gorsze dziecko

[lost_blueberry]

nie wiem jak poradzic sobie z sytuacja w moim domu. rodzice traktuja mnie inaczej niz pozostala dwojke rodzenstwa i czesto czuje sie przez to gorsza. nie interesuja sie moimi sukcesami, kiedy opowiadam im o swoich pomyslach i planach wszystko krytykuja.nie wynika to z ich troski o mnie(bo to bym chyba zrozumiala)bo kiedy pytam co dokladnie im sie nie podoba w moich planach nigdy nie maja nic konkretnego na mysli i czesto w ogole nie chce im sie nawet o tym rozmawiac, mowia "oj daj juz spokoj,nie mecz nas".

W przypadku mojego rodzenstwa sytuacja ma sie zupelnie inaczej-rodzice ekscytuja sie ich egzaminami,sluchaja ich uwaznie,rozmawiaja, inwestuja pieniadze w ich edukacje(np. kursy jezykowe,na ktore mi nie dawali pieniedzy tlumaczac,ze "ich nie stac" podczas gdy na kursy rodzenstwa jakos "bylo stac").Nawet jesli jest sytuacja w ktorej z pozoru wszyscy troje otrzymujemy "po rowno" troski rodzicielskiej np. wszyscy jestesmy odbierani samochodem po imprezie, to w rzeczywistosci wyglada to tak, ze ja prosze pol dnia i na koniec dostaje zgode "z laski",a moje rodzenstwo jak tylko ktores powie ze wychodzi i wroci pozno, dostaje z miejsca od rodzicow propozycje odebrania.To byl tylko przyklad - podobne sytuacje zdarzaja sie u nas kilkanascie razy dziennie.

Od 3 lat probuje rozmawiac z rodzicami,wytlumaczyc im ze czuje sie niekochana i traktowana gorzej niz rodzenstwo,ale to do nich w ogole nie dociera(lub nie interesuje). Kiedy zaczynam temat gorszego traktowania pod wzgledem materialnym slysze: "to my zarabiamy pieniadze,nie masz prawa sie wtracac jak je wydajemy,koniec tematu". A kiedy innym razem zaczynam rozmawiac o tym ze czuje sie nieakceptowana slysze: "ty to masz tylko wymagania.wylaczasz sie z zycia rodzinnego i ciagle tylko o cos prosisz"-i mowiac to maja niestety racje-wylaczam sie-ale to dlatego ze rodzice daja mi do zrozumienia ze nie interesuje ich wspolne spedzanie czasu ani rozmowa ze mna.a co do "ciaglego proszenia" owszem prosze- bo bez proszenia niczego nie dostane (i absolutnie nie mam tu na mysli pieniedzy)i pozostane po prostu niezauwazona.

Ta stan jest juz od bardzo dawna(zaczelam to wyczuwac kiedy poszlam do podstawowki)i nie zanosi sie na poprawe. Zalezy mi na dobrych relacjach z mama i tata, tym bardziej ze bede z nimi mieszkac przez najblizszych kilka lat(studiuje na ciezkich studiach wykluczajacych dodatkowa prace zeby moc sie utrzymac i wyprowadzic). Rozmowy nie pomagaja i ze strony rodzicow nie ma ani troche dobrej woli do poprawy naszych stosunkow. co robic? jak do nich dotrzec? a moze powinnam odpuscic i przyjac do wiadomosci ze nie kochaja mnie i trudno?-w koncu za pare lat sie wyprowadze, a nie wszyscy dorosli ludzie musza utrzymywac kontakt z rodzicami..

Dodam ze nie chodzi o faworyzowanie starszych lub mlodszych-bo ja jestem ta srednia, ani o plec-bo mam i siostre i brata. Wszyscy swietnie sie uczymy i zadne z nas nie ma szczegolnych talentow artystycznych czy sportowych.Jestemy rowniez bardzo podobni z wygladu.Co do charakteru-roznimy sie z siostra,ale z kolei z bratem jestesmy bardzo podobni.nie mam wiec pojecia skad wynika roznica w traktowaniu naszej trojki.

[krzysztof-lis]

> co robic? jak do nich dotrzec?

Skoro walczysz z tym od kilku lat, chyba nie uda Ci się tego jednak pokonać.

A jeśli tak, to lepiej się tym przestać przejmować. Lepiej dla Twojego zdrowia
psychicznego.

