Nasza historia

[manuskrypt]

Witajcie!
Długo szukałam i chyba znalazłam forum, gdzie można otrzymać trochę ciepła.
Mam na imię Anna i jestem mamą 3-letniej Zuzi. Prawie 7 miesięcy temu zmarł
mój mąż. Osoba, która sprawiała, że czułam się piękna, mądra. Nikt inny nie
dał mi w życiu tyle wsparcia ile On. I ktoś (coś) posatnowił Go zabrać. Ani
On, ani my nie byliśmy przygotowani na śmierć i to w takich męczarniach.
Dostaliśmy 19 dni umierania w mękach bólu (tyle minęło od diagnozy do
śmierci). Byłam z nim do końca. Uwierzcie nie było łatwo i nadal nie jest.
Zamiast 11 lat małżeństwa, widzę 19 dni odchodzenia. Zostałam ja i wówczas
2,5-letnia nasza córeczka dla której tatuś był najważniejszy w świecie. Poza
sobą świata nie widzieli (tylko mnie do niego wpuszczali). Dziś po 7
miesiącach nasz ból zamiast maleć wydaje się rosnąć. Działam jak automat.
Jestem, bo muszę dla Małej,ale czy dam radę? Boję się. Czy przyjmiecie mnie
do swego grona? Czy czasem tu jeszcze zaglądacie? Tak mało tu postów.
Dobrej nocy i spokojnych snów (wypłyńcie na oceany jasne) życzę wszystkim
cierpiącym po stracie.
Anna

[magdatysz]

Witaj Aniu.
Cóż to za pytanie czy Cię przyjmiemy do swojego grona? Pewnie że tak! :) Każde
z nas tutaj przechodzi przez ból i cierpienie po starcie kogoś kogo się bardzo
kochało. Każde z nas ma dziecko, które tęskini za swoim Rodzicem. Na pewno
znajdziesz tu ciepło, pocieszenie i zrozumienie - niejednokrotnie się o tym
przekonałam. Choćby wczoraj.
Faktycznie mało tu postów ale tak to już jest, że samotne wychowywanie dziecka,
praca, dom to wszystko powoduje że niekiedy już po prostu nie ma się siły
siadać do komputera. Mam nadzieję że z czasem będzie lepiej.
Pozdrawiam cię serdecznie.
Magda

[manuskrypt]

Dziękuję Magdo, Edyto, Danielu! Mam nadzieję, że będziecie tu zaglądać i postów
pojawi się więcej. Tak bardzo brakuje mi rozmów. Tak bardzo odczuwam po śmierci
Jacka samotność i niestety izolację. Ludzie boją się nawet myśli o śmierci i
umieraniu.
Masz rację Madziu, że pewnie mało wpisów, bo każdy z nas działa teraz za dwoje.
Często sama nie mam sił, ale staram się i może będę mogła kiedyś tu komuś pomóc.
Pozdrawiam wszystkich.

[blue_ice1]

Aniu-
wchodz, nie pytaj o pozwolenie- podaje Ci dlon.........

[inquisitive]

Aniu witaj w naszym gronie. Jak juz Magda powiedziala...nie pytaj..wchodz.
Drzwi sa zawsze tu otwarte dla takich osob jak Ty. Zawsze to powtarzam, ze nikt
nas nie potrafi zrozumiec tak dobrze jak my sie rozumiemy miedzy soba.

Pozdrawiam Aniu Ciebie i cale nasze forumowe grono

Edyta

[zeng]

No ja chyba nie muszę witać Aniu w naszym gronie mam-wdów ;)

[edyta.g.25]

Witaj Aniu. Tutaj napewno znajdziesz wsparcie i zrozumienie.

