Prezydent: Olszewski ma rację, to sprawa dla pr...

Prezydent: Olszewski ma rację, to sprawa dla pr..

[puuchatek]

Nie znosiłem Kwaśniewskiego. Nigdy na niego nie głosowałem, byłem wściekły, kiedy został wybrany.

Ale nawet on NIGDY nie był aż tak "partyjnym prezydentem", jak osoba obecnie piastująca ten Urząd. NIezależnie od tematu sporu, niezależnie od tego o co toczy się kłótnia - wiadomo, że prezydent Kaczyński zawsze przyjmie optykę PiS i nie omieszka publicznie tego wyrazić. "Panie prezesie, (kolejne) zadanie wykonane".

PiSiorki krzyczące tu o prokuraturze: może jednak spóbujcie najpierw poczytać coś na ten temat zamiast bezmyślnie powtarzać dyrdymały, które głosi pan Olszewski i które powtarza za nim Pan Prezydent.

Mam nadzieję, że doczekam dnia w którym panowie Macierewicz i Olszewski staną przed Trybunałem Stanu.

A już najbardziej mnie rozśmieszył pajac, który tu pisze o cenach benzyny. Może przypomnij sobie, prosiaczku, któy z ostatnich rządów podnosił akcyzę na paliwa. Podpwiem: nie był to rząd Tuska.

Czy naprawdę popieranie PiS musi iść w parze z wyłączeniem logiki?

Wyborco POśmiewiska płać i płacz za benzynę 10 zł!

[slonce_peru]

i wpatruj się dalej w tvn w naszego miłościwego pana i władcę lenia i nieroba

slonce_peru , w dup.e kaczora!

[mg.2005]

jak kaczor otworzy oczy, to troche swiatła...

slonce_peru,To że Olszewski kłamie, to OK ?????

[manasonta]

aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=244438
2007 M. P. Nr 83 poz. 880

Donald z Bagien blokował weryfikację WSI

[slonce_peru]

i nikt temu nie za[przeczy. członkowie Komisjii weryfikacyjnej WSI czekali pare
miesiecy na dostep do kancelarii tajnej oraz na uruchomienie systemu
teleinformatycznego

slonce_peru, ty tępy młotku z SB...

[mg.2005]

bibainfo.pl/pub/213.227.74.12/2007/09/20/030927/5890/rotfl.jpg
rotfl.jpg (Obrazek JPEG, 469x408 pikseli)

Olszewski najlepszym premierem był

[slonce_peru]

to był super premier ale Bolek gnida go wywalił

[111.55dd]

Nie Bolek,tylko mózg kancelarii prezydenta śMiecio Wachowski.To ta gnida
rządziła Wałęsą i całą kancelarią.

Olszewski ma racje ...

[wet3]

Oczywiscie, ze ma racje. Prawda jednak nie ma szans gdy rzadza
komunisci Tuska a niejaki Cwiakalski decyduje o sprawiedliwosci.

Biografia Olszeskiego-patrioty najlepszegoPremiera

[slonce_peru]

Jan Olszewski urodził się 20 sierpnia 1930 roku w Warszawie w rodzinie
katolickiej, politycznie związanej z tradycjami polskiego niepodległościowego
ruchu robotniczego. Jego ojciec, dziadek i pradziadek byli kolejarzami. Matka
była stryjeczną siostrą Stefana Okrzei, straconego przez Rosjan w 1905r.,
jednego z założycieli Organizacji Spiskowo-Bojowej PPS, którą kierował Józef
Piłsudski.

W latach okupacji hitlerowskiej od 1943 roku, Jan Olszewski brał udział w
konspiracji harcerskiej Szare Szeregi.

W latach 1946 - 1947 uczestniczył w akcji wyborczej na rzecz PSL Stanisława
Mikołajczyka. W 1949r. zdał maturę w praskim liceum im. płk Lisa - Kuli. W 1953
r. ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Skierowany
administracyjnym nakazem do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, zdaje po
kilku miesiącach egzamin aspirancki w Polskiej Akademii Nauk i rozpoczyna pracę
naukową w Zakładzie Nauk Prawnych PAN pod kierunkiem najwybitniejszego polskiego
kryminologa prof. Stanisława Batawii.

O okresie przełomu pa1/4dziernikowego 1956 r. wchodzi do zespołu redakcyjnego
tygodnika "Po Prostu". Jest autorem lub współautorem szeregu głośnych publikacji
tego wówczas najbardziej poczytnego i zaangażowanego w walkę ze Stalinizmem
tygodnika. Po zamknięciu pisma przez Władysława Gomułkę w 1957 r. zostaje objęty
zakazem pracy w dziennikarstwie.

Rozpoczyna wówczas aplikację adwokacką zakończoną zdaniem egzaminu adwokackiego
w 1962 roku.

W tym samym czasie działa w skupiającym opozycyjną wobec komunistycznych władz
grupę warszawskiej inteligencji w Klubie Krzywego Koła. W latach 1958-60 jest
członkiem zarządu Klubu, a potem, aż do chwili zlikwidowania tej placówki w 1962
r., uczestniczy w tajnym zespole programowym faktycznie kierującym tą - według
określenia jednego z opozycyjnych publicystów - "jedyną oazą wolnego słowa na
obszarze między Łabą a Oceanem Spokojnym".

Od początku swej pracy w adwokaturze Jan Olszewski prowadzi obrony ludzi
prześladowanych przez władze PRL. Jest obrońcą Kuronia i Modzelewskiego,
Melchiora Wańkowicza, J.N. Millera, Janusza Szpotańskiego i innych. W 1968 r. w
związku z obroną studentów aresztowanych w czasie manifestacji marcowych w
Warszawie zostaje pozbawiony możliwości wykonywania funkcji obrońcy i przez dwa
lata pozostaje pozbawiony możliwości wykonywania funkcji obrońcy i przez dwa
lata pozostaje bez pracy. Organy bezpieczeństwa przygotowują przeciw niemu
sfingowany zarzut rzekomego złożenia fałszywych zeznań w obronie znanego
działacza opozycji niepodległościowej Wojciech Ziembińskiego. Po prawie
półtorarocznym śledztwie i procesie zostaje jednak uniewinniony . W 1970 r.
wraca do adwokatury i nadal broni wię1/4niów politycznych między innym członków
tajnej, niepodległościowej organizacji Ruch.

W 1975 r. wobec zamiaru ówczesnych władz PZPR wprowadzenia do Konstytucji
przepisu o kierowniczej roli tej partii w Polsce, Olszewski jest inicjatorem i
jednym z głównych organizatorów akcji protestacyjnej, rozpoczętej tzw. "Listem
59", podpisanym przez wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych,
artystycznych itd. Wkrótce potem wspólnie z trzema innymi działaczami opozycji
niepodległościowej (m.in. Antonim Pajdakiem, byłym członkiem Delegatury Rządu
Londyńskiego na kraj,) ogłaszają publiczny protest przeciwko uchwaleniu
konstytucyjnego zapisu o obowiązkowym sojuszu PRL ze Związkiem Sowieckim.

