psychoterapia - pytanie do eksperta

[awanturka]

Czy człowiek z diagnozą "choroba afektywna" trafiający na terapię grupową dla
osób z nerwicą może odnieść z takiej terapii jakieś korzyści?

Czy może mu to zaszkodzić?

[empeka]

Taki człowiek może odnieść korzyść na zasadzie lepszego zrozumienia samego siebie i
przyjrzenia się różnym strategiom rozwiązywania problemów związanych z własną psychiką.

Jeśli grupa jest źle prowadzona, to przypuszczam, że korzyści nie będzie, a straty mogą się
pojawić.
Uczestniczyłam kiedyś w grupie złożonej z osób z różnymi schorzeniami, raczej nie odniosłam
korzyści (albo ich nie dostrzegłam).
Sama wiesz, że podstawowe leczenie w ChAD jest farmakologiczne.
Ale wszyscy szukamy kontaktu z podobnymi sobie, ponieważ liczymy na dobre wzory i
dyskusję. Dlatego mamy w Warszawie małą grupkę osób spotykających się niezależnie od
instytucji w celu udzielania sobie wzajemnego wsparcia. To nie jest terapia, tylko rodzaj
zaprzyjaźnienia na bazie podobnych problemów ze zdrowiem.
Jeśli jesteś warszawianką, to zapraszamy.

Pozdrowienia
Marta

[awanturka]

Za zaproszenie bardzo daiękuję, ale nie skorzystam mieszkam prawie 400 kilometrów od Warszawy. To chyba trochę za daleko - szkoda!

Pozdrowienia! - Awanturka

[krox]

ja jestem z warszawy, mam nerwicę, i wogóle ...
gdzie macie spotkania? ja mam zalecona terapie grupową ale boję sie chodzić,
chodze tylko na indywidualną

[hellio]

Przy psychoterapii grupowej skład grupy nie jest przypadkowy. Grupę
terapeutyczną kompletuje się bardzo starannie i jest to jednym z warunków
powodzenie terapii. Natomiast nie ma takiej zasady, że w skład grupy powinny
wchodzić osoby, które mają taki sam problem, takie samo zaburzenie czy taką
samą chorobę. Wyobraź sobie, Awanturko, dynamikę procesu grupowego w grupie,
złożonej wyłącznie z osób pogrążonych w głębokiej depresji...
Z całą pewnością możesz odnieść wiele korzyści z pracy w grupie, do której
zostałaś skierowana. Jeśli będzie Ci trudno albo będziesz miała poczucie
bezsensu czy bezużyteczności tej terapii - to bacznie się przyglądaj tym
uczuciom. Nie będą one wynikały ze "złego" składu grupy tylko będą normalną
częścią terapii. Do terapii należą również, chociaż może Cię zaskoczę, również
wątpliwości, które masz teraz, Twoja refleksja nad celowością wejścia do tej
grupy, Twoje rozmyślania nad szczególnym rodzajem problemów, które masz a
których nie mają inni etc. Terapeuta pomoże i przyśpieszy, grupa odegra bardzo
ważną rolę - ale to co ważne dla Ciebie - dzieje się w Tobie, Ciebie boli, Ty
za to płacisz. I tak naprawdę już się to zaczęło. Bardzo serdecznie Cię
pozdrawiam i życzę ważnych, budujących doświadczeń.Hania
PS. I nie daj sobie wmówić, że terapia grupowa jest gorsza od indywidualnej bo
nie ma okazji mówić o sobie tyle, co w trakcie terapii indywidualnej. Nie na
tym to polega. H

[abdon]

Po pobycie na całodobowym, zostałem skierowany na dzienny. Chodziłem1 półtora
miesiąca.Po powrocie z zapałem opowiadałem rodzinie, co robiliśmy tego dnia.
Dzisiaj moja żona stwierdza (miałem wtedy depresję), że bardzo dobrze mi to
robiło, bo byłem czymś zajęty. Po powrocie ze szpitala, kładłem się i patrzyłem
w sufit. Swietnie czułem się w grupie. Co prawda nie musieliśmy zwierzać się ze
wszystkiego. Każdy mówił o sobie tyle ile chciał.

