Dodaj do ulubionych

Moja Calineczka...

06.04.13, 08:24
Wierzyłem w św. Mikołaja. Gdy wreszcie nastawał wieczór 6 grudnia, siadałem na krześle - całkiem nieruchomo i jeszcze grzeczniejszy niż zwykle, by tak upragniony przez dzieci staruszek, pędząc w saniach zaprzężonych w renifery, wrzucił mi przez okno bodaj maleńki prezent. Najczęściej chował go pod poduszką i te noce były najpiękniejszymi w życiu. Ze szczególnie zapartym tchem chłonąłem baśnie, jakie mi przynosił.
Wreszcie - po latach - sam zostałem „świętym” i odtąd pod poduszki mych dzieci przyszło mi wsuwać zawiniątka owinięte złocistą wstążeczką.
*
Dzwonek telefonu wdziera się w ciszę szpitalnej nocy. Dopiero co zdążyłem przyłożyć głowę do jaśka, więc krótki sen nie zdążył jeszcze ukołysać zmęczenia.

- Przyjęcie na „trójkę”, doktorze - słyszę głos pielęgniarki.
- Co tam mamy nowego? Pilne? - próbuję przedłużyć chwilę leżenia.
- Dziewczynka. Planowa. - po czym odkłada słuchawkę.

Nic strasznego, próbuję pocieszać się w myślach. Zbadam, wydam zlecenia i zaraz wrócę.
Szpitalny sen dyżuranta jest zawsze czymś z pogranicza jawy - ot, kolejne z setek dzieci, jakim trzeba udzielić pomocy.
Dopinam fartuch, przygładzam włosy. Staram się delikatnie stąpać w drewnianych chodakach, by ich stukot nikogo nie zbudził. Jeszcze tylko spojrzenie na zegar wiszący na ścianie. Dwie po północy. Więc to już 6 grudnia - uśmiecham się w myślach.
*
„Trójka” jest w głębi korytarza. Po drodze zaglądam przez okienka w drzwiach prowadzących na sale. Przykrywam wystające spod kołdry plecy Agnieszki, w kaloryferach grzeją tak sobie, a ona ma zapalenie płuc.
Wreszcie sala z nową pacjentką. Siedzi na łóżku tyłem do drzwi, oświetlona żarówką lampki na szpitalnej szafce. Blond warkoczyki po obu stronach głowy sterczą nienaturalnie daleko.

- Witaj, ślicznotko – zagajam, podchodząc.

Milczy, prawą ręką tuląc do siebie pluszowego i tylko niewiele mniejszego od niej misia.
Większość dzieci onieśmiela obcość szpitalnej sali. I nie ona pierwsza reaguje na powitanie brakiem odpowiedzi.

- Witaj – powtarzam zatem, równocześnie dostrzegając aparaty słuchowe przytknięte do uszu dziewczynki. A więc pewnie nie słyszała, kiedy mówiłem z poziomu drzwi. Pospieszne wnioski bywają mylne.
- Dobry wieczór - odpowiada wreszcie nieśmiało, jeszcze mocniej wtulona w futerko maskotki.
- Jak ci na imię?
- Joasia. I mam pięć lat - widać, że kontakt z lekarzem nie jest jej obcy.
- A ja Stefan. I będę się tobą teraz opiekował, chcesz?

Kiwa głową potakująco, patrząc niepewnie. Nawet w półmroku wyraźnie dostrzegam niebieski odcień twardówek. Patrzę też na krzywe ramiona i wygięte nienaturalnie uda, wreszcie na różowe pantofelki z wielkimi pomponami.

- Posiedzę tu chwilkę i przeczytam, co napisano na twoim skierowaniu, dobrze?