Na przełomie 1975 - 76 Jan Olszewski bierze udział w zorganizowaniu Polskiego
Porozumienia Niepodległościowego, tajnej organizacji skupiającej grono polskich
intelektualistów, stawiającej sobie za cel przygotowanie ideowych podstaw
przyszłej, suwerennej polskiej państwowości. PPN w okresie swojej działalności w
latach 1976-80 ogłosił ponad 50 publikacji programowych, z których wiele do
dzisiaj zachowało polityczną aktualność. Jedną z najpopularniejszych był
napisany przez Olszewskiego praktyczny poradnik dla konspiratorów pt. "Obywatel
a służba bezpieczeństwa". Poradnik był wielokrotnie wznawiany w tzw. drugim
obiegu wydawniczym i korzystano z niego całe pokolenie działaczy
solidarnościowej konspiracji w latach stanu wojennego.

Po strajkach czerwcowych w 1976 r. w Radomiu i Ursusie Jan Olszewski należał do
paroosobowego zespołu warszawskich adwokatów, którzy mimo policyjnej i
propagandowej nagonki bezinteresownie bronili represjonowanych robotników.
Współdziałał w związku z tym, z Komitetem Obrony Robotników oraz Ruchem Obrony
Praw Człowieka i Obywatela - pierwszymi jawnymi i niezależnymi organizacjami
opozycyjnymi w PRL. W czerwcu 1977 roku z ramienia KOR współuczestniczył w
działaniach zmierzających do ustalenia rzeczywistych okoliczności zabójstwa
Stanisława Pyjasa.

W okresie strajków sierpniowych w 1980 r. Olszewski przygotowuje z W.
Chrzanowskim i Wł. Siła-Nowickim statut organizacji Wolnych Związków Zawodowych
i przedostając się z nim do Stoczni Gdańskiej, przedstawiając go komitetowi
strajkowemu. 4 Września 1980 roku wraz z kilkunastoma przedstawicielami załóg
największych warszawskich zakładów pracy uczestniczy w Ursusie w powołaniu
Niezależnego Związku Zawodowego Mazowsza. 17 września 1980 r. na pierwszym
ogólnopolskim spotkaniu regionalnych komitetów założycielskich niezależnych
związków zawodowych we Wrzeszczu zgłasza wniosek o powołanie jednej, wspólnej
organizacji pracowniczej "Solidarność". W następnych miesiącach aż do grudnia
1981 r. jest doradcą Lecha Wałęsy, Komisji Krajowej "Solidarności" i zarządu
Regionu Mazowsze.

Podczas stanu wojennego broni w dziesiątkach procesów działaczy "Solidarności"
na terenie całego kraju. Jest obrońcą wielu przywódców Związku, m. in. Lecha
Wałęsy, Zbigniewa Romaszewskiego, Zbigniewa Bujaka i wielu innych. W tych latach
pełni także funkcję doradcy w Sekretariacie Episkopatu Polski i w tym
charakterze współdziała w wielu interwencjach podejmowanych przez Kościół na
rzecz prześladowanych działaczy "Solidarności" i opozycji. Z upoważnienia
Prymasa Polski w 1984 - 1985 r. występuje jako oskarżyciel posiłkowy
reprezentujący rodzinę księdza Jerzego Popiełuszki w procesie Jego morderców w
Toruniu.

Od roku 1987 uczestniczy w pracach Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W
1989 odmawia jednak wzięcia udziału w pertraktacjach "okrągłego stołu". Udziela
jedynie jako ekspert z dziedziny prawa przedstawicielom strony solidarnościowo -
opozycyjnej pomocy w sprawach dotyczących praworządności wymiaru sprawiedliwości.

W tym właśnie czasie "nieznani sprawcy" dokonują serii morderstw na
zaangażowanych w działalność niepodległościową księżach Niedzielaku, Suchowolcu
i Zychu. Służba Bezpieczeństwa PRL usiłuje za wszelką cenę zakamuflować te
zbrodnie jako "wypadki ze skutkiem śmiertelnym bez udziału osób trzecich".
Olszewski podejmuje wówczas starania o zdemaskowanie tych fałszerstw.
Szczególnie uporczywie musi walczyć o ujawnienie prawdziwych okoliczności
zabójstwa ks. Stefana Niedzielaka, z którym Olszewskiego i jego żonę łączyła
długoletnia przyja1/4ń (udzielał im sakramentu małżeństwa).

Starania obrońcy doprowadzają w końcu do przyznania przez prokuraturę, że ks.
Niedzielak został z premedytacją pozbawiony życia przez profesjonalnych
morderców, ale śledztwo zostaje ostatecznie umorzone z powodu "nie wykrycia
sprawców".

Nie zgadzając się z ówczesną linią polityki Lecha Wałęsy, Olszewski odrzuca
kandydowanie w wyborach w 1989 roku do tzw. kontraktowego Sejmu. Odrzuca też
propozycję uczestniczenia w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Jesienią 1990 roku
uczestniczy w przygotowaniu programu wyborczego L. Wałęsy i jest jego mężem
zaufania w Państwowej Komisji Wyborczej w wyborach prezydenckich. Po zwycięstwie
wyborczym prezydent Wałęsa zleca mu zorganizowanie rządu. Po paru tygodniach
Olszewski zrzeka się tej misji, nie godząc się na udział w rządzie
komunistycznej nomenklatury (m.in. adm. Kołodziejczyka jako szefa MON) i na
kontynuowanie linii polityki gospodarczej L. Balcerowicza - na c

[111.55dd]

Dla równowagi poproszę o życiorys Adama Michnika.

Biografia Aarona Szechtera czyli Mi-mi-mi-CHNI-KA

[slonce_peru]

Adam Michnik pochodzi z rodziny przedwojennych działaczy Komunistycznej Partii
Polski. W 1961 jeszcze jako uczeń liceum brał udział w spotkaniach Klubu
Krzywego Koła, a po jego zamknięciu był jednym z założycieli dyskusyjnego Klubu
Poszukiwaczy Sprzeczności (forum dyskusyjnego młodych ludzi rozczarowanych
rzeczywistością PRL).