> Dodam ze nie chodzi o faworyzowanie starszych lub mlodszych-bo ja
> jestem ta srednia, ani o plec-bo mam i siostre i brata.

I właśnie chodzi o to, że Ty jesteś ta środkowa.

Dziecko starsze jest wyjątkowe, bo pierwsze i starsze. I pewnie najszybciej (z
racji wieku) osiąga różne etapy życia typu matura, studia, itd.
Młodsze jest wyjątkowe, bo młodsze. I pewnie rodzice najbardziej się interesują
tym, jak sobie radzi.

[tuptus110]

To chyba nie do konca chodzi o to, ze jest sie "srodkowym" dzieckiem. W domu
mojego meza faworyzowalo sie wlasnie to srodkowe dziecko, a rozpieszczalo
najmlodsze /tym bardziej, ze "przytrafilo sie" po latach/. Maz, owszem, tez mial
sporo uwagi i zainteresowania ze strony swoich rodzicow, ale tak nie do konca i
nie w kazdym aspekcie zycia.

Tak naprawde nie wiem, co Ci poradzic, bo sytuacja naprawde wydaje sie ciezka.
Moze sprobuj rodzicom powiedziec wprost i dobitnie o swoich uczuciach, ze
czujesz sie niekochana, niewazna. Moze nie dociera do nich jak bardzo czujesz
sie przez nich zaniedbywana, moze wydaje im sie, ze wszystko robia ok? Postaraj
sie nie podnosic glosu, tylko na spokojnie, rzeczowo im to wyjasnic, ale nie
atakuj, bo tez opowiedza atakiem. Powiedz, ze ich potrzebujesz, ze odsuwasz sie
od nich, bo czujesz, ze nie jestes im potrzebna...Moze to cos da, moze otworzy
im oczy. Zycze, zeby Wasze relacje sie poprawily i zebys jeszcze znalazla w
swoich rodzicach rodzicow i przyjaciol.

Tuptus

[amb25]

a moze nie jestes ich biologicznym dzieckiem? Pytalas?

[titta]

Siostra jest najstarsza (pierwsze dzicko), brat mlodszy (pierwszy
syn). Zgadlam?
Coz, zdaza sie. Nie pozwol aby zal do rodzicow zniszczyl zatruwal ci
zycie. Pomysl, ze dzieki temu nauczysz sie sama sobie radzic...

[brak.polskich.liter]

Powiem tak: swiadomosc, ze rodzice nie staneli na wysokosci zadania, nie
dokochali, mieli w dupalu i skandalicznie Cie zaniedbywali potwornie boli.
Wziecie czegos takiego na klate jest cholernie trudne i wielu ludzi przerasta.
Mimo to nie masz chyba innego wyjscia. To znaczy - czesc doroslych dzieci
roznych toksycznych ludzi brnie w wyparcie, zaprzeczanie, umniejszanie wlasnej
krzywdy i cierpienia - po to, zeby ocalic jako-tako dobry obraz rodzicow. Wiec
mozna i tak, ale to kanal, wierz mi.

Do milosci, zainteresowania, troski, itd nie da rady nikogo zmusic.
Najlepsze, co mozesz zrobic, to zajac sie soba, bo tylko na wlasna osobe masz
realny wplyw. Nie tlumic swoich uczuc - pozwolic sobie na zlosc, wscieklosc i
zasadny zal do rodzicow, dac sobie czas na wybrzmienie negatywnych emocji,
przezyc strate, zaakceptowac nielatwa sytuacje i isc wlasna droga. Byc dobra dla
samej sobie, zajac sie odbudowywaniem poczucia wlasnej wartosci i samooceny. Nie
pozwolic, zeby paskudne relacje z rodzicami zatruly Ci terazniejszosc i
przyszlosc. A rodzice? Coz, maja prawo dostac tyle samo, ile dali. I ani grama
wiecej. Kazdy wybor ma swoje konsekwencje - faworyzowanie dwojga dzieci przy
olewaniu trzeciego rowniez.

Trzymaj sie.

P.S. Myslalas moze o wybraniu sie do jakiegos dobrego psychologa? Byc moze z
pomoca fachowca szybciej pozbierasz sie do kupy, niz samodzielnie.

[miacasa]

> Powiem tak: swiadomosc, ze rodzice nie staneli na wysokosci zadania, nie
> dokochali, mieli w dupalu i skandalicznie Cie zaniedbywali potwornie boli.

gdzie u Autorki mowa o skandalicznych zaniedbaniach?