Znów tylko potakiwanie w odpowiedzi.
„Osteogenesis imperfecta” brzmi łacińska formułka. I dopisek wielkimi literami: „Napady padaczki. Podejrzenie guza mózgu”. To ostatnie jest głównym powodem hospitalizacji.
Wrodzona łamliwość kości...
Stąd aparaty wzmacniające dźwięk...
I dlatego ma niebieskie twardówki...
I to ta właśnie choroba wygięła łukowato zarys kończyn...
I zahamowała wzrost, tak, że pluszowy miś sięga prawie połowy jej pałąkowatych podudzi...
A więc św. Mikołaj i dziś nie zapomniał o mnie, starym koniu? I po tylu latach wrzucił mi pod poduszkę - tym razem szpitalną - kolejną cudowną baśń? Moją Calineczkę...

- Często upadasz? - pytam.
- Nie, nie często – odpowiada niepewnie szeptem. W rogu jej oczu dostrzegam łzę.
Ostatni raz przed tygodniem. Ale chyba się potknęłam i to dlatego – rozpaczliwie chwyta się zwodniczej nadziei.
- Nie bój się, poradzimy coś na to – zdobywam się na słowa pociechy, o które tak trudno, gdy wie się, że choroba jest przecież nieuleczalna.
- Najważniejsze, że kości wytrzymały. Muszą być całkiem twarde! - dodaję.
- Rączka dopiero się zrosła. Też wtedy upadłam, jak trachnęła.
- Bolało? - staram się nawiązać kontakt.

„Tak” wypowiedziane skinieniem głowy poparte jeszcze mocniejszym wtuleniem się w zabawkę.

- Postaramy się, żebyś już więcej nie mdlała. A teraz połóż się i śpij.

Ma niespełna metr wzrostu, przemyka mi przez głowę, gdy otulam ją delikatnie kołdrą.

- Dobranoc - gaszę lampkę.
- Czy może się palić? To gdybym musiała wstać do łazienki. Nie potknę się wtedy i znów nie upadnę.
*
Zawstydzony własną nieuwagą, wracam do pokoju lekarskiego. Leżę długo nie mogąc zasnąć.
Jej św. Mikołaj przyniósł w prezencie cierpienie – ta myśl trawi mnie nieustannie.
Rankiem, gdy jeszcze śpi, w szpitalnym bufecie kupuję batonik czekolady. Udaje mi się niepostrzeżenie wsunąć go pod poduszkę Calineczki.

- Przegapiłaś św. Mikołaja – witam ją, gdy tylko otwiera oczy.
- Św. Mikołaja? - urywa, wyraźnie markotniejąc.
- Nigdy go nie spotkałam, choć byłam grzeczna. Mieszkamy w suterenie, może dlatego nigdy nie wiedział, gdzie mnie szukać? - dodaje, szukając pocieszenia.
- Albo po drodze prezenty utkwiły w kominach na wyższych piętrach – wtrącam ze śmiechem. - Za to dziś mu się wreszcie udało. Widziałem, jak wpychał coś pod twoją poduszkę – kończę z tajemniczą miną.

Prawą dłoń powoli, nieśmiało wsuwa pod spód. Chwilę szuka i wreszcie z uśmiechem wyciąga batonik.

- Ojej przyszedł, przyszedł - szepcze w emocji z pierwszymi, porannymi rumieńcami na twarzy - Mogę? - pyta niepewnie.
- Smacznego, ja też pójdę zjeść jakąś bułkę. Zobaczymy się jutro. Będziesz uważać na siebie?

