RYBY, RYBY,RYBY.....

IP: *.warsnet.trzepak.pl 19.01.02, 13:45
Dla mnie numerem jeden jest ŁOSOŚ. Uwielbiam wszelkie jego rodzaje,
przyrządzane na tyle sposobów, na ile jest to tylko możliwe :-). No, ale "creme
de la creme" wśród łososi jest oczywiście NORWESKI WĘDZONY....mniam, mniam !!!
    • Gość: Magiczna Re: RYBY, RYBY,RYBY..... IP: *.bmj.net.pl 19.01.02, 14:00
      Nie przepadam specjalnie za rybami, choc nie moge powiedziec, ze ich nie
      lubie :) Sledzie lubie srednio, choc na imprezach rodzinnych smakuje niezle -
      najlepsze sa te "po kaszubsku" :) Dalej pstrag smazony, fladra, wedzona makrela
      ( a najlepiej pasta z takowej) i WEGORZ :))
      • meg_s Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 19.01.02, 14:04
        ale równo o tych węgorzach - miło, że wszyscy obecni
        śledź po kaszubsku, albo wszystkie śledziowe wyroby ze "Szkunera" z Władysławowa -
        świetne
    • meg_s Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 19.01.02, 14:02
      wiem, że nie na temat - ale miałeś byc o tej porze na nartach?

      co do ryb, przepadam za młodymi węgorzami - takimi jakie tylko u
      zaprzyjaźnionego rybaka można dostać - w galarecie, ostatecznie smażone, bez
      tłuszczu charakterystycznego dla starszych okazów - pycha
      • Gość: Pieron Re: RYBY, RYBY,RYBY..... IP: *.dip.t-dialin.net 19.01.02, 15:28
        ale niyma to jak swojski rolmops abo zapiykane zielone sledzie i potym czimane
        czi dni we zalywie. Pycha !
        • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 04.02.02, 21:49
          Bylimy już wtedy zakorkowani - jak to gorole godają - a po naszymu - mieli
          my już babski bicz nad łebami.
          Wcale nom to niy przeszkodzało, coby z tego larma uciyc, jechalimy pod
          Knurów do lasa na Żółty Staw. Łon był rychtyk żółty i niy wiym czamu.
          Jechali my na kołach. Wele samyj wody, koła my łoparli na brzózkach, z taszy
          wodery wytargali i pomału do wody włazili, bo mieli my pomost zrobiuny z logrów
          grubskich dość, daleko łod brzega.
          Dno było miynkie i ciynszko sie przedziyrało i to wcale niy na prosto. Były
          tam dwie drogi przejścia - łod tyłu logrów, ale cza było robić łokropny winkiel
          i drugo: co na niyszczyńście trza było zamulić nasze miejsce - tam my niy
          chodzili, chocioż tam płycyj było.
          Pomost był prosty - jedyn logier do siedzynio na palikach, a drugi logier
          pod nogi tyż na palikach.
          Miejsca dość na nos. Przed nami była zatopiono choika, co sam rosła zanim to
          zaloło tako gynał jak na świynta i przed tom choikom my mieli miejsce do
          chytanio. Teroz już możecie miarkować-miejsce gut abo łokej jak to w hameryce
          godajom.
          Koła zicami sparte, a my z woderami na szłapach i do wody.
          Idymy łod tyłu, ale cosik woda za wielko - przyńść niy poradzymy.
          - Richat, idymy łod przodka tam przeca płycyj - pado Antek.
          - Co ty, może by sie seblyc, szkoda przepasować miejsca.
          - Jo sie sam pluskać niy przyjechoł, ino pochytać.
          - Ale se pochytosz, karachy jak cie ujrzom, na drugi brzeg łodskoczom, a my
          zamiast w wodzie, to w żurze chytać bydymy.
          - Bydymy łod zadku chytac .
          - Pod byrna? Szwimra niy bydzie widać.
          - Konsek sie kantnymy, trocha z winkla i jajkoś poradzymy.
          Przistołech na to. Idymy przez som cynter naszego łowiska. Aż mie skrynco ze
          złości, ale jakoś my dotarli bez seblykanio.

