Czymu Korfamty krowa obiecou!

[ballest]

W niemieckim jezyku Krowa to je Kuh ! wymawiou sie ku!
Jak chyba wiecie Korfanty zle mowil po polsku stad czesto przemawial po
niemiecku, jak ta krowe obiecal to podobno koze na mysli mial!
Moja teoria jest inna.
On po prostu wiedzial, ze jak przyjdzie Polska to z Franza bedzie Franciszek
a z Antonia Antek itd. - a wie jak bedzie sie np. do Franciszka zwracalo?
po prostu Francisz"ku", tak samo Anteczku, czy Jozefku, Henryku, a wiec
kazdy swoja "ku" czytaj krowe dostal.
Madry czlowiek ten Korfanty , Polakow na plewy zlapal!

Moja teoria

[Gość: Gostek]

Moja teoria jest taka,ze jak przyjdzie Ballest,tak z nim sie rozmawia....
www.m90.org/view_image.php?image_id=3269

Ireneusz Czaja zwali ta krowa

[Gość: kajosowy]

a mlyko dowaua we laband
potym ze krowy siy zrobiua Kuh i doje mlyko we Hildesheim

[Gość: seele]

Panie Ballest.Czy on pierwszy co obiecał a nie dotrzymał?Czy pan nie zna w
swoim otoczeniu takich ludzi?

[Gość: laband]

Jak Ci idzie o Helmuta, to zapomnious ize za Helmuta Niymcy sie pouonczouy a
Korfanty Slonsk podzielou - tela.

[ballest]

Seele, nie pisz mi Panie Ballest, bo sie wkurzam.
Kohl obiecal i zrobil baaardzo duzo do DDR!

[Gość: ballest]

Uobejrzi Soccer, to jest to czymu krfanty Krowa uobiecou!

--

Pyrsk
ballest

Zamiast glupot ballesta poczytaj sobie to

[Gość: Braid]

