Teściowie...

[samela_0]

Mozecie napisać jak radzą sobie z odejściem syna jego rodzice??? My
własciwie byliśmy bardzo krótko małżeństwem,mieszkaliśmy zagranicą i
nie często spotykałam się z jego rodzicami. Od śmierci męża minął
ponad rok ale widze,że jego mama nie bardzo sobie radzi z tym
wszystkim. Gdy ja się staram wspominać go jak najlepiej,potrafie
wspominać go uśmiechając sie bo cieszę się ,że mogłam to przeżyć,ona
płacze,że mogła jeszcze coś zrobić i coś zmienić. Mąż był chory a
ona obarcza siebie jego śmiercią. Zauważyłam,że czasami jest ciezko
z nia porozmawiac na jakiekolwiek tematy. Wszystko jest na nie i
ciągle nażeka. Czasami miewa dziwne pomysły itd... Nie wiem jak jej
pomóc bo moze sama takiej pomocy potrzebuje. Moze musi jeszcze minąć
troche czasu i przestanie tak boleć???

[bajeczka35-pl]

Ja Nie wiem jak radza sobie rodzice Artura .Zapomnieli ze mial
corkei zone.

[jo39]

na pewno jest Ci trudno i jestes pelna zalu, ale uwierz, ze lepsze
to, niz wysluchiwanie wiecznych zlosliwosci, koniecznosc liczenia
sie z ich zdaniem i opinia (zawsze jak najgorsza), pouczen i
ingerencji w Twoje najintymniejsze przezycia. Naprawde, swieta tylko
z dzieckiem sa darem - swieta z tesciami i rodzina sa meczarnia dla
dziecka i dla Ciebie, musicie za to placic przez lata. Trzymaj sie,
pisz. Pzdr.

[bajeczka35-pl]

Dziewczyny
Nie wiem czy to napisać .Moi teściowie wyrzucili mnie i Julke z
mieszkania .Brak słów prawda?

[binka19]

bajeczka35-pl napisała:

> Dziewczyny
> Nie wiem czy to napisać .Moi teściowie wyrzucili mnie i Julke z
> mieszkania .Brak słów prawda?

szok,szok...ja na twoim miejscu zapomniałabym o nich ,widocznie nigdy nie
akceptowali ciebie a po śmierci mieli okazje zrobić to o czym już od dawna
myśleli i zrobili...

[bajeczka35-pl]

Oni to zrobili jak jeszcze żył

[samela_0]

Oj ja rónież nie mam tak słodziutko z nimi. Przed slubem
mowili ..."po co CI slub w kraju gdzie mieszkacie samotne matki maja
dużo pieniędzy"...Slub wzielismy ale to co mowili sie sprawdzilo.
Zostalam samotną matką. Wnuka widzą raz na 2 tygodnie choc
mieszkamyblisko siebie. Wszystko inne jest najważniejsze od dziecka.
Przynajmniej ja to tak odbieram,a gdy juz przyjdą pouczają mnie jak
je wychowywać,zmieniać pampersy a najlepiej kupić papmerst tettowe i
je prać bo taniej. Jak je żywić i co mu kupować- czyli też najlepiej
nic bo rozpieszczam dziecko i szkoda pieniędzy.Kupuje za swoje nie
ich.A tesc ciągle powtarza jak teściowa go bardzo kocha. Chyba tez
coś zauważył i ja tłumaczy.

[magda-live]

Uważam, że nie powinnaś się zamartwiać teściową, bo sama masz dość
problemów. W moim przypadku niestety było i jest bardzo źle.. Jestem
osobą, która ukrywa swoje uczucia i nigdy nie zalewałam się przy
ludziach rzewnymi łzami. Za to moja teściowa... tylko ona cierpi...
przynajmniej tak ona uważa... to że ja straciłam męża, z którym
przeżyłam 13 lat a synowie stracili ojca to mało ważne..
Może jestem zbyt harda?? Nie wiem, ale uważam że porównywanie
cierpienia jest chore. Każdy cierpi tak samo ... Tyle, że niektórzy
nie robią tego na pokaz.

Nie raz usłyszałam: Jak ty świetnie wyglądasz, pozbierałaś się już!
Zawsze brzmiało to jak zarzut. Gdy tymczasem moja teściowa
ostentacyjnie rozpacza. Doprowadza mnie to do szewskiej pasji!!!
Serio! Zaczęłam nawet momentami myśleć "Może ja faktycznie go nie
kochałam tak jak jego mamusia??" Można ześwirować... Tracę
ukochanego człowieka, świat mi się wali, a tu jeszcze wysłuchuję
uwag w stylu "Jak ci mąż umiera to oczy płaczą, a jak dziecko umiera
to serce płacze" Może jestem niesprawiedliwa, bo nie straciłam nigdy
dziecka, ale moja teściowa nie straciła nigdy męża.
Śmierć męża to cios w serce, które nigdy nie przestanie boleć, ale
może łatwiej byłoby, gdybym nie musiała wiecznie brać udziału w
przetargu na "kto bardziej kochał człowieka, który odszedł"

[samela_0]

Ja właśnie mam podobnie ,teść przychodzi i mówi,ze tesciowa calą noc
płakała,żebym unikała niektórych tematów bo ona cierpi.Przykro mi
gdy słysze o tym. Sama wyje każdej nocy w poduszkę,żeby nikt nie
słyszał,aby nie robić przykrości. Codziennie biegam na cmentarz i
tam również wypłakuję się bez opamiętania. Ale to tylko teściowej
jest źle bo moich łez nikt nie widzi.

