moje życie...

[sloneczko21021]

Moi rodzice są alkoholikami...Marze o tym, by się od nich wyprowadzić.Muszę
na to czekać jeszcze prawie 8 miesięcy.Czasem nie mam siły wracać do
tego "domu"...mam dosyć ciągłych awantur.Mój chłopak też coraz gorzej to
znosi... Jest mi strasznie ciężko...Jedyną myślą, jaka pozwala mi to wszystko
znosić jest to, że już niedługo zamieszkamy we własnym mieszkanku...Co prawda
bez bierzącej wody i ogrzewania, ale daleko od alkoholu...

[iwucha]

Na początek poszukaj grupy wsparcia dla DDA. Uczestnictwo jest bezpłatne. 8
miesięcy to nie tak długo. Przy realnym wsparciu na pewno dasz sobie radę
:-)Grup DDA można szukać w Wojewódzkich Ośrodkach Terapii Uzależnień i
Współuzależnień. Baza tych ośrodków znajduje się na stronie www.psychologia.edu.pl.

moje życie...

[sloneczko21021]

Chciałabym mieć w życiu coś pewnego...Wiem, że miłość to bardzo dużo...ale ja
tak bardzo chciałabym wiedzieć, czy będziemy mogli mieszkać w tym mieszkaniu...
Ono należy do wujka mojego chłopaka... Nie wiadomo, kto ma do niego
klucze...Nic nie wiadomo...

[iwucha]

Jedyne, co jest w życiu pewne to...zmiana. I inne, co pewne, to podejmowanie
własnych decyzji i ich konsekwencje - tak mi się zdaje :-) Iluzje, oczekiwanie i
skazywanie się na niepewność to żadne podstawy do poczucia bezpieczeństwa i
pewności. Nie warto na nich budować swojego życia. Ale podejmować REALNE próby
zmiany, mierzenie sił na zamiary, poszukiwanie rozwiązań (może wyjazd za
granicę, praca i odkładanie na własne M, co jest możliwe i wykonalne?) to zawsze
gra warta świeczki :-)

moje życie...

[sloneczko21021]

Tylko,że nie jestem pełnoletnia, więc raczej nie wyjadę do pracy za granicę...
Do matury mam jeszcze dwa lata...Nie chcę zmieniać szkoły...Ta jest świetna
(cudowni, pomocni nauczyciele, kochane przyjaciółki)...Mój chłopak zarabia 1000
zł. Z tego raczej na wiele nie starczy... A to mieszkanie jest całe do
remontu... I to takiego porządnego...

[bea53]

Skoro nic nie wiesz odnoscnie tego mieszkania to też bądz ostrozna..moze wujek
oczekuje ze waszymi silami wyremontujecie mieszkanie a pozniej on moze sie
rozmysli a moze i nie, znam takie przypadki. W kazdym razie badz ostrozna i
stawiaj sprawe jasno i zadawaj pytania.Iwucha ma rację sa specjalne bezpłatne
programy dla DDA, bez terapii bardzo prosto mozesz sie wpadkowac w rownie
toksyczne zwiazki, czasem uciekamy od rodzicow a swoje zycie ksztaltujemy
podobnie...

moje życie...

[sloneczko21021]

Ten wujek nie mieszka tam od 10 lat...Ma piękny dom.Poza tym, kto w
dzisiejszych czasach chciałby mieszkać w mieszkaniu bez bierzącej wody i
ogrzewania? Raczej Nas nie wyrzuci, jak już je wyremontujemy...Nawet nie chce,
żebyśmy mu coś za nie płacili...

[iwucha]

Słoneczko! wygląda na to, że jesteś jeszcze bardzo młodziutka :-) DDA to grupy
dla Dorosłych dzieci Alkoholików. Dla nastolatków są grupy alteen - kliknij tutaj:
www.al-anon.org.pl/alateen.html
Ciężko jest być dzieckiem alkoholików, o czym zapewne doskonale wiesz ale można
się postarać by nie wnosić swojego ciężkiego dziedzictwa w dorosłe życie - a tak
się dzieje zazwyczaj, gdy człowiek myśli, że da sobie radę sam, desperacko chce
uciec od swoich chorych rodziców, a de facto ucieka od siebie samego - swoich
złych emocji nagromadzonych przez lata i - choć bardzo tego nie chce - może
powtórzyć scenariusz życia swoich rodziców, o czym Bea już Ci napisała. To, czy
go powtórzysz zależy wyłącznie od Ciebie samej. Jesteś wprawdzie osoba
niepełnoletnia i zależną od swoich rodziców ale nie oznacza to, że nie masz
prawa bronić się przed nimi. Każdy człowiek w każdej sytuacji ma prawo do obrony
własnej godności! W sytuacji gdy nie dajesz sobie rady, a oni zagrażają Twojemu
dobrostanowi psychicznemu czy fizycznemu - masz prawo (a nawet obowiązek!)szukać
dla siebie pomocy np. masz prawo do bycia chronioną we własnym domu przez
kuratora czy pracownika socjalnego. Możesz upomnieć się o niego sama w sądzie
rodzinnym składając wniosek albo poprosić o taką pomoc np. pedagoga szkolnego,
wychowawcę.