Pamięć o Wojciechu Korfantym, pomimo upływu wielu dziesiątków lat od czasu jego
aktywnej działalności społecznej, politycznej i publicystycznej, jest stale
żywa na Górnym Śląsku. Świadczy o tym przyznawane mu pierwszeństwo w kolejnych,
organizowanych tu plebiscytach na najpopularniejszego Ślązaka. Odnotować też
warto, że zainteresowanie jego osobą i dziełem wzrasta stale na terenie całego
kraju. Jest rzeczą znamienną, że im bardziej walczono z jego legendą, próbowano
ją zamilczeć lub oczernić, tym więcej budziła ona sympatii i zainteresowania.
Jego wielcy przeciwnicy i wrogowie dużo zrobili, aby uniemożliwić jego
oddziaływanie na sprawy Śląska, na sprawy Polski, na bieg spraw
międzynarodowych. W dłuższej perspektywie czasowej wynik ich działań okazał się
tylko chwilowo i doraźnie skuteczny.
Wojciech Korfanty - pierwszy polski narodowy poseł z Górnego Śląska pod zaborem
pruskim, przywódca III Powstania Śląskiego, poseł na Sejm II RP i Sejm Śląski,
Prezes Stronnictwa Pracy, najwybitniejszy polityk ze Śląska, należał do
czołowych postaci kształtujących bieg polityki po odzyskaniu przez Polskę
niepodległości. Był ponadto prekursorem dzisiejszego sposobu prowadzenia
działalności politycznej, sprawdzającej się współcześnie w większości krajów
systemu demokratycznego. Okazał się też wybitnym znawcą, prekursorem i
praktykiem stosowania nauki społecznej Kościoła, której zasadom pozostał wierny
do samej śmierci.
Urodził się 20 kwietnia 1873 roku w robotniczej osadzie Sadzawka koło
Siemianowic Śląskich. Był najstarszym z pięciorga dzieci. Rodzinę utrzymywał
ojciec, który pracował jako górnik w kopalni "Fanny". Matka Karolina pochodziła
z domu Klechów. W rodzinnym domu panowało ubóstwo. Czytania po polsku nauczyła
go matka na "Żywotach Świętych" Piotra Skargi. Zasługę swego narodowego
uświadomienia przypisywał Korfanty hakatystycznym profesorom gimnazjum w
Katowicach, do którego uczęszczał. To oni, dzięki zohydzaniu wszystkiego co
polskie, wzbudzili w nim zaciekawienie, czym właściwie jest ten lżony i
poniżany naród, którego językiem mówił. W latach 1898-99 studiował na
Uniwersytecie Wrocławskim prawo i ekonomię pod kierunkiem prof. W. Sombarta,
którego poglądy stały się podstawą przyszłego programu ekonomiczno-
gospodarczego Wojciecha Korfantego. Profesor Sombart zaliczał go do swych
najpilniejszych uczniów.
Działalność na rzecz polskości rozpoczął Korfanty przed wyborami do Reichstagu
w 1903 roku. Rozpowszechnił wtedy broszurę "Precz z Centrum" - była to wtedy
główna partia niemiecka. Rozpętał tym walkę nie tylko przeciw prusactwu, lecz
także przeciw lojalistycznym posłom Koła Polskiego tej partii w Reichstagu. W
1903 roku zdobywa mandat do Reichstagu z okręgu zabrsko-katowickiego. W
kolejnych wyborach w latach 1905 i 1907 uzyskuje mandat pomimo protestów partii
Centrum i unieważnienia wyborów. W 1918 roku uzyskuje w wyborach 63% głosów.
Ostatnie, co do treści historyczne i najważniejsze swoje przemówienie wygłasza
w 25 października 1918 roku. Jego fragmenty warto przypomnieć w 80. rocznicę
powrotu Śląska do Polski. Tak mówił Wojciech Korfanty:
(...) Mości panowie, my nie nienawidzimy dotychczasowego systemu pruskiego, jak
nam to imputujecie. Mamy dla niego całkiem inne uczucie; my nim pogardzamy.
Cenimy i szanujemy naród niemiecki. Nigdy nie zapomnieliśmy, ze naród niemiecki
ma swój rzetelny wkład w rozwój świata. Nigdy nie zapomnieliśmy, że
niemieckiemu geniuszowi zawdzięczamy niejeden bodziec, lecz mimo to ten
przeklęty system pruski stara się nam obrzydzić mowę Schillera i Goethego.
Jesteśmy pełni szacunku wobec narodu niemieckiego, który jest dzielny,
pracowity, wysoce uzdolniony, który wydał tylu bohaterów myśli, który brał
udział we wszystkich ruchach umysłowych Europy i stworzył tak wiele pomników
sztuki. I temu wielkiemu narodowi niemieckiemu współczujemy w katastrofie,
która wydarzyła się w tym właśnie narodzie, nie za karę za jego grzechy, ale z
