umiałam sama ze sobą dojśc do tego,co mi właściwie nie
pasuje a coś nie pasowało i to bardzo.Wymykała mi się jakby istota
rzeczy.I wszystko mi się wykrystalizowło podczas ubiegłotygodniowej
wizyty u psychologa.Więc postaram się wyjaśnic z nadzieją,że jakoś
się uda nie poplątac w zeznaniach,bo kwestia nie jest łatwa:)I że
jakoś zrozumiecie a może nie tyle zrozumiecie,co poczujecie o co mi
chodzi-bo na tym zależy mi bardziej:)

Otóż sesja z panią psycholog nie dotyczyła Boga tylko umiejętności
oddzielenia uczuc i myśli,a konkretnie takiego przeżywania
żałoby,żeby chociaż czasem myśli wyłączyc i skupic się tylko na
tym,co się naprawdę czuje i na przeżywaniu tych uczuc.
Jest to zadanie niezwykle trudne,ponieważ od dziecka uczy się nas
dokładnie czego innego:nie mamy się kierowac emocjami,nie mamy ich
za bardzo okazywac,natomiast mamy myślec i kierowac się
rozumem,logicznymi argumentami itd.
Więc przyswajamy sobie te wzorce i choc uczucia też oczywiście
mamy,to bardzo rzadko potrafimy je tak naprawdę poczuc a opisac je
potrafimy jedynie za pomocą myśli.
Toteż rozmowa z panią psycholog była bardzo trudna i wyglądała mniej
więcej tak,że ja,zapytana co w tej chwili czuję,zaczynałam dużo i
szczegółowo mówic,pani psycholog słuchała spokojnie,a kiedy
kończyłam mówiła:"No dobrze pani Kasiu.Ale zostawmy myśli,niech pani
się skupi na tym,co pani CZUJE."I tak kilka razy.Pocieszała mnie,że
to naprawdę bardzo trudne i żebym się nie zrażała,bo dużo czasu i
wysiłku potrzeba,żeby odzyskac utraconą umiejętnośc świadomego
odczuwania uczuc bez myślowego ich analizowania.Byłam już tym
wszystkim zmęczona,bo zadanie naprawdę jest piekielnie trudne.Ja
wiem,co czuję.Tylko nie umiem tego wyrazic.I w pewnej chwili
przyszło mi do głowy,że u mnie dokładnie tak jest własnie z Bogiem.I
mówię do p.psycholog,że wiem już o co jej chodzi,bo w taki właśnie
sposób,poprzez uczucia ,pozarozumowo,odczuwam Boga, w którego
rozumowo w zasadzie nie wierzę.Kiedy to powiedziałam,twarz pani
psycholog rozjaśnił uśmiech i stwierdziła,że dokładnie o to chodzi i
że ona ma tak samo.Więc zaczęłyśmy krótką a treściwą rozmowę na ten
temat i okazało się,że "doświadczamy" Boga w identyczny sposób.

No i teraz przejdę do sedna:)Więc u mnie to wygląda tak:jeśli
analizuję te wszystkie,religie,świadectwa,argumenty za i przeciw
istnieniu Boga oraz dotyczące jego natury,to zawsze i niezmiennie
dochodzę do wniosku,że jest to jedna wielka,wierutna bzdura oparta
tylko i wyłącznie na mniej lub bardziej udatnej MYŚLI LUDZKIEJ.Nic
mi wtedy nie pasuje,kompletnie nic.Zawsze w końcu trafiam na
ścianę.Każda teoria ma tyle samo mądrości w sobie co i
totalnej,żenującej głupoty,każda ma jakieś wewnętrzne
sprzeczności,nielogiczności,zawiłości,z którymi nic zrobic nie
można.Na każdy argument mozna odnaleźc kontrargument.Każde pytanie
zostaje albo bez żadnej odpowiedzi albo z tysiącem odpowiedzi,z
których niczego nie da się jednoznacznie wybrac.Plus wymyślone
bzdurne zakazy,nakazy,przekonania itd.Z moim sposobem myślenia i
wychowaniem w kulcie wiedzy,zupełnie jest to wszystko nie do
przyjęcia i niestety, czym więcej czytam,czym więcej pytań zadaję i
czym bardziej to analizuję,tym bardziej utwierdzam się w
przekonaniu,że Boga nie ma,po śmierci jest tylko piach i koniec a
cała ta "nadbudówka" stworzona przez ludzi jest tylko,jak twierdził
Marks "opium dla ludu"-stworzonym po pierwsze po to,żeby trzymac lud
za mordę a po drugie po to,żebyśmy się(przepraszam za wyrażenie) nie
posrali ze strachu,że się rozpłyniemy w nicości.Więc parafrazując
Kartezjuszowskie "Cogito,ergo sum" muszę napisac :"Myślę,więc jestem
ateistką".

