Nikt nie pyta, czego ja chcę

[edimerkury]

składaj papiery na co chcesz i trzmaj się tego. jesteś już dorosła i to Twoje
życie. To Ty będziesz zaliczać kolokwia i sesje na studiach a nie Twoi
rodzice. Rób to co kochasz i pozwól im pogodzić się z Twoimi decyzjami. Weź
sprawy w swoje ręce. Aha. co do Tojego stanu psychicznego to dbaj mocno o
zdrowie i wypocznij w wakacje bo studia często są walką o swoje zdanie i nie
tylko. Bądź silna.



studentka studiów językowych. A.

miekka jak kaczuszka

[agagin]

jak ktos tak miekki, nieasertywny, ulegajacy wplywom innych ludzi i
niemajacy wlasnego zdania chce byc nauczycielem i zapanowac nad
banda (30+) przemadrzalych, pelnych energii a czesto i agresji
dzieciakow w szkole? Nie widze tego.
Twoi rodzice i nauczyciele maja racje, filologie konczy masa ludzi i
oni nie maja co z soba zrobic, nie ma ciekawych perspektyw,rynek ich
wszystkich nei wchlonie, bo etaty sie tnie. Udaje sie nielicznym.
Moze po prostu wiedza, ze stac Cie na wiecej i na ciekawszy zawod.

Moze filologia jako drugi kierunek? To bardzo rozsadne rozwiazanie.
Ale jesli jestes taka pewna swego to postaw na swoim i juz, dorosla
jestes, bedziesz miec pretensje tylko do siebie, albo zawdzieczac
wszystko sobie, a nie innym. Tylko nie licz wtedy na pomoc finansowa
rodzicow.

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[porman]

"..że nikt nigdy nie zapytał ze szczerym zainteresowaniem, czego ja
chcę."

A czy Ciebie interesuje czego inni chca?
Ci co chca czegos od Ciebie to jedyni ktorzy Cie kochaja.
Reszta Cie olewa.Wez to pod uwage,bo zostaniesz sama.

[echtom]

Chwileczkę - czy rodzice chcą czegoś od niej czy dla niej? Sugerujesz, że powinna być im dożywotnio posłuszna, bo się od niej odwrócą? Studia i przyszły zawód to jedna z tych rzeczy, które człowiek powinien wybrać sam zgodnie ze swoimi predyspozycjami. Mnie rodzice nie naciskali, choć wiedziałam, że tata marzy o tym, bym poszła na medycynę. Wybrałam filologię - po latach przyznał, że dobrze zrobiłam i jest dumny z moich osiągnięć.

[porman]

echtom napisała:

> Chwileczkę - czy rodzice chcą czegoś od niej czy dla niej?
Sugerujesz, że powin
> na być im dożywotnio posłuszna, bo się od niej odwrócą?

Rodzice do tej pory robili wszystko dla niej.
Teraz kiedy ma swiadectwo "dojrzalosci" chca czegos od niej,chociaz
to cos jest dalej tylko dla niej.
Pomiedzy "tak" i "nie" cos chyba jeszcze jest,czego wlasnie mlody
czlowiek nie widzi, i dlatego powinien przynajmniej wziasc pod uwage
rady starszych,szczegolnie rodzicow.
Rodzice nigdy sie od dziecka nie odwroca,co najwyzej beda cierpiec.

[easz]

porman napisał:

> Rodzice nigdy sie od dziecka nie odwroca,co najwyzej beda cierpiec.

A zwłaszcza będą cierpieć, jeśli dziecko będzie nieszczęśliwe, np.
dlatego, że wybrało swoją przyszłosć zbyt dosłownie kierując się
zdaniem i radami rodziców, ich oczekiwaniami, bo pomyślało, że jest
coś rodzicom winne...
Nie wspomnę już, że niektórzy rodzice owszem, odrwacają się od
swoich dzieci. Czasem to i dobrze.

[porman]

easz napisała:

> porman napisał:
>
> > Rodzice nigdy sie od dziecka nie odwroca,co najwyzej beda
cierpiec.
>
>> Nie wspomnę już, że niektórzy rodzice owszem, odrwacają się od
> swoich dzieci. Czasem to i dobrze.
>
Nie mysl tak zle o rodzicach.Porozmawiaj z nimi powaznie.Zobaczysz
ze oni tez kiedys byli dziecmi i chcieli tak samo jak Ty.
Moze ich to czegos nauczy?moze juz zapomnieli te idealy ktorym
kiedys byli wierni?a moze musieli je zapomniec zebys Ty miala teraz
mozliwosc wyboru.To wszystko nie jest takie proste,ale warto jest
z rodzicami rozmawiac,bo oni tylko na to czekaja,a nie tylko na Twoje
"nic nie rozumiecie".