[awanturka]

Bardzo Ci dziękuję Haniu za tak obszerna i wyczerpujaca wypowiedź.

Nie zamierzam teraz korzystac z terapii grupowej. Natomiast korzystałam z niej trzy razy w przeszłości. Moje pytanie było podyktowane tym jaki to miało skutek. Do teraz nad tym skutkiem sie zastanawiam i nie daje mi spokoju.

Pierwszy raz było to 20 lat temu, w renomowanym ośrodku(u prof. Aleksandrowicza), terapia trwała bardzo długo (jakieś 3-4 miesiace, nie pamietam dokładnie)i było bardzo intensywna (5 godzin dziennie - to akurat pamiętam). Grupa składała sie z wyłacznie z osób ze zdiagnozowana nerwica, ja w tym czasie też miałam taka diagnozę. W trakcie terapii mój stan sie bardzo pogorszył, dalsze pogorszenie stanu (już po zakoczeniu terapii) spowodowało, że znalazłam sie na dwa miesiace w szpitalu. Po tej "przygodzie z psychoterapia grupowa" postanowiłam trzymac się od wszelkiej psychoterapii jak najdalej i byłam w tym konsekwentna przez nastepne 20 lat. W międzyczasie postawiono diagnozę "choroba afektywna" i nikt mi żadnej psychoterapii nie proponował.

Z własnej inicjatywy nie tak dawno uczestniczyłam w dwóch grupach terapeutycznych (lipiec- sierpien oraz listopad grudzien) ubiegłego roku.

Na pierwsza z nich zdecydowałam nie majac pomysłu i pieniędzy na wakacje, postanawiajac sobie nie angażowac sie w nia za bardzo (tak poradził lekarz, który uwazał, że w moim wypadku wskazana jest tylko terapia indywidualna - tzw. podtrzymujaca).

Grupę stanowiły głównie osoby z nerwica i depresja w wyniku nerwicy (ja byłaam jedyna "endogenna"). Mimo tego, że chciałam do tego co tam sie dzieje zachowac pewien dystans, zaangażowałam sie w koncu bardzo. No i rezultaty przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Potem, już na fali pewnego entuzjazmu, uczestniczyłam w programie "oswoic chorobe" - było to coś w rodzaju połaczenia terapii grupowej z grupa wsparcia. I też doświadczenia z tej formy terapii mam już jak najbardziej pozytywne.

Teraz już chyba rozumiesz skad moje pytanie. Szukam odpowiedzi czemu taka katastrofa zakonczyła sie moja pierwsza "przygoda z psychoterapia grupowa".

Gdybyś mogła jeszcze coś napisac byłabym Ci wdzieczna.

Jeszcze raz wielkie dzieki! awanturka

[awanturka]

Bardzo Ci dziękuję Haniu za tak obszerna i wyczerpujaca wypowiedź.

Nie zamierzam teraz korzystac z terapii grupowej. Natomiast korzystałam z niej trzy razy w przeszłości. Moje pytanie było podyktowane tym jaki to miało skutek. Do teraz nad tym skutkiem sie zastanawiam i nie daje mi spokoju.

Pierwszy raz było to 20 lat temu, w renomowanym ośrodku(u prof. Aleksandrowicza), terapia trwała bardzo długo (jakieś 3-4 miesiace, nie pamietam dokładnie)i było bardzo intensywna (5 godzin dziennie - to akurat pamiętam). Grupa składała sie z wyłacznie z osób ze zdiagnozowana nerwica, ja w tym czasie też miałam taka diagnozę. W trakcie terapii mój stan sie bardzo pogorszył, dalsze pogorszenie stanu (już po zakoczeniu terapii) spowodowało, że znalazłam sie na dwa miesiace w szpitalu. Po tej "przygodzie z psychoterapia grupowa" postanowiłam trzymac się od wszelkiej psychoterapii jak najdalej i byłam w tym konsekwentna przez nastepne 20 lat. W międzyczasie postawiono diagnozę "choroba afektywna" i nikt mi żadnej psychoterapii nie proponował.