[agama30]

Witaj Aniu!!!
Myślę, że każdy z nas zagląda tu codziennie, tylko czasami sił lub słów brak,
żeby cokolwiek napisać. Niestety stale nasze grono się powiększa, co świadczy o
ogromie tragedii szczególnie młodych osób. Ale cieszy fakt, że coraz więcej tak
doświadczonych przez los osób odnajduje to forum. Zobaczysz, że tu zawsze
znajdziesz pocieszenie a przede wszystkim zrozumienie. I tu nie będziesz sama i
inna. Pozdrawiam Ciebie i Zuzię. Aga

[iwk2]

Ja takze Cie witam Aniu,
mocno przytulam i życzę dużo siły
Iwona

[hafal]

cześć Aniu, dołączam się do ogólnych powitań:) Napisz, skąd jesteś, co robisz.
Jak się już pewnie zorientowałaś, jest nas tu już trochę. Z różnych stron,
różnych profesji, z własnymi historiami. I każdy z własną tragedią. Wiesz, z
drugiej strony może to i dobrze, że tak mało tu wpisów. To znaczy, że żyjemy w
realu a nie w świecie wirtualnym, że dbamy o to, by naszym pociechom nie
zabrakło tego chleba powszedniego, że pamięć o stracie ukochanej osoby jest,
ale powoli idziemy do przodu....7 miesięcy to tak mało, jeszcze wiele trudu
przed Tobą, życzę Ci siły i wytrwałości w pokonywaniu tego codziennego bólu.
Hania

[manuskrypt]

Dziękuję wszystkim raz jeszcze za miłe słowa. Faktycznie nie przedstawiłam się
jak należy. Mieszkamy w Zielonej Górze. Jestem (jeszcze, ale nie wiem jak
długo) nauczycielem akademickim. Próbuję każdego dnia stawać do walki z życiem
i coś czuję, że na razie kiepsko mi to wychodzi. Zazdroszczę Wam wszystkim, że
idziecie powoli do przodu. Ja mam wrażenie nie tylko stania w miejscu, a wręcz
cofania się. Wszystkie uczucia takie jak: rozpacz, smutek, żal pogłębiają się,
potęgują. Liczyłam skrycie na to, że czas pozwoli im wyblaknąć, ale może zbyt
mało go jeszcze upłynęło. Na razie mimo dużej ilości zajęć zawsze staram się tu
zaglądać by znaleźć w Waszych historiach coś pokrzepiającego i widzieć z
upływem czasu zmiany w Was i coraz większą chęć na życie.
Dziękuję, że jesteście.

[magdatysz]

Aniu 7 miesięcy to bardzo mało czasu.... Właściwie tak naprawdę dopiero wówczas
do ciebie dochodzi że jesteś sama i sama musiasz sobie ze wszystkim radzić...
Kiedyś padły na tym forum słowa jakże prawdziwe: "ból nie mija, można go tylko
troche oswoić", przyzwyczaić się. U mnie minęło 2 lata, a często tez mam
wrażenie że stoję w miejscu, że czasmi boli bardziej niż na początku.
Jedną z trudniejszych rzeczy było dla mnie nauczenie się, że można cieszyć się
drobiazgami, odnajdywać uśmiech, pozwolić sobie na chwile radości. Opowadać
synkowi o jego tacie bez łez i ściśnietego gardła. I to jest chyba jest
najtrudniejsze. Wszystko z czasem - zobaczysz będzie trochę lepiej. Przyjdzie
taki moment że zaczniesz myśleć o przyszłości, robić plany, chociażby te
wakacyjne, że bedziesz chciała zrobić coś dla siebie i dziecka, cos na co
będziesz miała ochotę a nie "musisz".
Pozdrawiam ciepło
Magda

[zeng]

to nie zupełnie tak z tymi siłami do parcia naprzód. Nie wiem jak inni, ale ja
nie idę naprzód, ja cofam się codziennie do przeszłości, żeby zmieniać
drobnostki. Czynię swoje życie takim jak chciała moja żona. Przynajmniej się
staram.