Michnik w 1964 r. rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Był
dwukrotnie zawieszony w prawach studenta - w 1965 za rozpowszechnianie wśród
kolegów listu otwartego Jacka Kuronia i Karola Modzelewskiego do członków PZPR,
wzywającego do naprawy systemu politycznego oraz w 1966 za zorganizowanie
spotkania dyskusyjnego z Leszkiem Kołakowskim, wyrzuconym z PZPR za krytykę jej
władz. W marcu 1968 roku ostatecznie relegowany z uczelni za udział w
wydarzeniach marca '68, a wkrótce potem aresztowany i skazany na 3 lata
więzienia. Po wyjściu otrzymał tzw. wilczy bilet (zakaz studiowania na
jakiejkolwiek uczelni). Studia historyczne ukończył dopiero w połowie lat 70.
jako ekstern na Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Działalność opozycyjna
Działał w Komitecie Obrony Robotników, był jednym z pomysłodawców, założycieli i
wykładowców Towarzystwa Kursów Naukowych. Od 1980 r. był doradcą NSZZ
"Solidarność", a od 1988 nieformalnego Komitetu Koordynacyjnego przy Lechu
Wałęsie. Jako działacz opozycyjny Adam Michnik wielokrotnie był zatrzymywany i
więziony; w czasie stanu wojennego internowany, a następnie oskarżony i osadzony
w areszcie pod zarzutem "próby obalenia ustroju socjalistycznego". Wyszedł na
krótko w 1984 r. na mocy amnestii, by w 1985 ponownie zostać skazanym na 3 lata
za próbę zorganizowania strajku w Stoczni Gdańskiej; uwolniony rok później także
na mocy amnestii. Uczestniczył w przygotowaniach i obradach Okrągłego Stołu. W
pamiętnych wyborach 4 czerwca 1989 r. wszedł do Sejmu z listy Obywatelskiego
Klubu Parlamentarnego. W 1990 był członkiem tzw. "Komisji Michnika", która
stwierdziła że archiwa MSW są niekompletne. Po rozpadzie Komitetu Obywatelskiego
i porażce Tadeusza Mazowieckiego w wyborach prezydenckich 1990 r. zrezygnował z
czynnego uprawiania polityki.

Na czele gazety
Jeszcze przed wyborami otrzymał od Wałęsy misję wydawania gazety, organu
Komitetu Obywatelskiego na czas kampanii wyborczej 1989 r. Na jej bazie powstała
"Gazeta Wyborcza", której Michnik został redaktorem naczelnym, mając za sobą
doświadczenie dziennikarsko-redakcyjne (1977-1989) w pismach i wydawnictwach
tzw. drugiego obiegu, m.in. w "Biuletynie Informacyjnym", "Zapisie", "Krytyce" i
Nowej, największej podziemnej oficynie wydawniczej. Pod jego rządami "Gazeta
Wyborcza" zajęła na kilkanaście lat pozycję nr 1 na rynku dzienników, a wydająca
ją Agora S.A. stała się jednym z największych koncernów medialnych w Polsce
(należy do niej m.in. kilkanaście tytułów prasowych, portal gazeta.pl, agencja
reklamy zewnętrznej AMS, udziały w kilkunastu stacjach radiowych). Sam Michnik
nie objął - według publicznych oświadczeń - udziałów w spółce.

Afera Rywina
W lipcu 2002 r. Adam Michnik nagrał producenta Lwa Rywina żądającego w imieniu
"grupy trzymającej władzę" 17,5 mln dolarów łapówki za taki kształt właśnie
nowelizowanej ustawy o radiofonii i telewizji, który umożliwiłby Agorze kupno
udziałów w telewizji (Agora była zainteresowana udziałami w Polsacie). Ujawnione
nagranie z rozmowy dało początek głośnej aferze, wyjaśnianej potem przez komisję
sejmową. Obnażając kulisy działań prominentnych członków SLD, dążących do
kontrolowania rynku medialnego, tzw. afera Rywina stała się w wyborach
parlamentarnych 2005 przysłowiowym gwoździem do trumny rządzącej lewicy
postkomunistycznej. Sam Michnik został z kolei nagrany w październiku 2006 przez
ochronę Aleksandra Gudzowatego. W rozmowie z szefem Bartimpexu przyznał m.in.,
że niektóre materiały "Gazety Wyborczej" o tej firmie powstawały z inspiracji
służb specjalnych. Zaprzeczył temu później na łamach "GW". Redaktor naczelny
"Gazety Wyborczej" jest zdeklarowanym przeciwnikiem lustracji oraz zwolennikiem
i obrońcą idei grubej kreski rozumianej jako nierozliczanie komunistycznej
przeszłości. Stąd jego bulwersujące część opinii publicznej wypowiedzi w obronie
gen. Wojciecha Jaruzelskiego i gen. Czesława Kiszczaka, a nawet apele o abolicję
w stosunku do autorów stanu wojennego (ostatni wygłoszony w 2005 r.)

Biografia Olszeskiego,to ściek szamba SB !

[mg.2005]

[slonce_peru]

słoneczko-hrabio SB..lubisz smrodek szamba?

[mg.2005]

Olszewski tym zalatuje...

[czyzyk331]

Dziękuję za przypomnienie. To tylko potwierdza moją terorię, że
można było być opozycjonistą w PRL nie siedząc w więzieniu.
Dlaczego prześladowano Kuronia, Modzelewskiego, Macierewicza.
Michnika itd. a Olszewski ich bronił? Skąd w/w mieli kasę na
obrońcę, skoro nie pracowali?

ćWoki i Wieśniaki z PO wspołpracują z SLD

[slonce_peru]

[czyzyk331]

Premier Olszewski dał się wmanipulować w rozgrywki braci bliźniaków
Kaczyńskich, a taki z niego dobry i bohaterski człowiek.

Gazeta Wyb zwolniła dziennikarza chorego na raka!!

[slonce_peru]

Kierownictwo "Gazety Wyborczej", "miłosierne" wobec konfidentów, pozbawiło pracy
chorego na raka korespondenta!

Chodzi o Jacka Kalabińskiego, korespondenta "GW" w Stanach Zjednoczonych.
Sprawę, ujawniła na łamach "Rzeczpospolitej" jego żona, Barbara. Jak twierdzi
nie chciała wcześniej zabierać głosu w tej sprawie, gdyż nie czuła się
upoważniona do oceniania innych. Zmieniła zdanie w związku ze sprawą Lesława
Maleszki: ""Przerywam milczenie sprowokowana sprawą Maleszki. W tej historii,
jak w soczewce, skupia się dwuznaczność kryteriów, jakimi kieruje się
kierownictwo "Gazety Wyborczej". Z jednej strony "Gazeta" latami kryje, chroni i
opłaca gangstera moralnego, jakim jest Maleszka, nazywając to "aktem
miłosierdzia chrześcijańskiego" oraz stosowaniem kryteriów "socjalnych i
humanitarnych". Określa ponadto samą siebie jako "ofiarę", a Maleszkę jako
"tragiczną postać"(...)"
"Z drugiej strony to samo kierownictwo "Wyborczej" pozbawiło pracy swojego
wieloletniego korespondenta Jacka Kalabińskiego, gdy był śmiertelnie chory i
Jego życie zbliżało się do końca. Wobec Jacka Kalabińskiego "GW" nie zdobyła się
ani na "akt miłosierdzia chrześcijańskiego", ani na zastosowanie kryteriów
"socjalnych i humanitarnych".
Barbara Kalabińska cytuje też rozmowę jej męża z zastępczynią redaktora
naczelnego "GW" Heleną Łuczywo:

Helena Łuczywo: Jak się czujesz?