          Siedzymy na jednym półżitku skryncyni bo niy ma nom wygodnie z winklów
          chytać.
          Zaroz Antek mo branie - piterlok na hoku sie szamoce - nazod z nim do wody.
          U mie nic. Już widzymy jak byrna zza hołdów sie pokoże, może za 10 minut abo
          pryndzyj. Patrza na nasze miejsce pod chojom -poszlumowisko. Widać jak my tam
          szli. W krziżach nom już szczyko łod skryntnyj postawy.
          - Mom już dość - godo Antek - chytom pod chojom.
          - A chytej se, jakeś sie seblyc niy chcioł - godom z żalym.
          Antek sie łobrócił i zaciepoł pod choja. W som żur.
          Patrza tam łod niychcynio. Szwimer ino stanoł i już zaczyno tańczyć. Niy
          wierza moim łoczom. Już ucieko pod woda. Antek zacino. Kij sie zgino. Moja
          gymba łotwarto, a łon linka z wody już wyciongnoł.
          - Richatku, momy fuksa, jakiś chyba ślepok na łosłodzynie nom wzion.
          - Ślepok niy ślepok, chytej dalij - godom żartobliwie.
          Linek piykny, bo ze 35 cyntów, do saka wpuszczony.
          Na moim kiju branie z winkla - cołki czas sie przeca myncza tom pozycjom -
          jest karasek, ale zaś piterlok. Do wody z nim.
          Antek zaś zaciepuje pod choja. Szwimer stowo i zaś tańczy walczyka. Idzie
          pod woda, łon zaś zacino. Zgroza - kij choćby łuk, a niy wyndka. Pomału do
          logrów i do podbiyraka. Drugi linek - taki som. Teraz już niy wiym, co pedzieć.
          Zatkało mie.
          - Richat, łobracej sie i pod choja, bo cosik mi sie widzi, że ryby fimla
          dostały.
          Krziż mie już boli z tego bocznego siedzynio, miarkuja, że do zdrowio bydzie
          lepij, jak sie wyproszcza. Nowy gnojek i pod choja. Antek tyż już mo zaciepane.
          Cisza - czas na cygareta.
          Siyngom za fojercog, a tu szwimer tonknoł. Potym zaś i zaś. Fojercog do
          kapsy i za kij. Jeszcze moment i nurkuje - zacinom. Karach - już niy piterlok
          ino 25 cyntów.
          Antek tyż niy kurzy - tyż zacino karacha. Po godzinie momy już ich trocha.
          Cygareta niy zapolono w gymbach tak dyndo, a my karacha za karachym holujymy.
          - Domy na luz, trza zakurzyć - pado Antek.
          - Dobra, kurzymy.
          - Richat, cały czas mie to mynczy... Czamu te linki i karachy nie pitły, ino
          sam siedzom w tym bełcie.
          - Wolom nie widzieć swoich katów, to ich łopaska na łoczach przed
          ygzykucjom - śmieja sie.
          Ryb my nadziargali, to i ku chacie trza pomału pyndałować. Żółty staw
          istnioł jeszcze 2 lata, potym go zasuli bergom z gruby - karachy musiały już ło
          tym wiedzieć i beztórz wolały w garncu wylondować, niż pod bergom. A wiedziały,
          kiedy majom przichodzić, bo teraz dycki wele choiy my chodzili.

      • Gość: Magiczna Re: RYBY, RYBY,RYBY..... IP: *.bmj.net.pl 19.01.02, 15:43
        meg_s napisał(a):

        > wiem, że nie na temat - ale miałeś byc o tej porze na nartach?

        Moze laptopa ze soba zabral i czyta Forum w przerwach miedzy kolejnymi
        zjazdami ;))
    • Gość: meg Re: RYBY, RYBY,RYBY..... IP: *.gliwice.sdi.tpnet.pl 19.01.02, 18:57
      Gość portalu: piotlik napisał(a):

      > Dla mnie numerem jeden jest ŁOSOŚ. Uwielbiam wszelkie jego rodzaje,
      > przyrządzane na tyle sposobów, na ile jest to tylko możliwe

      łosoś pieczony z rusztu - do tego rumiany sos z kaparami
      łosoś gotowany w całości - ubrać ugotowanymi kalafiorami i rakowymi szyjkami
      oddzielnie podać sos śmietanowy zaprawiony żółtkami i rakowym
      masłem albo sos z krewetek
      łosoś duszony w maderze
      łosoś na pieczyste
      łosoś na potrawkę po niemiecku
    • Gość: Jimi Re: RYBY, RYBY,RYBY..... IP: *.czarnecki.silesianet.pl 19.01.02, 22:24
      Dla mnie numerem jeden jest Tuńczyk!
      To taki sentyment który pozostał z wyjazdów do Irlandii - i tak mi już się
      pewnie będzie pewnie kojarzył... poza tym - dobra cholera... co tu kryć!!

      W barze McDonagh's w Galway na zachodzie Irlandii podawali wyśmienitą rybkę o
      nazwie Whiting (po polsku - witlinek) PYYYYCHA!!!!!
      Jak będziecie kiedyś w Galway - polecam. Piotlik - Tobie szczególnie!! Łososie
      łowią tam w rzece przepływającej przez miasto (nad samą zatoką Galway a więc i
      pośrednio nad samym Atlantykiem) McDonagh's specjalizuje się w "Seafood" a więc
      wszystkim najlepszym co z morza wyłowić można... Ach!! aż mi łezka się
      zakręciła...

      .. do tego ten bezkonkurencyjny sos...

      chllip... chlip...

