wyrzuty sumienia

[justynakm1]

A ja mam jakąś dziwną fazę na wyrzuty sumienia- że czasem się
posprzeczaliśmy, że bywały ciche dni, że czasem było ciężko.. Było
tego naprawdę mało, ale mi teraz tak szkoda, taki zmarnowany czas.
Pozniej, tzn gdy Kubus chorował, juz wiedzielismy , ze szokda kazdej
chwili na durne spory...takie rozpamietywanie każdego szczegółu..

[anaveronika]

chcialabym Ci napisac, ze niepotrzebnie sie zadreczasz. Tylko, ze mam tak samo. Ciągle mysle, ze gdybysmy nie kupili skutera, gdybym naciskała, by sie uczył testów na prawo jazdy, gdybym chociaz pomyslała, ze to skrzyzowanie moze byc niebezpieczne. I ciągle mysle, ze to ja Go zabiłam... A przeciez wiem, ze sie nijak do tego nie przyczyniłam ale jednak tak mysle...

[dch30]

Mnie też czasami nachodzą wyrzuty sumienia...że jednak dałam Mu kluczyki do
auta, chociaż miałam dziwne przeczucie aby tego nie robić...stwierdziłam,że
przecież nie będę się o taką bzdurę sprzeczać :(
A teraz nie opuszcza mnie myśl,że mogłam coś zrobić, nawet gdyby miał być na
mnie obrażony do końca swojego życia, mogłam po prostu nie dać tych cholernych
kluczyków...
Zastanawiam się czy On o tym wie, jak bardzo boli mnie ta myśl...że mogłam coś
zrobić ale jednak tego nie uczyniłam...
I teraz jestem sama z tymi myślami, tęsknotą i bólem, uśmiechnięta na zewnątrz
bo przecież kto zrozumie,że można przez 2,5 roku rozmyślać o jednym poranku,
jednej cholernej chwili, gdzie można było podjąć inną decyzję i życie byłoby
teraz zupełnie inne...
Pozdrawiam serdecznie
D.

[edyta.g.25]

Mnie czasami tez nachodza takie mysli...ze moglam bardziej nalegac
zeby tego dnia nie jechal. Gdybym sie uparla wiem ze by ulegl.
Przelozylismy nawet planowane szczepienie dziecka na inny dzien bo
chcial miec w najblizszych dniach czas tylko dla nas wiec nie
chcial odkladac pewnych zalatwien na potem, gdybym powiedziala ze
absolutnie nie przekladamy wizyty u lekarza z dzieckiem- to by nie
wyjechal, zostal by z nami i dzis bylo by inaczej.
Gdybysmy nie zaspali tego dnia, a wstalismy godzine pozniej jak
planowalismy to wszystko by sie w czasie inaczej poukladalo... tak
czuje ze nie doszloby do wypadku, pewnie jechalby ta droga ale czuje
i wiem ze przejechalby przez ta dziure kt. byla w drodze ale minalby
sie na innym odcinku z wielkim dostawczym samochodem z ktorym sie
zderzyl a tu zlozylo sie ze trafil na dziure i akurat musial na
drodze pojawic sie ten wielki samochod a to przeciez byl ulamek
sekundy....
Moglo byc inaczej...i to jest bo...ze nigdy juz tak nie bedzie...
Wyc mi sie chce jak mysle o tym wszystkim...

[kasik2222]

chyba każdy z nas ma wyrzuty sumienia, że można było inaczej, można
było zapobiec, za mało sie zrobiło, niewystarczająco. Mnie też to
dręczy, dręczy po prawie 17 miesiącach... nie umiałam pomóc mojemu
mężowi, za mało się starałam, za mało zrobiłam...Tylko czy to
prawda? czy mogłam zrobić więcej? nie wiem.
I że można było kochać lepiej, bardziej, bez kłotni i cichych dni,
tych straconych już na zawsze...