Jacek Kalabiński: Lepiej. Właśnie szykuję się wrócić do pisania.

Helena Łuczywo: Nie musisz. Właśnie dyskutowaliśmy tu w redakcji i
zdecydowaliśmy, że "Gazeta" nie może ponosić ryzyka trzymania nieubezpieczonego
korespondenta.

Jacek Kalabiński: ??

Helena Łuczywo: Zaraz dostaniesz faksem zwolnienie. Widzisz, nie jesteśmy
bezwzględnymi kapitalistami, tylko humanitarnymi demokratami, dlatego nie
dzwoniliśmy do ciebie w lutym, kiedy gorzej się czułeś.

Jacek Kalabiński został pozbawiony pracy i poczucia bezpieczeństwa, gdy
potrzebował go najbardziej. Z humanitarną pomocą przyszła Jackowi
"Rzeczpospolita" w osobach Maćka Łukasiewicza i Kazia Dziewanowskiego. Gdy
umierał 24 lipca 1998, od trzech tygodni był na etacie w tym dzienniku. Umarł
przed ekranem komputera z zaczętą korespondencją - pisze Barbara Kalabińska

niezalezna.pl/index.php/article/show/id/4333

slonce_peru..hrabio! zmieniłeś nicka?

[mg.2005]

bibainfo.pl/pub/213.227.74.12/2007/09/20/030927/5890/rotfl.jpg
rotfl.jpg (Obrazek JPEG, 469x408 pikseli)

Ty jesteś na tym zdjęciu? hahhah

[slonce_peru]

hrabio! Ty jesteś na tym zdjęciu? hahhah

[mg.2005]

bibainfo.pl/pub/213.227.74.12/2007/09/20/030927/5890/rotfl.jpg
rotfl.jpg (Obrazek JPEG, 469x408 pikseli)

[czyzyk331]

Dziwne, że dopiero teraz walczysz o zwolnianych z pracy. JAK DORN ze
swoim kaczystowskim zapleczem zwalniał masowo pracowników, to na
forum nie było protestów!!! 4 pracowników mswia po zwolnieniu zmarło
na zawał serca, wielu do tej pory jest szykanowanych i
prześladowanych przez kaczystów!!!

Biografia Stefana Michnika-brata Adama

[slonce_peru]

Stefan Michnik (ur. 28 września 1929 w Drohobyczu) - polski prawnik i wojskowy w
stopniu kapitana, sędzia wojskowy, adwokat.

Syn Heleny z d. Michnik. Jest bratem przyrodnim Adama Michnika.

W 1950 r. został płatnym, dobrowolnym agentem służby bezpieczeństwa o
pseudonimie Kazimierczak. W 1953 r. z powodu przynależności do PZPR został
skreślony z rejestru SB.[1] W 1951 r., po ukończeniu szkoły prawniczej Duracza,
został asesorem w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie, w stopniu
podporucznika w wieku 22 lat. W roku 1952 został porucznikiem i zaczął
przewodniczyć składom sędziowskim sądzącym schwytanych członków żołnierzy
podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej.
Był też kierownikiem gabinetu katedry wojskowo-prawniczej w Wojskowej Akademii
Politycznej kierownej przez Polana-Haraschina i instruktorem w Zarządzie
Sądownictwa Wojskowego. W roku 1956 w wieku 27 lat awansował do stopnia
kapitana, aby rok później dobrowolnie odejść z wojska. Przez kilka miesięcy w
latach 1957-1958 adwokat w Warszawie. Następnie redaktor w Wydawnictwie MON.

Oskarżany o zbrodnie stalinowskie oficer Ludowego Wojska Polskiego, sędzia w
Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie w latach 1951-1956, gdzie był
przewodniczącym składów sędziowskich orzekających często karę śmierci na
żołnierzach podziemia antykomunistycznego, wywodzących się z dawnych oddziałów
AK, BCh i NSZ.

Był sędzią między innymi w procesach:

* majora Zefiryna Machalli (wyrok śmierci, pośmiertnie rehabilitowany)
* pułkownika Maksymiliana Chojeckiego (niewykonany wyrok śmierci)
* majora Jerzego Lewandowskiego (niewykonany wyrok śmierci)
* pułkownika Stanisława Weckiego wykładowcy Akademii Sztabu Generalnego (13
lat więzienia, zmarł torturowany, pośmiertnie zrehabilitowany)
* majora Zenona Tarasiewicza
* pułkownika Romualda Sidorskiego redaktora naczelnego Przeglądu
Kwatermistrzowskiego (12 lat więzienia, zmarł wskutek złego stanu zdrowia,
pośmiertnie zrehabilitowany)
* podpułkownika Aleksandra Kowalskiego
* majora Karola Sęka, artylerzysty spod Radomia, przedwojennego oficera,
potem oficera Narodowych Sił Zbrojnych (wyrok śmierci, stracony w 1952 roku)

Wymieniony przez Komisję Mazura jako jeden z sędziów łamiących praworządność[2].

W 1969 r. po wydarzeniach marcowych wyjechał do Szwecji (odmówiono mu wizy USA),
gdzie mieszka do dziś jako emerytowany bibliotekarz w Uppsali. W latach 70.
wspierał działaczy opozycji demokratycznej, współpracował z Radiem Wolna Europa
i publikował w paryskiej "Kulturze" teksty na temat Czechosłowacji w roku 1968
(pod pseudonimem Karol Szwedowicz).

Adam Michnik w swoich wspomnieniach zawartych w książce Między panem a plebanem
tłumaczy działania swojego brata w latach 1951-1956 jego młodzieńczą naiwnością
i twierdzi, że rola Stefana Michnika w aparacie stalinowskiego terroru została
wyolbrzymiona ze względu na rolę, jaką w najnowszej historii Polski odegrał on sam.

Instytut Pamięci Narodowej rozważa obecnie wniosek o ekstradycję Stefana
Michnika.[3]

pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Michnik

[111.55dd]

Aaa,ten życiorys jest ciekawy.Że też św.ziemia takich nosi.

Mąż Pitery współpracownikiem SB

[slonce_peru]

niezalezna.pl/index.php/article/show/id/4227

[czyzyk331]

Jemu chwała!! Znalazł się bohater który chciał rozpracować
środowisko Macierewicza oraz Ligii Republikańskiej!