      PS, tak poza tym to bardzo lubię też naszego swojskiego karpia w galarecie
      (może dlatego, że pomimo tego że jest super, kojarzy mi się jeszcze ze świętami
      ;))
      • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 02.02.02, 18:44
        Był piykny wrzesiyń , ino ryby cosik niy mamlały hoków.
        Przilecioł Antek ku mie do przodka i pado:
        - Chopie, mom coś do cia.
        - Jak wyjadymy, to pogodomy, bo, dej se pozor, czasu niy mom.
        - Jak wyjadymy, to ino w gipsdeka w sobota patrzoł bydziesz.
        - A co jest?
        - Na grziby jadymy!!!
        - To ty teraz mi dupa trujesz ło grzibach? Niy widzisz, że momy awario.
        - Widza. Ale jo musza już dzwonić. Czimajom mi dwa miejsca na rajza pod
        szczecińskie.
        - Kiedy?
        - Sobota wieczor jadymy, a w niedziela my som nazod. Grzibów zaczynsiynie,
        koszami zbiyrajom.
        - Dobra Antek piszymy sie, ale Mańka bydzie wściekło.
        Po wyjeżdzie z dołu, ida ku łaźni, kaj cygarety mogymy kurzyć i szukom Antka.
        Mom go i zaroz pytom:
        - Załatwione?
        - Momy szczynscie, załatwione.
        - Kaj to jadymy?
        - Kajś w szczecińckie na wielkie grzibobranie, stary funduje autobus, kto ło
        tym wiy, tyn jedzie.
        Na wieczór w sobota przi zbiórce widziołech hajerów z różnych łoddziałów, ale
        był szef rajzy i do autobusa wedle listy zaproszoł.
        Droga dugo i cza po drodze sie kimnońć - to my spali. Rano my na miejscu byli.
        Szef pado:
        - Chopy my som na miejscu, niy cza daleko łazić, grzibów styknie dlo
        wszystkich, a radio w autobusie bydzie grało, jak kiery sie boi za daleko
        wypuścić. Ło szesnostyj momy wyjazd i jak kiery niy zdąży, pojedzie cugiym.
        Już my wszystko wiedzieli i lecymy do lasu. Dwa kroki i halt - zajonczok taki
        rośnie, że ślepok by go ujrzoł. Gibko go do wiadra i już chca walić dalyj, a tu
        drugi - myśla, że niy stana, bo tela ich sam jest. Antek mie woło:
        - Richat, podź sam, mom ich chyba kiper, niy wyzbiyrom.
        - Jo tyż. Podź zakurzyć, zostow je.
        Prziszoł i my narada robiymy.
        - Jak my je bydymy zbiyrać, jak u nos to zaros łoba kible bydymy mieć pełne -
        spokojnie stwierdził Antek.
        - I jo tak myśla.
        - Zbiyromy same malutkie, reszta łostawiomy.
        - Ale mi sie rynce czynsom za tom resztom.
        - To se je do kapelusza wsadz, ty ślimoku . Wsadzisz dziesiynć grzibów i mosz
        folówa.
        - No, tyż prowda.
        Chocioż same były malutkie, to gibko w wiadrach miejsca brakło. Idymy pod
        autobus.
        Tam już prawie wszyscy siedzom na trowce wele beszongu. Tyn wuszta wyciongnie,
        tyn halbka i juz mosz piknik, jak to gorole godajom.
        Ło szesnostyj wszyscy my już byli narombani. Dobrze, że te grziby już w pace
        były, to my sie jakoś wkulali do tego autobusa. Jak my ruszyli, coś szefowi do
        łepa wpadło, coby nos chocioż policzyć - bo kto i kaj siedzioł.
        Liczy i liczy ,aż sie kapnoł ,że jednego chopa brakuje. Kozoł szoferowi sie
        cofnońć i przijechali my nazod na te same miejsce. Patrzymy leży borok tyż
        cołkim nabity. Kiery jeszcze był na chodzie zloz po niego i do autobusu go
        wtaranili. Teraz już jadymy w komplecie do chaty.
        Nad ranym my przijrchali.Chopy sie pobudzili i do dóm sie kożdy szykuje. Budza
        tego boroka, bo coś se za wiela wciepoł gorzołeczki, coby aby na piwo doł
        szefowi, że sie po niego wrócił.
        - Stowej, my som już w doma! - Rycza mu do ucha.
        - Jakiego doma? Co to jest doma?
        - My już pod gruba przijechali. Wylaż z autobusa.
        Chop łoczy otwar patrzy i pyto sie:
        - Co to jest gruba? Gdzie mój rower!
        - Jaki rower, na grziby my jechali, a niy na Wyścig Pokoju...
        - Gdzie ja jestem? Gdzie mój rower?
        - W Czerwionce wele gruby, a ty co tak ło tym kole pierniczysz?
        Jak sie łokazało, to niy był żodyn z naszych chłopów . Zrobili my niychcące
        porwanie. Dyrektor gruby wzion go do dóm, nakarmił, zapłacił za koło i autym
        służbowym kozoł zawiyść do dóm.
        Zaroz w poniedziałek przez megafony głosili na grubie, że wszystkie rajzy są
        łodwołane. Pamiyntejcie , ze na gorzoła niy wybiyro sie żodnym pojazdym, a bróń
        boże wele miejsc kaj rajzy sie zatrzymujom.
        Opowiadanie to dydykuje wszystkim moim fanom a szczególnie z "Pogawedek
        wedkarskich" ku przestrodze.

        • emma1 Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 03.02.02, 10:48
          Pierwsze promyki slonca i mojego juz ponioslo do Holandii na ryby. Teraz tak
          bedzie przez najblizsze pol roku. Mam nadzieje, ze ta ceglowke zostawil w
          garazu.
          • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 03.02.02, 14:21
            Jak my chodzili do podstawówy, to Antek roz mie namówił na ryby na Lacha. Były
            cztyry wody kaj mogli my chytać ryby w Czerwionce. Najwiynkszo to Tama - ale
            tam cza było mić karta, no to my tam niy chytali rybów.
            Potym Lacha - tyż wielko woda, ale w sitach cało, mało było miejsca na
            chytanie - a za hołdami jeszcze dwie bez nazwy, to godali my, że idymy za hołdy.

            Ale z tą Lachą to było tak.
            Przyszoł Antek i godo:
            - Richat, mom gnojki, idymy na Lacha, bo widziołech jednego chopa jak nios
            liny. Chyba bierom.
            - Dobra ale pamiyntej, że musza być przed wieczorym w hacie, bo mie łojciec
            zakatrupi.
            - Bydymy, to przeca blisko.
            Naszykowołech szwimer z piórka łod kury, łojcu podkrodech ynges, z
            szpyndlika zrobił hok, jeszcze kapka łołowiu i leca do Antka.
            Już wele piontyj po połedniu byli my na Lasze.

