maz choleryk

[mysz_ek]

czy to sie leczy czy trzeba zaakceptowac???
nie chce sie rozwodzić nad problemami naszego zwiazku, bo po
przeczytaniu kilku watków widzę, ze nasz impas w zwiazku jest typowy:
(
Głowna przyczyne naszych nieporozumien upatruje włąśnie w
cholerycznym usposobieniu meza. Co gorsze ja jestem typem wrazliwca
i każde podniesienie głosu mnie strasznie meczy. Te jego nerwy kładą
sie na wszystkie jego zalety. Potrafi sie zdenerwować o wszystko, o
rozlany sok, o plamę na scianie (mamy małe dzieci)o za duży ogien
pod garnkiem itp. Wracam z pracy pól godziny po nim i częto pierwsze
co słyszę to krzyk i pretensje o coś. Dodam, ze nigdy nie był
agresywny itp ani w stosunku do dzieci ani do mnie, ale psychicznie
wysiadam. Czy da sie jakoś ujarzmic te jego nerwy, czy muszę je
zaakceptowac. Obawiam sie, ze długo tak nie pociągnę, i nie z uwagi
na siebie ale dzieci na które też potrafi sie z błahego powodu
wydrzeć. Juz mu kiedyś powiedziałam, ze czasem mysle, ze wolałabym
byc sama, ze choc fizycznie bym miała gorzej ( choc prawda jest
taka, ze 95% spraw domowych jest i tak na mojej głowie) to
psychicznie bym odpoczęła. Juz mu zapowiedziałąm, ze w przyszłym
roku jade na wczasy sama, bo w tym roku przez pól pobytu tylko
marudził, ze pogoda nie taka, że pokój nie taki, że okolica też nie
taka-mało nie oszalałam:(
Da sie coś z tym zrobic??

[smooczek]

Jak można zbudowac dobry związek z osobą która nie wiadomo kiedy i z
jakiego powodu wybuchnie? Czy dzieci na tym cierpią, tzn. boją się?
Krzyk jest działaniem "siłowym", niekontrolowany przeradza się w
zachowania agresywne. Takie niekontrolowane wybuchy z błahych
powodów mogą świadczyć o przewlekłym przeżywaniu złości.
Złość bardzo często "przykrywa" inne uczucia: strachu, niepewności,
bezradności, poczucia niskiej wartości, a do tych uczuć bardzo
trudno się jest przed sobą przyznać. Więc lepiej się złościć...
Bardzo mi sie podoba pomysł o oddzielnym urlopie, bo to jest
rozsądny i czytelny komunikat, że nie jesteś w stanie spedzać z nim
wolnego czasu. To szansa na refleksję dla Twojego męża, że może
warto by było coś ze swoim zachowaniem zrobić.
"Zwalczanie" takiego zachowania słowani i proszeniem nic nie da, bo
nie można zmienić drugiego człowieka wbrew jego woli. Dopóki on nie
ma możliwości uświadomienia sobie negatywnych skutków trudnej do
skontrolowania złości, nie ma motywacji do pracy nad sobą i zmiany.
Do zainteresowanych należy ocena sytuacji, czy już się nie da tak
żyć, czy jeszcze trochę można wytrzymać...
Bardzo to teoretyczne, ale mam nadzieję że choć trochę pomoże.
Pozdrawiam

[mysz_ek]

Bardzo Ci dziękuje za odpowiedź, naświetliłas mi pare spraw.

Niestety mam wrazenie, ze maz nigdy sobie nie uswiadomi negatywnych
skutków tych złosci, bo jak ja mu zwracam uwage, zeby sie nie unosił
z byle powodu, to on twierdzi, ze przesadzam i co sie nagle taka
wrażliwa zrobiłam:(
Co do tych skrywanych złosci to nawet wiem o co mu w sporej mierze
chodzi..o sex. Owszem jest go mało, ale nie potrafie inaczej:( Jeśli
po przyjściu z pracy on wybucha z jakimiś pretensjami to mi sie
seksu odechciewa. Zdaje sobie sprawę jak to działa, u facetów to
fizyka, u kobiet chemia. Gdy dochodzi do nieporozumien jak po prostu
ot tak nie potrafie sie do niego otworzyc i zbliżyc bo mam zadre,
która daje o sobie znac przez cała reszte dnia. Maz gdy brak seksu
sie przedłuża popada w flustrację i koło sie zamyka. Juz nie raz
próbowałam sie przełąmać, miał seks (wiem, ze to srednio brzmi:()
dwa dni pod rzad i nic w jego wybuchowym zachowaniu sie nie zmieniło:
(

