Powróciła

[onemama]

Kiepsko mi. Leczę się od lutego, jak zapewne niektórzy z was wiedzą miałam
nieszczęśliwy epizod z effectinem, cudem okazał się cital :( Jeszcze miesiąc
temu deprecha sobie szła, odkrywając fobie i kompulsyjność. Wydawało mi się że
mimo to będzie lepiej. I dupa.
Od ładnych kilku dni czuję się koszmarnie - smutno, beznadziejnie, bez
energii, znowu jakieś lęki przyszły. A fobie jak były tak są.
Może organizm przyzwyczaił się już do leków? Nie wiem sama.
Wkurza mnie że było mi naprawdę lepiej, a teraz znowu w lutrze widzę
ściągniętą twarz, zaciśnięte szczęki (na starte zęby chyba majątek wydam);
dziecko znowu pyta dlaczego jestem smutna i się nie uśmiecham, partner co
chwila ze strachem pyta jak się czuję.

[onemama]

A no i jeszcze psychiatra opieprzy mnie że znowu stchórzyłam i na terapię nie
chcę iść :(

[mskaiq]

A dlaczego nie chcesz chodzic na terapie ? Wedlug mnie usmiech czy
radosc nie pojawia sie bez przyczyny.
Mysle ze warto poznac siebie, zrozumiec dlaczego jestes smutna i co
zrobic aby to zmienic.
Serdeczne pozdrowienia.

[onemama]

Nie chcę bo się boję, nie chcę bo nie lubię ludzi, nie chcę bo nigdy nikt mnie
nie słuchał, więc nauczyłam się że nie słucha się mnie. Pani psychiatra była na
tyle miła że w swojej obecności przedstawiła mi psycholożkę która by miała mnie
"leczyć" a ja nie umiałam powiedzieć że jednak ta pani mi nie odpowiada - taka
młoda, z oczami jak sanra. Nie chcę chodzić bo chce ukryć samą siebie

[valeria2]

mam tak samo..boje sie ludzi,mam straszne lęki,tak silne ze cala
sztywnieje boli mnie glowa i brzuch i to uczucie paniki,chec
ucieczki..od czego\//jakis pierwotny instynkt do mnie wtedy
przemawia ze mam zwiewac,ze mam powod sie bac.....ale przeeciez tak
nie jest w pracy mnie lubia,w domu wsparcie meza i rodziców a ja
kuzwa sie boje ..wciaz czaesm tak ze mokra od potu jestem...

[onemama]

Valeria - tak to właśnie bywa - na zewnątrz udaję się kogoś innego, robi się
sobie swoistą samopsychoterapię żeby jakoś funkcjonować, a potem jedno wielkie
bum, cały świat się wali. Niby ważne że wsparcie w rodzinie jest, w najbliższych
a jednak gdzieś głęboko chciało by się żeby inni dostrzegli w nas coś innego,
żeby nas akceptowali, żeby nie bać się ich. Mdleję (dosłownie) przy ludziach...

[valeria2]

wiesz co jest najgorsze?Ten sztuczny usmeich na mojej twarzy od
ktorego bola mnie poliki o zjadaniu zebów i zaciskaniu szczęk nie
wspomne\:)czasem mam ochote sama sobie wpie..lic:)

[onemama]

Kiepsko mi już i sztuczny uśmiech wychodzi.

[lucyna_n]

i zdrowym zdarzają sie gorsze dni, a co dopiero leczącym depresję.
Nie wpadaj w panikę, to że kilka dni nieciekawych jeszcze o niczym nie świadczy.

[onemama]

Oby Lucyno, oby. Spróbuję przeczekać - do kolejnej wizyty u psychiatry.

[mskaiq]

Mysle ze pojawil sie u Ciebie opor. Zwykle pojawia sie on u ludzi
ktorzy maja isc do psychologa czy terapeuty ale takze kiedy musza
przelamac lek, wstyd, czy inne emocje aby zalatwic jakas istotna
sprawe dla siebie.
Przelamanie oporu to bardzo istotna sprawa, ozacza pokonanie leku,
uprzedzen do ludzi, czy przekonania ze nikt Ciebie nie slucha.
Mysle ze aby moc sie cieszyc, zeby pozbyc sie smutku trzeba zmienic
mechanizmy obronne ktorymi sie poslugujesz a takze pozbyc sie
dezadaptywnego myslenia i przekonan ktore rania.
W tym moze pomoc Ci tylko psychoterapeuta.
Serdeczne pozdrowienia

[onemama]

Zgadzam się z Tobą (chyba po raz pierwszy) - to opór. Ale widzisz kółko się
zamyka - aby pokonać opór przed terapeutą, trzeba iść do... terapeuty. Tak
wynika z Twojego postu.