Z własnej inicjatywy nie tak dawno uczestniczyłam w dwóch grupach terapeutycznych (lipiec- sierpien oraz listopad grudzien) ubiegłego roku.

Na pierwsza z nich zdecydowałam nie majac pomysłu i pieniędzy na wakacje, postanawiajac sobie nie angażowac sie w nia za bardzo (tak poradził lekarz, który uwazał, że w moim wypadku wskazana jest tylko terapia indywidualna - tzw. podtrzymujaca).

Grupę stanowiły głównie osoby z nerwica i depresja w wyniku nerwicy (ja byłaam jedyna "endogenna"). Mimo tego, że chciałam do tego co tam sie dzieje zachowac pewien dystans, zaangażowałam sie w koncu bardzo. No i rezultaty przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Potem, już na fali pewnego entuzjazmu, uczestniczyłam w programie "oswoic chorobe" - było to coś w rodzaju połaczenia terapii grupowej z grupa wsparcia. I też doświadczenia z tej formy terapii mam już jak najbardziej pozytywne.
dzieki
Teraz już chyba rozumiesz skad moje pytanie. Szukam odpowiedzi czemu taka katastrofa zakonczyła sie moja pierwsza "przygoda z psychoterapia grupowa".

Gdybyś mogła jeszcze coś napisac byłabym Ci wdzieczna.

Jeszcze raz wielkie ! awanturka

[awanturka]

Bardzo Ci dziękuję Haniu za tak obszerna i wyczerpujaca wypowiedź.

Nie zamierzam teraz korzystac z terapii grupowej. Natomiast korzystałam z niej trzy razy w przeszłości. Moje pytanie było podyktowane tym jaki to miało skutek. Do teraz nad tym skutkiem sie zastanawiam i nie daje mi spokoju.

Pierwszy raz było to 20 lat temu, w renomowanym ośrodku(u prof. Aleksandrowicza), terapia trwała bardzo długo (jakieś 3-4 miesiace, nie pamietam dokładnie)i było bardzo intensywna (5 godzin dziennie - to akurat pamiętam). Grupa składała sie z wyłacznie z osób ze zdiagnozowana nerwica, ja w tym czasie też miałam taka diagnozę. W trakcie terapii mój stan sie bardzo pogorszył, dalsze pogorszenie stanu (już po zakoczeniu terapii) spowodowało, że znalazłam sie na dwa miesiace w szpitalu. Po tej "przygodzie z psychoterapia grupowa" postanowiłam trzymac się od wszelkiej psychoterapii jak najdalej i byłam w tym konsekwentna przez nastepne 20 lat. W międzyczasie postawiono diagnozę "choroba afektywna" i nikt mi żadnej psychoterapii nie proponował.

Z własnej inicjatywy nie tak dawno uczestniczyłam w dwóch grupach terapeutycznych (lipiec- sierpien oraz listopad grudzien) ubiegłego roku.

Na pierwsza z nich zdecydowałam nie majac pomysłu i pieniędzy na wakacje, postanawiajac sobie nie angażowac sie w nia za bardzo (tak poradził lekarz, który uwazał, że w moim wypadku wskazana jest tylko terapia indywidualna - tzw. podtrzymujaca).

Grupę stanowiły głównie osoby z nerwica i depresja w wyniku nerwicy (ja byłaam jedyna "endogenna"). Mimo tego, że chciałam do tego co tam sie dzieje zachowac pewien dystans, zaangażowałam sie w koncu bardzo. No i rezultaty przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Potem, już na fali pewnego entuzjazmu, uczestniczyłam w programie "oswoic chorobe" - było to coś w rodzaju połaczenia terapii grupowej z grupa wsparcia. I też doświadczenia z tej formy terapii mam już jak najbardziej pozytywne.

Teraz już chyba rozumiesz skad moje pytanie. Szukam odpowiedzi czemu taka katastrofa zakonczyła sie moja pierwsza "przygoda z psychoterapia grupowa".

Gdybyś mogła jeszcze coś napisac byłabym Ci wdzieczna.