Ale...Ale kiedy pojadę na przykład w Tatry i spojrzę na ośnieżone
szczyty gór i zalaną słońcem Dolinę Kościeliską to w ciszy i
zachwycie CZUJĘ że JEST.Wytłumaczyc tego nijak nie umiem-bo jako się
rzekło,jak zacznę analizowac to nie zostanie z tego nic.To jest
uczucie wewnętrznego ciepła i światła,siły,poczucia przynależności
do tego wszystkiego,zachwyt i taka niesamowita pewnośc,że naprawdę
WSZYSTKO jest Bogiem,że WSZYSTKO ma swój sens,że jest w tym
ład,porządek,zamysł.Dominujące jest poczucie
Światła,wewnętrznego,płonącego we mnie,ciepłego i bardzo jasnego
światła oraz uczucie,że jestem częścią tego świata i tego
Boga.Dodam-częścią równoważną ze wszystkimi innymi częściami.Czuję
wtedy,że jest w tym wszystkim dla mnie miejsce.Takie uczucie jest
cudowne i ... bardzo bardzo rzadkie.Ale kiedy jest to ma się
naprawdę pewnośc.I tej pewności starcza na długo.Pod warunkiem,że
się nie zaczyna analizowac,pytac,myślec,oceniac,drążyc,porównywac
itd.Pod warunkiem,że się poczuje świadomie,że ten Bóg nic ode mnie
nie chce i nic mi nie da poza swoją obecnością.Bo jesteśmy
CAŁOŚCIĄ,JEDNOŚCIĄ,PEŁNIĄ.To uczucie można przeżyc również w
Kościele.Obojętnie jakim,byle był...pusty:)


Podsumowując:Ja rozumowo Boga nie odnajdę nigdy.Po pierwsze
dlatego,że mój rozum mi w tym przeszkadza.Po drugie dlatego,że Bóg
jest niepoznawalny w ten sposób.I po trzecie,najwazniejsze:bo już
tego nie potrzebuję.

[ppieprz]

nie wiem czy jestem nie wierzaca, ale do kosciola nie chodze i nie modle sie za
niego... zreszta w ogóle sie nie modle.
nigdy nie była zbytnio gorliwą katoliczką, a po śmierci krzyska uznałam po
prostu że czara sie przelała. żadnego sensu, ani czesci wielkiego planu nie
umialam sie w tym wszystkim dopatrzeć, więc doszłam do wniosku że już nie chce
mi sie udawać, że widze cos czego nie widze.
krzysiek mial oczywiscie pogrzeb katolicki. wtedy nie byłam w stanie postanowić
cokolwiek innego, a zresztą nikt mnie o zdanie nie pytał. czy nie chciałbym
wierzyć, że istnieje jakis inny świat po śmierci w którym on jest szczesliwy?
oczywiscie ze bym chciala. ale wierzyc, a nie przypuszczac, czy miec nadzieje.
podsumowujac: w pewnym momencie doszłam do wniosku, ze albo uznam ze bog to
jakas wstretna istota (i do konca zycia bede sie go bała), albo że naszym życiem
kierują zwykłe przypadki, cos co my sami powodujemy, tzw. zbiegi okolicznosci -
i wierz albo nie ale wtedy poczułam sie bezpieczniejsza...
i w ogóle jestem wkurzona, jestem wkurzona ze tak silnie mi wpoili te wiare, do
tego stopnia ze balam sie nie wierzyc... ale to juz temat na inna dyskusje.
pozdrawiam
karolina

[karnivora]

A ja z MAniaka Uporem
modle sie
tez za niewierzących.
tak jak za kapłanów/

ateistycznie

[kasta4]

Moj maz pochodzil z mocno ateistycznej rodziny, nie mial chrztu, bierzmowania
itd... Tydzien przed niespodziewana smiercia byl u ksiedza w sprawie chrztu -
chcial bardzo slub koscielny dlatego ochrzcilam go w szpitalu kiedy juz byl
nieprzytomny - bo wiem ze tego chcial. a moje dziecko - uwazam ze jest
absolutnie niedemokratyczne wstawianie dziecka w sakramenty ktorych ono nie
rozumie. Skonczy 18 lat i sam zdecyduje - jak moj maz. Dla mnie komunia nie byla
niczym duchowym - w tym wieku to absurd.