Znów znane mi potakiwanie w odpowiedzi. I uśmiech na umorusanej czekoladą buzi.
*
Przez noc zrobiło się biało na świecie. Zza okien dobiega uporczywy łoskot łopat torujących drogę pieszym. Znów trzeba będzie brnąć przez zaspy.
Śnieg skrzypi pod nogami, a ja łapię się na myśli, że jest równie biały, jak kości Calineczki.
I równie jak one kruchy. Lód na Wiśle trzeszczy złowieszczo też bliski spękania. A przecież Wigilia zbliża się wielkimi krokami. To czas radosnych spotkań rodzinnych, łamania się opłatkiem. Czy kiedy będę się nim dzielić z bliskimi, podświadomie usłyszę trzask delikatnych i pękających kości dziewczynki? W życiu osobistym nie sposób oderwać się skutecznie od zawodowych doświadczeń.
Tymczasem błąkam się po nadrzecznych bulwarach, nie czując tak zwykłego po dyżurze zmęczenia. Chłonę odgłos skrzypiącego przy każdym kroku puchu, bezskutecznie szukając dróg ucieczki przed bezsilnością wobec tego, co nieuleczalne.
*
Tomografia komputerowa wprawia mnie w przygnębienie. W głowie Calineczki tkwi guz wielkości orzecha. I to on jest powodem napadów padaczki. Dziś wystąpił kolejny z nich, z trudem powstrzymany większą niż dotychczasowe dawką Relanium.
Właśnie śpi, oddychając spokojnie, jakby nic nie zaszło. Dla niej to cząstka codzienności, do której jeszcze nie całkiem przywykła, ale już nauczyła się z nią żyć.
Czy i mnie będzie dane pogodzić się kiedyś z bezwzględnymi wyrokami losu?
*

Kolejny i dłuższy atak, przerwany jeszcze większą dawką leku. Konsultacja neurologiczna: konieczna pilna operacja, kolejne drgawki mogą być zabójcze.

- Jutro będzie po wszystkim - zdławionym z przerażenia głosem staram się pocieszyć Calineczkę.
- Obiecujesz?

Tym razem to ja w odpowiedzi potakująco kiwam głową.

- Będziesz obok, jak będą mnie kroić?

Przytulam ją, delikatnie odwracając głowę, by nie widziała łez. Tak trudno być czyimś wsparciem w chwilach cierpienia.
Obserwuj wątek
    • wscieklyuklad Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 08:29
      Operacja trwała trzy godziny, a guz na szczęście udało się usunąć w całości.

      - Oponiak nie daje przerzutów - pociesza mnie zmęczony zabiegiem neurochirurg.
      Teraz już nie powinna mieć napadów drgawek - dodaje, poklepując mnie po ramieniu.
      - Tyle, że jej kości i tak nigdy nie stwardnieją – nie potrafię się cieszyć i z tej dozy medycznego sukcesu.
      - Zrobiliśmy co w naszej mocy. Los potrafi sprawiać niespodzianki.
      - Masz rację - zdobywam się na od dawna pierwszy i szczery uśmiech.

      Kolejnych kilka nocy spędzam przy łóżku Calineczki. Lampka gaśnie na noc. Dziewczynka, wtulona w misia powoli odzyskuje siły. A ja czuwam, by nie upadła, gdyby nocą musiała wstać.
      *
      Wreszcie dzień wypisu – drgawki więcej się powtórzyły, rana na głowie zagoiła się nadspodziewanie szybko.

      - Będziesz o mnie pamiętał? - pyta, gdy wręczam jej mamie kartę wypisu.
      - Już zawsze będziesz dla mnie podarunkiem od św. Mikołaja. Tylko dbaj o siebie, obiecujesz?
      - Obiecuję! Bo jak będę grzeczna, to on znowu przyniesie mi czekoladę.
      - Teraz już nigdy nie zapomni, że czekasz. I nie pomyli adresu. Szukaj zawsze pod poduszką - dodaję na ucho, zdradzając wielki sekret własnego dzieciństwa.
      - Zadzwonisz kiedyś? - pyta jeszcze.

      Potakuję – przywykłem już do tej formy porozumienia między nami.
      Dotrzymałem obietnicy. I pokochałem rozszczebiotany głosik w słuchawce.

      - Wiesz, że nic sobie nie złamałam? I już nie upadam! - to stwierdzenie sprawiało mi zawsze największą radość.
      - Zapalasz jeszcze nocną lampkę?
      - Tak, w moim mieszkaniu jest bardzo ciasno.