[easz]

porman napisał:

> easz napisała:

Źle mnie zrozumiałeś. Mówiłam ogólnie i o przypadkach jak z listu,
nie o sobie.
Ale dzięki za troskę;)

[ufffaa]

Prawdziwa milosc rodzicielska (i nie tylko ta) jest bezwarunkowa. Nie uzaleznia
sie jej od posluszenstwa dziecka, jego osiagniec, czy czegokolwiek innego. Nie
powinna byc przedmiotem handlu (cos za cos), ani srodkiem nacisku. Umozliwienie
wyksztalcenia dziecku jest obowiazkiem rodzicow i nie nalezy za to oczekiwac
zadnej zaplaty. Najwspanialsza premia za dlugoletnie wysilki jest duma z
sukcesow potomka.

[benedick]

Milosc o ktorej piszesz nie istnieje.Czy dlatego mamy nie
podejmowac proby zycia?Kiedy bylem dzieckiem nie myslalem
w ten sposob.Moi rodzice wydawali mi sie tak naturalni jak
powietrze,i nie mialem im za zle ze nie mam tego co inni mieli.
Nie ocenialem ich,choc teraz z perspektywy czasu widze ze nie
wszystko co robili bylo dobre.Ale wtedy nie mialo to dla mnie
znaczenia,bylem jakby "zajety" czyms innym,mozna powiedziec moim
wlasnym swiatem i tylko cieszylem sie z ich obecnosci.
Swoja droga na wiele mi podzwalali,ale ja wiele nie potrzebowalem.
Na studia tez poszedlem jak idiota,bo na fizyke na UJ.
Potem nie moglem znalesc pracy.Ale w koncu znalazlem w zawodzie.
I gdyby nie to dzis nie mieszkalbym w Ameryce,a moze to gorzej,
a moze nie?kto to wie?

[echtom]

> Milosc o ktorej piszesz nie istnieje.

Nie istnieje miłość doskonała, bo nie ma ludzi doskonałych, ale tu chodzi o pewien kierunek myślenia. O to, czy chcemy wychować niewolnika, który spełni nasze aspiracje i zajmie się nami na starość, czy człowieka, który rozwinie własne zdolności i zbuduje z nami zdrową przyjacielską relację.

[ufffaa]

Drogi Benedic, czy dlatego uwazasz, ze czegos nie ma lub nie moze istniec, bo Ty
tego nie znasz lub nie doswiadczyles? Ja tez nie doswiadczylam tej bezwarunkowej
milosci, ale mimo to wierze w nia i wiem, ze jest jedyna wlasciwa droga wiodaca
do wychowania dziecka na suwerennego, otwartego, wierzacego w swoje mozliwosci
czlowieka. Takim czlowiekiem jest moja corka mimo swoich tylko szesnastu lat. I
nie jest to efektem zakazow i nakazow, ale traktowania jej jak myslacegio,
swiadomego czlowieka, szanowanie jej wyborow, dawania szansy popelniania bledow
i ich samodzielnego korygowania. Nalezy uznawac prawo dziecka do porazek i do
satysfakcji z podnoszenia sie po nich.
Zycze Tobie, aby Twoje dzieci mialy kochajacego, otwartego, zadowolonego z
siebie i ich ojca.
Pozdrawiam...

[asiazlasu]

ufffaa napisała:

> Prawdziwa milosc rodzicielska (i nie tylko ta) jest bezwarunkowa.
Nie uzaleznia
> sie jej od posluszenstwa dziecka, jego osiagniec, czy czegokolwiek
innego. Nie
> powinna byc przedmiotem handlu (cos za cos), ani srodkiem nacisku.
Umozliwienie
> wyksztalcenia dziecku jest obowiazkiem rodzicow i nie nalezy za to
oczekiwac
> zadnej zaplaty. Najwspanialsza premia za dlugoletnie wysilki jest
duma z
> sukcesow potomka.


istnieje - wystarczy zdac sobie sprawe jako rodzic ze dziecko nie
jest po to na tym swiecie aby spelniac marzenia rodzicow : te
ktorych sami nie zrealizowali. To nie sposob na latanie ich zycia i
na reperowanie ich frustracji. Rodzice sa ostoja dla rosnacego
czlowieka i nigdy odwrotnie.