"Ucieczka" do mieszkania wujka to tylko ucieczka "fizyczna". Psychiczne krzywdy
będą drzemać w Tobie i nigdy nie wiadomo, kiedy się zbudzą. Dlatego wskazana
jest dla Ciebie grupa wsparcia. Takich osób jak Ty jest cała masa - nie
wyobrażasz sobie, jak wiele. Nie jesteś więc sama ze swoim problemem, a ta
świadomość to na pewno wielka ulga. Zgłoś sie zatem do takiej grupy - nic
lepszego nie możesz na ten moment dla siebie zrobić (na stronie, o ile się nie
mylę, znajdują się adresy). Wszelkie zmiany należy zaczynać od "spraw
wewnętrznych", choć nie ukrywajmy - te "zewnętrzne" tez mają spore znaczenie :-)
Na początek przynajmniej spróbuj - to nic nie kosztuje :-) a może dać Ci
wspaniałe efekty.

Możesz też udać się do Centrum Interwencji Kryzysowej i spytać o możliwość
wyprowadzki z domu. Może byłoby realne abyś np. zamieszkała w ośrodku
szkolno-wychowawczym a opiekę nad Tobą roztoczyłby kurator na czas osiągnięcia
pełnoletności? W takim centrum "siedzą" psychologowie i prawnicy i z pewnością
Ci pomogą.
Trzymam za Ciebie kciuki!

moje życie...

[sloneczko21021]

zajżałam na tę stronkę...Godziny spotkań są dla mnie nie realne... Chodzę do
szkoły w Wawie. W najlepszym wypadku udałoby mi się dotrzeć do Nowego Dworu na
18... W piątki o 19 mam spotkania Katolickiego Stowarzyszenia Młodzierzy... Są
jeszcze spotkania w Wawie o 16. Ja jadę do Wawy prawie dwie godziny, a w
weekendy nie ma ode mnie żadnego autobusu. I rodzice raczej też nie byliby
zachwyceni, że chodzę na coś takiego. Kłamstwo nie wchodzi w grę bo i tak
wszyscy od razu wiedzą,że kłamię. Poza tym z trzyletnim dzieckiem nie jest za
fajnie tłuc się autobusami. Moi rodzice pracują w weekendy i muszę opiekować
się siostrą. Nie dam rady dojechać na te spotkania. Myślę, że moja wyprowadzka
nie jest ucieczką. Mój tata uważa, że jak skończę 18 lat to powinnam się
wyprowadzić. Ja szczerze mówiąc nie mam nic przeciwko temu. On już kiedyś kazał
mi się wynosić do mojego chłopaka. Jakieś pół roku temu. Chciałabym się
wyprowadzić w swoją osiemnastkę. Mama powiedziała,że nie dołoży nam do
wesela...Ja wcale tego nie chcę. Oni nawet nie potrafią uszanować tego, że chcę
wesela bez alkoholu. Mówią, że na takie wesele nikt nie przyjdzie... nikt
oprócz KSMu, znajomych księży i świadków... ojej...ale się rozpisałam. w
dodatku trochę nie na temat...

[mamotek]

witaj, pisałaś na emamie, dziewczyna z W-wy zaproponowała Ci pracę (prasowanie +
sprzątanie) czy nie myślałaś o podjęciu jej? może warto na moment wyskoczyć z
tego gdybania i zobaczyć czy potafisz pracować, dostałaś propozycję by zabierać
ze sobą do pracy siostrę jeśli nie masz jej z kim zostawić, może to dobry krok
by przed wyfrunięciem z klatki odłożyć trochę pieniędzy?

moje życie...

[sloneczko21021]

Pisałam, że jadę do wawy ok.dwóch godzin. Autobus z Legionowa jest co pół
godziny. Do domu musiałabym wrócić przed moją mamą bo gdyby dowiedziała się, że
pracuję "pożyczyłaby" ode mnie kasę na wieczne nieoddanie, albo zrobiła
awanturę, że nie chcę jej pożyczyć. Mama pracuje u prywaciarza, czyli wtedy,
gdy jest materiał. Dziś i jutro nie ma jej w domu, ale pozostałe dni tygodnia
siedziała i nic nie robiła. Nikt nie chce takiego pracownika, który nie może
spełnić jego wymagań. Dobrze wiem, że w domu musi być czysto. To nierealne,
jesli osoba za to odpowiedzialna może przyjechać dwa razy w tygodniu na 2-3
godziny. Szukałam czegoś w legionowie, ale nie chcą, bym przychodziła z
dzieckiem...