Kochać dziecko wycofane, z roszczeniową postawą nie jest łatwo, być może rodzice
nie potrafili dać temu dziecku tyle miłości ile potrzebowało ale to dziecko jest
już dorosłe i samo musi wykonać ogromną pracę by mimo tych deficytów jako tako
funkcjonować.

[brak.polskich.liter]

miacasa napisała:

> gdzie u Autorki mowa o skandalicznych zaniedbaniach?

A tu:

W przypadku mojego rodzenstwa sytuacja ma sie zupelnie inaczej-rodzice ekscytuja
sie ich egzaminami,sluchaja ich uwaznie,rozmawiaja, inwestuja pieniadze w ich
edukacje(np. kursy jezykowe,na ktore mi nie dawali pieniedzy tlumaczac,ze "ich
nie stac" podczas gdy na kursy rodzenstwa jakos "bylo stac").

Tu:

Od 3 lat probuje rozmawiac z rodzicami,wytlumaczyc im ze czuje sie niekochana i
traktowana gorzej niz rodzenstwo,ale to do nich w ogole nie dociera(lub nie
interesuje).

I tu:

(...) rodzice daja mi do zrozumienia ze nie interesuje ich wspolne spedzanie
czasu ani rozmowa ze mna.a co do "ciaglego proszenia" owszem prosze- bo bez
proszenia niczego nie dostane (i absolutnie nie mam tu na mysli pieniedzy)i
pozostane po prostu niezauwazona.

Odrzucenie, demonstracyjna obojetnosc, brak wiezi i akceptacji to jak
najbardziej formy zaniedbywania emocjonalnego. Troska przejawiana w stosunku do
dwojga dzieci przy kompletnym olewaniu uczuc i potrzeb trzeciego - skandal i
krzywdzenie calej trojki.

[verdana]

Skandaliczne zaniedbanie to nie tylko nie danie jedzenia, ale i nie
dawanie tego, co z ochota daje sie innym dzieciom. Znam chłopaka w
takiej sytuacji (zdolnego, pierworodnego itd). Rodzenstwo dostaje
wszystko, a na niego najwyżej czekaja wymowki, ze ich nie
dopilnował, ze nie poszli do szkoly (mlodsze rodzenstwo ma 19i 17
lat, więc to nie dzieci), ze brat od kogos pożyczył pieniądze. Nie
ma zadnych watpliwosci - oni go po prostu nie kochaja i już.
Brak.polskich.liter ma rację. To zaniedbanie. Nie mozna mowić o
roszczeniowej postawie, jesli rodzeństwo stale cos dostaje, a tylko
jedno dziecko - nie.
Musisz sobie powiedziec, ze Twoi rodzice nie zafługują, aby miec
takie dziecko jak Ty. To ich wina i ich strata. Jak tylko się
usamodzielnisz zwiewaj. Jak najdalej.

[miacasa]

> Musisz sobie powiedziec, ze Twoi rodzice nie zafługują, aby miec
> takie dziecko jak Ty. To ich wina i ich strata. Jak tylko się
> usamodzielnisz zwiewaj. Jak najdalej.

ojej, bo nie dali na kurs językowy, bo męczy ich nieustające kwękanie, że nie
dość mocno i szczerze kochają, bo nie są entuzjastycznie nastawieni by odbierać
kolejne dziecko nocą z imprezy, czy dlatego, że niekoniecznie chcą sobie żyły
wypruwać na spełnianie kolejnych próśb dorosłego dziecka?
Verdano, prawda obiektywna jest tu bez znaczenia, bo to subiektywne odczucia
Autorki są w dużej mierze źródłem jej prawdziwych cierpień. Jedno z moich dzieci
(diagnozowane w kierunku zespołu Aspergera) okazuje wieczne niezadowolenie,
smutek i żale o wszystko, ciągle walczy o uwagę, jest to dziecko, które skupia
na sobie o wiele więcej uwagi i troski z racji swoich problemów niż siostra,
jest to dziecko, które bardzo kochamy, jest to dziecko, które czuje ciągły
deficyt troski, uwagi i miłości, jest to dziecko, które dorastając będzie
zarzucać nam brak miłości, uwagi, niesprawiedliwość....bo mimo naszych
ogromnych wysiłków subiektywnie tak postrzega rzeczywistość.