A w momencie tak waznych wyborow trzeba decydowac wedle wlasnych
pragnien, marzen i kryteriow. To nic ze masz male pojecie o zyciu
zawodowym, funkcjonowaniu spoleczenstwa i mini doswiadczenie.

Nawet gdy sie pomylisz to bedzie TWOJ blad i pozwoli ci dorosnac,
wyciagnac z niego pozytywne wnioski i poprawic sie. Natomiast idac
po rodzicielskiej fali, w wypadku pomylki bedzies ze zgorzknieniem
im to wypominac (nawet jesli zrobisz to wewnetrznie) co zatruje
wasze relacje na dluuugo.

[a-co-cie-to-obchodzi-kto-ja]

Robienie czegoś "dla rodziców" vide pójście na wybrane studia zawsze kończy się źle. Dziecko jest nieszczęśliwe i ma pretensje. Mądrzy rodzice powinni pozwolić dziecku realizować się, a nie siłę coś kazać. Bo to nie jest troska, tylko spełnianie własnych ambicji.

[wildor]

> A czy Ciebie interesuje czego inni chca?

Mama chce drugiego lub trzeciego kierunku studiów? Niech idzie sama
studiować, kto jej broni... Chce domu? Niech go zbuduje sama, a nie
czeka aż córa jej postawi za swoje zarobki... Ma aspiracje do
wielkiego miasta? To czemu nie zadbała o przeprowadzkę całej rodziny
lata wcześniej?

Że już nie wspomnę, że przejmowanie się tym, co "pani w szkole chce,
żebym robiła po liceum i w całym swoim życiu" jest czystym absurdem.

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[lis-vitalis]

Dziewczyno, przyjmij rade starego czlowieka: bron swoich marzen!
Nawet jesli by sie okazalo, ze nie bedziesz zarabiac takiej kasy, o
jakiej marza dla Ciebie rodzice i nie bedziesz miec pietrowego domu.
Asertywnosci potrzebnej do pracy w szkole zdazysz sie jeszcze
nauczyc. Bron swoich pasji i nie daj sobie wmowic, ze jestes za
mloda, aby wiedziec czego chcesz. Jedno z wiekszych nieszczesc tego
kraju polega na tym, ze ludziom sie wmawia, ze tatus, mamusia i pani
w szkole (ktora czesto nie cierpi swojego zawodu)zawsze
lepiej "wiedza", co jest dobre dla mlodych ludzi. I trwa to tak do
czterdziestki...

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[kratka22]

młoda
to twoje zycie i nie ogladaj sie na"dobrae rady"
nie ma nic gorszego jak praca do ktorej wstajesz z niechecią i z
której uciekasz w pospiechu
tylko rozważ taki drobiazg....
szkoła to nie sielanka a uczniowie nie zawsze są aniołami no i
jeszcze dopisz do tego rodzicow dla których ich dziecko to
grzeczniutki aniołek a wszystkiemu winny nauczyciel
nie chce cie zniechecac studiuj to co jest twoją pasją a miejsce w
życiu znajdziesz
dużo szczescia życze ty jestes najważniejsza

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[wildor]

Zdaj maturę, wyjedź na studia i za wszelką cenę dąż do
uniezależnienia się - fizycznie i co ważniejsze npsychicznie! - od
rodziców. Jesteś na progu głębokiej frustracji. Nigdy nie zadowolisz
innych ludzi, zawsze coś im nie będzie pasować, a Ty będziesz ich
tresowanym psem na smyczy, w końcu jak pies zdechniesz. Rób swoje,
to co lubisz, to co Tobie daje przyjemność, bycie umiarkowanym
egoistą jest bardzo zdrowe.

[zdanka1]

>To, że najbardziej chciałabym studiować polonistykę i uczyć w
>szkole. Lubię język polski i wprost uwielbiam czytać.