            Wyndeczki mieli my klasa - Janek Wyrobek robil z lyski, szpanowol je na
            mokro, potym suszył i beły jak jegła.
            Zajmujymy miejsca. Zawsze wele siebie coby pogodać szło. Ciyżko było nawlyc
            gnojka, bo musiała przelyść przez główka ze szpyndlika, bo inaczyj by zlazła.
            Ale nasze palce były dość jeszcze gibkie i poradzili my.
            Ło zanyncie wtedy jeszcze nikt niy wiedzioł.
            Za jakiś ćwierć na szósto Antek mo branie. Karach furgo z wody -dolecioł do
            brzega. Za chwila jo zacinom - karach niy dolecioł, spod przy brzegu do wody.
            - Co łosłobeś - woło Antek.
            - Niy, szpyndlik mi sie rozgioł - cygania, bo mi gańba.
            Mom zajś branie, szwimer sie położył, zrobił skrynt i pomału idzie pod woda.
            Rynce mi sie trzynsom. Jak zaś niy doleci, to padna. No, ale musza zacionć.
            Zacinom, a tu jak niy bachnie, zamuli, moja wyndka ucieko na bok, a jo za niom.
            - Antek, pryndko, mom coś - niy utrzimia.
            Niy wiym, jak to sie stało, ale łon zaroz przi mie był.
            - Do góry go, a niy w bok.
            - Co to za ryba mom?!
            Na szczynście pierona zawróciła i jo już na to czekoł. Teraz jom do góry i
            na brzeg. Niy umia jom dżwignonć, a łona ogonym po wodzie wali. Ale jakoś do
            brzegu doszła, kaj Antek już jom do rynki chycił.
            - Ale wajska - pado Antek.
            - Pokoż jom.
            Patrza, a to niy wajska, ino flosa, ale jako piykno...
            Łoba my patrzeli na ta ryba, takie piykne kolorki miała - złoto, miydź,
            zielóny, czerwóny, że my ta ryba zaroz nazod wypuścili. A niech se żre chroboki.

            • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 09.02.02, 11:16
              Było to czidziści czi lata tymu nazod. Piykny wrzesiyń. U Antka na placu była
              szopa. Tam my dracha robili. Łojciec z gruby ze stolarni przinios nom fajne
              sztachetki. Szis drotym łonczyli my sztelung - boł bardzij mocny - i łowijali
              szarym papiorym. Trza było jeszcze pomalować łoczy i gymba, a dziołchy plytły
              wielki łogon. Sznora zaś, montowoł nom łojciec Antka - łon sie na tym znoł.
              Puszczali my go wele Tamy, bo tam z jednyj strony woda, a z drugij pańskie
              pola. Tam boł najwiynkszy wiater.
              Na Tamie boły dwa wciyncia wody - nazywali my to rymizy. Było tam płytko wele
              brzegu i kupa szlomu - ale dayj na metr i głymbij.
              Drach gotowy, wysuszony, dziołchy za szkoły już tyż były pod familokiym - idymy
              puszczać go.
              - Richat, ty niesiesz go do tamy a jo nazod - pado Antek.
              - Bele sie niy rozczaśnie, bo bydziesz mioł co do pieca wsadzic - ze strachym o
              dracha godom Antkowi.
              - Niy bój sie momy przeca już wprawa.
              - Pamiyntosz ta wyprawa z tym małym zielonym, co na drutach zostoł?
              - Zostoł, boch pod szłapy patrzoł jakech lecioł przed nim, ale wele Tamy drutów
              niy ma. Bydziesz widzioł jak sie w gora załonaczy, bele by sznora niy pynkła.
              - Niy pynknie, ale jo pynkna, jak ty nim w zol szczelisz.
              - Ino sie niy bój.
              Antek rozfechtowoł sie na hasiowie wele Tamy i drach rychtik poszoł piyknie do
              gory. Wele rymizy my juz niy musieli tyrać. Drach som zaczoł sie łonaczyc coroz
              wyzyj. Rade my wszyscy byli, ludziska z familoków zza Tamy bez łokna
              podziwiali.
              Naroz drach kiwnoł sie na bok. Jeszcze kapka wisi w lufcie i pikiym leci w doł -
              prosto w rymiza. Antek gibko sznur zbiyro jeszcze podlatuje coby go dżwignońć,
              ale łon jak do wody w remiza walnie.
              Łod razu dwie fontanny wody prasły.Jedna łod dracha, a drugo ku naszymu
              zdziwiyniu łod szczupaka co sie wystraszył i na płytkim brzegu wylondowoł.
              Niy wiedziołech na co mom patrzyć - czy na dracha, czy na leżącego na płyciznie
              szczupaka.
              Antek w tyj samyj sekundzie co jo skoczył do wody i jak jo do polowy w szlom
              sie wbił. Terozki my sie kapli, że razym z nim w pułace my sie znodli. Szczupok
              leży spokojnie - chyba żdziwiony kaj wylądowoł, my żdziwiyni co łon taki
              spokony, ale tyż my sie ruszać niy mogli.
              Boł blisko.Antek go rynkom chcioł chycić i wyciepnońć na brzeg. Jak go dotknył,
              to szczupok sie łobudził. Woda ze szlomym sie zmiyszała w wielko fontanna - już
              nic my na łoczy niy widzieli, ino czuli jak łogonym nos po pyskach piere. Wiela
              to trwało niy wiym. Jak my już wyglądali jak najgry, łon sie uspokoił. Cołki
              czorny leżol wele nos. Stary Karlik zdążył z familoków ku nom przileciec, bo
              widzioł jak my do wody wpadli. Zaczoł nos wyciongać z szlomu.Nojprzod mie a
              potym Antka...
              Potym pedzioł:
              - Szczuka wciepnymy nazod do wody, bo jak fater wasz sie dowiy, że za niym do
              szlomu eście skoczyli, to wos pozabijo.
              Baba łod Karlika nos przebrała i uprała ciuchy. Pod żylazkiym nom je wysuszyła
              i dopiyro na wieczór my do dom poszli.
              Do dzisioj łojciec niy wiy ło tym, a babie łod Karlika my sie z daleka
              klaniali.

              • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 09.02.02, 18:56
                Kto nie zna tej pięknej rybki. Jest jedyną rodzimą, silną i waleczną, bajecznie
                kolorową, muskularną i najbardziej odporną na urazy i choroby rybą...

                Można by powiedzieć - same zalety. Niestety ma troche wad. Bardzo wolno rośnie,
                żeruje w najbardziej niekorzystnych dla wędkarza miejscach i potrafi
                zdenerwować podczas brania niejednego wędkarskiego wyjadacza.
                Z racji moich doświadczeń wędkarskich, podziele się obserwacjami dotyczącymi
                połowu na wędke spławikową tej wspaniałej ryby.
                Łowiskiem linowym będą tu tereny zatopione na skutek eksploatacji wegla
                kamiennego tzw.zatopiska pogornicze.
                Kto chociaż raz przejeżdżał przez Śląsk, widzial dziwne ni to stawy, ni
                jeziorka z zatopionymi w środku domkami jednorodzinnymi, sadami martwych
                drzewek w wodzie i leśnymi kikutami wyschłych drzew. To pejzaż ponury, często w
                sasiedztwie kamiennych hałd. Z racji zalanych podwodnych krzewów, drzew i
                innych kryjówek dla ryb - teren trudny dla kłusownika i wędkarza.
                Oznacza to, że ryby mają się gdzie wycierać i znaleźć dogodne dla siebie
                kryjówki.
                Żeby wybrać miejsce połowu, trzeba zostawić na zaczepach niejeden haczyk i
                spławik.
                Dominują tu takie ryby, jak płoć, leszcz, karaś i lin.
                Z drapieżników szczupak jest rzadkością, ostatnio pokazuje się sandacz, a
                okonie dorastają czasami do pieknych rozmiarów obżerając się ciernikami.
                Brak uklei wyrównuje słonecznica, którą widać wzdłuż brzegów zaraz po wrzuceniu
                odrobiny chleba.
                Żeby zacząć połowy lina, należy go odszukać. Wybieram brzeg północny wiosną i w
                miarę najpłytszy. Głębokość 0.5 m do 0.7 m całkowicie wystarcza dla głodnych i
                spragnionych ciepła linom i karasiom. Sąsiedztwo podwodnych zaczepów jest
                wskazane. Ważne, żeby było troche miejsca - 3 na 4 m dna wolnego od zaczepów.
                Tam zaczynamy nęcenie.
                Ale zanim to nastąpi, konieczne jest mierzenie temperatury wody. Nęcenie mija
                sie z celem gdy woda ma mniej niż 11 stopni. Do tego czasu można łowić bez
                zanęcania, a spodziewaną rybą bedzie karaś. Zanęcamy go tylko robaczkami
                czerwonymi i białymi bez innych komponentów i to tylko niewiele podczas połowu.
                Obecność karasi dobrze zwiastuje przybycie lina. Ryby te lubia żerować na
                wspólnym stole lub w niedalekim sąsiedztwie.

                Wczesna wiosna

                Słońce już nagrzewa płycizny. Woda ma już 11 stopni. Zaczynamy nęcenie lina na
                wybranym łowisku.
                Codziennie przed świtem podaję w kulach wielkosci dużego ziemniaka około 3 kg
                zanęty.
                Tyle wystarczy na stół karasiowo-linowy.
                Nęce jeszcze jak jest ciemno. Nie ma wtedy wędkarzy nad wodą i do świtu zdąży
                zejść ślad na wodzie od wrzucanych kul. Ptactwo wodne jeszcze nie jest aktywne
                i nieprędko znajdzie dla siebie moją zanęte.
                Przez 4-5 dni nie łowię, ale bacznie obserwuję miejsce przez 1 godzinę po
                świcie. Chociaż wczesną wiosną widać po 3-4 dniach ruch w wodzie. To dobry
                znak. Brak spławu lub pokazania grzbietu po 4 dniach wskazuje na zły wybór
                miejsca.

                Zanęta

                Teraz bardzo uboga, ale z dodatkiem większej ilości aromatu.
                Wczesnowiosenna baza zanetowa składa się:
                6 kg otręby pszenne
                4 kg tłuczone surowe ziarno kukurydzy (jeszcze odsiewam i daję najdrobniejsze)
                3 kg bułki tartej
                Wszystko starannie wymieszane wystarcza na nęcenie od poniedziałku do czwartku.
                Przed nęceniem odliczam 3 kg bazy, dodaję 90 g kozieradki mielonej, mieszam
                starannie i dodaję ziemi ogrodniczej do doniczek kupowanej w woreczkach w
                ilościach, aż zanęta po nawilżeniu z ziemią stanie się ciemna jak dno łowiska.
                Zabieram ze sobą, prócz zanęty, pudełko białych robaczków i pudełko czerwonych.
                Na łowisku dodaję je do zanety i wrzucam do wody.
                W piątek nie nęce. W sobotę jestem na łowisku z wędkami.
                c.d.n.
                • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 11.02.02, 10:57