Jeszcze raz wielkie dzięki! awanturka

[hellio]

Awanturko Droga,
Rozumiem, że oczekujesz z mojej strony próby wyjaśnienia, co stało się
niedobrego w czasie tej pierwszej terapii i wyobrażam sobie, że jest to dla
Ciebie ważne. Uprzedzam więc z góry, że mam za mało danych, żeby Ci takie
satysfakcjonujące wyjaśnienie przedstawić. Ale gdybym musiała "zgadywać" ...
Twoja pierwsza psychoterapia wydaje mi się przeżyciem wyjątkowo intensywnym.
Psychoterapia grupowa nie jest, jak wiesz, zbiorowo prowadzoną terapią
indywidualną. Nie polega po prostu na tym, że każdy mówi o swoich problemach a
terapeuta po kolei z każdym oddzielnie pracuje. Grupa jest
rodzajem "mikroświata" w którym nawiązują się relacje i interakcje a każdy z
uczestników nawiązuje takie relacje, z grubsza biorąc, jakie nawiązuje w
normalnym życiu i wcześniej czy później zaczyna ujawniać problemy, z którymi
się boryka w życiu poza grupą. Jeśli ktoś mówi:w grupie nikt na mnie nie zwraca
uwagi, zakrzykują mnie, nie chcę tam chodzić - to zwykle podobny problem ma
również poza grupą.W ośrodku dzieje się to pod okiem terapeuty (często są to
dwie osoby) a więc w okolicznościach znacznie bezpieczniejszych niż normalnie.
Nie znaczy to jednak, że „nic nie boli” – boli, bo musi, nie da się oswoić
smoka bez spojrzenia mu w oczy i zbliżenia się do niego na wyciągnięcie ręki. A
tego nie da się zrobić bez lęku.
W czasie Twojej pierwszej psychoterapii byłaś osobą, jak się domyślam, bardzo
młodą, kształtującą swoją tożsamość. „Znałaś się” mniej niż teraz, pewnie byłaś
bardziej niż teraz wrażliwa na oceny, bardziej niż teraz (pewnie)
potrzebowałaś aprobaty. I, ze względu na to, że była to pierwsza psychoterapia
miałaś zapewne wyższe niż teraz oczekiwania i w dodatku były to oczekiwania
niezbyt sprecyzowane – bo skąd mogłaś wiedzieć, czego właściwie oczekiwać.
Natomiast sama psychoterapia była bardzo intensywna. Codzienne niemal
kilkugodzinne zajęcia nie były „odbiciem” życia, ale po prostu stały
się „prawdziwym życiem”. Wszystko to, nie dodane, ale przecież pomnożone przez
siebie było takim ładunkiem energetycznym o wielkiej sile, który – gdyby dał
się „wchłonąć” - dałby Ci wielki potencjał na resztę życia. Ale ten
ładunek ...eksplodował. Zrobił szkody. Ale patrząc z perspektywy, czy coś z
niego nie zostało? To, co każe Ci się stale, po latach zastanawiać nad tamtymi
przeżyciami to jakieś błąkające się mikroładunki tamtej „bomby”. A to, że
zdecydowałaś się po latach na inne formy grupowe, że znajdujesz w nich pomoc -
może świadczy o tym, że w tych mikroładunkach nie ma trucizny, że one chyba
niczego w Tobie nie niszczą, że raczej coś budują.
Jestem zdania, że każda terapia (nie tylko grupowa) zaczyna się zanim
przekroczy się próg gabinetu czy sali ćwiczeń. Szukanie terapeuty – jest
częścią terapii, zbieranie pieniędzy na leczenie – jest częścią terapii,
zastanawianie się czy warto, pisanie postów, rozmyślania w nocy, podnoszenie
słuchawki telefonu. To wszystko jest częścią terapii. Terapia tak naprawdę
(wbrew temu co w podręcznikach !) nie kończy się razem z kontraktem.
Wątpliwości, o których chciałaś do mnie napisać są – w moim odczuciu - bardzo
ważne i do czegoś istotnego Cię prowadzą. Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam,
Hanka