      No tak, zapomniałem, że jest przecież wciąż taka maleńka.
      *
      Minął rok. Nadszedł kolejny 6 grudnia. Właśnie pakowałem ostatnie prezenty pod poduszkę, gdy w ciszę wieczora wdarł się uporczywy dźwięk telefonu. W słuchawce usłyszałem kobiecy szloch.

      - Ona nie żyje! - wyłowiłem spośród spazmów rozpaczy.
      - Ale kto!? - krzyknąłem, nie mogąc ustalić czyj to głos.
      - Calineczka! Czekała na św. Mikołaja i w nocy zgasiła lampkę przy łóżku, żeby go nie spłoszyć. Wstała w nocy i pewnie o coś zawadziła, uderzyła głową w szafkę. Podobno nie było szans, złamała krąg szyjny.


      Słuchawka wypadła mi z rąk.
      Włożyłem buty. Długo i bez celu błąkałem się tam i z powrotem po nadrzecznych bulwarach.
      Znów wpatrywałem się w krę na Wiśle. Skrzypiący śnieg uporczywie drażnił uszy.
      Więc i mikołajowe prezenty potrafią być tak okrutne?
      *

      Nadeszło lato. W pogodne dni siadałem na leżaku w otoczeniu balkonowych pelargonii i z opowieścią Andersena w ręku. Znałem ją prawie na pamięć. Każdy szczegół z życia tamtej baśniowej Calineczki.
      Pewnego dnia usłyszałem świergot jaskółki. Przysiadła wśród kwiatów patrząc na mnie i wesoło kręcąc ogonkiem, jakby chciała odegnać skutecznie czarne chmury dręczących mnie wspomnień.
      Nie będzie padać - pomyślałem z ulgą, patrząc na błękit nieba bez jednej chmurki.
      A skoro tak, to może gdzieś na rozległym polu uprawnym, z pewnego ziarnka jęczmienia wyrośnie kłos kryjący kolejną, małą dziewczynkę potrzebującą pomocy?
      Na myśl o tym nikłym uśmiechem odwzajemniam radość jaskółce.
      Może chociaż ona spotka kiedyś Calineczkę? Małą dziewczynkę śpiącą w skorupce orzecha wymoszczonego płatkami fiołków i przykrytą płatkiem czerwonej róży.

      Jak już będziesz w dalekich, ciepłych krajach, koniecznie pozdrów ją ode mnie!
      I niech jak najdłużej przebywa na słońcu. To wzmacnia kości – wołam w ślad za ptakiem gotowym do lotu.

      Czy potakujące skinienie ptasim łebkiem starczy mi dziś za odpowiedź?
      • hardy1 Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 11:14
        Dziękuję, Wściekły, za "Calineczkę".

        PS.Prawdopodobnie zgubiłeś wyraz "nie" w jednym miejscu, więc uzupełnię : "Wreszcie dzień wypisu – drgawki więcej się (NIE) powtórzyły, rana na głowie zagoiła się nadspodziewanie szybko".
    • ulisses-achaj Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 11:18
      Wściekły, są teksty, których "recenzowanie" nie ma sensu, bo stoi za numi to, co w tym wlasnie. Nie wiem, jakim cudem unikasz gniewu. Pisz.
      • k.karen Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 11:29

        W tych opowiadaniach jest gniew i bunt, na które lekarz nie może sobie
        pozwolić na co dzień. Lekarz bez prawdziwego powołania do swojego zawodu nie napisałby tak emocjonalnych, przejmujących i dobrych tekstów.

        Pisz WU!
        • ulisses-achaj Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 11:43
          Nie wiem, Karen, na co może sobie pozwolić lekarz. Zapewne masz rację. Ale lekarz to rola społeczna i zawód. Oprócz tego - nade wszystko - jest człowiek. Pisząc o gniewie, nie miałem na myśli złości, ani żalu, tylko wielkie NIE, które pojawia sie w takich sytuacjach i z którym musimy jakoś się uporać, żeby w ogóle móc funkcjonować.
          Nie uczucie (nie tylko), ale stan umysłu - o to mi chodziło.
          • k.karen Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 11:57
            Tak samo zrozumieliśmy ten "gniew" Ulissesie smile
    • illmatar Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 13:35
      WU, bardzo dobrze napisane. Z pozytywistycznym przesłaniem.
      A chciałabym wiedzieć, czy to jedno dziecko, czy skorzystałeś z prawa autora do kreacji i połączyłeś kilka postaci w jedną? Tak robiło i robi wielu autorów, więc to by nie było dziwne. I ta sprawa mnie ciekawi.