Zatem jesteś idealnym przypadkiem osobnika, który na drugim roku
nienawidziłby swoich studiów szczerze i otwarcie. Uwielbianie,
lubienie to nie są kategorie, w których mówi się o polonistyce,
odpowiednie kategorie to MAUZOLEUM i NEKROPOLIA.

w ogole nie rozumiem takich osób jak ty, jesteś młoda, zaczynasz,
gdybym ja mogła to jeszcze raz zrobić byłby to MISH , NIGDY ZADNA
FILOLOGIA.

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[kol.3]

Wszystko zależy od tego na ile człowiek jest obrotny a nie od tego co
skończył. Znam filologów którzy na tłumaczeniach zarabiają całkiem
niezłe pieniądze, inni są prezesami przedsiębiorstw, mają własne
firmy, i inżynierów lub biotechnologów bezrobotnych lub
zatrudnionych w budżetówce. Wybierając zawód trzeba jednak uwzględnić
taki "drobny" fakt, że w życiu trzeba zarabiać pieniądze, kupić sobie
mieszkanie , utrzymać się. Można sobie marzyć o cudownych
fascynujących niedochodowych zawodach-hobby, o ile mamy majątek
rodowy lub bogatego sponsora, który będzie finansował nasze
zachcianki.

Jak zapytam?

[slodier]

czego chcesz?
Spelnie kazde Twoje zyczenie.

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[juliette1993]

Cóż, jeśli chodzi o kwestię sponsora, to dziewczyna jest młoda i nad tym może
jeszcze popracować;)
Ale tak poważnie ,to ja jestem jeszcze przed wyborem studiów, i mimo mojego
zamiłowania do języków (polski, francuski, angielski) na 100% nie zdecyduję
się na żadną filologię. Co jest interesujące rodzice właśnie do tego mnie
zachęcają - byłabym grzeczną dziewczynką z dobrego domu, utrzymywaną przez
męża, która pracowałaby udzielając korepetycji z języka, lub nie pracowałaby
wcale. Pójście na studia kojarzy mi się z uniezależnieniem się od rodziców,
więc na pewno nie będę się kierowała ich radami, nawet jeśli będzie to
równoznaczne z koniecznością zrezygnowania z ich wsparcia.

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[fi-ii]

Twoja historia przypomina trochę moją. Też zawsze byłam najlepsza, bez mrugnięcia okiem spełniałam kolejne ambicje. Też nie potrafiłam mówić o sobie, bo każdy wiedział lepiej. Był jeden kierunek studiów, był drugi, było mnóstwo zajęć po za tym. i było zmęczenie, rozdrażnienie i pytanie w głowie - po co mi to wszystko przecież tego nie lubię. To nie prowadzi do niczego dobrego. Obudzisz się kiedyś. Mam nadzieję, że znajdziesz w sobie tyle siły, żeby powiedzieć - stop, to nie jest mi potrzebne. Ja się ocknęłam w pewnym momencie ze świadomością, że to moje życie i to ja mam być w nim szczęśliwa.

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[magdal.0]

Nie poddawaj sie. Ja skonczylam filologie angielska - i nie zaluje, nie
robilam dodatkowo zadnych innych studiow i nie bylam tez najlepsza studentka
na roku. Po skonczeniu studiow nie bardzo wiedzialam, co tak naprawde chce
robic, ale wszysko ulozylo sie samo. Teraz pracuje za granica jako kierownik
badan klinicznych w firmie farmaceutycznej i jestem szczesliwa, ze nie mam
zadnych problemow z jezykiem, a wiedze specjalistyczna, ktorej nie daly mi
studia czerpie z kursow, studiow podyplomowych i z samej pracy. Nie daj sie
skusic na zrobienie czegos, czego oczekuja od Ciebie inni, bo nie bedziesz
szczesliwa. Posluchaj serca i rob to, co uwazasz za sluszne- powodzenia!

[sid.leniwiec]

Cóż, ja w liceum i później też byłam taka dorosła, na dodatek bardzo asertywna.
Poszłam na studia, które wybrałam i robiłam to co chciałam. A później żałowałam,
że nie słuchałam rad rodziców lub że mnie po prostu nie kopnęli w d...

Może wyjdź poza czarne albo białe?

Aha - powrót do małej miejscowości, misja: uczenie. No wzruszające. Ale użeranie
się z dzieciakami - a bywają baaardzo różne - i życie za 1500 zł już takie fajne
nie jest, więc może lepiej zastanowić się, po prostu pomyśleć praktycznie?

