Psychoteriapia

[hendik]

Jestem ciekawa czy korzystacie z porad psychologów, może uczęszczacie na
regularną psychoterapię. Czy to wam pomaga? Ja dwa razy w geście rozpaczy
rozmawiałam z psychologiem. Raz bezpośrednio po śmierci męża w akcie
desperacji bo teściowa doprowadziła mnie na skraj wytrzymałości, co
spowodowało silne lęki. Wrażenia dosyć posyzytywne.
Drugi raz się udałam już w moim mieści i się nacięłam bo Pani nie wiem czy
nie potrafiła się zając problemem, czy to kwestia braku jakiejś uczciwości
ale po pierwszej wizycie okazło sie ze nie przyjmuje po 16. I mnie
zdenerwowała. Mimo to ciągle się czaję na tego psychologa i chcę wypytać o
wasze doświadczenia.
Pozdrawiam.

[dryfujacabezcelu]

Ja byłam chyba na 4 spotkaniach w marcu, czyli dość szybko (Marek zginął 22
lutego)... podobno ta pani była specjalistką od spraw żałoby.. po 4 razie dałam
sobie spokój, jedyny plus tych spotkań był taki, że moich łez i wycia nie
musieli oglądać rodzice i brat.... inny wpływ tych wizyt? nie wiem.... ale jakoś
nie potrafiłam rozmawiać o Nas z tą panią :( może gdyby inaczej to prowadziła -
coś bardziej na zasadzie dialogu, a nie oczekiwała monologu z mojej strony, było
lepiej

[digirec]

Witajcie
Myslałam nad tym KIEDYS zeby pojsc do psychologa,ale z kasy chorych nie dałam
rady(pracuja do 16) a prywatnie porostu mnie nie było stac(100 zł jedna
wizyta), a słyszałam zeby były efekty, to minimum raz w tyg trzeba by było
isc...
Czytajac o metodach jakie sa stosowane w terapi to w 99% polega na monologu
z "naszej " strony,a ja nie potrafie tak wyrzucic z siebie tego co mnie boli..
nie otwarałbym sie przed obcą kobietą.
a z tego co mi mowiła Hania to jej psycholog nie mowi nic wiecej ,niz to co
wiemy...Żałobe ..kazdy jej etap trzeba przeżyc.... Hania bardzo sobie ceni
rozmowe z pania psycholog Ona jej pomaga....ale ja nie umiałabym...
pozdrawiam Was wszystkie bardzo cieplutko(Zenga rownież:) )
Trzymajcie sie ..RAZEM DAMY RADE :)
Ela

[mirabelllla]

Korzystałam z psychoterapii prawie przez rok, raz w tygodniu. Może nie
dotyczyła bezpośrednio żałoby po śmierci męża, bo było to już kilka lat po,
trzy albo cztery. Bardzo mi ta psychoterapia pomogła. Trafiłam na wspaniałą
panią psycholog, z polecenia, te wizyty były prywatne. Nauczyła mnie żyć na
nowo, dbać o siebie, podniosła moją samoocenę. Bo niestety toksyczny wpływ
teściowej był dla mnie bardzo niszczący.
Teraz zbliża się dzień matki i imieniny teściowej, a ja głowkuje, jak
dostarczyć babci dzieci i nie spotykając sie z nią. Tak głeboki mam uraz, że
nie mam ochoty na żadne kontakty z nią. Wytrzymałam 7 lat dając się gnębić. Od
roku nasze kontakty ograniczyłam do minimum. Może znowu potrzebna by mi była
psychoterapia ???? Pozdrawiam serdecznie i życzę znalezienia dobrego
specjalisty, o ile uznasz, że bedzie Ci potrzebny.

[hope13]

Bezpośrednio po śmierci mojego męża, mama znalazła dla mnie panią psycholog w
Ośrodku Interwencji Kryzysowej. Wizyty były bezpłatne i czasami trwały nawet 2
godziny. Podczas tych wizyt to ja głównie mówiłam, cały czas płakałam i od
czasu do czasu zadawałm pytania, na które mi odpowiadała. Byłam jednak wtedy, i
jeszcze do tej pory trochę jestem, zablokowana na wszelkie sugestie - jej
opinie były trafne, ale "ja wiedziałam lepiej". Chodziło o to, że nie mogłam
poradzić sobie z różnymi wydumanymi (teraz dopiero, po 2 latach to do mnie
dociera) wyrzutami sumienia, że czegoś nie zrobiłam albo zrobiłam nie tak, albo
niepotrzebnie zrobiłam. Generalnie obwiniałam się o wszystko i dlatego głownie
potrzebna mi była pomoc. Pani pscholog pozwoliła mi się wypłakać, wyrzucić żal
z siebie i to była ogromna pomoc z jej strony, ale ze swoją psychiką musiałam
uporać się sama. Skorzystałam również z 2 prywatnych wizyt - były jednak za
drogie i z nich zrezygnowałam. Poza tym pani psychoterapeutka na moje pytania
odpowiadała tekstami, które znałam z książek o żałobie. Wizyty te nic nie
wniosły. Prawdopodobnie nie trafiłam na specjalistę, ale nawet gdybym trafiła,
to wydatek 100 zł za godzinę raz w tygodniu przez dłuższy czas bez
gwarancji "wyleczenia" to dla mnie było za drogo.
Generalnie najbardziej pomagały mi książki nt. żałoby, spotkania z osobami w
żałobie oraz fora internetowe na ten temat. A najbardziej pomógł mi upływający
czas.

[dryfujacabezcelu]

hope13, czy mogłabyś polecic jakieś książki o tej tematyce, które Tobie
pomogły....?

Do dryfujacabezcelu

[hope13]

Książek nt. żałoby jest bardzo dużo. Polecam szczególnie:
Manu Keirse "Smutek, strata, żałoba"
Helen Alexander "Doświadczenie żałoby"
Kathy Collard Miller, D. Larry Miller "Boża witamina C dla cierpiących dusz"
Jack Canfield, Mark Victor Hansen " Balsam dla duszy w żałobie"
Dwie pierwsze pozycje dość dogłębnie zajmują się tematem żałoby, dwie ostatnie
to raczej opowieści ku pokrzepieniu.

[dryfujacabezcelu]

dziękuję hope13... zawsze to lepiej przeczyta coś poleconego niż
eksperymentowa.... ja polecam piękną książkę w sumie też ku
pokrzepieniu "Podarunek" Daniel Steel

[zeng]

Witam,

byłem u psychoterapeutki i psychologa zaraz po. Ściema. standardowe kwestie
opisane w każdej książce na temat psychotrapii, kwestie przeżywania żałoby i
naciskanie na wyrzucanie wszystkiego z siebie. Nie wróciłem drugi raz ani tu
ani tu.

Inaczej z Piotrusiem, znalazłem bardzo fajną panią pedagog dziecięcego, która
specjalizuje się w dzieciach z problemami emocjonalnymi i panią psycholog
dziecięcego, u których byłem na początku z pytaniem "i co teraz?" i do których
chodzę, kiedy mam konkretne pytanie.

Tutaj mamy lepsze wyniki niż po terapii, razem damy radę jak ktoś napisał już :)

Pozdrawiam,
Daniel