[hafal]

Aniu, uwierz, że Twoje życie się nie skończyło. A Ty, Zeng - chociaż wiem, że
minęło tak niewiele czasu - zacznij myśleć "do przodu", bo takie życie
przeszłością na nic się nie zda ani Tobie ani Twojemu synkowi. Szanowanie
wspomnień to piękna rzecz, ale on potrzebuje taty, który się do niego uśmiechnie
i powie: chodź mały, idziemy pograć w piłę. Tylko nie mów, że łatwo mi to pisać,
bo jesteśmy wszyscy w takiej samej sytuacji. I tak naprawdę to czy wiemy,
jakiego życia chcieliby nasi najbliżsi? Czas upływa, poglądy się zmieniają i
moze Twoja żona wybrałaby teraz co innego niż Ty, który teraz myślisz ze
wybierasz tak jak ona. Dla NICH materia ziemska jest już teraz zapewne drobnym
pyłkiem, lecz wasze szczęście wciąż jest ważne. Dlatego może z nowym rokiem
warto wyznaczyć sobie już pewne cele, może niezbyt odległe i ambitne, ale takie,
które pozwolą postawić pierwszy krok. Ja 5 miesięcy po śmierci Czarka wyjechalam
na parę dni sama, bez dzieci. Żeby spojrzeć z dystansu na to wszystko, na ogrom
tego naszego nieszczęścia. Nie wiem, czy pomogło, ale od tamtej pory stawiam
sobie takie małe cele i powoli je realizuję. NIe jest mi łatwo....ale
postanowiłam, ze nie dam się i chcę być szczęśliwa na przekór losowi.
Dla mnie rozwiązanie tkwi w naszych umysłach. Jeśli zakodujemy w nich smutek, to
tak pozostanie nam już żyć. A czy ktokolwiek tego chce?
Dobrej nocy:) niech wam przyśni się wiosna, podobno przyleciały bociany:)

[zeng]

Mówienie synkowi "chodź idziemy pograć w piłkę" jest jedną z tych rzeczy na
któe żona chciała żebym miał czas. Teraz mam ;)

[manuskrypt]

Haniu, Magdo!
Pięknie to ujęłyście, o stawianiu sobie małych celów i ich realizacji. O parciu
naprzód. Tak chyba należy działać. I zaprogramować swój umysł na "małe
radości", a nie "wieczny smutek". Czego pozostaje mi życzyć wszystkim nam.
I stokrotki zakwitły :-)

[hafal]

Gratuluję, Aniu:) Napewno masz rację. Warto stawiać sobie cele i warto dążyć do
szczęścia:) Zwłaszcza, że tylko szczęśliwy rodzic może wychować szczęśliwe
dziecko:).Pozdrawiam i jeszcze raz wytrwałości życzę:)

[edyta.g.25]

JA podobnie jak i Daniel...

[edyta.g.25]

--------------------------------------------------------------------------------
"to nie zupełnie tak z tymi siłami do parcia naprzód. Nie wiem jak inni, ale ja
nie idę naprzód, ja cofam się codziennie do przeszłości, żeby zmieniać
drobnostki. Czynię swoje życie takim jak chciała moja żona. Przynajmniej się
staram".

Cofam sie codziennie do przeszlosci rowniez i staram sie robic tak- jak by
chial MAciek a wiem ze nie chcialby zebym stanela w miejscu tylko zebym brnela
do przodu wiec tez tak staram sie robic i robie wszystko z mysla o naszej corce
i o Nim. To mi daje sily do dzialania.