Nikt nie pyta, czego ja chcę

[naels]

Droga maturzystko, przyjmij dobra rade doswiadczonego czlowieka i
przemysl to wszystko jeszcze raz na spokojnie. Wez gleboki oddech,
spojrz obiektywnie i zastanów sie, o co wlasciwie chodzi rodzicom.
Czy naprawde o "pragnienie spełniania moich własnych ambicji i
marzeń" A moze po prostu martwia sie o ciebie? Moze po prostu sa
starsi, bardziej doswiadczeni i patrza na zycie z troche szerszej
perspektywy, niz ty, i czasami naprawde wiedza lepiej?

Na moim zadupiu jest cala masa mlodych ludzi, którym tez sie
wydawalo, ze "lepiej być bardzo dobrym... (tu wstaw cala mase
roznych opcji: fotografem, malarzem, pisarzem, bibliotekoznawca,
religioznawca, tancerzem, spiewakiem operowym...) niż przeciętnym
lekarzem, inżynierem czy ekonomem, który nie lubi swojego zawodu".
Rzecz w tym, ze 90% z nich nigdy nie zostala fantastycznymi
fotografami czy spiewakami, bo po studiach wyladowala w posredniaku
z dyplomem i wyksztalceniem, ktorego nikt nie potrzebuje! Teraz
siedza na bezrobotnym, glosuja na partie populistyczne i maja
wielkie pretensje do panstwa, ze "nie stwarza im miejsc pracy".

Jedna z rzecy, ktora najbardziej mnie zadziwia w mlodych ludziach,
jest glebokie przeswiadczenie, ze studia sa do realizacji marzen,
spelniania ukrytych pragnien, rozwijania osobowosci, zainteresowan
itp. Nie!! Studia sluza przede wszystkim do tego, zeby cie
przygotowac do przyszlego zycia zawodowego. Do spelniania marzen,
realizowania zainteresowan itp. masz czas wolny, i mozesz to robic w
ramach hobby - o ile oczywiscie wybralas taki zawód, ze w ogole stac
cie na hobby...

[echtom]

> Studia sluza przede wszystkim do tego, zeby cie przygotowac do przyszlego zycia zawodowego.

Ok, ale chyba dobrze jest lubić swój zawód... choć trochę?

[naels]

"Ok, ale chyba dobrze jest lubić swój zawód... choć trochę?"

Oczywiscie, ze tak (ja bardzo lubie swój zawód). Ale mi chodzi o cos
innego: bardzo popularna wsród mlodych ludzi postawe mylenia zawodu
z romantyczna miloscia ("Ten albo zaden, moj najukochanszy, a jak
nie, to sie zabije!!"). Oczywiscie, ze w pracy nie powinno sie
cierpiec czy wykonywac jej z obrzydzeniem, ale oczekiwanie, ze
wystarczy tylko dostac sie na wymarzone studia, a potem kazdy dzien
zycia zawodowego bedzie nieprzerwanym pasmem szczescia i euforii, a
wszyskie problemy, lacznie z finansowymi, rozwiaza sie same - to
chyba jednak zdecydowana przesada w druga strone, nie uwazasz? W
dodatku, jak wynika z moich obserwacji, prosta recepta na zyciowa
katastrofe.

Bardzo mozliwe, ze sie myle i jestem niesprawiedliwa, ale wydaje mi
sie, ze osoba, ktora nie potrafi sobie wyobrazic, ze mozna polubic
jakikolwiek inny zawód, niz ten jeden jedyny wymarzony, musi byc a)
geniuszem, b) mocno ograniczona.

[schwarzwaldmaedel]

na studiach w Polsce nie nauczysz sie niczego, a do zycia zawodowego na
kierunkach humanistycznych to moze na poziomie XIX wieku. Jak szukasz zawodu to
idz do szkoly o takim profilu. Jak chcesz miec swiety spokoj i realizowac sie
inaczej niz maz, dzieci , dom na kredyt i wczasy w Egipcie wyjedz za
granice....tam rodzina Cie raczej nie dopadnie, bo jej sie nie bedzie chcialo
ruszyc dup.
U mnie w domu bylo podobnie, ja sie zbuntowalam dopiero po studiach...wierz mi
nie czakaj tak dlugo...mlodosc jest tylko jedna, szkoda jej tracic na
zaspokajanie pragnien innych.