Dla mnie jest egoizmem wierzyc, ze nasza religia ma racje a nie miliony innych.
Mnie Bog nic nie dal - pieniadze zarabiam sama, sama borykam sie z losem. Kiedys
powiedziano mi, ze dal mi meza i jego milosc. BZDURA to maz dal mi milosc
!!!!!!! Nie pozwole w ten sposob umniejszac jego roli. Nie potrafie uwierzyc w
kogos kto nigdy sie nie ujawnil - to dla mnie tchorzostwo. Moze wie, co by go
spotkalo na ziemi. To on stworzyl mnie slaba. A wolna wola - nie istnieje. Jaka
wolna wola?????? Moj maz nie mial mozliwosci wyboru, urodzil sie z tym na co
zmarl - nie mial szans a gadanie, ze tak mialo byc to naiwnosc i spychanie
problemu w kat. jesli ktos w twarz ze znajomych powie mi ze tak mialo byc to
moze wsadze mu widelec w oko i powiem to samo - sory ale tak mialo byc. Dodaje,
ze to tylko moje zdanie i absolutnie nie mam nic przeciwko wierzacym, chyba
teraz jak nigdy mam bardzo konkretne poglady ale tez jak nigdy mam wiele
zrozumienia dla innych.

[tilia7]

Czytając niektóre wpisy tu i na innych forach,tym bardziej jestem przekonana,że
religia chrześcijańska robi bardzo dużo złego.Większość z nas ma bardzo płytkie
spojrzenie na to czym jest wiara.Jedni mówią,że chcą dowodów - i nie dociera do
nich,że jeśli mowa o dowodach to mamy do czynienia z wiedzą a nie z wiarą.Wiara
na tym się zasadza,że nie ma dowodów,że jest tylko nasze jakieś przekonanie.
Inni-nawet większość - uważają że Bóg powinien spełniać nasze zachcianki,że może
nas ukarać piekłem,daje i zabiera bliskich itd.Wszystko to jest takie
dziecinne,infantylne,pozbawione jakiejś duchowej głębi - i ja tu broń boże
nikogo nie mam zamiaru krytykować czy obrażać,z wyjątkiem Kościoła,który nam
taki płytki obraz Boga od lat wpaja.
Myślę,że dobrze jest wejść na drogę własnych poszukiwań,spojrzeć na Wszechświat
jak na całość,poczytać trochę na przykład też o innych religiach-bo choć wiele
je różni,jest w nich też wiele motywów,które w ten czy inny sposób się
powtarzają.Może w tych motywach jest iskierka prawdy?A duchowość to przecież nie
tylko religia,nie tylko Bóg.To też nasze wewnętrzne
przekonania,wartości,moralność,etyka,mistyka,poczucie jedności ze
światem,samorozwój i samodoskonalenie.Mój stosunek do Boga jest trudny i
ambiwalentny.Nie mam jednoznacznych odpowiedzi.Są momenty,kiedy wierzę w jakąś
Siłę Wyższą,są takie kiedy nie wierzę w nic.Ale szukam jednak trochę głębiej i
nie trzymam się kurczowo tego,co mi wpojono na lekcjach religii.A mamy te
przekonania tak mocno wpojone,że nawet jak się przeciw Bogu buntujemy to
większość z nas nie potrafi nawet pomyśleć,że może on jest zupełnie inny...

[kasa1923]

Tilia7 podoba mi się jak piszesz o Bogu, ja mam podobne przekonania, przemyślenia.
W całym moim nieszczęściu nigdy nie obwiniałam Go o to, co mnie spotkało, chociaż całe moje życie to dialog z Nim o szczęściu(bo byłam a nawet dzisiaj jest wiele powodów do radości),o smutku który był i jest czasami nie do zniesienia, o Jego i moim istnieniu na tej ziemi.
Myślę, że całe nasze życie to poszukiwanie, to wiara w Siłę Wyższa
i jej brak.