Lobby czerwonych rektorów

[slonce_peru]

W ubiegłym tygodniu na łamach gazet codziennych ukazało się płatne ogłoszenie
zawierające list otwarty niemal 50 rektorów i profesorów prywatnych uczelni do
premiera Donalda Tuska. Treść tego listu zawiera wiernopoddańczą deklarację: Z
uznaniem przyjęliśmy założenia Reformy Systemu Nauki i Szkolnictwa Wyższego
opublikowane 16 kwietnia 2008 r. przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa
Wyższego. (...) Oczekujemy na pełną realizację planowanej reformy w zapowiadanym
przez jej autorów 2-letnim okresie. Życzymy Panu Premierowi i Pana Rządowi
odwagi i zdecydowania w realizacji projektu reformy.
W dalszej części tekstu czytamy: Ze swojej strony chcielibyśmy zwrócić uwagę
Pana Premiera na niezwykle ważną sprawę wywołującą w naszych uczelniach duże
napięcia - to jest problem dofinansowania z budżetu państwa kształcenia
studentów studiów stacjonarnych w uczelniach niepublicznych. (...) Skończmy z
podziałem na szkolnictwo publiczne i niepubliczne, rozróżniajmy tylko uczelnie
dobrej jakości i złej jakości, niezależnie od tego, kto daną uczelnię zakładał.
Krótko mówiąc, sygnatariusze listu przedstawili premierowi swoistą ofertę
transakcji wiązanej: w zamian za bezwarunkowe poparcie rządowego projektu
reformy - dodajmy, projektu mocno krytykowanego przez wiele środowisk naukowych,
m.in. za propozycję zniesienia habilitacji - rektorzy domagają się dotowania z
budżetu państwa swoich uczelni. Trudno powiedzieć, czy rząd Tuska przystanie na
tę transakcję, ale jedno jest pewne: mamy do czynienia z naciskiem silnego
lobby, które potrafi walczyć o swoje interesy.
Towarzysze z Biura
Dwaj spośród podpisanych profesorów to dawni członkowie najwyższych władz
partyjnych. Pierwszym jest znany socjolog Hieronim Kubiak, dziś wykładowca
Krakowskiej Szkoły Wyższej im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, a przez wiele
dziesięcioleci pracownik UJ. Do PZPR wstąpił już w wieku 19 lat (był akurat rok
1953) i pozostał aż do rozwiązania. Szczytowym momentem jego kariery okazał się
IX Nadzwyczajny Zjazd partii w lipcu 1981 r., na którym Kubiaka nie tylko
wybrano do Komitetu Centralnego, ale powołano też w skład Biura Politycznego
oraz powierzono funkcję jednego z sekretarzy KC (tę ostatnią posadę stracił po
roku). Niedługo po Zjeździe krakowski profesor stanął również na czele Komisji
KC dla wyjaśnienia przyczyn i przebiegu konfliktów społecznych w dziejach Polski
Ludowej. Niebawem jednak sam miał okazję obserwować kolejny taki konflikt - stan
wojenny, którego wprowadzenie biernie zaakceptował, choć wcześniej miał opinię
partyjnego liberała i zwolennika dialogu z "Solidarnością".
Jego karierę na szczytach władzy zakończył kolejny, X Zjazd PZPR w 1986 r., gdy
generał Jaruzelski dokonał cięcia po skrzydłach, usuwając z Biura Politycznego
zarówno Kubiaka, jak i jego betonowego antagonistę Albina Siwaka. Profesorowi
powierzono wówczas funkcję przewodniczącego Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, zaś
na początku 1989 r. stanął on na czele Stowarzyszenia "Kuźnica" skupiającego
lewicową inteligencję Krakowa. W III RP Kubiak zawsze trzymał się blisko SLD,
sygnując swym nazwiskiem różne inicjatywy tego środowiska, np. apel do
prezydenta Kwaśniewskiego o ułaskawienie Zbigniewa Sobotki pod koniec 2005 r.
czy deklarację Ruchu na rzecz Demokracji z 3 maja ubiegłego roku.
Drugim byłym luminarzem PZPR, który podpisał się pod listem do premiera Tuska,
jest prof. Roman Ney, pełniący dziś funkcję rektora Śląskiej Wyższej Szkoły
Zarządzania im. gen. Jerzego Ziętka w Katowicach. Ten wybitny geolog i były
rektor Akademii Górniczo-Hutniczej wstąpił do partii na początku swej kariery
naukowej, w 1961 r., zaś w latach 1974-1978 był wiceministrem nauki, szkolnictwa
wyższego i techniki. Na fali zmian posierpniowych w 1980 r. Ney został
sekretarzem KC i zastępcą członka Biura Politycznego w ekipie Stanisława Kani.
IX zjazd dla niego jednak okazał się przykrym doświadczeniem, bo nie tylko
pozbawił go tych funkcji, ale wręcz wyłączył ze składu KC (powrócił do niego w
1986 r.). W czynną politykę Ney zaangażował się jeszcze w 1989 r., gdy został
posłem na Sejm kontraktowy. Nadal reprezentował PZPR, a po jej rozwiązaniu
przyłączył się do Polskiej Unii Socjaldemokratycznej Tadeusza Fiszbacha.
Dyplomata Kwaśniewskiego
Nie mniej barwny życiorys miał obecny rektor Wyższej Szkoły Międzynarodowych
Stosunków Gospodarczych i Politycznych w Gdyni, prof. Wojciech Lamentowicz. Ten
politolog przez długie lata związany z Uniwersytetem Warszawskim - choć także z
Wyższą Szkołą Nauk Społecznych przy KC - wstąpił do partii w feralnym roku 1968
(a wystąpił po 13 latach), co jednak nie przeszkodziło mu później zdobyć
zaufania środowiska KOR-owskiego, z którym blisko współpracował w latach 80.
Brał udział w obradach "okrągłego stołu", następnie dostał posadę w Ośrodku
Studiów Międzynarodowych Senatu RP. Od 1991 r. aktywnie działał w Solidarności
Pracy, przekształconej wkrótce w Unię Pracy. Jako wiceprzewodniczący UP został w
1993 r. posłem, zaś dwa lata później był jedynym z liderów tej partii, który
przed drugą turą wyborów prezydenckich otwarcie poparł Aleksandra
Kwaśniewskiego. Został za to usunięty z władz UP, lecz zyskał stanowisko
podsekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta, odpowiedzialnego za sprawy
zagraniczne. W 1997 r. Kwaśniewski mianował go ambasadorem w Grecji i na Cyprze,
a po powrocie do kraju w 2001 r. poświęcił się on całkowicie obowiązkom rektora
prywatnej uczelni. Jedynie w wyborach do Parlamentu Europejskiego Lamentowicz
spróbował jeszcze sił, startując z pomorskiej listy SLD-UP, ale mandatu nie zdobył.
Pod listem do premiera podpisał się również Jerzy Paweł Nowacki, rektor
Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych. Jest on mężem Izabeli
Jarugi-Nowackiej, byłej posłanki i przewodniczącej Unii Pracy, dziś
reprezentującej w Sejmie klub SLD. Ale Nowacki to nie jedyna osoba na tej liście
tak ściśle związana z Sojuszem. Mamy tu również Longina Pastusiaka, niegdyś
partyjnego politologa specjalizującego się w historii USA, przy tym zięcia
Edwarda Ochaba, później zaś wieloletniego posła i marszałka Senatu. Na ostatnim
kongresie SLD Pastusiak, mimo swych 73 lat, został wybrany na zastępcę nowego
lidera partii, Grzegorza Napieralskiego.
Akademia SLD
Jako profesor Pastusiak reprezentuje Akademię Finansów w Warszawie. To bardzo
ciekawa uczelnia utworzona w 1991 r. pod nazwą Wyższej Szkoły Ubezpieczeń i
Bankowości. Jej założycielem była Fundacja Promocji Ubezpieczeń, powołana przez
państwowe firmy ubezpieczeniowe (m.in. PZU i Warta) oraz banki. Od początku
rektorem jest ten sam człowiek - Mirosław Zdanowski, w czasach PRL oficer
Komendy Głównej Straży Pożarnej, pod koniec lat 80. komendant Szkoły Głównej
Służby Pożarniczej. Już w III RP ten wysoko postawiony strażak zajął się
ubezpieczeniami i w połowie lat 90. otrzymał stanowisko wiceszefa Rady
Nadzorczej PZU. Rządzili wówczas postkomuniści, spośród których wielu wykładało
na kierowanej przez Zdanowskiego uczelni, m.in. Józef Oleksy (także dziś jest
dziekanem Wydziału Stosunków Międzynarodowych AF), Jerzy Jaskiernia, Dariusz
Rosati czy Tadeusz Iwiński.
Tych nazwisk jednak nie znajdziemy na liście sygnatariuszy apelu do premiera -
prawdopodobnie dlatego, że zbyt jednoznacznie się kojarzą. Ale z grona
wykładowców Akademii Finansów mamy tu - obok Zdanowskiego i Pastusiaka -
przynajmniej dwie charakterystyczne postacie. Pierwsza to prof. Ryszard
Michalski, absolwent elitarnego Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS i wieloletni
pracownik tej uczelni, stypendysta Fulbrighta i jednocześnie członek zespołu
przygotowującego projekt reformy gospodarczej w Instytucie Podstawowych
Problemów Marksizmu-Leninizmu. Od 1988 r. pracował w Ministerstwie Finansów,
gdzie odpowiadał za obsługę zadłużenia zagranicznego. Kiedy w 1994 r. ministrem
został Grzegorz Kołodko, uczynił Michalskiego swym zastępcą i sytuacja ta
powtórzyła się w 2002 r., gdy Kołodko po raz drugi objął ster finansów państwa.

