depresja

[kasia_k27]

Pani Agnieszko proszę o pomoc. Mój mąż cierpi na depresję już od jakiegoś
czasu, czasem bywało lepiej czasem gorzej. Przez jakiś czas chodził do
psychologa, ale ostatnio stwierdził że sam sobie musi jakoś poradzić. Cała
rodzina jest na mojej głowie, dom, praca, dzieci, już czasem mam wszystkiego
serdecznie dosyć. On w ogóle się do mnie nie odzywa cały czas się o coś
obraża, wczoraj np. obraził się że napisałam sms-a z życzeniami do kolegi,
albo twierdzi, że ja go już nie kocham bo nie mam czasu z nim porozmawiać, a
jak ja chcę porozmawiać to on akurat nie ma ochoty, często ma jakieś napady
złości, krzyczy na dzieci. Nie mam już siły, zastanawiam się czy się nie
wyprowadzić do rodziców bo niedługo to chyba ja zwarjuję. Proszę o jakieś rady
co zrobić jak z nim postępować, bo już sama nie wiem czy obchodzić się jak z
jajkiem czy po prostu mieć to gdzieś i nie reagować. Pomóżcie

[kol.3]

Muszę powiedzieć, że jestem lekko "uczulona" na osoby z depresją.
Miałam w swoim otoczeniu do czynienia z kilkoma osobami z depresją,
przy czym okoliczności związane z chorobą i ich życiem były dość
podobne:
1. Osoby te w zasadzie nie mogły pracować zawodowo (jedna z nich
wylądowała na rencie, inna była wspomagana w zakładzie pracy) ani
robić nic co by wymagało silniejszego zaangażowania (np. pomoc w
rodzinie), bo tłumaczyły to depresją, na którą się zresztą leczyły
w poradni.

2. Z drugiej strony - co zdumiewiające - osoby te znakomicie
funkcjonowały w sferze załatwiania spraw prywatnych np. inwestycje
finansowe, kombinacje w sprawach spadkowych w rodzinie,
manipulowanie ludźmi w wielu sferach, umiejętność wykorzystywania
ich, w stopniu świadczącym o bystrości umysłu i jasności
rozumowania.

3. Osoby te bardzo niechętnie i wręcz z irytacją i agresją
przyjmowały porady co do zmiany trybu życia, która mogłaby pomóc
wyjść im z choroby. Osoby te wręcz nie chciały wyjść z choroby,
usiłowały wymóc, aby pozostali członkowie rodziny im w tej chorobie
towarzyszyli w myśl zasady "siedź i dogorywaj razem ze mną".

Bardzo serdecznie Ci współczuję całej tej sytuacji, bo jesteś w
najgorszym możliwym położeniu.
Nie wiem w jaki sposób choroba została zdiagnozowana, czy psychiatra
potwierdził jej objawy? Jeśli tak, mąż powinien się leczyć
farmakologicznie u psychiatry i powinnaś to na nic wymóc, bo to
jednak poprawia stan chorego.
Uważaj na siebie i na dzieci.

[kicia031]

Zycie z osoba chora na depresje jest bardzo trudne. Wiem to, bo sama
cierpie na depresje.

Depresje to choroba majaca swoje podloze w fizjologii mozgu,
prowadzi tez do zmian anatomicznych, np w obrebie hipokampa, ktore
dodatkowo uposledzaja funkcjonowanie chorego.

Nie pomoze na to psychoterapia, choc jak przy wielu chorobach moze
ona pomoc uporac sie z ich objawami i wzbudzic wole zdrowienia. Maz
musi isc do lekarza psychiatry i podjac leczenie. Wyreczajac go i
stosujac taryfe ulgowa nie pomozesz mu, bo umozliwiasz mu pograzanie
sie w chorobie.

I wiessz co - kiedy mam epizod depresji, cierpie tak bardzo, tak
doglebnie, ze nic by mnie nie odwiodlo od szukania pomocy
lekarskiej. Bo to jest cierpienie nie do zniesienia. nie rozumiem,
jak mozna takiej pomocy nie szukac?

[chalida]

pl.wikipedia.org/wiki/Depresja_(choroba)

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Termin depresja funkcjonuje dziś w języku potocznym i często nie ma nic
wspólnego z klinicznym terminem. Powoduje to , że zaczyna być zbyt pojemny, co
oznacza, że określa się nim różne stany psychiczne od zmiennego nastroju po
ataki złości czy smutku. Przede wszystkim więc należy zadbać o rzetelną
psychiatryczną diagnozę i jeśli się potwierdzi to należy podjąć leczenie.
Oznaczać to także będzie, że trzeba będzie traktować męża jak osobę chorą, a nie
jak kogoś obrażalskiego czy złośliwego. Czyli dawać mu wsparcie i zrozumienie.
Życie z osobą chorą psychiatrycznie jest bardzo trudne.
Jeśli natomiast diagnoza nie potwierdzi się to należy sprawdzić pod kątem
zaburzeń osobowości, które dają taką chwiejność nastojów. W obu przypadkach
warto potraktować męża z wyrozumiałością, przynajmniej na początku i wspierać go
w leczeniu. Jest to dla Pani wyzwanie, bo leczenie może być w takich razach
przewlekłe. Czyli nie obchodzić się jak z jajkiem i nie mieć gdzieś, ale
próbować wzmóc w mężu poczucie odpowiedzialności, które pomoże mu sobie pomóc.
Agnieszka Iwaszkiewicz

[kasia_k27]

Pani Agnieszko dziękuję za odpoweiedź i podpowiedź jak posępować.
U męża zostały stwierdzone stany depresyjne, leczył się
farmakologicznie lecz chyba za wcześnie przerwał kurację, nie
kontaktując się z lekarzem.ostatnio udało się nam porozmawiadź
spokojnie i sam stwierdził,żę musi podjąć leczenie jeszcze raz,
nawet umówił się już na wizytę. Mam nadzieję, żę tym razem uda się
go wyleczyć całkowicie. Pozdrawiam i dziękuję wszystkim za pomoc.