[agama30]

Witaj, widzę, że nie tylko wdowieństwo nas łączy, ale także wykonywany zawód.
Ja również jestem nauczycielem akademickim. Zastanawiam, się co miałaś na
myśli pisząc "nie wiem jak długo". Nie chcesz już być nauczycielem, czy wydaje
Ci się że nie dasz rady? Gdy Sławek zginął (2,5 roku temu) byłam w trakcie
robienia doświadczeń do doktoratu. Niestety nie byłam w stanie ich kontynuować.
Ale 9 miesięcy później wszczełam przewód. Nie miałam siły, chęci ale miałam
motywację. Jedyną wtedy słuszną. Wiedziałam że jeśli się poddam to niestety nie
będę miała pracy a tym samym pieniędzy na utrzymanie. Za 3 dni oddaję pracę do
recenzji. Nie śpię już od jakiś 2 tygodni, mam kryzysy i fizyczne i psychiczne.
Ale dałam radę i dam radę (teraz mam zwyżkę formy, więc tak mogę powiedzieć,
wczoraj byłam przeciwnego zdania). Teraz oprócz kwestii zabezpieczenia
finansowego mam także inne priorytety. Bo praca znów zaczęła mnie cieszyć,
kontakt ze studentami,możliwość wykonywania badań. Widzisz chyba potrzeba czasu
aby dostrzec drobiazgi, które mogą nam dać satysfakcję. Wyznaczanie sobie celów
i tych małych i tych dużych a przede wszystkim konsekwentne ich realizowanie, z
racji zawodu nie powinno Ci być obce. Wie, że będzie Ci brakować czasu i sił,
bo nie jest to niestety praca zamknięta w ścisłych ramach czasowych. Często
musisz ją przenieść do domu, ciągłe dokształcanie. Ale jeśli lubisz tą pracę to
dasz radę. Wyznacz sobie mały cel i realizuj go małymi kroczkami. Pozdrawiam Aga

[manuskrypt]

Witaj Agnieszko!
Zacznę od gratulacji, bo złożenie pracy można uznać w zasadzie za zamknięcie
przewodu (wierzę, że recenzje będą pozytywne, a obronisz się śpiewająco).
Widzę, że między nami istnieje wiele podobieństw, w momencie śmierci Jacka
kończyłam badania do mojej pracy doktorskiej. Jeszcze 10 dni przed pójściem do
szpitala byliśmy wspólnie w pewnym mieście na badaniach (ja badacz, a Jacek
jako mój zabawiacz, pojechał ze mną, bo było daleko i nie chciał bym była
sama). W zasadzie wszystko co potrzebne by ukończyć pracę już miałam. Gdyby nie
Jego nagłe odejście to we wrześniu planowałam oddanie pracy, ale nie udało się.
Od 7 miesięcy patrzę na moją pracę i już zupełnie mnie ona nie obchodzi, z
drugiej strony wiem, że jak jej nie skończę to JM Rektor zwolni mnie, bez
względu na wszystko. U nas na Uniwersytecie system rotacji (nie zmieścisz się w
czasie to dostajesz wypowiedzenie). Uwielbiam swoją pracę (myślę, że studenci
też lubią zajęcia ze mną :-), ale ogarnęła mnie tak ogromna niemoc. Wszystko co
piszesz jest jakby o mnie. Wiem, że jak nie oddam pracy, to nie będziemy miały
z Zuzką źródła dochodu, ale jak zmusić "umysł" by przestał płakać tylko zaczął
pracować. Jak zmusić "serce" by znów pokochało temat pracy. Żyję trochę
automatycznie, z przyzwyczajenia. Staram się, ale słabo wychodzi.
Pozdrawiam.
Anna

[agama30]