                  Znam już siłę wyrzutu i ciemność nie przeszkadza do oddania rybkom całej mojej
                  zanęty. Starannie myję wiadro i zaczynam urządzanie stanowiska. O zapaleniu
                  choćby małej latarki nie może być mowy.
                  Podpórki umieszczam w odległości około 1 m od siebie - zaczynam od 2 wędek.
                  Krzesełko niziutkie, ale stabilne i mocne. W środku, między podpórkami -
                  podbierak. Po prawej stronie, pod prawą wędką, pudełka z robaczkami - wszystkie
                  przesypane do opakowań dużej "Ramy". Nie musze się teraz martwić, że z
                  płytkiego i ciasnego pudełeczka robaki moga wyjść. Teraz je przemieszam lekko
                  palcem - w domu przed wyjazdem białe dostały łyżeczkę kozieradki, a czerwone
                  łyżeczkę fusów z kawy.
                  Przynęta gotowa. Zostały jeszcze dwie podpórki - jedna na siatkę obok
                  podbieraka, a druga, z lewej strony, w znacznym oddaleniu od brzegu na kij
                  odkładany w czasie zakładania przynęty - rękojeść bedzie oparta na stołku.
                  Pozwala mi to na zakładanie robaczków i obserwowanie drugiego zestawu. Teraz
                  najważniejsza czynność przy połowie linów - zamoczenie szmatki dosyć obszernej
                  do wyjmowania lina z podbieraka lub bezpośrednio z wody, jak lin nie jest zbyt
                  duży. Do wiadra po zanęcie nabieram wody do opłukania rąk. Wszystko musi być
                  tak poukładane, żeby nie było potrzeby wstawania podczas połowu.
                  Zestawy
                  Nie widze potrzeby na finezję. Liny i duże karasie tego nie lubią
                  Wędka najzwyklejsza teleskopowa 3.60 z kołowrotkiem o szpuli stałej i dobrym
                  hamulcem jest wystarczająca.
                  Spławik 1.5 g pozwala na zarzucanie zestawu do 15 m. Koniecznie przegruntowany.
                  Na wodach stojących cienki "patyczek" ograniczony dwoma stoperami od góry i
                  jednym od dołu. Koniecznie jednopunktowo - nie robi plusku podczas zacięć.
                  Obciążenie - małe drobinki ołowiu ustawione jeden za drugim 15 cm od haczyka i
                  w odstępach 1 cm.
                  Na dnie duże zawsze jest sporo starych traw, a małe drobinki nie zaczepiają się
                  o nie.
                  Haczyk mustad 10 czarny kuty, bez żadnych odchyleń grota.
                  Żyłka 0.19 i 0.22 Robinson Power - nie stosuję przyponów. Robiłem próby na
                  różnych żyłkach, ale ta najwyrażniej nie boi się lekko słonawej wody i
                  wytrzymuje połowę sezonu. Droższe, bardziej wytrzymałe swoje własności traciły
                  po miesiącu wędkowania.
                  Dlaczego słonawa woda? Obok tych zalewisk , kopalnie wysypują kamień
                  kopalniany. Sól podczas deszczów jest wymywana z niego, dostając sie do wody.
                  Na takie zestawy łowię przez cały sezon do późnej jesieni.
                  Zaczyna świtać, ale za wcześnie na obserwacje spławiczka. Nerwowym odradzam
                  próby - nieudany hol ryby po złym zacięciu, skutecznie odpłoszy pożądaną
                  zdobycz.
                  Papierosy
                  To nr 1 niepowodzeń. Jeśli paliłeś papierosa - zapomnij o rybach. Zapach
                  nikotyny jest tak skuteczny na odwrót ryb, jak zastosowanie HYZOPU. Jest to
                  ziele, którego dawniej używano do wywabiania ryb z gęsto zarośniętych krzakami
                  połaci wód. Ryba wychodziła na miejsca łatwego połowu.
                  Zdarza sie, że ryba żeruje, nie patrząc na nic i papieros jakoś im nie
                  przeszkadza, ale łowiący obok wędkarz nie palący łowi o wiele skuteczniej.
                  Na nic zdają się lufki szklane i inne przedłużki.
                  Ale już zrobiło sie jasno.
                  Spławiki widać dobrze. Na pierwszą wedkę z żyłką 0.19 nakładam 4 duże białe
                  robaki. Wyrzut , topienie żyłki energicznymi potrząśnięciami szczytówką , wędka
                  na podpórki z lewej strony.
                  Drugi zestaw mocniejszy - 0.22 - 3 małe czerwone, wyrzut i jak pierwsza - na
                  podpórki z prawej.
                  Cisza absolutna. Łyski nie dostrzegają mnie na brzegu, pływając beztrosko do
                  pierwszego mojego ruchu. Zaciekawione spoglądają na mnie - bardziej
                  zdziwione, "skąd on się tutaj znalazł". Nie zachowują się panicznie ale
                  spokojnie oddalają się. Jest dobrze.
                  Pierwsze brania na wedkę z lewej. Białe, widać, są lepiej widoczne. Spławik
                  lekko się unosi - przytrzymuje i spokojnie przesuwa się w lewo w bardzo
                  powolnym ruchu - to karaś. Zacięcie spokojne, nie gwałtowne skutecznie wbija w
                  pysk mustada.
                  Szybki hol w lewo i spokojnie do brzegu, już w znacznym oddaleniu od łowiska -
                  to nieduży karas , ot, 25 cm. Zmiana przynęty na świeże białe i w to samo
                  miejsce. Już jest drugie branie, takie same i znowu karaś braciszek. Chwila
                  przerwy - kontrola czerwonych robaczków. Są nietknięte. Do wody z nimi.
                  Na białe ponownie branie, tym razem raptowna ucieczka spławika - zacięcie i
                  zdecydowany opór.
                  Dwa metry w lewo - zatrzymanie, łuk na prawo, szybkie odbicie i już spokojnie
                  do brzegu niewielkimi łukami - to karaś duży, ot, 35 cm. Po nim następne branie
                  na czerwonego - karaś 25 cm. Jeszcze nie odpięty, a na białe znowu ucieczka -
                  już dwa karasie czekają na odhaczenie. Rezygnuję z drugiej wędki. Bedzie leżała
                  na swojej podpórce, ale z haczykiem wbitym do rękojeści. Na białe istne
                  szaleństwo. Już nie odkładam kija na podpórkę - nie warto. Ryby w amoku
                  prześcigają się w łapaniu zdobyczy. W siatce coraz większy ruch.