      Także z powodu moich rysunków i praw autora.
      Nie pamiętam co ja wtedy, gdy o tym była mowa na forum posłałam tutaj, zdaje się, że maleńką dziewczynkę z cieniem od normalnie dużej dziewczynki. Zrobiłam wtedy drugi i lepszy rysunek, ale uznałam go za zbyt smutny. Teraz mogę pokazać.

      http://i46.tinypic.com/rs4jgl.jpg

      I ponownie Ci gratuluję.
      • wscieklyuklad Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 14:45
        To jedna dziewczynka - sprzed lat 30-tu.
        Może - znając już treść opowiadania - naszkicujesz kolejny obraz?
        Albo - już z myślą o przyszłorocznym konkursie - narysujesz mi szczura?
        Lożowa Calineczka była wystarczającą inspiracją, by napisać to, co powyżej.
        Pastuszek wyprowadzający szczury - oto pączkujący w głowie zalążek...
        • illmatar Re: Moja Calineczka... 06.04.13, 23:09
          Nie wiem czy narysuję szczura, bo mam jeden obraz, absolutnie fantastyczny i lepiej sama nie zrobię.

          http://i52.tinypic.com/23utxcy.jpg
    • witekjs Re: Moja Calineczka... 07.04.13, 12:08
      Dzień Dobry i słoneczny nareszcie smile
      Z dużą przyjemnością przeczytałem Twoją Celineczkę.
      W ładnym stylu literackim, opisałeś niełatwe emocje, wrażliwego lekarza w obecności dramatycznej choroby i śmierci maleńkiej pacjentki.

      Gratuluję serdecznie Wyróżnienia. Witek }:-})=
    • 1agfa Re: Moja Calineczka... 07.04.13, 19:33
      Wściekły Układzie, po przeczytaniu "Calineczki" zastanowiło mnie i zdumiało, ileż hartu i siły musi mieć wrażliwy lekarz, przeżywający podobne jak w "Calineczce" zdarzenia. Przychodzące po wielekroć w pracy. Niektóre z nich zapadają w pamięć nawet - jak w tym, Twoim przypadku - na trzydzieści lat.
      Każdy człowiek spotyka w swoim życiu tragedie, odchodzenie bliskich i najbliższych, również - co zdaje się być nie do udźwignięcia - śmierć dzieci. Niesie potem ten ciężar, traumę, czasem przez wszystkie dni.
      Lecz lekarz...lekarz boryka się z tymi sprawami często, aż nazbyt często.
      Musi być trzeźwy i chłodny, dla prawidłowego ocenienia sytuacji.
      Wobec pacjenta musi być ciepły i dający poczucie nadziei.
      Zatem pozostaje mu godzić i nieść w sobie wytrwałość, gasić zwątpienie.Schroniłeś w sobie - pamięć. Schroniłeś - pomimo wszystko, pomimo wielości przypadków, co dowodzi największej wrażliwości.
      Podziwiam wrażliwość i odporność, którą w Twoim zawodzie nieść musisz i odważać, zarówno.
      Odrzucenie poczucia bezradności, chociaż ona jest! przez co pamięć bardziej utrwala rzecz, która się dzieje. To bije w oczy w tekście.
      Ja się buntuję, pytam: dlaczego tak jest?!
      "Calineczka"...nie ukrywam, za gardło ścisnęła. Stąd mój bunt.

      Lekarz i pisarz - niewątpliwie Twoje powołanie.
      Dziękuję Ci , WU
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka