matka-odwieczny problem

[Gość: maggie]

proszę o wypowiedź wszystkie te osoby(zwłaszcza kobiety) które mają problemy z
własna matką. zaraz powiem o co mi chodzi. Otóż pochodzę z tzw. normalnej
rodziny, z tym jednak wyjątkiem, że moja mama ma silna nerwicę - teraz to
rozumiem, ze jest chora, ale jako dziecko tego nie rozumialam, a mama
wielokrotnie sugerowała, że to nasza wina, ze ma "zszrgane nerwy". Nie zaznałam
miłosci matki i teraz (ku mojemu zaskoczeniu)odbija sie to na moim zyciu, a mam
ponad trzydziesci lat. Nie mam własnych dzieci, nie moge zajść w ciążę i nie
stwierdzono żadnego fizycznego poodu. Mam jakieś tkie poczucie odrzucenia. Z
moja mamą mam poprawne kontakty, jednak mam do niej ogromny żal, że nie dała mi
tej miłości. Nie ma sensu wyciąganie żalów ( nie raz to już robiłam) Prosze
powidzcie, jak przekonać siebie samą, że ja to nie matka, że mogę być inna, że
jestem do niej tylko troche podobna, że ja potrafie kochać innych, w tym męża i
swoje dzieci. Osoby, które mają ten problem, wiedzą o co chodzi. Gosia

[Gość: Renka]

Nie wiem, czy matka to odwieczny problem, wydaje mi sie natomiast , ze wielu z
nas robi problem z tego, ze maja matki...heheheheehee
Matka cie wychowala jak umiala,to jest pewne. Jestes dorosla, zaczelas swoje
zycie, staraj sie nie angazowac mamy w moje sprawy. Pora wydoroslec, maggie,
uwierz w siebie, daj sobie spokoj w tym wieku z jakimis zalami do mamy. Masz 30
lat.Najwyzszy czas zalozyc rodzine i POKAZAC SOBIE i calemu swiatu jaka
wspaniala matka Ty jestes.Przy tym, nie zapominaj o mezu :)))
I nie wierz w te bzdury, ze ty masz nerwice. Kazdemu , z rodziny alkoholikow
wmawia sie, ze jest alkoholikiem??? To kompletna bzdura. Wez sie w garsc :))

[Gość: maggie]

Wielkie dzięki za ten mały kubełek zimnej wody na głowę . O takie właśnie słowa
mi chodziło. Tak bardzo ich potrzebuję. Zwykłych zapewnień od Kogoś, że nie
musze być taka jak moja Mama. Tak bardzo potrzebuje pomocy aby uwierzyć, że
duzo zależy ode mnie. Tzn. ja to wiem, ale od wiedzy do świadomości długa
droga.Renka,jeszcze raz wielkie, wielkie dzieki.
maggie

[Gość: marlenka]

Droga Maggie, bardzo chcialabym Ci pomoc, ale nie wiem czy potrafie ubrac w
slowa to co czuje. Ja tez mam problem z matka, juz nie raz zreszta wydawalo mi
sie ze udalo mi sie go zakonczyc, ale ja bylam naiwna! Nabawilam sie nerwicy i
depresji. Nerwica mnie meczy dosyc czesto, raczej nie wyraza sie poprzez
rzucanie krzeslami tylko kolatanie serca. Tlumie w sobie wszelkie leki niszczac
przy tym organizm. Depresja spi sobie snem niedzwiedzia, czai sie, ale walcze z
nia na co dzien, walcze sama, bez farmaceutykow, nie chce zadnej sztucznej
ingerencji, za duzo zreszta sie nasluchalam o ubocznych skutkach brania lekow
antydepresyjnych.
Do czego zmierzam, mimo iz z moja matka ukladalo mie sie beznadziejnie, (dzis
mieszkam juz we wlasnym mieszkaniu, stosunki sa poprawne), w mojej
podswiadomosci i swiadomosci pragne budowac piekny obraz mojej wlasnej rodziny.
Wierze w to ze ja jestem w stanie ofiarowac duzo milosci. Obecnie ofiaruje ja
mojemu mezczyznie, a gdy pojawia sie dzieci, bede sie starac byc najlepsza
matka pod sloncem. Trudna sytuacja z moja matka powoduje ze teraz wiem jaka byc
nie moge, po prostu duzo mnie nauczylo to doswiadczenie i wierze ze moja sila
wewnetrzna pozwoli mi nie popelniac bledow jakie moja matka wobec mnie
popelniala. Wlasnie to doswiadczenie powinno sprawic ze bedzisz czula sie
silniejsza, wszystko co nam sie w zyciu przydarza, nawet to co zle, wzbogaca
nas, nadaje sens naszemu dzialaniu, sprobuj wiec obrocic to na swoja korzyc.
Ja wierze w milosc (moja matka nie), ty tez w nia wierz i nie boj sie ofiarowac
jej swoim dzieciom i mezowi.

pozdrawiam Cie bardzo serdecznie

Gosiu

[Gość: inaaa]

Miałam podobne problemy i tez nie udane życie osobiste, chociaż innaczej. po
latach zrozumiałam że to z powodu wychowywania przez matkę która tez chciala
dobrze. Myślę że nie poradzisz sobie sama to jest problem bardzo zlożony.
Czytałam na ten temat sporo. np. książkę pt. Toksyczni rodzice". wiele
tłumasczy ta książka napisana ptrzez psychologa. Dobrze by było żebyś mogła
zasięgnąć rady psychologa, który pozwoliłby ci spojrzeć na swoje życie z boku.
Pomóz sobie , szkoda zycia.

[Gość: montana]

Moja matka nie ma nerwicy, ale mi mo to skutecznie obrzydziła mi życie.
Ile razy slyszałam że są pewne normy zachowań, że mi jako dziewczynie czegoś
nie wypada robić. I słuchałam tych głupot, przez wszystkie te lata. Bałam się
kolegom z bloku powiedzieć CZEŚĆ (rozumiem gdyby ktoś był żonaty, dzieciaty,
itd, ale to było 15 lat temu, wszyscy byliśmy dziećmi), bo sobie coś pomyślą,
bo nie wypada. W rezultacie przez ostatnie 20 lat, (bo tyle mieszkam w tym
bloku) robiłam wszystko żeby nie powiedzieć cześć, udawałam że nie znam, nie
zauważam. Być może byłam odbierana jako osoba wredna, nie sympatyczna.
Dopiero dwa miesiące temu odważyłam się, i zaczepiłam sąsiada (oczywiście
wybrałam sobie osobę, która jest samotna, bo nadal uważam że głupio byłoby
zaczepić kolegę , który już ma swoją rodzinę, mimo ,że jesteśmy rówieśnikami, i
o nic mi nie chodzi). Kosztowało mnie to dużo stresów, ale było warto.
To dla tego zawsze byłam sama, skutecznie swoją postawą odstraszałam wszystkich
kolegów. I jeszcze jedno ,im bardziej mi się ktoś podobał, tym bardziej
starałam się to ukryć, żeby się nie wydało, bo co ludzie powiedzą.
pozdr.
M.
PS. ktoś ma (lub miał) podobny problem?

[Gość: yp]

ja mam cos podobnego tylko ze w stosunku do kobiet.
ale zaczalem z tym walczyc :)

[Gość: montana]

To co napisałam, to już trochę nieaktualne. Tak jak Ty staram się z tym radzić,
i mam już widoczne rezultaty. Pozdr. Montana

[Gość: Qelter]

Też mam problem z własnym stosunkiem do matki. Nie można się oderwać całkiem od
rodziców. Po prostu widzę, że moje uczucia do kobiet są często takie same jak
wcześniej do matki czyli złość i gniew -przemieszanie miłości z nienawiścią i
ukrytm seksem. Niestety to głównie matki uczą mężczyzn seksualności i jeżeli
same sobie ztym nie radzą potem są problemy.

