wscieklyuklad
06.04.13, 08:24
Wierzyłem w św. Mikołaja. Gdy wreszcie nastawał wieczór 6 grudnia, siadałem na krześle - całkiem nieruchomo i jeszcze grzeczniejszy niż zwykle, by tak upragniony przez dzieci staruszek, pędząc w saniach zaprzężonych w renifery, wrzucił mi przez okno bodaj maleńki prezent. Najczęściej chował go pod poduszką i te noce były najpiękniejszymi w życiu. Ze szczególnie zapartym tchem chłonąłem baśnie, jakie mi przynosił.
Wreszcie - po latach - sam zostałem „świętym” i odtąd pod poduszki mych dzieci przyszło mi wsuwać zawiniątka owinięte złocistą wstążeczką.
*
Dzwonek telefonu wdziera się w ciszę szpitalnej nocy. Dopiero co zdążyłem przyłożyć głowę do jaśka, więc krótki sen nie zdążył jeszcze ukołysać zmęczenia.
- Przyjęcie na „trójkę”, doktorze - słyszę głos pielęgniarki.
- Co tam mamy nowego? Pilne? - próbuję przedłużyć chwilę leżenia.
- Dziewczynka. Planowa. - po czym odkłada słuchawkę.
Nic strasznego, próbuję pocieszać się w myślach. Zbadam, wydam zlecenia i zaraz wrócę.
Szpitalny sen dyżuranta jest zawsze czymś z pogranicza jawy - ot, kolejne z setek dzieci, jakim trzeba udzielić pomocy.
Dopinam fartuch, przygładzam włosy. Staram się delikatnie stąpać w drewnianych chodakach, by ich stukot nikogo nie zbudził. Jeszcze tylko spojrzenie na zegar wiszący na ścianie. Dwie po północy. Więc to już 6 grudnia - uśmiecham się w myślach.
*
„Trójka” jest w głębi korytarza. Po drodze zaglądam przez okienka w drzwiach prowadzących na sale. Przykrywam wystające spod kołdry plecy Agnieszki, w kaloryferach grzeją tak sobie, a ona ma zapalenie płuc.
Wreszcie sala z nową pacjentką. Siedzi na łóżku tyłem do drzwi, oświetlona żarówką lampki na szpitalnej szafce. Blond warkoczyki po obu stronach głowy sterczą nienaturalnie daleko.
- Witaj, ślicznotko – zagajam, podchodząc.
Milczy, prawą ręką tuląc do siebie pluszowego i tylko niewiele mniejszego od niej misia.
Większość dzieci onieśmiela obcość szpitalnej sali. I nie ona pierwsza reaguje na powitanie brakiem odpowiedzi.
- Witaj – powtarzam zatem, równocześnie dostrzegając aparaty słuchowe przytknięte do uszu dziewczynki. A więc pewnie nie słyszała, kiedy mówiłem z poziomu drzwi. Pospieszne wnioski bywają mylne.
- Dobry wieczór - odpowiada wreszcie nieśmiało, jeszcze mocniej wtulona w futerko maskotki.
- Jak ci na imię?
- Joasia. I mam pięć lat - widać, że kontakt z lekarzem nie jest jej obcy.
- A ja Stefan. I będę się tobą teraz opiekował, chcesz?
Kiwa głową potakująco, patrząc niepewnie. Nawet w półmroku wyraźnie dostrzegam niebieski odcień twardówek. Patrzę też na krzywe ramiona i wygięte nienaturalnie uda, wreszcie na różowe pantofelki z wielkimi pomponami.
- Posiedzę tu chwilkę i przeczytam, co napisano na twoim skierowaniu, dobrze?
Znów tylko potakiwanie w odpowiedzi.
„Osteogenesis imperfecta” brzmi łacińska formułka. I dopisek wielkimi literami: „Napady padaczki. Podejrzenie guza mózgu”. To ostatnie jest głównym powodem hospitalizacji.
Wrodzona łamliwość kości...
Stąd aparaty wzmacniające dźwięk...
I dlatego ma niebieskie twardówki...
I to ta właśnie choroba wygięła łukowato zarys kończyn...
I zahamowała wzrost, tak, że pluszowy miś sięga prawie połowy jej pałąkowatych podudzi...
A więc św. Mikołaj i dziś nie zapomniał o mnie, starym koniu? I po tylu latach wrzucił mi pod poduszkę - tym razem szpitalną - kolejną cudowną baśń? Moją Calineczkę...
- Często upadasz? - pytam.
- Nie, nie często – odpowiada niepewnie szeptem. W rogu jej oczu dostrzegam łzę.
Ostatni raz przed tygodniem. Ale chyba się potknęłam i to dlatego – rozpaczliwie chwyta się zwodniczej nadziei.
- Nie bój się, poradzimy coś na to – zdobywam się na słowa pociechy, o które tak trudno, gdy wie się, że choroba jest przecież nieuleczalna.
- Najważniejsze, że kości wytrzymały. Muszą być całkiem twarde! - dodaję.
- Rączka dopiero się zrosła. Też wtedy upadłam, jak trachnęła.
- Bolało? - staram się nawiązać kontakt.
„Tak” wypowiedziane skinieniem głowy poparte jeszcze mocniejszym wtuleniem się w zabawkę.
- Postaramy się, żebyś już więcej nie mdlała. A teraz połóż się i śpij.
Ma niespełna metr wzrostu, przemyka mi przez głowę, gdy otulam ją delikatnie kołdrą.
- Dobranoc - gaszę lampkę.
- Czy może się palić? To gdybym musiała wstać do łazienki. Nie potknę się wtedy i znów nie upadnę.
*
Zawstydzony własną nieuwagą, wracam do pokoju lekarskiego. Leżę długo nie mogąc zasnąć.
Jej św. Mikołaj przyniósł w prezencie cierpienie – ta myśl trawi mnie nieustannie.
Rankiem, gdy jeszcze śpi, w szpitalnym bufecie kupuję batonik czekolady. Udaje mi się niepostrzeżenie wsunąć go pod poduszkę Calineczki.
- Przegapiłaś św. Mikołaja – witam ją, gdy tylko otwiera oczy.
- Św. Mikołaja? - urywa, wyraźnie markotniejąc.
- Nigdy go nie spotkałam, choć byłam grzeczna. Mieszkamy w suterenie, może dlatego nigdy nie wiedział, gdzie mnie szukać? - dodaje, szukając pocieszenia.
- Albo po drodze prezenty utkwiły w kominach na wyższych piętrach – wtrącam ze śmiechem. - Za to dziś mu się wreszcie udało. Widziałem, jak wpychał coś pod twoją poduszkę – kończę z tajemniczą miną.
Prawą dłoń powoli, nieśmiało wsuwa pod spód. Chwilę szuka i wreszcie z uśmiechem wyciąga batonik.
- Ojej przyszedł, przyszedł - szepcze w emocji z pierwszymi, porannymi rumieńcami na twarzy - Mogę? - pyta niepewnie.
- Smacznego, ja też pójdę zjeść jakąś bułkę. Zobaczymy się jutro. Będziesz uważać na siebie?
Znów znane mi potakiwanie w odpowiedzi. I uśmiech na umorusanej czekoladą buzi.
*
Przez noc zrobiło się biało na świecie. Zza okien dobiega uporczywy łoskot łopat torujących drogę pieszym. Znów trzeba będzie brnąć przez zaspy.
Śnieg skrzypi pod nogami, a ja łapię się na myśli, że jest równie biały, jak kości Calineczki.
I równie jak one kruchy. Lód na Wiśle trzeszczy złowieszczo też bliski spękania. A przecież Wigilia zbliża się wielkimi krokami. To czas radosnych spotkań rodzinnych, łamania się opłatkiem. Czy kiedy będę się nim dzielić z bliskimi, podświadomie usłyszę trzask delikatnych i pękających kości dziewczynki? W życiu osobistym nie sposób oderwać się skutecznie od zawodowych doświadczeń.
Tymczasem błąkam się po nadrzecznych bulwarach, nie czując tak zwykłego po dyżurze zmęczenia. Chłonę odgłos skrzypiącego przy każdym kroku puchu, bezskutecznie szukając dróg ucieczki przed bezsilnością wobec tego, co nieuleczalne.
*
Tomografia komputerowa wprawia mnie w przygnębienie. W głowie Calineczki tkwi guz wielkości orzecha. I to on jest powodem napadów padaczki. Dziś wystąpił kolejny z nich, z trudem powstrzymany większą niż dotychczasowe dawką Relanium.
Właśnie śpi, oddychając spokojnie, jakby nic nie zaszło. Dla niej to cząstka codzienności, do której jeszcze nie całkiem przywykła, ale już nauczyła się z nią żyć.
Czy i mnie będzie dane pogodzić się kiedyś z bezwzględnymi wyrokami losu?
*
Kolejny i dłuższy atak, przerwany jeszcze większą dawką leku. Konsultacja neurologiczna: konieczna pilna operacja, kolejne drgawki mogą być zabójcze.
- Jutro będzie po wszystkim - zdławionym z przerażenia głosem staram się pocieszyć Calineczkę.
- Obiecujesz?
Tym razem to ja w odpowiedzi potakująco kiwam głową.
- Będziesz obok, jak będą mnie kroić?
Przytulam ją, delikatnie odwracając głowę, by nie widziała łez. Tak trudno być czyimś wsparciem w chwilach cierpienia.