[tilia7]

Kasa1923 cieszę się,że rozumiesz o co mi chodzi,dobrze wiedziec,że
ktoś myśli podobnie.Według mnie najważniejsze jest to
poszukiwanie,stawianie pytań,czasem zawracanie do punktu
wyjścia.Ważna jest Droga a nie Cel-bo ostatecznej odpowiedzi nie
znajdziemy nigdy.Ważne jest to,ile czasu i uwagi poświęcimy
temu,żeby się nad tym zastanowic.Wiara-niezależnie od tego czy
przyjmujemy istnienie Boga czy je odrzucamy-nie jest czymś,co da się
kupic gotowe w supermarkecie a potem w dniach trwogi odmrozic na
szybko w mikrofali.Albo mamy życie duchowe albo nie.A życie duchowe
istnieje niezależnie od tego czy Bóg jest czy go nie ma i jaki
jest,jeśli jest.

[karnivora]

spoko/ w momencie śmierci kończa sie TE WAZNE
poszukiwania, pytania, etc.
A ta może zagarnąc w każdej chwili.
Obstawiam CEL

[tilia7]

Ja obstawiam Drogę.Cel jest jaki jest,zanim przyjdzie śmierc nie
dowiemy się tego.A jeśli okaże się,że ten Bó jednak będzie chciał
nas z naszego życia rozliczyc,to raczej spyta o to jaką Drogą do
niego przyszliśmy lub dlaczego przyjśc nie chcieliśmy,a nie będzie
się skupiał na sobie czyli Celu.
Ważne oczywiście,aby ta Droga do Celu prowadziła,tak.Ale jest
przynajmniej tak samo ważna.Myślę,że tutaj możemy tylko pytac,bo
Istota Boga jest niepoznawalna dla śmiertelników i margines błędu
zawsze zostaje zawsze duży.Zawsze za duży,żeby miec pewnośc.

[kasta4]

A ja zdania nie zmieniam poniewaz zakladając, że Bog jest to jest stały - ten
sam i jego wola jest aby jego dzieci wyznawały te same zasady od lat -
niezmiennie. i tu odsyłam do Wiedzy - jak bardzo nawet w ostatnich 50 latach
zmieniły się zapisy Kościoła, kwestia grzechu, spowiedzi, piekła i wybaczenia -
to tylko kilka. A jak siegnąc do ubiegłych stuleci - wyznawano teorie z reszta z
Biblii (Stary Testament) oko za oko - jesli pochańbiono twa zonę masz prawo
gwałtu. Pytam - która wiara ze swymi zasadami jest prawdziwa, ta z ubiegłego
wieku, stulecia czy dziesięciolecia. I prosze nie piszcie, że to wszystko to nie
jest Bog - Biblia itd - przeciez to własnie to go reprezentuje. A co z
dinusiami? Z kosmosu nam podrzucili kosci? ich istnienie jak miliona innych
stworzen, istnienie jadra ziemi i kosmosu z planetami jest wbrew istnieniu
niebios. dalej - co z Boska wszechmoca - w Biobli jest napisane, że to szatan
stworzyl smierc a nie Bog - i Bog wtedy nie mogl nic zrobic. wszechmogacy? Nie
mogl? Wiec dlaczego na pogrzebach klepia ksieza ze to Pan wezwał tego i tamtego.
Chaos za chaosem.

[karnivora]

1. Pan Bóg - bez NAS se poradxzi
2. DZIECKO Z GWAŁTU bywa taka lux wizualizacja i elokwencja
żesienie ogarnia
3. ROZUM ma wątlo .jak go nie podsxzykować
blokuje GRZECH
lenistfa, nałogów, pychy, powierzchowności
**
i tez ignoracji . znaczy jak sie zlewa

[tilia7]

Kaleka bez ręki tez se poradzi-ale nie jest Pełnią bo brakuje mu wtedy tej ręki

[tilia7]

Kasta,piszesz o religii,to co jest w Biblii to religia.Mnie interesuje Wiara.To
dwie różne rzeczy.I jeśli się w temacie Boga chce dojść do jakichkolwiek
własnych wniosków-ateistycznych,agnostycznych czy bardzo świątobliwych,najpierw
trzeba rozróżnić te dwie rzeczy:Religię i Wiarę.
I czemu niby Bóg miałby być z całą pewnością niezmienny?Wszystko się
zmienia,wszystko ewoluuje,może zmienia się i Bóg,kto to wie?
Już nie mówiąc o tym,że nie mamy żadnych dowodów na to,że On chce żebyśmy
wyznawali takie zasady jakie nam zapodał Kościół.

[kasa1923]

A ja myślę ze jednak droga, cel jest ważny ale, ważne jest którą drogą pójdziemy.