Lobby czerwonych rektorów i złodziei ....

[mg.2005]

wyborcza.pl/1,75480,5222851,Fundacja_na_ciezkie_czasy.html
Fundacja na ciężkie czasy

Kaczynscy, to aferałowie i komuchy!

[slonce-peru]

wyborcza.pl/1,75480,5222851,Fundacja_na_ciezkie_czasy.html
Fundacja na ciężkie czasy

[czyzyk331]

<W 1989 r. biskup Kazimierz Majdański zaprosił Opus Dei do Polski i
stworzył jej członkom warunki do działania. Pierwsze kroki stawiał
tu niezwykle ambitny ks. Stefan Moszoro-Dąbrowski, którego rodzina
od lat służy tej organizacji.
W ostatnich latach postacią numer jeden w tym regionie stał się
Alberto Lozano Platonoff, numerariusz OD, doradca ministra finansów.
Ten Meksykanin z pochodzenia – znakomicie znający Polskę i naszych
rodaków – jest wicedyrektorem ośrodka akademickiego OD w Szczecinie
i wykładowcą Uniwersytetu Szczecińskiego. Z uczelni tej zresztą
pochodzi także wielu innych aktywistów organizacji, m.in. prof. Jan
Lubiński, mąż Teresy Lubińskiej, do niedawna ministra finansów, a
obecnie sekretarza stanu w Kancelarii Premiera Marcinkiewicza.Po
Szczecinie przyszła kolej na inne ośrodki w kraju: Warszawę, Kraków
i Poznań. Dziś OD dysponuje nie tylko kilkusetosobową „kadrówką” i
coraz większym zastępem sympatyków, ale i potężnym majątkiem, m.in.
własnymi przedszkolami i szkołami, choć oficjalnie występują one pod
innymi szyldami. Obecnie pod egidą Opus Dei nabiera rozpędu
kształcenie kadr menedżerskich, rekrutowanych m.in. spośród
aktywistów PiS i PO. Ekspansja organizacji odbywa się na
niespotykaną dotąd skalę, choć wiele aspektów jej działalności nadal
skrywa milczenie. Tylko nieliczni domyślają się, że także w Polsce,
śladem wielu krajów europejskich, rośnie materialne zaplecze Dzieła –
na przykład w Piotrkowie Trybunalskim powstają mury nowoczesnej
uczelni, która będzie kształcić funkcjonariuszy Opus Dei.
Szacuje się, że jedną trzecią Klubu Parlamentarnego PiS stanowią
dziś ludzie związani w różnym stopniu z Opus Dei. Liderami tej grupy
są: poseł Kazimierz Ujazdowski (minister kultury i dziedzictwa
narodowego) i senator Ryszard Legutko (wicemarszałek Senatu). O
wpływach OD świadczy m.in. wybór na premiera Kazimierza
Marcinkiewicza, który już od wielu lat jest przygotowywany do
wstąpienia do Opus Dei. Premier pochodzący formalnie spoza OD
gwarantuje braciom Kaczyńskim kontrolę nad rządem, ale w praktyce
nie wygląda to zbyt różowo. Kancelarią Premiera kierują więc ludzie
braci K. (Mariusz Błaszczak, b. burmistrz dzielnicy Śródmieście w
Warszawie, Piotr Tutak, b. dyrektor biura PiS w Sejmie, i Adam
Lipiński, najbliższy współpracownik Jarosława Kaczyńskiego), ale
faktycznie za sznurki pociągają: Zbigniew Derdziuk (wiceszef
Kancelarii Premiera Jerzego Buzka, prawa ręka Wiesława Walendziaka,
członek rad nadzorczych spółek, m.in. Telewizji Familijnej i
Instytutu Środkowoeuropejskiego, dziś członek rady Instytutu
Sobieskiego) i Konrad Ciesiołkiewicz (rzecznik prasowy rządu,
wychowanek Kazimierza Ujazdowskiego, polityczne szlify zdobywał w
ZHR). Pod całkowitą kontrolą OD są też trzy resorty: finansów,
kultury i dziedzictwa narodowego oraz skarbu państwa.
Poza Alberto Lozano Platonoffem w Ministerstwie Finansów działają
jeszcze inni funkcjonariusze Dzieła: za strategię podatkową
odpowiada dr Marian Moszoro (31 lat), absolwent uniwersytetu OD w
Barcelonie; cłami, administracją podatkową, grami losowymi i
zadłużeniem zajmuje się z kolei supernumerariusz Marian Banaś, de
facto pierwszy zastępca ministra finansów, który awansował tak
wysoko za zasługi dla Dzieła w Krakowie. Za instytucje finansowe,
informatyzację i analizy ekonomiczne odpowiada wiceminister finansów
Cezary Mech, absolwent hiszpańskiej uczelni OD, były prezes Urzędu
Nadzoru nad Funduszami Europejskimi, skłócony z Lechem Kaczyńskim,
co zablokowało jego awans na ministra finansów.Jeszcze większe
wpływy Kościoła widoczne są w resorcie kultury. Do organizacji
należą: sam minister Kazimierz Ujazdowski, a także obaj jego
zastępcy – Jarosław Sellin (b. członek KRRiT) i Tomasz Merta (b.
dyr. Instytutu Dziedzictwa Narodowego zajmującego się faktycznie
promocją świętych Kościoła kat., napędzający do organizacji stado
młodych wilków>

[111.55dd]

To nam się towarzystwo pięknie poustawiało.