[jucha32]

Ja też mam wyrzuty sumienia, ale nie z powodu tego, że wyjazd był moim pomysłem
i ja na niego nalegałam.
Po co się z nim kłóciłam? Nie przytulałam wtedy kiedy chciał? Nie mówiłam
"kocham" kiedy tego potrzebował? Nie wysyłałam smsów gdy był
w Norwegii. Tyle niepotrzebnie straconych chwil, kłótni bez powodu, pretensji, żalu.
Przez to, że pracował w Norwegii oddalaliśmy się od siebie. A mogłam temu
zapobiec. Wystarczył czuły gest, czułe słowo, którego nie chciało mi się
wypowiedzieć, bo myślałam, że mamy jeszcze na to dużo czasu.
W czwartek przed wyjazdem pokłóciliśmy. Nawet nie pamiętam o co.
I wyrzuty sumienia, że umierał obok mnie, a ja tego nawet nie pamiętam.
Wyć mi się chce.

[justynakm1]

Rozumiem Cie, ale postaraj sie odciagac od tego mysli - choc latwiej
powiedziec niz zrobic. Ja mam wyrzuty sumienia, ze choc staralam sie
maksymalnie dbac o Niego w czasie choroby, to jednak czasem chyba
nie rozumialam jakie to straszne, gdy nagle mlody zdrowy i piekny
czlowiek musi zamknac sie w domu, zrezygnowac z zycia, cierpiec, a
swiat mimo wszytsko idzie naprzod. Wspieralam, ale czasem sie
martwie czy wystarczajaco??? nadal pamietam ten moj dol w maju, gdy
juz nie mialam sily, bylo tak ciezko (choroba troszke kalczy , choc
i wzmacnia , zwiazek), a ja mialam dosc, nie chcialam Go ani
przytulac, ani pocalowac. Pamietam ten spacre, na ktorym bylam taka
niemila, a on tak sie staral, tak pieknie sie dl amnie ubral....
Mimo, ze to bylo tylko kilka trudnych dni, jak to w zyciu ywa, to
tak bym chciala cofnac czas i juz nie zmarnowac zandej
chwili....!!!!!

[luccio1]

Gdybym w 1974 r. nie wybuchnął do Taty, że ani myślę iść po raz szósty szukać po
sklepach - już nie pamiętam czego (w każdym razie Tato spodziewał się wizyty
kolegi i chciał go jak najlepiej przyjąć)
- być może Tato nie dostałby wylewu, który po 14 godzinach zakończył się odejściem.

Gdybym w r. 1996 feralnego dnia nie poszedł do pracy i był przy Mamie, kiedy tuż
po 9 rano chwycił ją zator mózgu, i zaraz wzywał pogotowie - to może żyłaby
jeszcze i chodziła.

Ale czasu się nie cofnie. Trudno. Nie da się, niezależnie od tego, że ból wraca.

[jucha32]

Dziś mi się śnił Adam. Chciałam, żeby mi podał rękę, bo wiedziałam,
że On odejdzie. Powtarzałam Mu, że już będę dobrą żoną, będę o niego
dbała.
Tylko cóż z tego jesli na wszystko jest za późno. Czemu nie
doceniamy czegoś kiedy to mamy tylko wtedy kiedy stracimy?

[dakam751]

[martuskad]

Ja też każdego dnia mam potworne wyrzuty sumienia,że go obudziłam za
5 12 w noc sylwestrową.Przeciez sama mogłam wejść w ten nowy rok.A
tak on wstał złożyliśmy sobie życzenia i pojechał do kolegi...ale
nie dojechał!Dlaczego go nie zatrzymywałam jak zawsze tylko
położyłam sie spokojnie spać.DLACZEGO??????Teraz jestem sama z
dziećmi i nie daje rady.To dopiero 3 miesiące i 12 dni,i w dodatku
te cholerne święta....mam dość.

[maja_8]

ja też mam wyrzuty sumienia !że żyje ,że moge potrzeć jak dzieci dorastają ,ze moge oglądać filmy z jego ulubionymi aktorami,że moge jeść ulubione jego potrawy(ale nie jem)że widze słońce itp.itp! a tak wogule to myśle że mineło 2o miesięcy i wcale nie jest lepij ,czekam i czekam sama nie wiem na co ? i myśle ,że życie nie ma jednak większego sensu pozdrawiam "zdołowana"Maja

[mariola008]

Ja jestem zła na siebie. Jak mogłam żyć w takiej niewiedzy, że śmierć jest tak
blisko. Wewnętrznie coś czułam, jakiś smutek i niepewność ale, że to może być
coś tak koszmarnego nie pomyślałam. Nie długo będzie rok bez Ciebie. Jak mam
dalej trwać skoro życie nie ma sensu.
Zastanawiam się jak będzie wyglądało życie mojego syna skoro musiał zmierzyć
się z odejściem ojca a ja stałam się strzępem człowieka.
Najgorsze są dni wolne od pracy, za duże czasu na wspomnienia i myślenie.