Aniu! Wiem że ciężko zmusić umysł do pracy, gdy jest przeciążony , a co dopiero
mówić gdy przeżyło się taką traumę. Ale może wykorzystaj pracę do tego aby
właśnie odciążyć umysł od ciągłych myśli o śmierci Jacka. Praca może być
właśnie takim lekarstwem. Nie zadziała szybko, ale po pewnym czasie zobaczysz
rezultaty. Mówię to , bo mnie to uratowało. Zaangażowanie w doświadczenia,
zajęcia ze studentami krok po kroku zmieniały moje oblicze. Mam zasadę której
przestrzegam, że nigdy nie przenoszę swoich problemów, niepowodzeń na drugiego
człowieka (nie wyrzywam się np. na studentach). To wymusiło u mnie uśmiech na
twarzy, bo jak można iść z kamienną twarzą na zajęcia. Potem był następny
uśmiech, wywołany uśmiechem studenta i tak rozpoczęła się reakcja łańcuchowa i
na końcu taej lawiny zauważyłam, że uśmiecham się kiedy wykonuję moje badania i
że sprawia mi to dużą radość. To nie stało się od razu i wymagało dużego
wysiłku. Ale warto, jeśli chce się myśleć o w miare normalnym życiu. Ból był
cały czas, ale jakby w tle, przytłamszony nadmiarem obowiązków. Tobie Aniu też
się uda musisz tylko wykonać jeden ale bardzo trudny krok. Odwóć role bólu i
ciężaru pracy. W tej chwili to ból decyduje o tym, że nie możesz wykonywać
pracy. Przemóż się i zrób wzsystko aby to nadmiar pracy decydował intensywności
cierpienia. Mówi się że czas leczy rany a praca jest lekarstwem na wszystko.
Jeśli chodzi o czas to nie zauważyłam aby po 2,5 roku moje rany się zabliźniły.
ale jeśli chodzi o pracę to tak, nadmiar obowiązków powoduje że nie możesz
sobie pozwolić na to aby ból sterował Twoim życiem. Zahaczysz jeden trybik, i
maszyna ruszy. Myślę, że w Twoim przypadku utrata tej właśnie pracy, Będzie dla
Ciebie Ci kolejnym dotkliwym przeżyciem. Pewnie znalazłabyś inną, ale wiesz jak
nieszczęśliwi są ludzie, którzy robią w życiu rzeczy, do których nie mają
serca? Aniu spróbuj dasz radę! Pozdrawiam i trzymam za Ciebie kciuki. Aga

[manuskrypt]

Aguś! Dzięki. Twoje słowa są z pewnością mądre i bardzo racjonalne. I mój umysł
to wszystko niby wie i rozumie, ale gdzieś coś nie chce "zatrybić". Kocham
swoją pracę, lubię bardzo przedmiot, który wykładam. Pracuję teraz i widzę też
ciche wsparcie studentów. Widzę, że bardzo by chcieli by mi się powiodło, to
też powinno mnie motywować. A jednak dzieje się inaczej. Codziennie siadam do
komputera i otwieram kolejne fragmenty doktoratu i pustka i tylko łzy lecą
ciurkiem. Wiem, że Jacek byłby bardzo dumny, gdyby się udało. Dawał mi ogromne
wparcie, pomagał zbierać materiały. Każdego wieczora wysłuchiwał postępów
(mimo, że się biedak kompletnie na tym nie znał - był informatykiem - znosił
dzielnie moje wzloty i upadki). Dziś nie mam z kim tego obgadywać. Dziś mam
wrażenie, że przestało mnie to interesować. Z drugiej strony nie chcę w życiu
robić nic innego. I tak stoję.

[magdatysz]

Aniu "obgadywać" możesz z nami chociaz tez w większości pewnie się nie znamy na temacie. Wierzę jednak że sobie poradzisz, wkońcu "zatrybisz", a ta praca "doda ci skrzydeł".
Trzymam kciuki.
M.