[czyzyk331]

Informacja dot. roku 2006
Najbardziej tajemnicza organizacja katolików – Opus Dei – coraz
mocniej zapuszcza korzenie w Polsce. Opanowuje elity polityczne i
środowiska naukowe. W naszym kraju działa około 350 aktywnych
opusdeistów oraz około 1000 sympatyków.Ta ortodoksyjna organizacja
nie pojawiła się w Polsce dopiero w ostatnich latach. Z pewnością
zwolennicy Josemarii Escrivy de Balaguera (założyciel OD) –
kanonizowanego przez Jana Pawła II w październiku 2002 r. – działali
w Polsce już od dawna, jednakże nie pojawiali się w świetle
telewizyjnych jupiterów. Dopiero jednoznaczne poparcie polskiego
papieża i przemiany polityczne nad Wisłą pozwoliły im wypłynąć na
szersze wody. JPII nie krył swoich sympatii dla OD, które zresztą
wybrało go na papieża. Szacuje się, że wokół Wojtyły uwijało się
około 100 członków i protektorów organizacji, m.in. rzecznik prasowy
Watykanu Joaquin Navarro-Valls. Jak ostatnio słyszeliśmy, wybór
nowego papieża, Benedykta XVI, również przeforsowali członkowie
Dzieła.Także w polskim Kościele można spotkać wielu hierarchów,
którzy śladem sternika z Watykanu od lat otwarcie sympatyzują z
Dziełem. Należą do nich m.in.: sekretarz Episkopatu, bp Piotr
Libera, metropolita gdański Tadeusz Gocłowski, abp Sławoj Leszek
Głódź i bp Piotr Jarecki.Sympatii i związków z ortodoksyjnymi
katolikami nie ukrywa dziś wielu polityków, m.in. z Argentyny, Peru,
Brazylii, Chile. Coraz liczniej, choć nieśmiało, ujawniają się ci z
Hiszpanii, Austrii czy Włoch. Szczególnie duże wpływy miała ta
organizacja w Hiszpanii za czasów gen. Franco i prawicowego rządu
Jose Marii Aznara.Początki oficjalnej działalności Dzieła Bożego w
Polsce związane są ze Szczecinem, a ściślej mówiąc – z diecezją
szczecińsko-kamieńską. W 1989 r. tamtejszy biskup Kazimierz
Majdański zaprosił OD do Polski i stworzył jej członkom warunki do
działania. Pierwsze kroki stawiał tu niezwykle ambitny ks. Stefan
Moszoro-Dąbrowski, którego rodzina od lat służy tej organizacji. W
ostatnich latach postacią numer jeden w tym regionie stał się
Alberto Lozano Platonoff, numerariusz OD, doradca ministra finansów.
Ten Meksykanin z pochodzenia – znakomicie znający Polskę i naszych
rodaków – jest wicedyrektorem ośrodka akademickiego OD w Szczecinie
i wykładowcą Uniwersytetu Szczecińskiego. Z uczelni tej zresztą
pochodzi także wielu innych aktywistów organizacji, m.in. prof. Jan
Lubiński, mąż Teresy Lubińskiej, do niedawna ministra finansów, a
obecnie sekretarza stanu w Kancelarii Premiera Marcinkiewicza.Po
Szczecinie przyszła kolej na inne ośrodki w kraju: Warszawę, Kraków
i Poznań. Dziś OD dysponuje nie tylko kilkusetosobową „kadrówką” i
coraz większym zastępem sympatyków, ale i potężnym majątkiem, m.in.
własnymi przedszkolami i szkołami, choć oficjalnie występują one pod
innymi szyldami. Obecnie pod egidą Opus Dei nabiera rozpędu
kształcenie kadr menedżerskich, rekrutowanych m.in. spośród
aktywistów PiS i PO. Ekspansja organizacji odbywa się na
niespotykaną dotąd skalę, choć wiele aspektów jej działalności nadal
skrywa milczenie. Tylko nieliczni domyślają się, że także w Polsce,
śladem wielu krajów europejskich, rośnie materialne zaplecze Dzieła –
na przykład w Piotrkowie Trybunalskim powstają mury nowoczesnej
uczelni, która będzie kształcić funkcjonariuszy Opus Dei.
Szacuje się, że jedną trzecią Klubu Parlamentarnego PiS stanowią
dziś ludzie związani w różnym stopniu z Opus Dei. Liderami tej grupy
są: poseł Kazimierz Ujazdowski (minister kultury i dziedzictwa
narodowego) i senator Ryszard Legutko (wicemarszałek Senatu). O
wpływach OD świadczy m.in. wybór na premiera Kazimierza
Marcinkiewicza, który już od wielu lat jest przygotowywany do
wstąpienia do Opus Dei. Premier pochodzący formalnie spoza OD
gwarantuje braciom Kaczyńskim kontrolę nad rządem, ale w praktyce
nie wygląda to zbyt różowo. Kancelarią Premiera kierują więc ludzie
braci K. (Mariusz Błaszczak, b. burmistrz dzielnicy Śródmieście w
Warszawie, Piotr Tutak, b. dyrektor biura PiS w Sejmie, i Adam
Lipiński, najbliższy współpracownik Jarosława Kaczyńskiego), ale
faktycznie za sznurki pociągają: Zbigniew Derdziuk (wiceszef
Kancelarii Premiera Jerzego Buzka, prawa ręka Wiesława Walendziaka,
członek rad nadzorczych spółek, m.in. Telewizji Familijnej i
Instytutu Środkowoeuropejskiego, dziś członek rady Instytutu
Sobieskiego) i Konrad Ciesiołkiewicz (rzecznik prasowy rządu,
wychowanek Kazimierza Ujazdowskiego, polityczne szlify zdobywał w
ZHR). Pod całkowitą kontrolą OD są też trzy resorty: finansów,
kultury i dziedzictwa narodowego oraz skarbu państwa.
Poza Alberto Lozano Platonoffem w Ministerstwie Finansów działają
jeszcze inni funkcjonariusze Dzieła: za strategię podatkową
odpowiada dr Marian Moszoro (31 lat), absolwent uniwersytetu OD w
Barcelonie; cłami, administracją podatkową, grami losowymi i
zadłużeniem zajmuje się z kolei supernumerariusz Marian Banaś, de
facto pierwszy zastępca ministra finansów, który awansował tak
wysoko za zasługi dla Dzieła w Krakowie. Za instytucje finansowe,
informatyzację i analizy ekonomiczne odpowiada wiceminister finansów
Cezary Mech, absolwent hiszpańskiej uczelni OD, były prezes Urzędu
Nadzoru nad Funduszami Europejskimi, skłócony z Lechem Kaczyńskim,
co zablokowało jego awans na ministra finansów.Jeszcze większe
wpływy Kościoła widoczne są w resorcie kultury. Do organizacji
należą: sam minister Kazimierz Ujazdowski, a także obaj jego
zastępcy – Jarosław Sellin (b. członek KRRiT) i Tomasz Merta (b.
dyr. Instytutu Dziedzictwa Narodowego zajmującego się faktycznie
promocją świętych Kościoła kat., napędzający do organizacji stado
młodych wilków).Także Ministerstwem Skarbu kierował do 4 stycznia
br. członek OD Andrzej Mikosz, a po jego wymuszonej dymisji pałeczkę
przejął Paweł Szałamacha, też członek Dzieła, do niedawna prezes
Instytutu Sobieskiego, faktycznego zaplecza finansowo-programowego
PiS, powiązany wcześniej z pampersami Walendziaka. W resorcie
eksponowane stanowiska zajmują również sympatyzujący z organizacją
Maciej Heydel (wiceminister) i Piotr Rozwadowski (wiceminister).
Nie brak także „swoich” w innych resortach – Ministerstwem
Transportu i Budownictwa kieruje Jerzy Polaczek, supernumerariusz,
zaś jego prawą ręką jest Piotr Styczeń, członek Dzieła, któremu
powierzono rozwiązywanie problemów budownictwa mieszkaniowego. Z
kolei w MSWiA na stanowiskach wiceministrów pracuje 2 bliskich
sympatyków Dzieła: Arkadiusz Czartoryski (nadzoruje wojewodów) i
Paweł Soloch (odpowiada za straż pożarną i system ratownictwa). W
Ministerstwie Gospodarki tak newralgicznym tematem jak zapewnienie
Polsce dostaw gazu zajmuje się Piotr Naimski, sympatyzujący od lat z
organizacją OD. Za kontakty z parlamentem oraz sprawy międzynarodowe
odpowiada w MON Aleksander Szczygło, kojarzony z OD. W resorcie
zdrowia wiceminister Bolesław Piecha jest członkiem tej organizacji.
Z OD związani są również: wiceminister spraw zagranicznych Anna
Fotyga (b. eurodeputowana PiS), wiceminister środowiska Agnieszka
Bolesta, minister i jego zastępca w resorcie pracy, czyli Krzysztof
Michałkiewicz i Kazimierz Kuberski.W Sejmie członkiem organizacji
jest sam świątobliwy marszałek Marek Jurek, a także posłowie PiS:
Małgorzata Bartyzel, Tadeusz Cymański, Artur Górski, Tomasz Górski,
Paweł Kowal, Piotr Krzywicki, Jan Libicki, Barbara Marianowska,
Paweł Poncyliusz, Ryszard Wawryniewicz, Artur Zawisza, Stanisław
Zając, Paweł Zalewski i Łukasz Zbonikowski. Z Platformy
Obywatelskiej do OD należą: Jolanta Fabisiak, Hanna Gronkiewicz-
Waltz, Julia Pitera i Urszula Augustyn. Również wśród „ligusów” nie
brak ludzi Escrivy, a należy do nich Roman Giertych, Witold Bałażak
i Rafał Wiechecki.W izbie refleksji (Senat) z Dziełem kojarz