[aniawdowa]

Przeczytałam wszystkie wasze wypowiedzi ale to co Ty Magdo napisałas to tak jakbym przelała moje mysli na klawiature, jakże czesto słucham ze moja tesciowa cierpi ze cierpi brat męza, jego siostra, czesto słysze od tesciowej "dobrze ze tak szybko sie pozbierałaś"
Przyznam ze nie zwracałam wiekszej uwagi wczesniej na to ale ostatnio bardzo mnie to boli chciałabym wykrzyczec jej prosto w twarz co czuje jak bardzo mi zle, cieżko ale nawet gdybym chciała to nie potrafie tego dobrac w słowa bo tak naprawde tego bólu nie da sie opisac.
A to ze sobie RADZE w zyciu codziennym ze pracuje (inaczej nie miałabym za co zyc z dziecmi) nie powinno byc dla kogos dowodem ze ja to juz sie pozbierałam.
Najgorsze jest to ze tesciowa zajmuje mi sie córka kiedy ja pracuje i pewnie gdyby nie to juz dawno doszłoby do starcia. Tu musze tez dopisac ze nigdy nie usłyszałam od tescia tego co od tesciowej on tylko mówi ze cieszy sie ze daje rade ze potrafie pomimo tego wszystkiego dbac o dzieci i dom i ze nie mam patrzec na to co mówia inni.
A męza rodzenstwo z jednym bratem kontakt minimalny tak zmieniło sie po tym jak zginął mąz wczesniej nasz kontakt był bardzo dobry, siostra niby rozmawiamy ale to nie to co było kiedyś.

Ja płacze jak kazdy ale jak tu któras z was napisała tak aby nikt nie widział, dzieci bardzo sie wtedy smuca a na pokaz dla kogos nie mam ochoty,i przyznam ze naprawde jestem z siebie dumna ze potrafiłam przejsc ten najtrudniejszy okres i teraz pozostaje mi tylko zyc dalej i sporawiac aby to zycie wyglądało jak najlepiej,

Pozdrawiam
Ania

[kasik2222]

rodzice mojego męża nie żyją, nigdy ich nie poznałam, ja "licytuję
się" z Jego siostrą.

[alex2377]

Cóż, dziewczyny, czytam i chwilami nie dowierzam, że można tak się
zachowywać w stosunku do żon czy kobiet swoich synów. To
straszne "licytowanie" się, kto bardziej przeżywa! Teściowej nie
znałam, a teść zmarł 9 miesięcy przed moim mężem, więc zostałam
tylko z rodzeństwem Andrzeja. Raczej nie było wśród nas
manifestowania swojego bólu, choć wiem ,że każdy przeżywa to na swój
sposób. W moim przypadku najdziwniejsze było to, że obwiniałam za
Jego śmierć swoich teściow- choć wiem, że to bez sensu, ale przez
pewien czas nie mogłam uwolnić się od tych mysli (nie potrafiłam
nawet skupić się przy ich grobie). Teraz jest już lepiej, ale tak
naprawdę nie wiem, czy do końcasię z tego wycofałam.
Cóż, tyle, ile tragedii, tyle różnych odczuć...Myślę, że
najważniejsze, to odnależć swoją dalszą dróżkę i trzymać się jej
kurczowo nie zważając nawet na utyskiwania np. teściów, bo choć sama
ich nie mam, to czasem inne osoby z otoczenia próbowały i próbują
mówić mi co mam robić, jak dalej żyć. Staram się nie przejmować tym
i robić to, co uważam za słuszne, co według mnie jest dla mojej
rodziny najlepsze, a przede wszystkim, co dyktuje mi serce.
Trzymajcie się!

[nella77]

Hmm.. moja teściowa (bo teść nie żyje ale i tak byli po rozwodzie) O
niej to można epopeje pisać... Po śmierci Sławka dostała totalnego
załamania, mimo, ze zotawiła dzieci jak były małe. W domu ma zdjęcie
Sławka w trumnie! Kiedys poprosiła mnie żebym dała jej jakąś rzecz
mojego męża żeby miała pamiątkę.. nic nie miałam takiego - dałam
koszulkę . To ona ponoc teraz rozmawia z tą koszulką...
Poza tym w moim synku widzi tylko Sławka, chociaż wszystcy mówią, ze
on do mnie podobny.
Nie odwiedza nas często... ostatnio była na mikołajki ale potem ja
postanowiłam pójść w połowie lutego na jej urodziny, to była moja
inicjatywa.
Trudna mam teściową..niestety..

[magda-live]

A propos rzeczy po mężu, to moja teściowa ciągle prosi mnie o jakieś
zdjęcia.. Nie mam ich wiele (zazwyczaj Tomek robił zdjęcia) ale nie
dlatego nie dałam. Nie dałam bo sama nie mogę oglądać zdjęć bo od od
razu świruję. Ona to by chyba odpłynęła tak, że HISTORIA!!! No ale
będąc obiektywną kobietą muszę przyznać, że zaczyna być trochę
lepiej między nami.. Suma sumarum ona jest OK tylko czasem jej
odbija z tym moim Tomkiem Ups... A propos kiedyś przy niej
powiedziłam że "Mój Tomek coś tam....." I jaka była
reakcja??? "Chyba mój Tomek - stwierdziła". Sytuację rozbroiła moja
koleżanka, która szybko dodała: " Noo Wasz Tomek"