[moonlight201]

Marcin prosil mnie w dzien przed smiercia (niedziela),zebym z nim zostala do
poniedzialku. Powiedzialam, ze nie moge, bo ide rano na zajecia i jeszcze musze
sie przygotowac. Moze by zyl gdybym zostala? To pytanie bedzie mnie dreczyc do
konca zycia.
Ja rowniez zaluje naszych klotni, nawet tego, ze chodzilam do pracy zamiast byc
z nim. Tyle straconego czasu, ktory moglam spedzic z nim. Ostatnio mialam wiele
na glowie i nie moglismy sie tak czesto spotykac jak chcielismy. Zawsze sobie
powtarzalam, ze jeszcze troche i bedziemy mieli wiecej czasu dla siebie. Nie
zdazylismy...

[agama30]

Mija prawie 5 lat od wypadku mojego Męża. Nadal męczą mnie wyrzuty sumienia, że
nie zauważyłam dziwnych symptomów w zachowaniu mojego męża przed wypadkiem.
Wyjeżdżał w dalekie podróże służbowe przynajmniej 2 razy w tygodni. Za każdym
razem nie zasnęłam dopóki nie wrócił, komunikował się zemną co godzinę. Jeśli
nie zadzwonił to ja dzwoniłam do niego. Tego dnia nie czułam żadnego niepokoju,
nic!!!!
Zginął 20 minut po pozegnaniu, nie zadzwoniłam, czy dojechał do Poznania, nie
zadzwoniłam do niego mimo, że się spóźniał na urodziny swojej córki. O śmierci
Sławka dowiedziałam się 8 godzin później mimo , że zginął ok. 30 km od miejsca
naszego pobytu. Co mogłam zrobić??? Wszystko, opóźnić wyjazd o 1 min i to by
wystarczyło, nie puścić go, co więcej??? Zadzwonić??? jedyne co zyskaliśmy to
kilka godzin szczęśliwych urodzin naszej córeczki, która czekała na swojego Tatusia.

[jucha32]

Dakam ja nie potrafiłam docenić tego co Adam dla Nas robił. Stroiłam fochy,
obrażałam się, kłóciłam z nim bez żadnego konkretnego powodu. Jak bardzo tego
żałuję. Ale na żale jest już za późno.
Teraz już nic tego nie zmieni. Jego już nie ma i nie wróci.
A wyrzuty powinnam mieć do końca życia. To kara za to, że byłam złym
człowiekiem. A kara powinna być długa i bolesna.

[angel259l]

Uważam podobnie, to wszystko, to kara dla mnie za to ,że potrafiłam
kłócić się z Nim z błahych powodów, że byłam okropna,nie taka jaką
powinnam... Jak wyjeżdżał pożegnał się ze mną ,pocałował mnie i
wyszedł zapalić przed domem, nie poszłam z Nim, bo przecież ten dym
(dlaczego nie wyszłam) tylko zaczęłam płakać,jakbym właśnie widziała
Jego ostatni raz... przecież mogłam Go zatrzymać ,mogłam coś zrobić,
ale ja potraktowałam ,to jako kolejny objaw ciąży..

[justynakm1]

Ja tez wciaz analizuje ,ze moze za malo rozmawialismy, moze za malo
dawalm MU wsparcia w czasie choroby, ze za malo wczuwalam sie w Jego
sytuacje, ze padalam wieczorami po calym dniu i stresie, ze nie
siedzialam z Nim do rana przed tv... ale to dlatego, ze ja
WIERZYLAM, ze On wyzdrowieje i wroci do zycia....
pamietam jak jeszzce Kuba byl zdrowy i chcial kupic buty.. ja nie
chcialam z Nim isc bo padalam na nos. I On byl taki zly, ze przeciez
wszytsko powinninismy robic razem.. Boze, ile ja bym dala, zeby
wrocic czas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1