powodu niektórych mankamentów w jego charakterze. Naród niemiecki okazał się za
słaby, aby dać skuteczny odpór ideom pruskim. W ślepej wierze autorytetom, w
niedostatku uczuć wolnościowych i dumy politycznej, w zbyt wyolbrzymionym
poczuciu posłuszeństwa uległ na pewien okres czasu tym, którzy słowem i czynem
ukuli żelazne okowy, wyzwolili nienawiść do narodu niemieckiego. Naród
niemiecki, niestety, upadł na pewien czas do roli najemnika w narodowym
przemyśle Prus, a tym narodowym przemysłem Prus była dotąd wojna. (...)
Mości panowie, pan Ledebour tłumaczył nam tutaj wczoraj, które to części kraju,
według jego mniemania, powinny przypaść Polsce. Chciałbym tu potwierdzić jego
dane i oświadczam, że żądamy polskich powiatów Górnego Śląska, Śląska
Średniego - w tym ani jednego powiatu niemieckiego! - Poznania, polskich Prus
Zachodnich i polskich powiatów Prus Wschodnich! (Prezydent: Panie Pośle
Korfanty, chciałbym Panu zwrócić uwagę. Pan zdaje się myli nasz parlament z
przyszłym kongresem pokojowym). (...) Mości panowie, naród polski żąda
uczciwego pokoju prawnego, i to nie od trzech tygodni, lecz od dziesiątków lat.
Każda jednak niesprawiedliwość musi być odpokutowana. Kamieniem węgielnym
prawnego pokoju i zjednoczenia narodów jest wolność narodowa i obywatelska
wszystkich narodów. Warunki wstępne w tym wypadku spełnić musi naród niemiecki.
Mości panowie, w tych poważnych chwilach, w których rozwiązuje się stare
stosunki, które nas dotąd łączyły, nie powinniśmy zapominać, że oba narody,
niemiecki i polski, są wzajemnie na siebie zdane.
O tym zawsze pamiętamy i mogę panom powiedzieć, że przez stulecia ciemiężony,
demokratyczny naród polski wyciąga rękę do demokratycznego, wyzwolonego od
prusactwa narodu niemieckiego i podaje braterską dłoń do pojednania, dla
wspólnego dobra i pożytku całego świata. (...)
Naród polski pragnie uczciwie pokoju opartego na prawie nie od trzech dni, ale
od setek lat, stawiając jednak warunek, że wszystkie krzywdy nam wyrządzone
muszą być naprawione. Owe krzywdy naród niemiecki musi nam naprawić, nim
przekroczy bramy nowej ery ludzkości.
Wydaje się, że mowa Wojciecha Korfantego wygłoszona 85 lat temu, również
obecnie po ponad pół wieku od zakończenia drugiej wojny światowej, zachowała w
wielu odniesieniach, porównaniach i analizach nadal swoją aktualność na drodze
do poprawnych stosunków polsko-niemieckich.
W okresie odradzającego się państwa polskiego Wojciech Korfanty odegrał
kluczową rolę w okresie plebiscytowym. Polskim komisarzem plebiscytowym na
Śląsku został mianowany dekretem Naczelnika Państwa - Józefa Piłsudskiego - w
dniu 20 lutego 1920 roku. W swojej działalności promował rozwiązania
dyplomatyczne. Wobec proniemieckich sympatii, włoskich i angielskich wojsk
rozjemczych, które w okresie plebiscytowym znajdowały się Górnym Śląsku, silne
oparcie znalazł o osobie francuskiego generała Henri le Ronda, który
jednocześnie przewodniczył Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej
na Górnym Śląsku. Chrześcijańsko-społeczne przekonania francuskiego generała
bardzo podobne co do celów i zasad wyznawanych przez Wojciecha Korfantego
ułatwiały zbliżenie obu tak bliskich sobie ideowo ludzi.
Przeprowadzony 20 marca 1921 roku plebiscyt nie przyniósł Polsce wyraźnego
sukcesu. Za Niemcami opowiedziało się 59,6% głosujących, za Polska zaś 40,4%.
Niemcy uzyskały przewagę w miastach i w okręgu przemysłowym, natomiast Polska
na terenach wiejskich, głównie we wschodniej części terenu plebiscytowego.
Skutkiem klęski plebiscytowej były plany niekorzystnego dla Polski podziału
Górnego Śląska. Według angielsko-włoskiej koncepcji do Polski miały być
przyłączone tylko powiaty pszczyński i rybnicki oraz niektóre gminy
przygranicznych powiatów, reszta obszaru plebiscytowego pozostać miała w
granicach Niemiec. W tej sytuacji w dniu 3 maja 1921 roku Wojciech Korfanty
zrzekł się funkcji komisarza p