[lost_blueberry]

> ojej, bo nie dali na kurs językowy

to byl tylko przyklad majacy pokazac, ze nie wymyslilam sobie tego gorszego traktowania.gdybys uwaznie przeczytala wiedzialabys ze nie o kurs chodzi, ani o odebranie z imprezy, tylko o stosunek do tych rzeczy(w przypadku moich rodzicow brak stosunku-po prostu w ogole ich to nie obchodzi).
jesli mimo twojego starania twoje dziecko czuje sie nie kochane to cos tu jest nie tak-i sama to przyznalas piszac, ze jest diagnozowane w kierunku Aspergera. ale dlaczego przenosisz swoja sytuacje na mnie zakladajac od razu ze ze mna rowniez jest cos nie tak?
jesli przez ten -troche ponad dwudziestoletni- czas mojego zycia dobrze sobie radze w innych dziedzinach zycia i nie czuje "braku uwagi i milosci" ze strony innych bliskich osob np. mojego chlopaka,pozostalych czlonkow rodziny czy przyjaciol, to chyba mam prawo przypuszczac ze jestem normalna osoba i wszystko co opisalam to nie halucynacja. (subiektywne wrazenie moze sie roznic od rzeczywistosci ale chyba nie tak drastycznie)

> niekoniecznie chcą sobie żyły
> wypruwać na spełnianie kolejnych próśb dorosłego dziecka?

jesli rozmowa, zaprzestanie ciaglej krytyki i odrobina zainteresowania to dla rodzicow wypruwanie zyl to rzeczywiscie jestem tylko roszczeniowo nastawiona g**niara

[kawka74]

> ale dlaczego przenosisz swoja sytuacje na mnie zakladajac od razu ze ze mna ro
> wniez jest cos nie tak?

Ludzie generalnie mają problem z przyznawaniem się do własnych błędów, a rodzice mają ten feler w podwójnej dawce.

[miacasa]

Nie umniejszam Twojego cierpienia ani nie neguję win Twoich rodziców, swoją
odpowiedź kierowałam do Verdany proponującej tak drastyczne rozwiązanie jak
zerwanie stosunków z rodzicami. Temu jestem przeciwna, uważam, że mając już
ponad dwadzieścia lat jesteś w stanie zmierzyć się z zaniedbaniami oraz
prawdziwymi ich przyczynami. Możesz odkryć, że powodem tych deficytów był brak:
miłości, umiejętności, sił, chęci lub czegoś jeszcze innego. Ale to Ty będziesz
musiała wykonać tę pracę bo to Ty jesteś dorosła i to Ty cierpisz. Twoim
rodzicom jest dobrze i wygodnie tak, jak jest i nie chcą podejmować wysiłku by
cokolwiek zmienić. Jesteś w dobrym okresie życia by się za to wziąć, czas
studiów to czas poszukiwań na wielu polach, również we własnym wnętrzu. Masz
wiele możliwości by wpłynąć na ten stan rzeczy, możesz wesprzeć się pomocą
psychologa oraz dostępną literaturą. Nadal uważam, że zrywanie kontaktu z
rodzicami po usamodzielnieniu się nie jest najlepszym pomysłem. Do końca życia
Twoich rodziców Wasze relacje będą ulegały modyfikacjom, na które Ty będziesz
miała realny wpływ. Rodzice będą się starzeć, być może niedołężnieć i chorować.
Ty i Twoje rodzeństwo wchodzicie w dorosłość, stajecie się coraz bardziej
niezależni i autonomiczni. Jeśli uda ci się rozprawić z demonami przeszłości
możesz na nowo kreować swoją rolę i miejsce w Waszej rodzinie ale musisz tu
liczyć na siebie.

[tuptus110]

miacasa napisala:
"> ojej, bo nie dali na kurs językowy, "

Ma prawo wyrazic chociazby zdziwienie, dlaczego dla rodzenstwa jakos pieniazki
sa na wszystkie ich zachcianki, a jak ona chce doszkolic jezyk lub nauczyc sie
nowego, to nagle slyszy, ze nie ma na to pieniedzy. Rodzice powinni zrobic
wszystko, by umozliwic dziecku rozwijanie swoich umiejetnosci i pasji. Mogli np.
zaproponowac, ze skoro faktycznie nie maja na ten kurs, to niech czesc pieniedzy
zarobi sama /ulotki, korepetycje, itp./, a oni reszte jej doloza. Wykazaliby
przynajmniej zainteresowanie tematem.