[111.55dd]

Czyli, jeśli dobrze rozumiem to OD jest organizacją wzorowaną na loży
wolnomularskiej.Czy tak?

[wet3]

111.55dd napisał:

> Czyli, jeśli dobrze rozumiem to OD jest organizacją wzorowaną na
loży
> wolnomularskiej.Czy tak?

Osobiscie jestem przekonany iz OD to masoneria pod plaszczykiem
katolicyzmu.

wet3, spadaj ty wredny menelu.

[pogromca_gamonia]

[wet3]

porgomca_gamonia napisala: wet3, spadaj ty wredny menelu

Teraz dowiedzialem sie, ze do OD naleza tez bure suki!

[czyzyk331]

dziwne, że tygodnik Nasza Polska nie chce zamieszczać polemiki,
każdy kto myśli inaczej jest wrogiem kaczystów.
Poczytaj o męczenniku rektorze Jaroszu (tego Twoja gazeta nie
chciała zamieścić na forum)
Męczennik

„Haniebny rektor” znalazł wielu obrońców. Najgorliwszym i
najszlachetniejszym rzecznikiem czci i honoru prof. Jarosza jest
oczywiście sam prof. Jarosz („moi oprawcy – ja im wybaczam, bo
zbawienie przychodzi przez cierpienie”). Wybitnego przedstawiciela
stowarzyszenia swoich apologetów odwołany magnificencja zyskał też w
osobie ojca założyciela, Tadeusza Rydzyka. – Niech wiatr nadziei
wieje z Jarosławia – płynęły dodające otuchy słowa z Torunia, a
kontrowersyjny redemptorysta deklarował stałą współpracę swoich
mediów ze szkołą; – To atak betonowego, komunistycznego rządu na
katolicką uczelnię – wtórował Jarosz z anteny często udzielających
mu gościny i wsparcia Radia Maryja i Telewizji Trwam.

Twierdził, że został odwołany („szykana polityczna”), gdyż
jarosławska uczelnia, „dzieło Maryi”, podaje katolickie nauki
Kościoła, nosi imię bł. ks. Bronisława Markiewicza, a na jej terenie
powstaje katolicki kościół p.w. Matki Boskiej Fatimskiej (pierwotnie
miało to być Centrum Kultury Akademickiej, nadanie obiektowi
charakteru sakralnego było zakwestionowaną przez „lewicowe”
ministerstwo edukacji samowolą rektora). Interwencje policji
porównywał do działań milicji w stanie wojennym, a kierującemu
MEN „komuniście” Mirosławowi Sawickiemu, który „studia zdobywał w
Moskwie”, zarzucał szantaż, a nawet absurdalne próby… pozbawienia go
życia. Odpowiedzialnością za zamachy na swoje życie obarczał też
policjantów z rzeszowskiej drogówki.>

[kazik.k]

ten "prezydet" to taki dety pAJAC >SAM NIE WIE CO BELKOCZE JUZ SIE SLUCHAC TYCH
BZDETOW NIE CHCE!!!