[Gość: Braid]

W tej sytuacji w dniu 3 maja 1921 roku Wojciech Korfanty zrzekł się funkcji
komisarza plebiscytowego i ogłosił się dyktatorem III powstania śląskiego.
Celem powstania stała się tzw. Linia Korfantego, która określała zachodnią
granicę polskich roszczeń terytorialnych na Górnym Śląsku na podstawie wyników
głosowania plebiscytowego. Biegła ona w układzie południkowym od Bogumina
wzdłuż Odry prawie po Opole, a następnie od miejscowości Kolonowskie dalej na
północ koło Olesna i do granicy polskiej, pozostawiając Gorzów Śląski po
stronie niemieckiej. Wobec zdecydowanej przewagi wojskowej Korfanty zamierzał
za pośrednictwem powstania wpłynąć na zmianę decyzji sojuszniczych mocarstw w
sprawie podziału Górnego Śląska. Po blisko dwu miesiącach walk powstańczych 25
czerwca zawarte zostało zawieszenie broni, a do 5 lipca wojska niemieckie i
powstańcze wycofały się na teren Polski i Niemiec. Po III powstaniu śląskim na
forum Ligi Narodów toczyły się rozmowy co do podziału Górnego Śląska.
Ostatecznie z obszaru plebiscytowego liczącego 11 tys. km2 Niemcy otrzymały 7,8
tys. km2, tj. 71%, a Polska 3,2 tys. km2, tj. 29%. Z ogólnej liczby 2,1 miliona
mieszkańców w Niemczech pozostawiono 1,1 miliona, tj. 54%, a do Polski przeszło
1 milion (46%). Polska otrzymała jednak większą część obszaru przemysłowego.
Pomimo niewątpliwego sukcesu, jakim były rezultaty terytorialne i ekonomiczne
III powstania śląskiego, do dziś trwa spór, czy należało je nadal kontynuować,
aby w drodze militarnych sukcesów osiągnąć znacznie więcej, czy poprzestać na
tym, co osiągnięto. Zwolennikami kontynuacji walki zbrojnej byli oficerowie
Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) ściśle związanej z Józefem Piłsudskim.
Korfantemu zarzucano zdradę i przerwanie walk w najkorzystniejszym dla Polski
momencie. Korfanty wskazywał natomiast na charakter oddziałów powstańczych,
które przypominały raczej pospolite ruszenie, pełne patriotycznego zapału, lecz
bez broni, amunicji, sprawnego dowództwa a nawet obuwia i dostaw żywności. W
tej sytuacji uważał, że dobrze zorganizowana i doskonale uzbrojona regularna
armia niemiecka szybko może wyprzeć powstańców z aktualnie zajmowanych pozycji.
Uważał, że właśnie dla zachowania tych pozycji należy jak najszybciej zawrzeć
porozumienie rozejmowe. Tego rozejmu piłsudczycy na Śląsku nigdy Korfantemu nie
wybaczyli.
W 1922 roku został zgłoszony jako kandydat na premiera z listy Narodowej
Demokracji (ND) i Chrześcijańskiej Demokracji (ChD). Desygnowany przez Komisję
Główną Sejmu RP na premiera, nigdy nim jednak nie został wobec stanowczego
sprzeciwu Józefa Piłsudskiego. Rok później krótko sprawował funkcję
wicepremiera w rządzie Wincentego Witosa. Jako urodzony polemista, polityk i
działacz społeczny, zakłada w 1924 roku dziennik śląski pod nazwą ?Polonia?,
który ukazuje się aż do wybuchu wojny. Na jego łamach drukuje prawie codziennie
obszerne materiały i studia z zakresu bieżącej polityki, gospodarki i długi
cykl artykułów polemicznych na temat III powstania śląskiego. Choć są one
niewątpliwie subiektywnym obrazem tamtych czasów, to jednocześnie stanowią
istną kopalnię wiedzy o wszystkich szczegółach dotyczących powstania.
Niewątpliwy talent literacki, reporterski a zarazem analityczny sprawia, że
materiał ten czyta się wcale nie mniej ciekawie niż słynne pamiętniki Juliusza
Cezara. Osobny dział jego publikacji stanowi tematyka nauki społecznej
Kościoła, którą znał doskonale, utożsamiał z nią swoje przekonania polityczne,
gospodarcze i społeczne. W przeciwieństwie do dzisiejszych jej teoretycznych
specjalistów, wskazywał na jej praktyczne zastosowanie w każdym prawie
rozpatrywanym zdarzeniu. W swoich niezliczonych publikacjach na ten temat
przybliżał naukę papieży szerokim rzeszom czytelników. Jedno jest pewne, że
treść publicystyki Wojciecha Korfantego, ze względu na uniwersalizm głoszonych
przez niego poglądów w wielu wypadkach zachowuje swoją aktualność aż po dzień
dzisiejszy.
Od zamachu majowego Korfanty jest w stałej opozycji do istniejących metod i
stylu rządzenia państwem. W tym czasie nie oszczędzono mu żadnych upokorzeń.
Był więźniem w twierdzy brzeskiej, gdzie znęcano się nad nim i ciężko go
pobito. Zaciekłość, z jaką zwalczano Korfantego pod koniec jego życia, wiąże
się z brakiem rezultatów szkalującej go kampanii. W czasie pobytu w więzieniu
zostaje wybrany senatorem, uzyskuje mandat posła do Sejmu RP i Sejmu Śląskiego.
Katolicki Blok Ludowy Wojciecha Korfantego na Śląsku otrzymał 37,3% głosów.
Prasa rządowa przedstawia go jako malwersanta, zdrajcę i łapówkarza, zarzucając
mu prawie wszystkie możliwe przestępstwa. Zagrożony kolejnym aresztowaniem w
1935 roku udał się na emigrację. Przebywał w Czechosłowacji, skąd uważnie
śledził wszystko, co działo się w kraju. Pisał listy i artykuły. Przy jego
walnym udziale doszło do utworzenia tzw. Frontu Morges, a w 1937 roku do
połączenia Chrześcijańskiej Demokracji i Narodowej Partii Robotniczej w
Stronnictwo Pracy, którego został pierwszym prezesem. Napisał jego program
polityczny, do którego nawiązywano aż do czasów współczesnych. Wobec zagrożenia
niemiecką agresją na Polskę, w kwietniu 1939 roku wrócił do kraju. Wkrótce
został uwięziony. Do lipca 1939 roku przebywał w więzieniu mokotowskim, z
którego został zwolniony ze względu na stan zdrowia. Zmarł 17 sierpnia 1939
roku, w okolicznościach wskazujących na otrucie go arszenikiem podczas pobytu w
więzieniu.
Jego pogrzeb w Katowicach, na kilka dni przed wybuchem drugiej wojny światowej,
stał się demonstracją jedności Polaków na Śląsku. Zdawano sobie sprawę, że
odszedł człowiek nieprzeciętny, hetman ludu śląskiego, który znał osobiście
jego dole i niedole, odchodził przywódca, wielki Polak, który mógł inaczej i
lepiej pokierować nawą państwową w zbliżającym się konflikcie wojennym.
Adam Maksymowicz