[kasta4]

Nie sadzicie, że tlumaczenie isatnienia czegoś po.. jest troche spychaniem
odpowiedzialności za błedy ewentualne w tym zyciu. Och- zrobiłam to czy tamto
ale wazne że wiem a najwazniejsze bedzie po smierci. Ale sami widzicie - ile
ludzi tyle opinii- i fajnie - ciekawie

[karnivora]

nie

[mariola008]

Myślę, że wiele jest dróg, które prowadzą. Nikt nie ma prawa ich zablokować tzn
powiedzieć , że Ty nie dojdziesz do celu. Czasami jest to droga krzyżowa czy z
powodu ciosów losu czy też z powodu poważnych błędów samego człowieka. Ja
niestety doświadczyłam tych dwóch opcji
i dlatego poszukuję sensu, absolutu, drogi na własną rękę. Niestety nie umiem
tego wyrazić jaśniej. Jedno czuję na pewno, że musi być jakiś sens w tym
wszystkim bo inaczej po co żyć ? Wierzę, że kiedyś wszystko się wyjaśni, że
wreszcie zrozumiemy.

[kasa1923]

tak

[kasta4]

hmm sens widze taki jak w istnieniu innych stworzen i rzeczy, nie widze
szczegolnej wyjatkowosci w czlowieku. Np telewizor, prudukuja go, uzywamy,
niszczy sie i na smieci. Z wszystkim tak jest. psy jak zdychaja kupujemy nowe.
jakos trudno mi wierzyc ze ludzie jeden z kilku gatunkow ktory potrafi zabic
osobnika tego samego gatunku sa wyjatkowi bardziej niz reszta swiata,

[tilia7]

No właśnie.Bo nie powinno się myśleć,że jesteśmy my i reszta świata,tylko że
wszystko jest całością.Moim zdaniem nie ma drabinki:na górze Bóg,pod Bogiem
my,pod nami reszta świata.Wszystko jest Wszystkim.Element boskości jest w każdej
żywej istocie.Wszystkie elementy składają się na tą Siłę Wyższą-jakkolwiek ją
rozumieć.Nic się nie dzieje samo,nic samo nie żyje,wszystko jest powiązane ze
sobą-i to nie są rzeczy ,które wynikają z jakiejś naiwnej wiary,to są naukowe
fakty.Żyjemy bo jest słońce,woda,tlen,rośliny które są naszym pokarmem,zwierzęta
itd.Dla mnie Bóg to taka właśnie Pełnia,zrozumienie że jesteśmy częścią
Wszechświata i podlegamy jego prawom.

[mariola008]

A jednak człowiek jest istotą wyjątkową. Poszukuje sensu swojego bytu,
docieka "skąd i dokąd idzie", "sięga gwiazd" ma umysł, który daleko wybiega poza
instynktowne zachowania zwierząt. I tyle w różnicach.
Zgadzam się, że podlegamy tym samym prawom natury i jesteśmy częścią
świata co nie oznacza, że jego "Pępkiem"

[tilia7]

Oczywiście,w sensie,że mamy Świadomość własnego istnienia,że możemy tworzyć
np.sztukę,przekształcać świat,język,którym nie tylko mówimy ale też zapisujemy w
nim naszą historię-tak,w tym sensie oczywiście jesteśmy wyjątkowi.Ale to nas nie
uprawnia do wywyższania się.Wręcz przeciwnie,to nas ZOBOWIĄZUJE do prób
zrozumienia świata i dbania o niego.Tym bardziej powiśmy rozumieć,że wszystko
to,co osiągnęliśmy zawdzięczamy tym wszystkim relacjom,jakie zachodzą w całym
Wszechświecie.I że tak naprawdę dostajemy znacznie więcej niż dajemy.Bo dajemy
głównie zniszczenie i destrukcję.Niestety.

[karnivora]

od tego właśnie wynalazek 10przykazań-
bez interpretacji / wopcji przez WŁASNE sumienie
Tanio/ ale wysilkowo, bo az dokonca

[tilia7]

Jeśli się podchodzi do tego tak płytko,że się niby wierzy,że prawdziwe życie
będzie dopiero w jakimś Tam,to pewnie tak.I chyba z tego wynika fakt,że
większość fanatycznych i mniej fanatycznych wiernych uprawia taką spychologię
mówiąc "tak jest bo Bóg tak chciał".
Ja uważam,że im bardziej Tam coś jest,tym bardziej Tu jest ważne i tym bardziej
Tu jesteśmy po coś.Bo jeśli założymy ,że Bóg istnieje i że to On nas tu
przysłał-to przysłał nas po coś,i raczej nie po to,żebyśmy oczekiwali na lepsze
życie,pogardzając tym,które jest i nie robiąc nic sensownego Tu.
Ja niezależnie od mojej wiary-niewiary uważam,że za swoje czyny Tu
odpowiadam.Nie dlatego,że ktoś mnie może będzie sądził tam,tylko dlatego,że
potrzebuję być przyzwoitym człowiekiem i rozwijać się sama dla siebie.

jakie przykazania????

