Powrót do Polski

[grubskee]

Witam, opowiem wam pewną historię i zadam kilka pytań;
W te wakacje poznałem wspaniałą dziewczynę, jest Polką niestety jej rodzice mieszkają za granicą (w Norwegi) ona ma tu rodzinę Babcie, dziadków, wszystkich kolegów, przyjaciół prawdziwych i przede wszystkim mnie wszystko to niestety musiała porzucić gdyż jej rodzice nie zgadzają się na jej pobyt w Polsce i zamieszkanie z dziadkami. Minął dopiero 1 miesiąc a już tak bardzo mocno tęsknię że czasem nie mogę oswoić swoich myśli, nie wiem co z sobą zrobić. Wiem że ona ma tak samo i z pewnością o wiele bardziej w końcu jest kobietą. Jak opowiedziała mi jak jej tam źle, to aż mi się serce kroi, myśli tylko o powrocie do polski, ja zresztą tak samo. W szkole jest jej bardzo trudno nie zna za dobrze Norweskiego to trudny język. W poprzedniej klasie wszyscy nią gardzili, poniżali, za pochodzenie, wyalienowali ją. Mam nadzieję że nowa klasa się taka nie okaże. Poszła na spotkanie bo niby może zrobić tak iż będzie się uczyć w szkole za granicą lecz to oni wybierają miejsce w danym państwie a jak by chciała "prywatnie" w inne miejsce traci stypendium swoje. Jest nam bardzo ciężko to nasza młodość chcielibyśmy przeżyć ją szczęśliwie, cieszyć się każdą chwilą spędzoną razem ja mam dopiero 17 ona 16 lat (w norwegi 16 lat to już pełnoletność) chcemy być szczęśliwi, cieszyć się życiem.

Jak można przekonać jej rodziców jakieś trafne argumenty które trafią w ich serce.
Czy może jest jakaś inna organizacja ta od nauki za granicą?
Czy ma ktoś z was jakiś pomysł bo my już powoli tracimy nadzieję na normalną młodość. :(

[kol.3]

A cóż dziwnego, że rodzice chcą mieć 17 letnią córkę przy sobie? Dziewczyna w wieku 17 lat musi się uczyć, zdobyć wykształcenie, zawód. Emigrantom zawsze jest ciężko. Z czasem sytuacja się poprawi bo dziewczyna się zaaklimatyzuje, otoczenie też się do nie przyzwyczai. Jeśli natomiast stwierdzi, że jednak chce wrócić, to wróci, bo za rok będzie pełnoletnia i być może dogada się z rodzicami, że będzie mieszkać w Polsce i tu kontynuować naukę. Pytanie tylko, czy Wasza znajomość przetrwa :)

[nchyb]

dziewczyna ma 16 lat, to do pełnoletności jeszcze jej brakuje. Skąd pomysł, ze w Norwegii granicą jest 16 lat? Z tego co wyczytałam, podobnie jak u nas, 18 lat...

[deodyma]

wiesz, dz\iewczyna ma dopiero 17 lat i poki nie osiagnie pelnoletnosci, nie stanie na wlasnych nogach a rodzice nie wyraza zgody na jej powrot do kraju, nie ma szans na to, zeby byla w Polsce.
przykre, ale prawdziwe.

[cibora]

Ależ to jest właśnie normalna młodość :-)) Kogoś się poznaje na wakacjach, ktoś wyjeżdża, tęskni się, pisze. I czasem to mija. A czasem nie. I czeka się do następnego spotkania. Wy macie dopiero "naście" lat. Wcale się nie dziwię, że rodzice nie chcą szesnastolatki samej zostawić. Nawet z dziadkami.
Piszcie do siebie, dzwońcie, jest Skype. I zobaczysz za kilka miesięcy, czy nadal będziesz tęsknił :-))
A dlaczego uważasz, że jak jest kobietą to bardziej tęskni?
Agnieszka
--
Staś (03.05.2008)

[rosapulchra-0]

jeśli Ci tak na niej zależy to wyjedź do niej.
rodzice decydując się na emigrację na pewno nie zrobili tego na złość córce, ale żeby poprawić jej warunki życia i otworzyć niemały za granicą wachlarz możliwości rozwoju, który za kilka lat będzie owocować. Buntowanie jej nie ma sensu, normą jest zakochiwanie się w nastoletnim wieku, szczególnie na wakacjach. I popieram rodziców w ich decyzji. Z tego co piszesz, wasza znajomość jest krótka, więc najpierw się oboje postarajcie, żeby chociaż z rok przetrwała, a dopiero potem zacznijcie myśleć konstruktywnie o waszej przyszłości.

[nchyb]

> jeśli Ci tak na niej zależy to wyjedź do niej.

17-latek, niepełnoletni, bez kasy, szkoły, rodziny w obcym kraju, pewnie bez znajomości języka.
W romansie to może by i dobrze wyglądało, w realu już niekoniecznie...

[rosapulchra-0]

to była ironia..

[nchyb]

zakochanemu nastolatkowi nie pisz takich ironicznych tekstw, bo gotów wziąć to poważnie i rzucić wszystko i pojechać. Tam hormony rządzą, nie rozum...

[demonsbaby]

"niestety" taki urok rodzicielstwa i odpowiedzialności za własne dziecko. W Norwegii nawet wiek 18 lat nie oznacza pełnoletności w rozumieniu nabycia wszystkich praw, poza częściową zdolnością do czynności prawnych. Nie wiem jak jest obecnie, ale jeszcze 7lat temu - osoba poniżej 25roku życia nie miała prawa wchodzić do lokali, gdzie sprzedawany był wysokoprocentowy alkohol.
Wracając do twojej dziewczyny, masz prawo tak kochać i uważać, że to miłość życia. Ta wizja odmienić się może tobie jeszcze kilkakrotnie.
Rodzice postępują poprawnie, starają się umożliwić własnej dorastającej córce lepsze warunki bytowe i pewniejszy start w dorosłe życie. Z pewnością jeszcze będzie szansę, żeby takim możliwościom - powiedzieć "nie" - kiedy dorośnie. Zakładam jednak, że tak się nie stanie.
Na pewno początki nie są łatwe. Tym bardziej, że jest w obcym środowisku, skrajnie rożnej mentalności i przede wszystkim czuje się tam samotna. To z biegiem czasu również ulegnie zmianie.