[laband]

ja, je zywo - bo jak sie spamiyntou to bouo za niskoro - potym jak bouy wybory
to powstance juz na niymcow nazod guosowali a Poloki te wybory uniywazniyli

idzcie pieronske cygony - wos suchac to jak Hitlera!

Korfanty tysz sie chciou nawrococ, ale juz bouo do niego za pozno, sprzedou sie
i tela, a za kara same go Poloki w rzic kopli - tako je prowda i niy inkszo

Mie go je zol, bo je tragicznom postaciom w dziejach slonska.

Esencja slazactwa

[Gość: Braid]

Esencja slazactwa w czytej postaci ;)))

Mie je ciebie zol bos je tragicznom postaciom tego forum

.

[laband]

Wybaczy pan , jestem z Sosnowca, czy to kopalnia "Kleofas" ?
- Wyboczoom woom - pado goornik i poszou dalyj.

.

[Gość: Braid]

Mie je ciebie zol bos je tragicznom postaciom tego forum
sorry mialo byc TRAGI KOMICZNA :)

Braid uopamientej se! wiesz kto je tukej pionkiem?

[ballest]

Co ty nom tukej chcesz gupota wciskac, Korfanty uobiecou Slonzokam kraj mlekiem
i miodem plynacy a co z niego Gorole zrobiouy, za pora lot Hindenburg, Beuthen
i Gleiwitz , tera polski SLONSK przeskoczyly.
Prawie z tym krowom to wyloz na prosto i nie uocyganiou, bo jom kazdy dostou.

[Gość: słoneczko]

Dobry wieczór panie Ballest!Naprawdę każdy dostał Krowę?A skąd on miał tyle
krów?Kto to finansował?

[laband]

he,he, on niy ino krowy obiecou a le i domy i ziymia, a potym i kozow mu brakuo,
he,he!