[mamotek]

To faktycznie spore utrudnienie, ale sprzątanie najczęściej zleca się raz w
tygodniu, pieniądze mogłabyś wpłacać na konto chłopaka, jeśli jest godny
zaufania (autobus z Legionowa może dojechać nieco szybciej niż w 2 godziny,
zależy o której godzinie). Awantury i tak masz, więc ich powód nie bedzie mił aż
takiego znaczenia (co byś nie zrobiła pretekst się znajdzie). W trudnych
momentach naszego życia często spotykamy ludzi, którzy są skłonni nam pomóc, nie
mam na myśli darowizny ale rodzaj szansy jaką może być praca, wsparcie
psychiczne, użyczenie mieszkania. Nie poddawaj się, start masz dużo trudniejszy
od innych ale poradzisz sobie.

moje życie...

[sloneczko21021]

Dzięki za wsparcie. Masz rację... Może dojechać szybciej. Przykładowo do szkoły
na woli jade 1,5 godz(jak nie ma korków), wyjeżdżam 6.04., jednym autobusem
później(6.14) jade 2.5 godziny i spóźniam się na lekcje... Tę pracę b.chętnie
przyjmę, tylko, że ktoś skasował mój wątek na emamie i nie wiem, kto mi ją
proponował. Narazie klikam na reklamy. Nie mogę powiedzieć, by zajęcie było
dochodowe, ale w dwa tygodnie zarobiłam 50zł... Co prawda udało mi się znaleźć
roznoszenie ulotek(dniówka 50zł), ale to było tylko na trzy dni...Poza tym
kasę "pożyczyła" sobie moja mama(sama sobie wzięła bez pozwolenia). Nie liczę
na to, że ją odda. Mówiła coś, że dołoży mi i kupimy mały tv do mojego
pokoju... podoba mi się ten pomysł...

[iwucha]

Twoja sytuacja rzeczywiście nie prezentuje się najlepiej... Tylko czy ona "sama"
się kiedykolwiek zmieni bez Twojego udziału w tej zmianie?
Na początek chociaż postaraj sie czytać i zdobywać jak najwięcej informacji nt.
choroby alkoholowej - zgodnie z tym, co radzą na stronie alateen. To już jakiś
dobry początek i myślę, że przy dostępie do internetu, bibliotek, dzięki
spotkaniom w stowarzyszeniu - możesz wiele takich cennych dla siebie informacji
uzyskać. A taka samowiedza jest kluczowa dla uświadomienia sobie np. związku
picia mamy/taty z ich konkretnymi postawami, zachowaniami wobec Ciebie. Dzięki
takiej wiedzy łatwiej przyjdzie Ci się obronić i zmienić tę sytuację, która jest :-)

moje życie...

[sloneczko21021]

Samo się nic nie robi...Ale ja już nie mam ani siły, ani ochoty na zajmowanie
się ich sprawami... Może jestem potworem, ale koedy moja matka, kompletnie
pijana wychodzi z domu trzaskając drzwiami nawet się o nią nie martwię.Wręcz
przeciwnie. Cieszę się, że jej nie ma bo nie może warczeć na tatę i jest
spokój. Nie wiem, jak to się stało, ale kompletnie przestał mnie obchodzić ich
los. Bardziej skupiam się na tym, co będzie, jak się wyprowadzę... Czy sobie
poradzimy? Jak Nam się będzie układało? Narazie jest wspaniale. Razem z moim
chłopakiem potrafimy znaleźć wyjście z każdej sytułacji, jesteśmy dla siebie
wsparciem i pomocą. Ale co będzie, gdy zamieszkamy razem? W zeszłym roku
byliśmy razem z moimi rodzicami na wakacjach. Bardzo nam się podobało bo
byliśmy razem. Zastanawialiśmy się, jak będzie wyglądało nasze wspólne życie.
Doszliśmy do wniosku, że tak samo, tylko że bez pijanych ludzi, za których
trzeba wszystko zrobić. W tym roku jedziemy z dziadkami(bez rodziców), już nie
moge się doczekać, kiedy sobie odpocznę... Ale to będzie krótko...zastanawiam
się, jak zniesiemy wspólne mieszkanie na dłuższą metę. Idziemy ramię w ramie
już rok, pęć miesięcy i 10 dni... tak wiele, albo tak niewiele...