Czy dzieci sie boją?? Córka ma 1,5 rku wiec jeszcze chyba niewiele
rozumie, syn...z pewnoscia czuje respekt, choć mają ze sobą bardzo
dobry kontakt. bać sie moze nie boi, ale widze, ze krzyk meza czasem
go po prostu zaskakuje, mam wrazenie,ze syn nie wie za bardzo nawet
o co chodzi. Kiedys mezowi mówiłam, ze jak ma zamiar krzyknać, niech
dwa razy spokojnie syna poprosi o to czy tamto, by wiedział za co za
trzecim razem na niego krzyczy. Czasem po prostu syn robi coś jakby
nieświadomie, np ogląda bajke i w trakcie przemieszcza sie na fotelu
az wkoncu siada na oparciu. Mąz wtedy zamiast spokojnie powiedzieć
żeby zszedł od razu na niego krzyczy i często widzę zdumienie na
twarzy syna, ze on po prostu nie wie o co chodzi.
Kiedyś córka rozbiła szklanke, pogroziłam jej palcem, powiedziałam,
ze nie wolno, a wtedy syn powiedział "ciesz sie ze nie ma taty, bo
by Ci dał nauczke". Powtarzam, ze nigdy nie uderzył dziecka, ale
czasem takie nerwy bolą bardziej niz klaps w tyłek:((

Gdyby nie te nerwy...on jest naprawdę dobrym człowiekiem, zaradnym,
jak chce ma świetny kontakt z dziecmi, potrafi sie z nimi świetnie
bawic, jest dla mnnie czuły itp, ale te nerwy kładą sie na tych
zaletach cieniem:(

Chciałabym coś zmienic, z pewnością, i wiem, ze jeszcze wytrzymam....

czasem sobie myślałam, ze gdyby bił, pił, zdradzał to byłoby
łatwiej...

[triss_merigold6]

Leczy się na życzenie zainteresowanego terapią u psychologa + w
razie potrzeby lekami stabilizującymi nastrój. Tylko oczywiście mąż
musi sam dostrzec, że jego wybuchy są destrukcyjne dla rodziny.

[nietonieja]

rozwiodłam sie z takim.Nie dało sie wytrzymać.Przemoc psychiczna i
fizyczna.Nie wyrobiłam.Teraz jestem SPOKOJNA I SZCZĘSLIWA.Byłam o
krok od depresji a nawet się o nią otarłam.zaproponuj terapię
albo...no wiesz.Powodzenia

[smooczek]

Dobrze zrozumiałam, że wścieka się z byle powodu, bo nie dostaje
tego czego chce, kiedy chce i tak często jak chce? To jest
frustracja na poziomie... chłopca. Dorosła osoba powinna byc
świadoma napięć wewnętrznych i rozwiązywać je działaniem. Skoro żona
mówi, że do "otwarcia się" potrzebuje spokoju (a nie problemu o byle
co), to dojrzały człowiek to usłyszy. Ale w złości permanentnej
człowiek jest jak pijany, zwyczajnie - nie jest w stanie usłyszeć
żadnych rzeczowych argumentów, stale gotowy walczyć o "swoje".
Zreszta nie będę się "teoretycznie" wymadrzać, bo całe życie z takim
przeżyłam, aż trafiłam... na terapię. Niewiele brakowało, abym
zwariowała. Nauczyłam się "nie zarażać" złością, ale już wiem, że
relacji mnie satysfakcjonujacej nie mam szans z takim nawiązać.
Smutne

[smooczek]

Dodam jeszcze, że co związek to inny, nie ma dwóch takich samych,
więc i radzić nie sposób. Każdy ma swoją odrębną historię.
Dopóki jest więcej dobrego, wiecej zalet, niż wad, czyli blans jest
dodatni, to korzystne są kompromisy, ewentualnie szukanie pomocy.
Byle tylko mieć wspólne priorytety i system wartości. Pozdrawiam :)))

[modonia]

Postaraj się puszczać mimo uszu jego uwagi. Wyjść z założenia, że ten typ tak
ma. Nie zwracaj uwagi i rób swoje. Jak zacznie gadać to wyjdź np, do drugiego
pokoju lub z domu. Jak tak robię i to w jakimś stopniu skutkuje. Od czasu do
czasu "postaw postaw go do pionu", żeby nie poczuł się "władcą".

[gwiazdeczka0645]

Ciężka sprawa.... Najważniejsze, żeby mąż zdał sobie sprawę jak Cię
to męczy. Porozmawiaj z nim na spokojnie, powiedz o wszystkich
Twoich obawach, powiedz, że nie czujesz się szczęśliwa w takim
związku, mam nadzieję, że do niego dotrze. Cholerycy mają jedną
wielką wadę - nie zdają sobie sprawę jak ich krzyk może krzywdzić
innych, a wręcz bagatelizują ataki swojej złości. Wydaje im się to
takie naturalne....Niestety póki mąż nie zda sobie sprawę jak bardzo
Cię to męczy, jego nerwica z wiekiem będzie się pogarszać...Twoim
zadaniem jest uświadomienie jemu jego zachowania - jak to zrobić
skutecznie ... sama się zastanów...my Ci tego nie powiemy, bo nie
znamy męża. Jako matka musisz myśleć o dzieciach- a na dzieci nie
można krzyczeć , tym bardziej jeśli dziecko nie wie o co chodzi...