"bo męczy ich nieustające kwękanie, że nie
> dość mocno i szczerze kochają, bo nie są entuzjastycznie nastawieni by odbierać
> kolejne dziecko nocą z imprezy, czy dlatego, że niekoniecznie chcą sobie żyły
> wypruwać na spełnianie kolejnych próśb dorosłego dziecka?"

A tu cisnie sie na usta pytanie, dlaczego entuzjastycznie odbieraja z nocnych
imprez reszte rodzenstwa, a akurat to jedno dziecko nie. Troche tak jakby nie
zalezalo im na tym o ktorej dziecko wroci, jak i z kim wroci, czy wroci
bezpiecznie...Zatroszczyliby sie przynajmniej czy dziewczyna ma na taksowke.

Wiadoma rzecza jest, ze rodzenstwo w taki czy inny sposob zawsze bedzie sie
czulo niedoceniane w konkretnej sprawie przez rodzicow - starsze czesto slyszy,
ze ma ustapic mlodszemu, bo jest starsze i madrzejsze. Mlodsze slyszy, ze czegos
nie moze, bo jest na to jeszcze za male/ za mlode, itp. To moze rodzic zazdrosc,
poczucie jakiejs krzywdy...Ale to o czym pisze ta dziewczyna /nie wiem czy
dobrze zapamietalam- blueberry?/, to moim zdaniem naprawde zaniedbywanie jednego
z dzieci. I nie chodzi o to, ze brakuje jej cieplych posilkow, itp., ale wlasnie
milosci rodzicow.
Co prawda cala sytuacja moze byc o wiele bardziej zlozona i nie mamy pewnosci
czy dziewczyna opisala cala sytuacje tak jak to faktycznie wyglada. Na podstawie
tej relacji mozna jednak wysnuc wnioski, ze to rodzice nie dorosli do roli
rodzicow albo sie w niej pogubili, a nie ze dziecko ma postawe roszczeniowa (no
bo jak ono smie w ogole domagac sie rownego traktowania i milosci rodzicow???!).
Moze warto byloby, gdyby cala rodzina udala sie na spotkanie do specjalisty, na
jakas pogadanke...moze daloby sie naprawic relacje rodzinne...tiaaa latwiej
mowic niz zrobic, bo rodzice dziewczyny problemu nie widza.

[kawka74]

bo mimo naszych
> ogromnych wysiłków subiektywnie tak postrzega rzeczywistość.

Osobiście w relacji autorki wątku o postępowaniu rodziców nie widzę żadnego wysiłku z ich strony.

[miacasa]

> Osobiście w relacji autorki wątku o postępowaniu rodziców nie widzę żadnego wys
> iłku z ich strony.

jak słusznie zauważyłaś, poznajemy układ rodzinny oczyma autorki a taki przekaz
ze swej natury nie jest pełny bo nie wiemy jak widzi to druga strona, nie znamy
też okoliczności

[kawka74]

Jakichś szczególnych możliwości zapoznania się z relacją drugiej
strony nie mamy.
Pamiętasz - chyba był to Twój wątek na eMamie - wątek o pani
przedszkolance, która szarpie dzieci w przedszkolu? Wyobrażam sobie
jak autorka obruszyłaby się na powątpiewanie w prawdziwość
relacji. ;)

[miacasa]

Nie jest moim celem powątpiewanie w prawdziwość relacji, chcę zwrócić uwagę na
możliwość szumów komunikacyjnych w przekazie i odbiorze tegoż przekazu. Nadal
nie widać w relacji Autorki czy cierpi z powodu braku miłości rodziców czy też
postrzega ich uczucia jako nie dość silne/nie wystarczające (Jej). Wskazuje, że
przejawy gorszego traktowania mają miejsce nawet kilkanaście razy w ciągu dnia.
Uważam, że to bardzo dużo, nie do zniesienia zarówno dla Autorki jak i dla
pozostałych członków rodziny. Nie wyobrażam sobie bym przez kilkanaście lat,
codziennie z takim natężeniem toczyła potyczki z rodzicami/własnymi dziećmi o to
kto kogo mocniej kocha, faworyzuje i dlaczego. Jestem zwolenniczkę korzystania z
pomocy psychologa w podobnych okolicznościach skoro taki model życia utrwalił
się w tej rodzinie.