[e-mail]

[Gość: klik]

może oczekujesz - wymagasz? - za dużo od matki...

[Gość: Rumianko]

Ja tez mam 'toksyczna' matke. Juz to wszystko troche przepracowalam na terapii
i jest lepiej, juz tak nie boli. W domu byl alkohol, rozne awantury, 'wujkowie'
itd. Mama duzo pije, jest tez uzalezniona od lekow. Jest zawsze taka lekko
obojetna, albo prostacko rubaszna. W domu nie bylo podstawowego bezpieczenstwa,
szacunku, milosci itd. Teraz mam prawie 30 lat, meza od 10 lat,
tez "wychowanego" z nienormalna matka (rzucenie nozami w dziecko na porzadku
dziennym, spal zastawiajac krzeslami drzwi od pokoju). Nie mamy dzieci. Jeszcze
mieszkamy z moja mama, ale juz niedlugo. Wtedy mam nadzieje, ze przybedzie nam
dziecko :) Kochamy sie i tworzymy zdrowy, dobry zwiazek i wierze, ze stworzymy
dobra, stabilna rodzinke.
A jak postepowac z matka? Nie mam dobrych rad, jedyne co moge Ci napisac to co
mi pomoglo wygasic ogrom zalu, niecheci i zlosci. Najpierw wyrzucenie tego co
bylo na terapii. Pozniej stopniowa akceptacja tego jaka ona jest (ten proces
jeszcze trwa), pomysl, ze matki juz nie zmienisz, mozesz sie tylko do niej
przystosowac. I najwazniejsze dla mnie - PRZESTAC SIE ŁUDZIĆ, ze sie poprawi,
ze cos wiecej da - ona nie moze wiecej dac, bo nic wiecej nie ma! Trzeba sie
odciac emocjonalnie od toksycznych rodzicow, nie chciec duzo, nie liczyc na
nic. Zajac sie swoim zyciem. Pomysl - do czego dzis jest Ci potrzebna matka.
Czego od niej oczekujesz. Co robisz aby to dostac. I czy to jest niezbedne, czy
nie mozna tej potrzeby zaspokoic w inny sposob, z kim innym (np potrzebe
milosci i akceptacji w zwiazku z facetem). Mnie matka juz mniej boli, bo
traktuje ja z wieksza poblazliwoscia. Sprobuj.

[Gość: tinny]

z matkami problem tez czesto jest taki ze pomimo - w ich wlasnym mniemaniu - dobrych checi,
opiekunczosci i milosci, w sposob nieswiadomy bojkotuja lub komplikuja proces oderwania sie od nich.
Bo dalej chcialyby sie wtracac, doradzac, ugotowac i mase innych rzeczy - po prostu caly czas chcialyby
miec pocieche (chocby i dorosla) przy sobie. Znam to bo tez musialem sie ostro odrywac az w koncu
oderwalem sie i jest ok. Zastanawia mnie tylko, wspomniana tu przedtem teoria ze matka uczy syna
seksualnosci i chyba analogicznie - ojciec corke. Nie wydaje mi sie aby moi rodzice byli szczegolnymi
wulkanami sexu i czulosci, uczucia tez nigdy za wiele nie mialem a teraz widze ze potrafie kochac, jestem
chyba dosyc goracy i w lozku takze pelen werwy, fantazji i czulosci (?!? zadna megalomania - tak
"powiadaja" hehe). Czyzbym to robil na zasadzie zaprzeczenia wzorcom ktore odebralem?? Szczerze
mowiac wiem kiedy cos udaje i w zaden sposob nie moge podciagnac pod to mojej prawdziwej checi to
kochania i dawania ile tylko moge