[magdatysz]

Dziewczyny a wogóle to czego uczycie? Jeśli można się zapytać oczywiście.
Pozdrawiam. Magda

[agama30]

Z wykształcenia jestem chemikiem analitykiem i fizykiem, natomiast wykładam
toksykologię środowiskową i weterynaryjną
Aga

[manuskrypt]

Moja dziedzina to zupełne przeciwieństwo dziedziny Agi. Jestem pedagogiem
społecznym. Wykładam przede wszystkim pedagogikę społeczną, ale także prowadzę
zajęcia z projektu socjalnego, a ostatnio także z metod terapii grupowej. Nasz
szef uważa, że powinniśmy być multiprofesjonalistami :-)
Pozdrawiam.
Anna

[magdatysz]

Tak.... Ania... To tą terapię grupową możesz z powodzeniem na nas ćwiczyć... Materiał nie tylko na doktorat ale i na profesurę...
A teraz bardziej poważnie. Bardzo mnie zainteresował ten projekt socjalny i wogóle pedagogika społeczna bo choć z zawodu jestem geologiem to z zamiłowania zajmuję się pracą społecznę oraz kształceniem młodzieży i dorosłych. I chciałam się tu zapytac czy w razie czego mogę się do ciebie o pomoc zwracać?? Czasami przychodzi mi zajmować się takimi zagadnieniami jak rozwój psychofizyczny czy role społeczne człowieka, a że nie czuję się specjalistą to bardzo chętnie bym z kimś na ten temat porozmawiała.
Pozdrowienia
Magda

[manuskrypt]

Magdo śmiało możesz zwracać się o pomoc. Jak tylko będę potrafiła to zawsze
chętnie porozmawiam i pomogę. Już kiedyś tu na forum pisałam, że jeśli w
czymkolwiek mogę komuś pomóc to chętnie to uczynię. A zatem pisz tu lub na
skrzynkę mailową. Służę moją (obecnie mam wrażenie, że nikłą) wiedzą.
Hmm praca społeczna godne podziwu. Ja nigdy nie mam na nią czasu (a może to
tylko wymówka :-)). Mój mąż był za to społecznikiem i "bawił się" też w
harcerstwo.
A Wam Dziewczyny i Chłopaki terapii grupowej nie trzeba. Z tego co widzę to
dzielnie kroczycie naprzód.

[magdatysz]

Ładnie to ujełaś "bawił się" w cudzysłowie... bo ta zabawa to czasami ciężka orka i bardzo duża odpowiedzilność. Oj wiem coś na ten temat. Mój mąż też "się bawił" w harcerstwo.
Mimo wszystko praca społeczna to dla mnie odskocznia, chociaż czasami zmęczona strasznie jestem. Ale satysfakcja ogromna. Pozwala tez zapomnieć o własnych kłopotach i dzięki niej mam przyjaciół na których moge liczyć.

[agama30]

gdy przeczytałam o terapii grupowej uśmiechnęłąm się i także pomyślałam o
naszej grupie, Widzisz Aniu, masz profesję, która jest potrzebna ludziom.
Pozdrawiam Cię serdecznie

[iwles]

Witaj Aniu.
Mój mąż też miał na imię Jacek.
A od diagnozy do śmierci - minęło dni 29 ...
29 dni - nadziei na cud.

Teraz minął już ponad rok. Pamiętam, że po śmierci meża chcialam zasnąć i
obudzic się za rok-dwa, by nie czuc bólu, by go przespać. Szkoda, że tak się
nie dało....

Dobrze, że chociaż cząsteczki naszych zmarłych mężów/żon - zotały z nami w
postaci naszych dzieci. To dla nich warto się przemóc i usmiechać. Z czasem
uśmiech będzie gościł na twojej twarzy częściej. Życzę Ci tego z całego serca.

Iwona.

[nata721]

Ja nadal, choć już minął rok od wypadku robię wszystko z myślą - to by się
Krzysiowi podobało ,on też by by tak zrobił,to też by mu smakowało...itd. i
choć czasami myślę , że nie dam rady sama iść dalej ,to za chwilę dzieci
sprawiają , że muszę podejmować następne decyzje ,po następnym dołku znów muszę
się wziąć w garść.
I właśnie tego - żebyśmy zawsze mieli siły wziąć się w garść życzę Tobie Aniu i
wszystkim wdowom/wdowcom.
Pozdrawiam . Danka.