                  c.d.n.
                  • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 14.02.02, 12:39
                    Chwila odpoczynku. Mija 5 min i jest na czerwonego branie. Inne niż dotychczas.
                    Spławik lekko się podnosi i zaraz wraca na swoje miejsce. Lekkie odejście w
                    lewo. Znowu uniesienie, obrót wokół osi...
                    To pojawiły się linki. Zwabione ruchem karasi podeszły zobaczyć, co się dzieje.
                    Znowu uniesienie spławika - zaczyna to denerwować , ale wiem, że "nerwy w
                    konserwy"...
                    Na spławiku z białymi również ruch - niedobrze. Jak oba będą gotowe do
                    zacięcia, spudłuję i można iść do domu. Trzeba zdecydować , który wyjąć
                    delikatnie z łowiska. Zostawiam czerwone robaczki. Chwilę przerwy w muskaniu
                    białych robaczków wykorzystuję do delikatnego podciągnięcia zestawu - teraz juz
                    szybko na brzeg. Nie zakłułem rybki - jest ok.
                    Na czerwonych spławik znowu tańczy. Wreszcie odpływa w bok. Zacinam.
                    W mięsiste wargi linka hak wchodzi bez trudu...
                    Zaczyna sie odjazd - gwałtowny w głąb łowiska. Przytrzymanie i spokojny hol -r
                    yba robi łuki w lewo i prawo, ale daje sobą manewrować i powoli, metr po metrze
                    podchodzi do brzegu. Już ją widać. Pod brzegiem jeszcze mały odskok i linek
                    stoi gotowy do wyjęcia.
                    Sięgam po szmatkę i nakrywam go nią. Szmatka bardzo dokładnie przylega do
                    mięsistego ciała ryby , więc bez trudu zostaje wyjęta ręką na brzeg.
                    Nożyczkami wędkarskimi wyjmuję haczyk i do siatki. Lin od razu zajmuje
                    stanowisko na dnie, robiąc popłoch wsród karasi. Ma pomarańczowe wargi i
                    pomarańczowe podbrzusze. Malutkie czerwone oczka ślicznie kontrastują na tle
                    ciemnozielonej głowy . Ma tylko 40 cm, ale jest tak piękny , że za nic nie
                    zamienił bym go na karpia 3 kg.
                    Teraz wędki lądują znowu w łowisko.Podejrzewam , że hol linka zrobił małą
                    panikę pod wodą, bo na obu wędkach cisza - tu tylko 70 cm głeboko.
                    Po 10 min. decyzja wymiany przynęt. Wyjmuję czerwone robaczki - no tak, hak
                    pusty , pewnie podczas zarzutu robaczki sie rozerwały. Zakładam nowe i do
                    wody. Białe zostawiam w spokoju. Mija kolejne 10 min. Sprawdzam białe - pusty
                    hak... Same nie spadły. Już wiem, co się dzieje. Podeszło całe stadko linów ...
                    Wędkę odkładam na boczną podpórkę. Zacinam drugą wędkę - pusto ale bez
                    czerwonych.
                    Nowe robaczki na hak i w to samo miejsce...
                    Czekam z zegarkiem 5 min. i bez widocznego brania zacinam. Pusto hak goły. Nowe
                    robaczki, to samo miejsce - adrenalina rośnie.
                    Tylko 2 min. i zacinam na ślepo... Zaczep? Nie! Rusza do przodu! Gdzie
                    najbliższe zawady? Z prawej strony...
                    Szczytówka na prawo. Przytrzymanie. Lin przystaje i powoli zaczyna odchodzić w
                    lewo...
                    Jest dobrze. Ma tu 5 m wolnej przestrzeni. Teraz gwaltowny hol w lewo.
                    Kołowrotek dostaje swoje 7 m żyłki, a lin już 10 m od brzegu. Łukiem wchodzi na
                    prawą strone - i ja w prawo go holuję.
                    Znowu 5 m żyłki, a on staje i robi szybki odjazd na wodę. Trudno, trzeba od
                    początku.
                    Mija około 5 min. - lin powoli kapituluje. O wyjęciu go z wody ręką nie ma
                    mowy. Do podbieraka, ale bardzo spokojnie. Zagarniam podbierakiem - jest w
                    środku i na brzeg.
                    Przez szmatkę do ręki - ostrożnie, żeby nie zaczepić haczykiem o oczka i nie
                    złamać spławika. Wreszcie linek jest w ręce. Odhaczenie i do siatki - widać
                    już, że połów obfity. Zakładam nowe robaczki i w łowisko...
                    Cisza, ale czy na pewno? Mijają 3 min. - zacinam, znów nie widząc brania.
                    Lekkie przytrzymanie i hak odskakuje w kierunku wędki - spaprane zacięcie. Za
                    szybko, czy za póżno? Na to pytanie może odpowiedzieć lin, gdyby umiał mówić.
                    Jest 9.00 rano.Teraz wiem, że daremnie czekać na ryby. Do domu więc - lin
                    około 3 kg, to piękny połów.