[ballest]

ale ten przydatek "KU" kazdy potym dostou, pra Jozef "ku"

[laband]

ze tym imiynim es mi przipomniou tysz jedna rzecz - w literaturze o Korfantym
czynsto sie trefio ize bouo mu Adalbert, a to je niy prowda, onymu bouo Albert,
a potym wzion se polske Wojciech - tyn Adalbert to ino sugerowanie sie tym
Wojciechym. Podobno Korfanty sie nigdy nikaj niy podpisou Adalbert, ino Albert
abo jak juz to Wojciech.

[Gość: ballest]

tego uech nie wiedziou!

_-

pyrsk
ballest

[laband]

we wikipedi tysz stoi "Albert"

polecom ci superpozyja Sigmund(a) Karski(ego): "Albert (Wojciech) Korfanty."
Eine Biographie. ISBN 3-87466-118-0

[Gość: Ramon]

Halo Laband,
prawie ech skonczou, bardzo informatywnou ksionszka.
Mousz mozno jeszcze cojsik uo niym? (podej tytul)

[Gość: Ramon]

Laband, wiysz mozno eli ta ksionszka tysz po polsku je wydanou?

[laband]

chyba niy, jak co znonda to sam podom na forum - narazie niymom mozliwosci sprawdzic

[laband]

ale sam mosz dwa blank roztomaite linki o nim:

www.cku.bytom.pl/korfanty/
64.233.183.104/search?q=cache:ZIPJURxL0n8J:www.slonsk.de/Slonsk/Abni/GSOS/WojciechKorfanty.htm+korfanty&hl=de

[Gość: Ramon]

Dziynki Laband, kupa siana, ale je dobrze te sprawy z uobu stron widziec.

[laband]

tysz tak to godom, jo tysz mom we swojyj biblotyczce take ksionzki kere w
dziewiyndziesiontych lotach polske biblotyki po zuotku wyprzedowauy - zowdy
znonda tam ale i cosik co kajs indziyj niy stoi, a i inkszy punkt widzynia
poczytac abo posuchac to niyma grzych

ps

[laband]

Mord an Theofil Kupka

KALENDARIUM


Bruno Nieszporek


20. November 1920

Im November 1920 gab Korfanty einem Trupp der "Bojówka polska" den Befehl, einen
Gegner zu beseitigen, der ihm aus seinen eigenen Reihen erwachsen war. Es
handelte sich um den ehemaligen Leiter der Organisationsabteilung des polnischen
Plebiszitkommissariats in Beuthen, Theofil Kupka.

In der Anlehnung an das Buch "Albert (Wojciech) Korfanty" von Sigmund Karski
Laumann-Verlag Dülmen
Im Wahlkampf zum oberschlesieschen Plebiszit traten verstärkt die Autonomisten
auf, die einen selbständigen oberschlesischen Staat forderten.

Die Autonomiebestrebungen traten schon im Jahre 1872 durch die Herausgabe einer
zweisprachigen Wochenschrift „Schlesier-Ślązak" in Erscheinung. Mitte 1919 wurde
der Bund der Oberschlesier - Związek Górnoślązaków" gegründet, der die Losung
vertrat: "Oberschlesien den Oberschlesiern!". Nach den Plänen dieser
Unabhängigkeitsbewegung sollte Oberschlesien ein völkerrechtlich anerkannter,
souveräner und neutraler Staat werden.

Von der stetig steigenden Popularität der Bewegung zeugt die Auflage ihres
zweisprachigen Presseorgans "Der Bund - Związek". 1920/21 in 20.000 bis 40.000
Exemplaren gedruckt, stieg die Auflage nach der Volksabstimmung auf mehrere
Hunderttausend pro Ausgabe. Die Idee der Freistaatlichkeit Oberschlesiens wurde
vor allem nach dem Korfantys dritten „Aufstand“ an der Popularität stark zugenommen.

Die separatistischen Tendenzen wurden auch bei der deutschen Zentrumspartei
sichtbar.