[kasta4]

ja juz chyba ostatni raz sie wypowiem. dzisiejsze 10 przykazan to Watykan. Mam
nadzieje, ze znacie brzmienie pierwotnych przykazan - tych z Pisma czyli z
tablic. No i jesli z nimi sie ktos dzis zgadza to ho ho ho. ta dyskusja toczona
jest przez osoby popierajace religie stworzona przez watykan a nie Boga i przez
osoby stojace za duchowoscia - ktora stricte z religia w tym znaczeniu wspolnego
ma malo. jestem wyrozumiala, rozumiem wszystkich. Ale punkt widzenia.... sami
wiecie. mam radykalne polady chociazby na Zydow. mieszkalam kawal zycia w USA
gdzie jest ich wiecie ile. i przekonalam sie jaki to narod - przekonalam sie ze
nam w Europie gdzie ich tyle nie ma funduje sie klamliwe nauki. i tak to zycie
zmiania i ksztaltuje moje poglady. A co do Boga - nie chce nikogo urazic -
ABSOLUTNIE- ale ja zyje bo mam 2 misje. pierwsza to moj syn a druga to zemsta
(jesli jest tamto zycie u gory). Przeciez w Bibli jest napisane o kodeksie -
wspominalam wyzej - ze mam prawo zemsty - doslownie :-)a tak na koniec - to
tylko moje dywagacje - nie mam czasu na glebsze rozmyslanie w tej kwestii.
jestem tu i teraz. Juz raz planowalam zycie i co z tego mam? Teraz mam gdzies co
tam jest. Teraz musze myslec o pracy, dziecku itd. szkoda czasu na kogos tak
anonimowego - ja interpretuje to jako tchorzostwo (jesli jest) . I prosze nie
bierzcie tego do siebie - to tylko MOJA opinia i tylko na temat JEGO a nie WAS :-)))

[karnivora]

ja nic nigdy nieplanowałam, za głupia i podszykowana
'sukcesem' , co samo właziło "włapy'/ szło zawsze luxem
i z szykiem
a P.Bogu dziekowałam powierzchownie i dorywczo
(troche bałam sie podskórnie że się skicha ten splendor.
bałam tz dorywczo
*****
ALe Jemu to wystarczyło/ w wielkim g**nie mnie
NIE OPUŚCIŁ.

[karnivora]

lorek08 - śpisz?

[tilia7]

kasta4 mam nadzieję,że pisząc o tych co murem stoją za Watykanem nie mnie masz
na myśli,bo jak mnie to tylko mogę się roześmiać w głos albo opuścić ręce z
bezradności i zwątpienia.Bo ja jestem jak najbardziej przeciwko religii i praniu
mózgu,i wciskaniu kitów,i w ogóle przeciwko facetom w spódnicach(z wyłączeniem
Szkotów) itd.

Co do tego,że zajęta synem i pracą-ciężką pracą,żeby mieć na chleb nie masz
czasu zajmować się tak anonimową istotą jak bóg-to zgoda.Ja z podobnym
nastawieniem do sprawy uważam jednak,że muszę znaleźć czas na to,żeby zająć się
tak bliską mi osobą jak JA SAMA-i to dla siebie samej,nie dla Boga,pytam o sens
świata i o moje w tym świecie miejsce.

[karnivora]

lorek08 -
MOŻNA GŁOŚNIK WYŁĄCZYĆ??

[karnivora]

serio sie nie boisz?

[karnivora]

dzieki

karnivora

[lorek08]

o jaki głośnik Ci chodzi?

[lorek08]

ja tu zaglądam kilka razy dziennie,nie śpię :)Tylko podczytuje was bo to co
miałam do powiedzenia już powiedziałam.

[karnivora]

podtrzymuje - dzieki

[kirkke7]

"... religia dzieli ludzi, wiara - łączy..."
pozdrawiam:)