                    c.d.n.
                    • lech_niedzielski Re: RYBY, RYBY,RYBY..... 07.03.02, 21:39
                      To, co opisałem poprzednio, to scenografia połowu typowa dla aktywnie
                      żerujących ryb. Są jednak dni, kiedy ryby mówią "dobranoc". Zdarza się to
                      rzadko w łowisku systematycznie nęconym, ale jednak zdarza. Zamiast 40 karasi i
                      2 linów cieszy wtedy wynik 15 karasi i parę niedużych linków...
                      Zauważyłem również, że kozieradka jest aromatem wabiącym tylko karasia i lina.
                      Nie zdarzyło mi się wejście leszczy czy płoci, chociaż w kopalnianych
                      wyrobiskach ich nie brakuje. Z upływem czasu i polepszania się warunków
                      pogodowych - coraz silniejsze słońce i cieplejsza woda - należy zmniejszac
                      ilość kozieradki. Karaś już na tarle, jako pierwszy sugeruje zmniejszenie
                      ilosci kozieradki. Teraz do bazy zanętowej należy dodać 1 kg zmielonych
                      biszkoptów. Na 1 kg bazy dodaję tylko 23 g kozieradki. W pełni lata do bazy
                      dosypuję jedną paczkę coco-belge i znowu zmniejszam ilość kozieradki do 20 g na
                      1 kg bazy.Od początku lipca, przy sprzyjającej pogodzie lin przestaje żerować -
                      odbywa tarło. To najpiękniejsza pora do obserwacji wody.Ich wychodzące grzbiety
                      ponad powierzchnie wody, dają obraz przebywających tu sztuk. Teraz juz wiadomo
                      z jakimi egzemplarzami mamy do czynienia. Tarło trwa niedługo, do 2 tygodni.
                      W połowie lipca znów można pokusić sie o połów lina.
                      Teraz za przynętę używam rosówek. Na haku nr 8 zakładam połówkę dużej rosówki
                      od strony dupki. Przednia część ląduje w łowisku zanęcając ciągle teraz głodne
                      liny. Pory połowu są ściśle określone:
                      wieczór i noc - linki do 1.5 kg.
                      świt - dalej linki.
                      wychodzące słońce nad horyzont-teraz podejdzie ładny lin.
                      Obserwowałem kiedys przez polaroidy żerowanie lina na jeziorze Karpino. Woda
                      czysta jak kryształ. Jezioro to znajduje się niedaleko Drawna. Brzegi
                      porośnięte trzciną i wychodzącena wodę, zniszczone już kładki wędkarskie
                      utrudniały połów.
                      Był piękny dzień - poczatek lipca. Na jednej z kładek siedział wędkarz z marnym
                      sprzętem. Podeszliśmy do niego. Rutynowe pytania i odpowiedź niezachęcająca do
                      połowu. Nawiązaliśmy jednak rozmowę. Wedkarz pozwalił podejść po starej kładce
                      i popatrzeć na wode.
                      Idę niepewnym krokiem. Obok niego widzę już łowisko. Niedaleko brzegu - 2 m
                      głębokości. Plama piachu, dookoła moczarka kanadyjska. Na dnie nie ma śladu
                      zanęty. Pytam, czy było nęcone... Oczywiście - zapewnia tubylec.
                      - Ma pan zanętę jeszcze? - Pytam.
                      Ma, więc formuję lekką kulę i do wody, w łowisko. Zaneta pada na lustro i zza
                      moczarki, "sprintem " ukazuje mi sie stado uklei...
                      Zanęta nie zdążyła opaść. Znowu pusto na łowisku. Opowiadam wędkarzowi, co
                      widziałem - nie wierzy mi.
                      Biorę więcej zanęty, bardziej zbijam i dodaję jeszcze ziarna kukurydzy
                      konserwowej. Zanęta uderza o wode - ukleja wyskakuje - tylko 3 ziarenka dotarły
                      do dna. Tam nie są już ruszane przez ukleje, które robia zwrot i "giną" gdzieś
                      w moczarkach.
                      Fatalnie - myślę. Mija zaledwie 10 sekund i wychodzi ładna ryba - ciemna
                      torpeda wolno posuwa się do przodu na łachę piaskowa. Lin, i to niezłych
                      rozmiarów. Szybko wyrywam wędkę tubylca, zakładam 2 ziarna kukurydzy i pod nos
                      linowi. Przynęta ląduje parę centymetrów w bok jego głowy. Spławik ustawia się,
                      ale wolę patrzeć na ziarenka. Lin robi skręt na kukurydzę - adrenalina rośnie,
                      że aż mi w oczach zaciemniało. Podpływa nad przynętę i staje głowa w dół nad
                      kukurydza, zasłaniając mi widok przynęty.
                      Patrzę na spławik - nie drgnie nawet. Patrzę na rybę - stoi w miejscu głową w
                      dół. Co jest? Co on kombinuje? Czas zatrzymał się w miejscu? Nie wytrzymuję
                      napięcia i zacinam...
                      Niesamowity hol. Lin wprowadzony do podbieraka szybko został przeniesiony na
                      brzeg. Tutaj dokładnie zmierzony - 64 cm. Hak w pysku, nie na zewnątrz jak by
                      sie wydawało.
                      Wnioski? Jak duży lin żeruje?
                      Czy widać na spławiku wsysanie przez niego przynęty?
                      Na te pytania odpowiedzcie sobie sami.
                      Moim spławikiem na lina są żerujące karasie. Czy wy macie takie spławiki?
                      Metoda zacinania na czas, potwierdziła mi sie również nad jeziorem mazurskim.
                      Czyżby duże liny nie pokazywały brań?

    • Gość: aaa Re: RYBY, RYBY,RYBY..... IP: *.katowice.cvx.ppp.tpnet.pl 07.03.02, 21:42
Pełna wersja