Sigmund Karski schreibt in seinem Buch "Albert (Wojciech) Korfanty":
„Während eines am 9. Dezember 1918 in Kandrzin, dem späteren Haydebreck,
stattfindenden Parteitages wurde auch vom Zentrum die Losung "Oberschlesien den
Oberschlesiern!" aufgegriffen und die Autonomie unter deutscher Staatshoheit
gefordert. ... Dem Druck der Zentrumspartei und der Autonomisten ist es jedoch
zuzurechnen, dass der Regierungsbezirk Oppeln im Oktober 1919 zur selbständigen
Provinz Oberschlesien erklärt wurde.“

In der separatistischen Bewegung waren auch kleinere Gruppen aktiv, dazu zählte

* der Polnische Verband der oberschlesischen Autonomisten
(Polski Związek Górnoślązaków Autonomistów)
* die "Oberschlesische Einheit" (Jedność Górnośląska)
* und vor allem der Kreis um Theofil Kupka, den Herausgeber der
zweisprachigen Wochenschrift Wola Ludu - Der Wille des Volkes.

„Anfang 1920 wurde Kupka beim polnischen Plebiszitkommissariat eingestellt und
zählte somit zu Korfantys engsten Mitarbeitern. Dessen Propagandamethoden und
Lügen, die Brutalität seiner Schlägertrupps, unter denen vor allem das einfache
Volk zu leiden hatte, dies alles wurde Kupka jedoch alsbald zum Gräuel. Zudem
störte ihn die Tatsache, dass das Plebiszitkommissariat von gebürtigen Polen
vereinnahmt worden war, die, obwohl in der Minderheit - etwa ein Drittel der
Belegschaft kam von außerhalb Oberschlesiens -, die Schlüsselstellungen
innehatten und hierdurch tonangebend waren. ... Die Unkenntnis der
oberschlesischen Mentalität, die Überheblichkeit und nicht selten Arroganz der
Nationalpolen, die sich über das "Wasserpolnisch" der Einheimischen lustig
machten, führte zu Spannungen in der Plebiszitzentrale. Kupka entschied sich zu
handeln ... und verlangte von Korfanty die Entlassung der "Schlachtschitzen und
der Doktoren aus Kongresspolen" sowie die Änderung der Abstimmungskampagne.“

Korfanty hat viele Versuche unternommen, um Kupka mit Gelt oder anderen
Drohungen zum politischen Liniehalten zu bewegen, aber sie haben nichts
gebracht. So wurde Kupka im Juli 1920 entlassen, und zusammen mit einer Gruppe
seiner Anhänger beschloss er für die Autonomie Oberschlesiens zu kämpfen.

Am 6. November 1920 erschien die erste Nummer von "Wola Ludu - Der Wille des
Volkes" mit der Schlagzeile "Oberschlesien den Oberschlesiern!". Darin stand
geschrieben: "All das Blut, all die Tränen, die bislang vergossen wurden, und
all das Elend, das wir erlitten haben, wäre umsonst, wenn wir mit einer
Autonomie, mit der uns die Warschauer Regierung beglücken will und die übrigens
von den Schlachtschitzen ... fabriziert worden ist, beschert werden sollten."
(Schlachtschitzen - der frühere polnische Adel). Kupka wollte damit folgendes
zum Ausdruck bringen: Die Oberschlesier wurden zwar von den Preußen nie als
gleichberechtigte Bürger anerkannt, „wenn man die gewissenlose Unterdrückung der
Oberschlesier durch die Erzpolen in Betracht ziehe, könne man schon heute davon
überzeugt sein, dass es unter der Knüppelherrschaft der Schlachtschitzen weitaus
schlimmer sein werde als unter den Preußen.“ (S. Karski)

Kupkas Zeitung gewann auf Anhieb riesige Resonanz unter den Oberschlesiern,
seine Auflage war bald die höchste in Oberschlesien. Korfanty mit seinen
Terrortrupps unternahm alles, um den freien Verkauf dieser Zeitung zu
verhindern. Es entwickelten sich Straßenschlachten zwischen den Kaufwilligen
Schlesiern und den Korfantys-Terrortrupps. Der Korfanty musste einsehen, dass
seine Gewalttrupps die Verbreitung dieser Zeitung nicht mehr verhindern können.
Wäre nichts unternommen worden, hätte die polnische Fraktion ihre Wahlchancen
verfehlt und Korfanty bliebe ohne Aussichten auf den Sieg.

Um den Verkauf der Zeitung zu verhindern, setzte Korfanty seine Terrortrupps
ein, so dass um manche Nummern dieses Blattes regelrechte Straßenschlachten
entbrannten. Korfanty musste alsbald erkennen, dass der Verbreitung der Zeitung
mit Gewalt nicht beizukommen und ihm in Kupka ein Gegner entstanden war, der den
erhofften Wahlsieg gefährden konnte.

Karski schreibt weiter:
„Da Kupkas Wirken nicht einzudämmen war, musste er ausgeschaltet werden. Mitte
November 1920 wies Korfanty den Personalchef des polnischen
Plebiszitkommissariats, Franciszek Lubos an, ein Foto Kupkas an bestimmte
Männer, wahrscheinlich Mitglieder der "Bojówka polska", auszuhändigen. Am 20.
November 1920 wurde Kupka in seinem Haus in Beuthen vor den Augen seiner
hochschwangeren Frau erschossen. Einer der Mörder, der Schlosser Henryk Myrcik
... wurde gefasst und sollte vor dem Schwurgericht in Beuthen abgeurteilt
werden. Einen Tag vor der Hauptverhandlung beschlagnahmte jedoch der Vertreter
des von der Interalliierten Kommission in Oppeln gebildeten Gerichtshofes,
Prinosce, bei der Beuthener Staatsanwaltschaft die Akten des Beschuldigten. Der
Prozess musste vertagt werden. Kurz darauf wurde Myrcik von französischen
Soldaten aus dem Gefängnis geholt und in die Freiheit entlassen.“

Für die politische Bewertung der Mordes an Kupka entscheidend ist der Hinweis
vom Sigmund Karski:

Es besteht kein Zweifel, dass Korfanty diesen Mord angeordnet hat.

Im dem Lichte überrascht nicht mehr, dass die polnische Seite alles unternommen
hat, um ein Eröffnung des Gerichtsverfahren gegen den Mörder und seinen
Auftragsgeber Korfanty zu verhindern. Das hätte doch fatale Auswirkung auf die
polnischen Wahlchancen und legte die französische Mitschuld offen.

Trotz der Behandlung des politisch bedingten Mordes an Kupka im Reichstag und
aller anderen Proteste, verhinderten die Franzosen die Verhurteilung des Mörders
und nur so ist es zu verstehen, dass dem Mord an Theofil Kupka bis heute kein
angemessener Raum in der schlesischen Öffentlichkeit geschenkt wird

[Gość: Słoneczko]

Witam Panie Ballest.Dziękuję za wytłumaczenie.Miłego dnia życzę.Pan Korfanty
naprawdę jest tragiczną postacią w naszej śląskiej historii.

[ballest]

Sloneczko, Ty moze nie wiesz, to co chciou Korfanty zrobic a mu sie nie udala,
to zrobiyli po wojnie Gorole, bo w ogrodkach i na balkonach w miescie kozy ,
nawet krowy chodowali !
Korfanty chciou ze Slonzakow wpiyrw Partyzantow zrobic, ale tysz mu sie nie
udalo, bo tego Slonzaki nie poradzom a potym mieli pastuchami zostac!;)

Do Labanda

[Gość: socer]

Ciekawe, jak się do Twoich linków nasz kochany Braid odniesie?
Z jednej strony nie można mieć do chłopa pretensji, że był na komunistycznych
półprawdach wychowany, a z drugiej strony internet to piękna sprawa, dzięki
któremu możemy te prawdy poznać.
Może powoli zacznie to wszystko do nich docierać.
Krótki fragment wypowiedzi Korfantego:
"Bezrobotni są bez środków do życia. Ja sam przyznaję się do tego, że wymarzona
przeze mnie wolna i niezależna Polska, za którą walczyłem i cierpiałem,
przedstawia się inaczej."
A więc jeszcze raz Braid się powtórzę: slogany to jedna rzecz, a rzeczywistość
to druga rzecz.

[laband]

Wiysz jo sie niy dziwia ludziom kere couke zycie byli skozane na pranie muzgow,
dziwi mie ino ta nichcync do poznowania prowdy

[ballest]

Laband, prawie kazdemu Polakowi trudno do prawdy sie przyznac jest!
Przeciez to nir oni, to Niemcy, Rosjnanie, czy Ukraicy wszystkiemu winni sa!